Ρένα Δούρου

Η «Λέγειν & Πράττειν» παίρνει την πρωτοβουλία διοργάνωσης μιας δημόσιας συζήτησης, με θέμα «Ο εχθρός είναι η αδράνεια». Την εποχή που διανύουμε, τα ερωτήματα προκύπτουν δραματικά:
- Αρκεί η σωτηρία της οικονομίας;
- Ποιος και τι εμποδίζει τις μεταβολές;
- Διοικητική ή πολιτική διακυβέρνηση;
Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου, 16:00-19:30, στο ξενοδοχείο Athens Plaza, στο Σύνταγμα. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

MARIANNE, No 706, 30 octobre 2010
Par Alain Léauthier

Bruxelles n’a plus la cote sur les bords de la mer Egée. En cause : la privatisation du service public, le spectre du déclassement de la classe moyenne et une citoyenneté de seconde zone après l’adoption de la mise sous tutelle du pays par l’Europe et le FMI.

Même les grandes révoltes ont une fin. Voilà le sentiment de qui a vu les cortèges de la colère grecque avant l’été et n’en revient pas du calme apparent qui règne aujourd’hui à Athènes à la veille des élections municipales du 7 novembre. Les manifs se font rares, les touristes un peu moins et l’été indien joue les prolongations. Alors RAS, cinq mois après l’adoption du «Mnémonio», l’accord qui place la Grèce sous une tutelle de fait de l’Union européenne et du FMI ?

On a prévu de poser la question à Antonis Papagiannidis, directeur de la revue Oikonomikh qui a fixé le rendez-vous à l’hôtel de Grande-Bretagne, place Syntagma. Dans ce bijou de l’hôtellerie de luxe, les fauteuils sont profonds, la moindre consommation est hors de prix et la clientèle, ravie d’avoir retrouvé son train-train irréel d’élite mondialisée. «Lors des manifs de mai, ils devaient négocier avec les militants du Parti communiste qui filtraient l’accès», s’amuse le journaliste. Antonis Papagiannidis sourit, mais ne croit guère à un réel retour à la normale. » Nous sommes dans un cul-de-sac. Le plan d’austérité a fait chuter de 15 % les revenus de l’ensemble de la population. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου

Μια περιττή παράσταση παρακολουθήσαμε τη Δευτέρα το βράδυ σε διακαναλική σύνδεση. Ακούσαμε από τον πρωθυπουργό για «προσκλητήριο ευθύνης», «βόμβες χρεοκοπίας», «λήξη συναγερμού», «εθνική αφήγηση», «εθνικό στόχο σωτηρίας», «εθνικό στόχο αναμόρφωσης», «πατριωτικό καθήκον», «μετανάστες-πατριώτες», για «δυνάμεις του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού που θέλουν να ανακόψουν την πορεία της πατρίδας».
Ακούσαμε επίσης για γεωθερμία, φωτοβολταϊκά για κάθε αγρότη, πράσινη ανάπτυξη, για ανταγωνιστικά ελληνικά προϊόντα, ως απάντηση στην ερώτηση αν θα αρθεί το φορολογικό απόρρητο… Και δίπλα σε όλα αυτά, η απειλή που βγήκε από τα χείλη του πρωθυπουργού: «Πρέπει να αλλάξουμε τη χώρα αλλιώς θα την πληρώσουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι», μαζί με άλλα εκβιαστικά διλήμματα, «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», «στηρίξτε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ ή χρεοκοπούμε».
Μέσα από αυτή την περιττή και ανούσια παράσταση, είδαμε έναν πρωθυπουργό σχολιαστή και όχι έναν πρωθυπουργό εκφραστή μιας πραγματικής πολιτικής. Η παράσταση αυτή ήταν όμως και απογοητευτική. Τίποτε δεν πρόσθεσε σε αυτά που ήδη ξέραμε, πλην του τακτικού στόχου αποφυγής της συντριβής στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου.
Οι πολίτες ήσαν παρόντες, ως ψηφοφόροι όμως, ως διεκδικούμενη «δεξαμενή», ως ενοχοποιημένοι συμμέτοχοι στην «επίλυση» της κρίσης, αλλά αυτοί οι πολίτες, αυτοί οι ψηφοφόροι, ως εργαζόμενη κοινωνία, απουσίαζαν. Το αβάσταχτο παρόν μας και το δυσοίωνο μέλλον μας απουσίαζαν. Οι αγωνίες μας, οι ανασφάλειές μας, οι φόβοι μας, η οργή μας, δεν απαντήθηκαν από έναν λόγο πειστικό, που να δείχνει ικανός να μας βγάλει από την κρίση και να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη.
Τα «μικροαφηγήματα» του πρωθυπουργού, σαν επεισόδια ενός απελπιστικά προβλέψιμου τηλεοπτικού σήριαλ, δείχνουν την επείγουσα ανάγκη για όντως «μεγάλες αφηγήσεις», όχι μόνο της αριστεράς αλλά ενδεχομένως και αυτής ακόμα της σοσιαλδημοκρατίας, που να βλέπουν πέρα από τον ίσκιο των τηλεοπτικών πυροτεχνημάτων και απειλών. Την ανάγκη για πολιτικές στρατηγικές που να μιλούν τη γλώσσα του κοινωνικού αύριο.

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΝ, στο ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5» (Εκπομπή Λόγια στον αέρα, Μπ. Αγρολάμπoς)

Μιλώντας σήμερα στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» (Μπ. Αγρολάμπος) το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, Ρένα Δούρου, δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

- Θα ήθελα ένα σχόλιο για τη χθεσινή διακαναλική συνέντευξη του Πρωθυπουργού.
Είδαμε μια περιττή, απογοητευτική και ανούσια παράσταση, επί δύο ώρες, και μάλιστα σε διακαναλική σύνδεση. Σε συγκεκριμένες ερωτήσεις μάλιστα, σχετικά με την άρση του φορολογικού απορρήτου ή νέα οικονομικά μέτρα, ο πρωθυπουργός απαντούσε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ άλλα αντ’ άλλων. Μιλούσε για γεωθερμία, φωτοβολταϊκά για κάθε αγρότη, πράσινη ανάπτυξη, για ανταγωνιστικά ελληνικά προϊόντα, ως απάντηση στην ερώτηση αν θα αρθεί το φορολογικό απόρρητο…

- Για το δίλημμα των εκλογών που έθεσε ο Πρωθυπουργός.
Ο Πρωθυπουργός έθεσε εκβιαστικά διλλήματα όπως ότι “Πρέπει να αλλάξουμε τη χώρα αλλιώς θα την πληρώσουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι”, “αλλάζουμε ή βουλιάζουμε” και“ στηρίξτε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ ή χρεοκοπούμε”. Διλλήματα κενά και ξεπερασμένα που δεν πείθουν κανέναν.
Εκείνο όμως που αντιλαμβανόμαστε είναι ότι οδηγούμαστε σε ολισθηρή οικονομική πολιτική. Ακούσαμε ότι οι αγορές θα λάβουν υπόψη τα αποτελέσματα των εκλογών. Οι ψηφοφόροι στις 7 Νοεμβρίου θα πρέπει να στείλουν ηχηρό μήνυμα προς την κυβέρνηση ότι δεν πάει άλλο.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΝ, 26/10/2010

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, 24 Οκτωβρίου 2010

Ο πρόσφατος θάνατος τού συμπαθούς, ως ανθρώπου και ως πολίτη, Γιάννη Δαλιανίδη μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για κάποιες σκέψεις σχετικά με το ερώτημα τι απέγινε εκείνη η ακμαία μεταπολεμική λαϊκότητα, η οποία δεν ήταν απλά μια μίζερη κατάφαση στη φτώχεια και την ανέχεια. Αυτή η λαϊκότητα που, μέσα από μια κοσμογονία ιδεολογικών και καλλιτεχνικών εκφράσεων (λόγου, εικόνας, ήχου, δρώμενων κ.λπ.), έφθασε να είναι και να σημαίνει μια ταυτότητα, και κάτι ακόμη περισσότερο: ένα κοσμοείδωλο, έναν τρόπο οι λαϊκοί άνθρωποι να βιώνουν τον κόσμο, να ζουν τη ζωή τους, να πράττουν ανάλογα, ως λαός και όχι απλά ως φτωχοί άνθρωποι. Αυτή είναι η δύναμη των ιδεών και της τέχνης, να μετασχηματίζουν μια «διάθεση» σε «υλική δύναμη», όπως έλεγε ο Γκράμσι, αυτή ακριβώς η συνθήκη ακυρώθηκε στις δεκαετίες που μεσολάβησαν έκτοτε. Συνέχεια…

Του Κώστα Βούλγαρη, Η ΑΥΓΗ, 23 Μαΐου 2010

Παρακολουθώντας εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, έχω την αίσθηση πως το μεγαλύτερο μέρος του εγχώριου δημόσιου λόγου αναλώνεται σε κορώνες. Κάποιοι μάλιστα θέτουν ως πολιτικό στόχο την …εθελούσια έξοδο της χώρας από την Ευρώπη και το κοινό νόμισμα, ενεργοποιώντας τα αειθαλή εθνικολαϊκά στερεότυπα και υποσχόμενοι την επιστροφή στον παράδεισο της δραχμής (χωρίς ευρωπαϊκές επιδοτήσεις;). Κάποιοι άλλοι, αναπαράγουν ανεπεξέργαστη την καφενειακή φιλολογία περί παρακμής του πολιτικού συστήματος, ενσωματώνοντας άκριτα την αντιπολιτική αμφισβήτηση της Δημοκρατίας, η οποία αμφισβήτηση δεν έχει βέβαια καμία σχέση με την αριστερή κριτική του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος. Έτσι, είναι λογικό κάθε «έξωθεν» ψύχραιμη νότα να δημιουργεί αίσθηση, έστω κι αν λέει τα αυτονόητα. Συνέχεια…