Ρένα Δούρου

Του Γιώργου Κόρρα*, Δημοσιεύθηκε στην σελίδα του «Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών» στο Facebook

Μένω σε μια «υποβαθμισμένη» περιοχή της Αθήνας, στην Πλατεία Αττικής, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, όπου το 40% των ενοίκων είναι μετανάστες ή πρόσφυγες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Τρεις φορές μέσα σ’ ένα εξάμηνο έχει κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα, ίσως και η ζωή μου. Όχι όμως από τους μετανάστες, αλλά από Έλληνες χρυσαυγίτες ή άλλα φασιστοειδή, που αποφάσισαν, πριν από περίπου ένα χρόνο, να καθαρίσουν τη γειτονιά μου από τη βρώμα των ξένων.

Με τους μετανάστες οι δικές μου σχέσεις είναι άριστες. Έχω μια καλημέρα για όλους (πολλές φορές μάλιστα στη γλώσσα τους) και εισπράττω καθημερινά τη δική τους, μαζί με ένα χαμόγελο. Γι’ αυτούς έχω «πρόσωπο», «ταυτότητα», δεν είμαι ο «άλλος», ο «ξένος». Κι έχω μπει στην καθημερινότητά τους, τους βοηθάω όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ελληνική γλώσσα ή με την ελληνική γραφειοκρατία. Κι είναι οι καλύτεροι φίλοι μου. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα με φιλοξένησαν επί δύο εβδομάδες στα χωριά τους στο Μπαγκλαντές κι έτρεχαν ποιος θα με περιποιηθεί καλύτερα. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.zoomnews.gr, Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

Τούτες τις μέρες είναι δύσκολο να είσαι πολίτης της Ελλάδας. Και όχι λόγω των οικονομικών δυσκολιών, ελέω άγριας λιτότητας μνημονίου, αλλά κυρίως εξαιτίας της κοινωνικής αγριότητας που εξαπλώνεται με πρωτόγνωρους ρυθμούς για τα ελληνικά δεδομένα. Έχουμε πλέον υπερβεί τα «μεμονωμένα περιστατικά».
Στο κέντρο της Αθήνας το «κυνήγι του μετανάστη» είναι πλέον γεγονός: μελαψοί και έγχρωμοι έχουν εξαφανιστεί για το φόβο των «ελληναράδων» της Χρυσής Αυγής, που υπό τα αδιάφορα βλέμματα των οργάνων της τάξης, επιδίδονται σε αγριότητες αδιανόητες μόλις πριν από λίγα χρόνια, στο όνομα της εκδίκησης για τη δολοφονία του 43χρονου πατέρα στην οδό Ηπείρου από αγνώστους με «λάφυρο» την κάμερά του. Την ίδια στιγμή άγνωστοι νεαροί αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους με την αστυνομία, πετώντας μολότοφ μέρα μεσημέρι στα Εξάρχεια, αδιαφορώντας (;) για τη λαϊκή αγορά και το ενδεχόμενο να υπάρξουν (όπως υπήρξαν τελικά) θύματα. Συνέχεια…

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Ο Ζέλικο και η Μαρία, ο Κωνσταντίνος και η Γκαλίνα, ο Τζέισον με την Ειρήνη, ο Αχμέντ με την Αναστασία, ο Ιωάννης και η Τζόαν…

Είναι μερικές από τις πολλές αναγγελίες γάμων που δημοσιεύτηκαν την εβδομάδα που μας πέρασε στον αθηναϊκό Τύπο. Το εντυπωσιακό είναι, γιατί παρακολούθησα επισταμένως όλη την εβδομάδα τα κοινωνικά των εφημερίδων, ότι υπήρξαν μέρες κατά τις οποίες οι αγγελίες που αφορούσαν «μικτούς» γάμους ξεπερνούσαν ακόμα και το 30% επί του συνόλου των δημοσιευθεισών.

Η κοινωνία δείχνει να ακολουθεί το δικό της δρόμο που δεν έχει φράχτες και σκοπιμότητες. Οι άνθρωποι ερωτεύονται ανθρώπους. Δεν ερωτεύονται ούτε τη χώρα προέλευσης ούτε τη χώρα προορισμού. Ο Ζέλικο και η Μαρία, ο Αχμέντ και η Αναστασία, όλοι αυτοί οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, μας μαθαίνουν πως ο έρωτας και η αγάπη είναι διαβατήριο και όχι το αντίστροφο. Συνέχεια…

Η ΑΥΓΗ,  24 Νοεμβρίου 2009

Γνώρισα την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, το καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη, όταν αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε την Παγανή για να διαμαρτυρηθεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης σ’ εκείνο το κολαστήριο. Ήταν κι εκείνη εκεί για πολλοστή φορά. Η στράτευσή της στην υπόθεση των μεταναστών με ξάφνιασε ευχάριστα.
Άνθρωπος ευαίσθητος και άμεσα πολιτικός, επεδίωκε την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής της. Χωρίς ιδεολογικές ή θεωρητικές εγγραφές, αθόρυβα και σεμνά, έμαθα ότι έχει κάνει έργο ζωής τη βοήθεια προς τους μετανάστες και μέσα απ’ αυτό την καταξίωση μιας δημοκρατικής πρότασης για τη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα.
Με μια αμεσότητα που στήριζε με τη σοβαρή γνώση που είχε για τις μεταναστευτικές ομάδες και τα σύγχρονα προσφυγικά ρεύματα, ταξίδευε στους τόπους αιχμής για να δει και να βοηθήσει μετανάστες και πρόσφυγες. Συνέχεια…