Άρθρο της Ρένας Δούρου στο Παρόν της Κυριακής
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη “άλλαξε κατεύθυνση εξωτερικής πολιτικής” και “κατέστησε την Ελλάδα, από πυλώνα σταθερότητας και διαλόγου με όλους, μέρος των προβλημάτων”, γράφει προσθέτοντας ότι “οδηγεί τον τόπο στα επικίνδυνα μονοπάτια της “αρπακτικής ηγεμονίας” της πολυεξάρτησης και της πολεμοκαπηλείας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων” : σημειώνει σε άρθρο της στο Παρόν της Κυριακής η Ρένα Δούρου, Βουλεύτρια Β2 Δυτικής Αθήνας, Τομεάρχισσα Εξωτερικών της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.. “Αρνούμενη να καταδικάσει τον αμερικανο-ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν, αμφισβητεί εμπράκτως το διεθνές δίκαιο, το πάγιο επιχείρημα της ελληνικής διπλωματίας”.
“Υπάκουα και δουλικά, η δεξιά κυβέρνηση, το 2019 έκοψε το νήμα της πολυδιάστατης, ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τσίπρα, Κοτζιά, ακυρώνοντας ντε φάκτο πολυμερείς πρωτοβουλίες και συμμαχίες που σήμερα θα ήσαν πολύτιμες για διαμεσολάβηση και διαπραγμάτευση”, γράφει η Ρ. Δούρου.
Βασικά σημεία του άρθρου
- Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της άκρως επικίνδυνης ΙΧ εξωτερικής πολιτικής του προβλέψιμου, δεδομένου συμμάχου, δεν επιχειρεί, εκμεταλλευόμενη και την καίρια γεωγραφική της θέση, να αξιοποιήσει τη θέση του ΜΜΜ του ΣΑ του ΟΗΕ για ειρηνευτική πρωτοβουλία – τη σύγκληση πχ από τον ΟΗΕ και την ΕΕ μιας Παγκόσμιας Διάσκεψης Ειρήνης και Ασφάλειας της Μέσης Ανατολής, όπως συστηματικά προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και απορρίπτει η κυβέρνηση.
- Μέσα στο κλίμα ραγδαίας στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης και πολέμου στη Μέση Ανατολή, οι πολίτες πληροφορούνται από ξένους ηγέτες για τις… αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης!
- Η στάση Σάντσεθ έδειξε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Έδειξε ότι ο νόμος της ζούγκλας στις διεθνείς σχέσεις, η παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των συνόρων, η απόρριψη της διπλωματίας προς όφελος των βομβών, μπορεί να αμφισβητηθεί.
- Μπορεί η Ισπανία να είναι, όπως άλλωστε και η χώρα μας, μέλος του NATO και της ΕΕ, ωστόσο αυτό δεν την απέτρεψε από το να σταθεί στην “σωστή πλευρά της Ιστορίας”, εκείνη του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης.
Το άρθρο της Ρένας Δούρου στο Παρόν της Κυριακής
Επικίνδυνη ΙΧ εξωτερική πολιτική στα μονοπάτια της “αρπακτικής ηγεμονίας”
“Η θέση της ισπανικής κυβέρνησης μπορεί να συνοψιστεί στις λέξεις: όχι στον πόλεμο”. Τα αυτονόητα λόγια του Ισπανού Πρωθυπουργού Σάντσεθ μόνο αυτονόητα δεν είναι σήμερα στο διεθνές περιβάλλον που καθορίζεται από την “αρπακτική ηγεμονία”, όπως χαρακτηρίζει τη στρατηγική Τραμπ, ο Stephen Walt, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Χαρβαρντ. Η διαυγής θέση Σάντσεθ εξέθεσε την ηγεσία μιας πολιτικά ανύπαρκτης ΕΕ. Από την Κομισιόν που απέφυγε να πάρει θέση σε σχέση με τη νομιμότητα του πολέμου ΗΠΑ / Ισραήλ κατά του Ιράν, ζητώντας “αυτοσυγκράτηση” (Κ. Κάλλας, Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής) ή μια “αξιόπιστη αλλαγή καθεστώτος” (φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος Κομισιόν) ως τον καγκελάριο Μερτς που, σε τραμπική γραμμή, υποβάθμισε το διεθνές δίκαιο σε… “ταξινομήσεις”, “περιορισμένης σημασίας”, “εφόσον παραμένουν χωρίς πραγματικές κυρώσεις”, η ΕΕ επιβεβαιώνει την ανυπαρξία στρατηγικής αυτονομίας και την ύπαρξη 2 μέτρων και 2 σταθμών που την καθιστούν αναξιόπιστη.
Η στάση Σάντσεθ έδειξε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Έδειξε ότι ο νόμος της ζούγκλας στις διεθνείς σχέσεις, η παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των συνόρων, η απόρριψη της διπλωματίας προς όφελος των βομβών, μπορεί να αμφισβητηθεί. Και μπορεί η Ισπανία να είναι, όπως άλλωστε και η χώρα μας, μέλος του NATO και της ΕΕ, ωστόσο αυτό δεν την απέτρεψε από το να σταθεί στην “σωστή πλευρά της Ιστορίας”, εκείνη του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης. Τη στάση της συλλογικής αρχιτεκτονικής διεθνούς ασφάλειας που εκφράζει ο ΟΗΕ.
Στον αντίποδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της άκρως επικίνδυνης ΙΧ εξωτερικής πολιτικής του προβλέψιμου, δεδομένου συμμάχου, δεν επιχειρεί, εκμεταλλευόμενη και την καίρια γεωγραφική της θέση, να αξιοποιήσει τη θέση του ΜΜΜ του ΣΑ του ΟΗΕ για ειρηνευτική πρωτοβουλία – τη σύγκληση πχ από τον ΟΗΕ και την ΕΕ μιας Παγκόσμιας Διάσκεψης Ειρήνης και Ασφάλειας της Μέσης Ανατολής, όπως συστηματικά προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και απορρίπτει η κυβέρνηση. Η οποία, αρνούμενη να καταδικάσει τον αμερικανο-ισραηλινή επίθεση, αμφισβητεί εμπράκτως το διεθνές δίκαιο, το πάγιο επιχείρημα της ελληνικής διπλωματίας! Από την πρώτη στιγμή έχω υπογραμμίσει ότι η δήλωση του κ. ΠΘ για την παράνομη απαγωγή Μαδούρο, δεν ήταν λάθος. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ερμηνευθεί και η αποκαλυπτική η τοποθέτηση του κ. Γεραπετρίτη περί… “συνδιαμόρφωσης” των εξελίξεων, μετά από τη συνάντησή του στις ΗΠΑ με τον αμερικανό ομόλογό του.
Μπορεί ο κ. Υπουργός να απαντήσει καθαρά στους πολίτες τι συνδιαμορφώνει η Ελλάδα με τις ΗΠΑ; Την επίθεση στο Ιράν; Τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας; Την αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
Και δεν μόνο αυτό. Μέσα στο κλίμα ραγδαίας στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης και πολέμου στη Μέση Ανατολή, οι πολίτες πληροφορούνται από ξένους ηγέτες για τις… αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης! Αποκαλυπτικές είναι δύο μείζονες εξελίξεις. Καταρχήν η συμμετοχή, για πρώτη φορά, της Ελλάδας στο γαλλικό πρόγραμμα πυρηνικής αποτροπής! Δια στόματος Εμανουέλ Μακρόν, οι Έλληνες πολίτες ενημερώνονταν στις 2/3/26, ότι η χώρα μας αποδέχθηκε να μετέχει στο προηγμένο πρόγραμμα πυρηνικής αποτροπής – για “εξευρωπαϊσμό” της γαλλικής πυρηνικής ομπρέλας που “παύει να είναι ταμπού για πολλούς συμμάχους”, μιλούν ήδη Γάλλοι σχολιαστές. Η δεύτερη εξέλιξη σχετίζεται με το… “εξάγωνο συμμαχιών” που, όπως δήλωσε στις 22/2, οραματίζεται ο Νετανιάχου απέναντι “στον σιϊτικό και σουνιτικό άξονα” με συμμετοχή, μεταξύ άλλων χωρών, Ελλάδας και Κύπρου. Στόχος η… σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, τη Μεσόγειο και πέραν αυτών. Το πως εννοεί τη “σταθερότητα” ο καταζητούμενος από το ΔΠΔ για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, Πρωθυπουργός του Ισραήλ, το βιώνουν οι Παλαιστίνιοι κι οι λαοί της Μέσης Ανατολής… Λίγο νωρίτερα είχε προηγηθεί η, μη διαψευσθείσα, αποκάλυψη ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει αποστολή Ελλήνων στρατιωτών στη Γάζα στο πλευρό του Ισραηλινού στρατού.
Υπάκουα και δουλικά, η δεξιά κυβέρνηση, το 2019 έκοψε το νήμα της πολυδιάστατης, ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τσίπρα, Κοτζιά, ακυρώνοντας ντε φάκτο πολυμερείς πρωτοβουλίες και συμμαχίες που σήμερα θα ήσαν πολύτιμες για διαμεσολάβηση και διαπραγμάτευση. Άλλαξε κατεύθυνση εξωτερικής πολιτικής. Κατέστησε την Ελλάδα, από πυλώνα σταθερότητας και διαλόγου με όλους, μέρος των προβλημάτων. Οδηγεί τον τόπο στα επικίνδυνα μονοπάτια της “αρπακτικής ηγεμονίας” της πολυεξάρτησης και της πολεμοκαπηλείας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.
