Ρένα Δούρου

Αυγή της Κυριακής, 25/10/2009

«Υπάρχει μια νύχτα,
που ο θάνατος παίρνει τη μορφή
της Παναγιάς.
Σε μια τέτοια νύχτα,
θα ‘θελα να ξαναγεννηθώ

Μιχάλης Κόκκινος» (Ομιλία του Παναγιώτη Κανελλάκη για τον Μιχάλη Σ. Κόκκινο, Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, Νοέμβριος 1995)

Στάση ζωής. Ήταν και είναι ο ίδιος Παναγιώτης. Όπως και η μητέρα σου η Ζιζέλ είχες το χάρισμα να συσπειρώνεις γύρω σου έναν πυρήνα φίλων διαφορετικών, πιστών και σταθερών για δεκαετίες που με τρόπο μαγικό σε αγαπούσαν και σε συντρόφευαν στις διαδρομές σου ενωμένοι.
Πειραχτήρι και αιώνιος έφηβος. Ο Παναγιώτης της ΕΚΙΝ. Ο Παναγιώτης που καταργούσε τις διαχωριστικές γραμμές. Ο Παναγιώτης που μπορούσε με την ίδια ζέση να συνομιλεί με την Τζόαν Ρόμπινσον και με τα παιδιά που κατέφευγαν στον ΟΚΑΝΑ. Το ίδιο ριψοκίνδυνος στα Ανάβρυτα όσο και στα ράλι στα οποία λάμβανε μέρος ως νεαρός με το ψευδώνυμο Κάπταιν Νέμο. Παναγιώτης του πρώτου του παιδικού τραγουδιού, «ω μαγική, μαγική, μαγικό». Συνέχεια…