Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει και τις 3 μέρες συζητήσεις, συναυλίες από ντόπια και μεταναστευτικά συγκροτήματα, εκθέσεις, προβολές, θεατρικά δρώμενα. Την Παρασκευή τον κύκλο των συζητήσεων ανοίγουν τέσσερις εκδηλώσεις με θέμα τη “Frontex, θωράκιση των συνόρων, συρρίκνωση του πολιτικού ασύλου: Αγώνες για το δικαίωμα στη μετακίνηση”, το “Μποϊκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ”, στην οποία θα μιλήσει o Τζαμάλ Τζουμάα, μορφή του παλαιστινιακού λαϊκού κινήματος και ιδρυτής της καμπάνιας Stop the Wall, το “Μέτωπο ενάντια στις διακρίσεις: φύλο, μετανάστευση, αναπηρία, μειονότητες και σεξουαλικός προσανατολισμός” και τέλος τον “Αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων”. Το Σάββατο στις 7.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθει η συζήτηση “Ενάντια στη δικτατορία του ΔΝΤ”, στην οποία θα συμμετέχουν ως ομιλητές ο Γούλντεν Μπέλο, καθηγητής του Μπέρκλεϊ και μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, καθώς και ο συνδικαλιστής Χόρχε Βερμούδες από το γνωστό αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της Ζανόν στην Αργεντινή. Οι υπόλοιπες συζητήσεις αφορούν ζητήματα όπως “Κρίση, ‘εγκληματικότητα’, ‘ασφάλεια’ και ακροδεξιά βία”, “Ποδόσφαιρο, ρατσισμός και εθνικισμός” και “Ναρκωτικά: Παλεύοντας ενάντια στην εξάρτηση και στον αποκλεισμό”. Την Κυριακή, το πρόγραμμα περιλαμβάνει 3 συζητήσεις με θέμα “Κρίση και ρατσισμός: για την ενότητα εγχώριων και αλλοδαπών εργαζομένων”, “Ιθαγένεια, εκπαίδευση, και κοινωνικός αποκλεισμός των μεταναστών/ριών” και “Για την επιστροφή των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου”.

Πλούσιο είναι και το συναυλιακό κομμάτι του φεστιβάλ, με πρώτους να ανεβαίνουν στην κεντρική σκήνη της Παρασκευής τους Deus Ex Machina, Skaribas, Les SkartOi!, Dustbowl, ενώ στη μεταναστευτική σκηνή θα βρίσκονται συγκροτήματα 2ης και 3ης γενιάς σε hip hop, rock, grunge, όπως οι DJ Theo, Familia Ideale, Kurorat Fiks, Fried Rice, Le blonc.

Το Σάββατο θα παίξουν οι Chicks On Speed, Μιχάλης Δέλτα, The Boy, MC Yinka & The Urbanix, ενώ στη δεύτερη σκηνή θα ανέβουν μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις σε παραδοσιακές μουσικές, όπως το πολυφωνικό συγκρότημα «Rodina» (Βουλγαρία), ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές «DOEL» και το Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν. Επίσης, θα συμμετάσχουν συγκροτήματα 2ης και 3ης γενιάς σε hip hop, rock, grunge: Κώστας Παράξενος, Minus One, The U.N. Band. Μετά τις 11 μ.μ. στη ρεμπέτικη σκηνή θα βρίσκονται οι Σαμπάχ Attack.

Στο μουσικό κομμάτι της τελευταίας μέρας, στην κεντρική σκηνή στις 9.30 μ.μ. θα βρεθούν οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Encardia, Salonumuz Klimalidir, Στάθης Δρογώσης, ενώ στη σκηνή των μεταναστών διάφορα μουσικοχορευτικά σχήματα: Παιδιά από την Κοινότητα της Τανζανίας, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Πολιτιστικό Κέντρο Γεωργίας «Ο Καύκασος», παραδοσιακές μουσικές: Κούρδοι της Συρίας «Koma Hawar», συγκρότημα από την παλαιστινιακή παροικία, Natural Sound Revival (Νιγηρία). Στη ρεμπέτικη σκηνή στις 11 μ.μ. θα βρίσκεται ο Θανάσης Γκέκας και το συγκρότημά του.

Όλες τις μέρες στον χώρο του φεστιβάλ θα πραγματοποιούνται προβολές, θεατρικά δρώμενα και διάφορες performances με θέμα τη μετανάστευση, ενώ θα λειτουργούν παιδότοπος, εκθέσεις σκίτσου και αντιρατσιστικής αφίσας.

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ, 8 Ιουλίου 2010

Α΄ κύκλος, Απρίλιος-Μάιος 2010

Την Τετάρτη 26 Μαΐου θα γίνει το 4ο σεμινάριο με θεματική:

Μετανάστευση και φύλο
Eισηγήτρια: Ντίνα Βαϊου, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Αίθουσα εκδηλώσεων Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ
Σαρρή 14 (περιοχή Ψυρρή, 2ος όροφος), ώρα 6.00 μ. μ.

Αίθουσα εκδηλώσεων Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ
Σαρρή 14 (περιοχή Ψυρρή, 2ος όροφος), ώρα 6.00 μ.μ.

▪ Δευτέρα 12 Απριλίου

Έναρξη

Σίσσυ Βελισσαρίου, αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ
Λίτσα Δουδούμη, υπεύθυνη του Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Πως «κατασκευάζεται» το φύλο:
Κοινωνιολογικές ανθρωπολογικές και λοιπές θεωρίες, εισηγήτρια: Μαρία Γκασούκα, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

▪ Δευτέρα 24 Απριλίου

Γυναίκες και πολιτισμικά συστήματα, εισηγήτρια: Μαρία Γκασούκα, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

▪ Δευτέρα 10 Μαΐου

Φύλο και αγορά εργασίας σε συνθήκες κρίσης, εισηγήτρια: Μαρία Καραμεσίνη, Πάντειο Πανεπιστήμιο

▪ Τετάρτη 26 Μαΐου

Μετανάστευση και φύλο, εισηγήτρια: Ντίνα Βαΐου, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

▪ Δευτέρα 7 Ιουνίου

Καταναγκαστική πορνεία και σεξουαλική σκλαβιά:
Η χαμένη τιμή των δυτικών κοινωνιών, εισηγήτρια: Δήμητρα Κογγίδου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Μετανάστευση, ιδιότητα του πολίτη και εκπαίδευση
το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου, από ώρα 11πμ-3μμ
στην αίθουσα Λόγου και Τέχνης – Στοά του Βιβλίου

Η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία και την ιστορία των λαών, από τα προϊστορικά χρόνια έως σήμερα. Kάθε μεταναστευτικό κύμα έχει τη δική του φυσιογνωμία, θέτει τα δικά του προβλήματα και ζητάει καινούργιες απαντήσεις. Η σύγχρονη μετανάστευση, που συμπληρώνει 20 χρόνια στην Ελλάδα, ξάφνιασε την ελληνική κοινωνία και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Οι πρώτοι που την αντιμετώπισαν ήταν οι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλοι και καθηγητές βρέθηκαν σε πολύγλωσσες τάξεις με μαθητές που προέρχονταν από ποικίλες πολιτισμικές παραδόσεις. Είχαν να κάνουν με παιδιά που είχαν αποτυπωμένα πάνω στο πρόσωπό τους τα τραύματα από τον τόπο που άφησαν, από το πέρασμά τους στον τόπο μας, από τις αντιδράσεις –πολλές φορές ακραίες- των συμπολιτών μας. Την πλούσια εμπειρία τους, που αποτελεί και η ίδια μια ιστορική παρακαταθήκη για την Ελλάδα, πολύ λίγο την γνωρίζουμε.
Η υπόθεση των νομοθετικών μέτρων πολιτογράφησης των μεταναστών, της υποστήριξης και της διεύρυνσής τους, μας αφορά όλους. Θα μιλήσουν επιστήμονες που θα μεταφέρουν τα πορίσματά τους από την έρευνα, και εκπαιδευτικοί που θα μεταφέρουν την πείρα από το σχολείο. Στόχος μας είναι να φωτίσουμε την καθημερινή εμπειρία μέσα από την επιστημονική έρευνα και ταυτόχρονα να διευρύνουμε τους ορίζοντες της έρευνας μέσα από την καθημερινή εκπαιδευτική εμπειρία.

Πρόγραμμα

Ιωάννα Λαλιώτου (Παν. Θεσσαλίας-εκδοτική ομάδα Ιστορείν)
Γιατί αυτή η συζήτηση;
Θόδωρος Παπαθεοδώρου (Πρύτανης Παν. Πελοποννήσου)
Η δεύτερη γενιά μεταναστών και το δικαίωμα στην ιθαγένεια
Νέλλη Ασκούνη (Παν. Αθηνών)
Οι «άλλοι» μαθητές στο σχολείο
Πολιτισμικές διαφορές και κοινωνικές ανισότητες
Σπύρος Α. Μοσχονάς (Παν. Αθηνών)
Η γλώσσα ως εμπόδιο
Γλωσσική επάρκεια και πολιτογράφηση των μεταναστών
Στέλλα Πρωτονοτάριου-Πέτρος Χαραβιτσίδης (Δάσκαλοι)
Διαπολιτισμική εκπαίδευση και κοινωνικός αποκλεισμός
Το παράδειγμα του 132ου Δημοτικού σχολείου Αθήνας
Βάσω Νικολάου (Δασκάλα, μέλος του Παιδαγωγικού Ομίλου Παρεμβάσεων Π.Ε.
& της ομάδας «Πίσω Θρανία»)
Παιδιά μεταναστών και δάσκαλοι στο δημοτικό σχολείο
Εμπειρίες από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Κώστας Θεριανός (Εκπ/κός, ερευνητής Ακαδημίας Αθηνών)
Μετανάστες δεύτερης γενιάς
Από τα διεθνή σύνορα στα κοινωνικά σύνορα των μεγαλοπόλεων

Τη συζήτηση θα συντονίσουν:
Δημήτρης Κωσταράκος (Πρόεδρος της Ένωσης Λειτουργών Μ. Εκπαίδευσης Ν. Αθήνας)
Αντώνης Λιάκος (Παν. Αθηνών, εκδοτική ομάδα Ιστορείν)

Την εκδήλωση υποστηρίζουν οι ΕΛΜΕ Ν. Αθήνας και Καλλιθέας, Ν. Σμύρνης, Μοσχάτου.
Πληροφορίες: http://historein-historein.blogspot.com/

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 Φλεβάρη:

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!
ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

3 μ.μ. Συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στη Βουλή
5 μ.μ. Συναυλία στο Σύνταγμα με συγκροτήματα μεταναστών 2ης γενιάς και έλληνες καλλιτέχνες

Αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις – Κοινωνικοί φορείς

Tου Πάσχου Μανδραβελη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27 Ιανουαρίου 2010

Έχει ένα δίκιο να υποστηρίζει ο κ. Αντώνης Σαμαράς ότι «το αίτημα για υπουργείο Οικογένειας είναι αληθινά επαναστατικό». Πραγματικά: Τέτοια υπουργεία δημιουργούνται έπειτα από επαναστάσεις ή πιο συγκεκριμένα όταν αυτές εκφυλίζονται σε απολυταρχισμούς και το κράτος προσπαθεί να ελέγξει και τον πυρήνα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης που είναι η οικογένεια.

Στην ομιλία του προς τις γυναίκες της Νέας Δημοκρατίας προχθές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επεσήμανε επίσης ότι «στον χώρο των ιδεών πρέπει να επαναφέρουμε πρότυπα και αρχές Αξιοπρέπειας και Αξιοκρατίας: Στις προσωπικές σχέσεις, στην πολιτική ζωή, στην κοινωνία – παντού!».

Σύμφωνοι: η αξιοπρέπεια και η αξιοκρατία είναι ζητούμενο στην πολιτική ζωή. Θέλουμε αξιοπρεπείς βουλευτές που δεν θα κρύβονται πίσω από τη βουλευτική ασυλία. Θέλουμε ο δημόσιος τομέας να στελεχώνεται αξιοκρατικά. Αλλά τι σημαίνει «αξιοκρατία» στην κοινωνία και στις προσωπικές σχέσεις; Θα επιλέγουμε τους φίλους με βιογραφικά ή θα συνάπτουμε σχέσεις με διαδικασίες openflirt;

Από την άλλη, ας σκεφτούμε λίγο. Τι θα μπορούσε να κάνει ένα επαναστατικό «υπουργείο Οικογένειας»; Μια ιδέα είναι να προσλάβει τους εκατοντάδες χιλιάδες που δεν έχουν δουλειά. Ολοι ξέρουμε ότι η ανεργία διαλύει οικογένειες, οπότε αν το κράτος φτιάχνει διαρκώς νέους φορείς, θα έχει λυμένα τα χέρια να αντιμετωπίζει τις άλλες αιτίες διαζυγίων, όπως η έλλειψη αξιοπρέπειας στη σχέση των ζευγαριών.

Το «υπουργείο Οικογένειας» θα μπορούσε να ασχοληθεί με το πρόβλημα της υπογεννητικότητας που είναι ένα μόνιμο άγχος των συντηρητικών στη χώρα μας. Είναι ίσως παράδοξο, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που ανησυχούν για την απώλεια της εθνικής συνέχειας λόγω της υπογεννητικότητας, αρνούνται ταυτόχρονα την ένταξη των μεταναστών που μετέχουν της ημετέρας παιδείας. Προφανώς γι’ αυτούς η ελληνικότητα είναι κληρονομική εξ ου και το «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι». Ενα «επαναστατικό υπουργείο Οικογένειας» θα μπορούσε να κάνει πράξη την παλιά υπόσχεση «και παιδιά θα σας κάνουμε». Οχι με τον χυδαίο τρόπο, αλλά με μια γενική γραμματεία τεκνοποίησης, η οποία θα είναι συμβεβλημένη με κέντρα εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Επιπλέον, πώς θα μπορούσε ένα κόμμα (ακόμη κι αν είχε την εξουσία) να βοηθήσει τη γυναίκα «να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικογένεια»; «Αυτό είναι εφικτό», είπε προχθές ο κ. Σαμαράς. «Με τον άνδρα συμπαραστάτη της, όχι ανταγωνιστή της. Αληθινό σύντροφο, όχι “δυνάστη” της. Ούτε αντίπαλό της». Δηλαδή; Θα δημιουργηθεί κάποια υπηρεσία «οικογενειοφυλακής» που θα ελέγχει αν και κατά πόσο ένας άνδρας είναι «δυνάστης» ή «σύντροφος»;

Μπορεί να ήταν μια άτυχη στιγμή η ομιλία του κ. Σαμαρά, αλλά δείχνει το άγχος του να καλύψει τη συντηρητική ατζέντα. Μόνο που σ’ αυτήν την ομιλία την υπερκάλυψε. Κουίζ: σε ποιο βιβλίο, φυλακισμένου, καταγράφεται με λεπτομέρειες η πολιτική βούληση «να ανυψωθεί ο θεσμός της οικογένειας»; Δεν λέμε ότι οι προχθεσινές προτάσεις κρατικού παρεμβατισμού στον χώρο της οικογένειας είναι εμπνευσμένες από το «Ο Αγών μου», αλλά υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ συντηρητισμού και φασισμού. Ισως άθελά του, προχθές, ο κ. Σαμαράς την έσβησε. Γιατί η οικογένεια και οι προσωπικές σχέσεις παραείναι ιερά για να υπάρχει έστω σαν σκέψη η κρατική παρέμβαση.

Του Κωστή Παπαϊωάννου,

Ποιους αφορά η ιθαγένεια των μεταναστών; Ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές ελίτ; Τη γραφειοκρατία ενός υπουργείου; Μερικούς «γραφικούς» κοσμοπολίτες διανοούμενους; Τους συνήθεις δημοσιολογούντες επί παντός επιστητού; Το θέμα δεν αφορά μόνο ή κυρίως αυτούς. Πού είναι οι κοινωνικοί εταίροι, οι εργοδοτικές ενώσεις και τα συνδικάτα των εργαζομένων; Πού είναι οι επιστημονικοί σύλλογοι και οι επαγγελματικές ενώσεις; Τα σωματεία των εκπαιδευτικών δεν έχουν άποψη για το καθεστώς των μαθητών τους, αυτών των παιδιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε δεύτερη γενιά μεταναστών; Οι δικηγορικοί σύλλογοι και οι ενώσεις των δικαστών δεν αντιμετωπίζουν την καθημερινή πραγματικότητα της γκρίζας μεταναστευτικής ζώνης μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας; Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι πρέπει να μιλήσουν. Οφείλουν οι υπεύθυνες και νηφάλιες φωνές, ανεξαρτήτως της άποψης που θα εκφέρουν, να αποτελέσουν αντίβαρο στο επιχειρούμενο εμπόριο εντυπώσεων. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα πολιτικά κόμματα. Πρέπει να μιλήσουν με σαφήνεια και γενναιότητα για ένα θέμα που διχοτομεί το εκλογικό τους ακροατήριο. Αν αφήσουν το στενό πολιτικό κόστος να ορίσει τη θέση τους, μακροπρόθεσμα κερδισμένος θα είναι ένας κομματικός φορέας, εκείνος που εργολαβικά και προνομιακά τα τελευταία χρόνια τρέφεται από τα φοβικά αποφάγια του πολιτικού μας συστήματος. Να μιλήσουν λοιπόν με σαφήνεια και να δηλώσουν αν θέλουν γενναίες πολιτικές ένταξης, αν προτιμούν τη σημερινή κατάσταση ή αν έχουν κάτι άλλο να προτείνουν. Το επόμενο διάστημα πρέπει με τον τρόπο τους να «μιλήσουν» και τα μέσα ενημέρωσης, κυρίως τα ηλεκτρονικά. Οφείλουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη που οι ίδιες έχουν θεσπίσει. Σταχυολογώ: Πρώτον, η ραδιοτηλεόραση «αναγνωρίζει και σέβεται εμπράκτως τη διαφορά των απόψεων και υπερασπίζεται την ελευθερία μεταδόσεως διαφορετικών απόψεων». Δεύτερον, «δεν επιτρέπεται η παρουσίαση προσώπων με τρόπο που να μπορεί, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, να ενθαρρύνει τον εξευτελισμό, την κοινωνική απομόνωση ή τις δυσμενείς διακρίσεις εις βάρος μέρους του κοινού βάσει ιδίως του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, της γλώσσας, της θρησκείας…» Ειδάλλως, τον τόνο στον δημόσιο διάλογο θα δώσουν αλαλάζοντες τηλεπωλητές βιβλίων και ανώνυμοι διαδικτυακοί εθναμύντορες που έχουν «ξεσαλώσει» απειλώντας και βρίζοντας. Οι ίδιοι που εσχάτως «ανακάλυψαν» ότι το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια βασίζεται σε πρόταση μιας ΜΚΟ, της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και θριαμβολογούν για την αποκάλυψη της αντεθνικής σκευωρίας! Ωσάν να ήταν ποτέ κρυφή αυτή η πρωτοβουλία, ωσάν να μην παρουσιάστηκε πέρσι σε δημόσια εκδήλωση και να μην επιδόθηκε επισήμως στα πολιτικά κόμματα! Το γαρ πολύ της θλίψεως…
Τέλος, δεν αντέχω τον πειρασμό να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από άρθρο του Γ.Α. Βλάχου του 1928: «Η “Καθημερινή” πολιτικάς σχέσεις με τους πρόσφυγας δεν θέλει να έχει. Δεν έχει διάθεσιν να ακούη πρόσφυγας πολιτικολογούντας, δεν συζητεί με επιτροπάς προσφύγων διά ζητήματα αφορώντα τον τόπον, δεν ζητεί ούτε ψήφους ούτε αναγνώστας εις τους συνοικισμούς (…) Δεν τους θέλομεν ούτε ως ψηφοφόρους, ούτε ως εκλογείς, ούτε ως εκλέξιμους, ούτε ως πολίτας δικαιουμένους να κυβερνούν την Ελλάδα» (προσφυώς το ανέσυρε ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, 9/1/10). Αν μη τι άλλο, η αντικατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τους μετανάστες αποδεικνύει την αδιάσπαστη εθνική μας συνέχεια στη διαχείριση του φόβου.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Του Νάσου Θεοδωρίδη, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Η πιο σημαντική τομή που φαίνεται να κομίζουν οι νέες ρυθμίσεις για την απονομή ιθαγένειας σε μετανάστες/τριες συνίσταται στη ρήξη που επέρχεται στην «εθνική ταυτότητα» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στο «συλλογικό φαντασιακό» των Ελλήνων επί πολλές δεκαετίες, λόγω μιας συστηματικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης από παντελώς εσφαλμένες και επιστημονικά ατεκμηρίωτες αντιλήψεις περί «ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας».
Από την άποψη αυτή, η επικείμενη απώλεια της «μονοπωλιακής θέσης» του «δικαίου του αίματος» συνιστά, πράγματι, ένα θετικό πολιτισμικό σοκ για την κυρίαρχη εθνικιστική θεώρηση.
Αναμφίβολα, μια ενδελεχής μελέτη των προτεινόμενων λύσεων δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο θετικά όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Οταν κατά τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει με περισσό ζήλο όχι μόνο να κρατούν πεισματικά κλειστές τις στρόφιγγες της νομιμοποίησης αλλά και να διατηρούν αλώβητο εκείνο ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μετάβαση από τη νομιμότητα στην παρανομία (όπως π.χ. σύνδεση ανανέωσης άδειας διαμονής με αριθμό ενσήμων), τότε είναι φανερό ότι έχουν ήδη δημιουργηθεί όλοι οι αποτρεπτικοί όροι που θα εμποδίσουν πάρα πολλούς μετανάστες ενταγμένους στην ελληνική κοινωνία να επωφεληθούν από τις νέες ρυθμίσεις, αφού η απονομή ιθαγένειας των παιδιών τελεί σε συνάρτηση με το «νόμιμο καθεστώς» των γονέων. Πέρα από το γεγονός ότι το τυπικό στοιχείο της κατοχής ή μη μιας νόμιμης άδειας διαμονής -και μάλιστα επί πενταετία- δεν μπορεί να είναι καθοριστικό ως κριτήριο πραγματικής και ουσιαστικής ένταξης γονέων και τέκνων στην ελληνική κοινωνία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα τέκνα «μη νόμιμων» γονέων υφίστανται μια έμμεση κύρωση για την οποία τα ίδια δεν φέρουν απολύτως καμία ευθύνη, όπως πιθανότατα δεν ευθύνονται ούτε καν οι γονείς, καθώς απουσιάζει επιδεικτικά ένα διαρκές σύστημα ανοιχτής διαδικασίας νομιμοποίησης που θα οδηγούσε σε βασική επίλυση προβλημάτων των μεταναστών/τριών, αλλά και της κοινωνίας υποδοχής (π.χ. επ’ ωφελεία των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος). Εξάλλου, υπάρχει ήδη σαφής υπαναχώρηση σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, καθώς η τριετία σχολικής φοίτησης έγινε εξαετία, αποκλειστικά και μόνο προς άμβλυνση πιθανών αντιδράσεων, ενώ το δικαίωμα ψήφου χορηγείται -κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο- σε έναν πολύ μικρό αριθμό αλλοδαπών, ενώ θα έπρεπε να δίδεται σε όλους όσοι συμπληρώνουν την πενταετία, δίχως άλλη προϋπόθεση.
Σε ό,τι αφορά την πολιτογράφηση, αν λάβει κανείς υπόψη τις νοοτροπίες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, όπως τη γνωστή μίζερη αντίληψη εθνικής περιχαράκωσης, τότε θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη ότι οι νέες διατάξεις φέρνουν έναν αέρα στοιχειώδους νεωτερικότητας μέσα σε μια έρημο απολυταρχίας (π.χ. ως προς την αιτιολογία των αποφάσεων απόρριψης). Το εάν όμως θα πρέπει ή όχι να πανηγυρίζει κανείς για το θρίαμβο του «αυτονόητου» σχετίζεται αναπόφευκτα με το βαθμό ωριμότητας των γενικότερων συνθηκών. Υποστηρίζω, δηλαδή, ότι σήμερα θα ήταν απολύτως ρεαλιστική, υπό προϋποθέσεις, μια κάμψη της αρχής της απόλυτης διακριτικής ευχέρειας και εξουσίας που διαθέτει ένα κυρίαρχο κράτος ως προς την απονομή ιθαγένειας σε αλλοδαπούς πολίτες προς όφελος της αρχής του σεβασμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ιδίως εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλη η χρονική διάρκεια κατά την οποία ένας αλλοδαπός έχει ζήσει στην Ελλάδα. Αυτό θα σήμαινε θέσπιση «δέσμιας αρμοδιότητας» της Διοίκησης για κατ’ αρχήν υποχρεωτική αποδοχή, εκ μέρους της, όλων των αιτήσεων κτήσης ιθαγένειας ενηλίκων μετά την πάροδο ενός μεγάλου αριθμού ετών διαμονής στη χώρα, πλην ειδικών εξαιρέσεων.
Επί του παρόντος, ας αγωνιστούμε όλοι και όλες για να διασφαλιστεί ότι την ύστατη ώρα δεν θα υπάρξουν υπαναχωρήσεις από τα ήδη εξαγγελθέντα, αλλά και για να επιτευχθούν περισσότερες και τολμηρότερες βελτιώσεις. Παράλληλα, ας απολαύσουμε τον παροξυσμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»

ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΥΡΕ

Η κατάθεση του ν/σ της κυβέρνησης με τον τίτλο «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα», αποδίδει – πολύ ετεροχρονισμένα βέβαια – ένα μέρος των αυτονόητων δημοκρατικών δικαιωμάτων που στερούνταν αδικαιολόγητα χιλιάδες μετανάστες-ριες, αυτοί και τα παιδιά τους.
Σημειώνουμε τα εξής. Χρειάστηκε να καταλήξει σε σχιζοφρενικό αδιέξοδο η πολιτική των κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), σχεδόν 2 δεκαετίες τώρα, για τα παιδιά των μεταναστών, μέχρι το σημερινό ν/σ να προσαρμοστεί τελικά απλά στην ίδια την πραγματικότητα! Χρειάστηκε παιδιά να βρεθούν στα κρατητήρια και να κινδυνέψουν με απέλαση! Χρειάστηκε 5 αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (από το 1992 ως το 2006) για να υιοθετηθεί κάποιας μορφής δικαίωμα στην ψήφο, όταν αυτό εφαρμόζεται ήδη στα 14 από τα 27 κράτη-μέλη. Χρειάστηκε να καταγγελθούν αυτές οι πολιτικές ξανά και ξανά χρόνια τώρα. Και πάνω από όλα χρειάστηκε οι μετανάστες-ριες, το αντιρατσιστικό και το μαζικό κίνημα να παλέψουν ακούραστα για τα αυτονόητα από θέση αρχών!
Με βάση τις ίδιες αρχές προκύπτει η κριτική και οι προτάσεις μας.
Το γεγονός πως η κυβέρνηση δια του ν/σ υιοθετεί μέρος της ατζέντας του αντιρατσιστικού κινήματος, δεν μας στερεί έδαφος. Όχι, για όσο θα υπάρχουν άνθρωποι χωρίς χαρτιά! Όχι, για όσο η παροχή ασύλου θα παραμένει κάτω από 1%! Όχι, για όσο τα κέντρα κράτησης θα θυμίζουν «εξπρές του μεσονυκτίου». Όχι, για όσο οι μετανάστες-ριες θα γίνονται τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης.
Γιατί τελικά οι σημερινοί φίλοι των μεταναστών-ριών και των παιδιών τους, από την μια δίνουν δημοκρατικά δικαιώματα σε κάποιους, ενώ συνεχίζουν να τα στερούν σε πολλούς άλλους. Από την μια φορούν το «ευαίσθητο» προσωπείο, κι από την άλλη εφαρμόζουν ανάλγητες πολιτικές για το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα δημόσια αγαθά, σε όλα αυτά δηλ. που πάντα είμασταν «συγκάτοικοι» έλληνες και μετανάστες. Και για όλα αυτά που θα πρέπει όπως πριν έτσι και πάντα να παλέψουμε από κοινού!

Για το ζήτημα της ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών
1. Δεν αποδεχόμαστε να εξοστρακίζονται από την ρύθμιση χιλιάδες παιδιά μεταναστών γεννημένων ή μεγαλωμένων στην Ελλάδα, επειδή οι γονείς τους δεν έχουν άδεια παραμονής με υπαιτιότητα των ακολουθούμενων μεταναστευτικών πολιτικών. Κι αυτό αφορά εξίσου τα παιδιά όσων δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις του Ν.2910/2001 ή του Ν.3386/2005, αλλά και όσων μετά το 2005 δεν τους δόθηκε ποτέ καμιά δυνατότητα νομιμοποίησης (το ΙΜΕΠΟ τους υπολογίζει σε 250.000 περίπου). Αλλά αφορά και τα παιδιά όσων εξέπεσαν της νομιμότητας, εξαιτίας για παράδειγμα εργοδοτικής αυθαιρεσίας με ασφαλιστικές εισφορές κ.α (από δηλώσεις του Υπ. Εσ.  Γ. Ραγκούση αυτοί είναι 140.000 άνθρωποι).
2. Πιστεύουμε πως η ολοκλήρωση έξι τουλάχιστον τάξεων σε ελληνικό σχολείο ως προϋπόθεση για την απόκτηση της ιθαγένειας από παιδιά μεταναστών που μεγάλωσαν από μια ηλικία και μετά εδώ, είναι πηγή αδικίας. Η ένταξη σε μια νέα και εντελώς διαφορετική σχολική πραγματικότητα προϋποθέτει εντατικότερη προσπάθεια και συμπύκνωση μεγαλύτερης γνώσης σε λιγότερο χρόνο. Με αυτή την έννοια θεωρούμε ότι οι τρείς τάξεις είναι αρκετές.

Για το δικαίωμα στην ψήφο
Σημειώνουμε πως σε σχέση με προηγούμενες δηλώσεις της κυβέρνησης για παροχή του δικαιώματος ψήφου μόνο σε όσους μετανάστες κατείχαν το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος (δηλ. 5ετή άδεια παραμονής, την οποία παρεπιπτόντως έχουν μόλις λίγο περισσότεροι από 100), το ν/σ επεκτείνει σε περισσότερες κατηγορίες (10ετείς άδειες, αόριστης διάρκειας, συζύγους ελλήνων, γονείς ανήλικων ελλήνων, πρόσφυγες, επικουρικό ή ανθρωπιστικό καθεστώς κ.λ.π.).
Η αλήθεια όμως είναι πως τα πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών μπήκαν στην κλίνη του Προκρούστη. Κι εξηγούμαστε:
1) Το πνεύμα και το γράμμα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών οδηγιών για το δικαίωμα στην ψήφο μή ευρωπαίων πολιτών αφορά στην συνολική νόμιμη παραμονή 5 ετών. Και καθόλου στον τύπο άδειας που κάποιος-α κατέχει! Με βάση το ν/σ προκύπτουν -κατά δήλωση Γ.Ραγκούση- 80-90.000 εν δυνάμει νέοι ψηφοφόροι από τις γραμμές των μεταναστών για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010. Ενώ αν τηρούνταν ουσιαστικά οι ευρωπαϊκές οδηγίες, αυτός ο αριθμός θα ήταν πολλαπλάσιος! Ζητάμε την αποκατάσταση αυτής της στρέβλωσης.
2) Κι ακόμα ζητάμε την πλήρη εφαρμογή του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.

Για τις αλλαγές στην πολιτογράφιση
Είναι αλήθεια πως οι αλλαγές γίνονται σε όσα σημεία δικαίως είχε επικριθεί ο ελληνικός κώδικας από το αντιρατσιστικό κίνημα. Θεωρούμε θετική την μείωση του συνολικού χρόνου παραμονής από 10ετία σε 5ετία. Επιτέλους εισάγεται η αιτιολογημένη απάντηση στο αίτημα πολιτογράφισης -απλή κοινή λογική- ωστόσο θεωρούμε υπερβολικό τον χρόνο αναμονής των 2 χρόνων. Όσο για το παράβολο πέφτει μέν από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ, αλλά ακόμα κι έτσι παραμένει το πιο ακριβό στην Ε.Ε. -ακολουθεί η Αυστρία με 700 ευρώ. Διεκδικούμε την δραστική μείωση του στα όρια του μ.ο. άλλων παραβόλων στην Ελλάδα (π.χ. το παράβολο για το ελληνικό διαβατήριο είναι 100 ευρώ).

Η ΑΥΓΗ, 29/12/2009

Οι οικιακές εργάτριες είναι η πεμπτουσία των εργατών της παγκοσμιοποίησης, επισημαίνουν η Ντίνα Βαΐου και η Μαρία Στρατηγάκη μιλώντας στην «Αυγή» με αφορμή τον συλλογικό τόμο «Το φύλο της μετανάστευσης».

Διεθνής καταμερισμός εργασίας και γυναικεία μετανάστευση

Στην Μαρία Καλυβιώτη

Το ζήτημα της έμμισθης οικιακής εργασίας των μεταναστριών και της συνεπαγόμενης αμφισβήτησης των ορίων μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού ανέδειξαν μεταξύ άλλων, οι συγγραφείς του συλλογικού τόμου “Το φύλο της μετανάστευσης”.
Οι επιμελήτριες του έργου, Ντίνα Βαΐου, καθηγήτρια στον Τομέα Πολεοδομίας και Χωροταξίας του ΕΜΠ και επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος “Φύλο και Χώρος” του ΕΜΠ και Μαρία Στρατηγάκη, επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, διευθύντρια του Εργαστηρίου Σπουδών Φύλου και γγ Ισότητας στη σημερινή κυβέρνηση, μίλησαν στην “Α” ρίχνοντας φως σε επιμέρους πτυχές του ζητήματος.

Αμφισβήτηση των ορίων «δημοσίου» και «ιδιωτικού» – Ξεπέρασμα της συζυγικής οικογένειας – Οικοδόμηση της Ε.Ε. ως πολιτειακή οντότητα

Υποστηρίζετε ότι διαμορφώνεται ένα σύνθετο πεδίο όπου αναδεικνύονται σημαντικές όψεις των σύγχρονων μεταναστεύσεων, στη διερεύνηση των οποίων είναι αναγκαία μια οπτική φύλου. Για ποιον λόγο;
Ν.Β.: Στα καινούρια μεταναστευτικά ρεύματα είναι πάρα πολύ αυξημένη η παρουσία των μεταναστριών και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα αριθμητικά δεδομένα, αλλά κυρίως με το ότι είναι συγκλονιστικά μεγαλύτερος σε σχέση με παλιότερα ο αριθμός των γυναικών που μεταναστεύουν όχι ως μέλη οικογενειών, αλλά ανεξάρτητα. Υπάρχουν αξιολογήσεις στο πλαίσιο της οικογένειας ή της κοινότητας στην οποία ζει κανείς, που οδηγούν σε μια απόφαση να μεταναστεύσουν οι γυναίκες και όχι οι άνδρες. Και αυτό έχει να κάνει με ζητήματα τα οποία δεν ερμηνεύονται μόνο σε τοπικό επίπεδο, αλλά έχουν να κάνουν και με παγκόσμια θέματα όπως είναι ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας, το τι είδους εργαζόμενους και ως προς το φύλο ζητούν τα μέρη όπου υπάρχει ζήτηση εργασίας. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το ερμηνεύσει χωρίς να πάρει υπόψιν του όλο το πλέγμα των έμφυλων σχέσεων που καθοδηγεί τις αποφάσεις σε τοπικό επίπεδο αλλά και τις αναπαράγει μέσα από τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται τα διεθνή μεταναστευτικά ρεύματα.
Μ.Σ.: Στη σύγχρονη μετανάστευση εμπλέκεται και η οικιακή εργασία, πράγμα το οποίο εμπεριέχει τη διάσταση του φύλου. Στο παρελθόν, το φαινόμενο της μετανάστευσης για οικιακή εργασία δεν ήταν τόσο μαζικό όσο στις μέρες μας.
“Οι οικιακές εργάτριες είναι η πεμπτουσία των εργατών της παγκοσμιοποίηση”. Πως τεκμηριώνεται η παραπάνω φράση;
Ν.Β.: Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει όλο το σύστημα της κοινωνικής αναπαραγωγής, εάν δεν υπήρχε αυτή η έμμισθη οικιακή εργασία που τώρα είναι πολύ γενικευμένη γιατί μπαίνει τόσο μαζικά η δουλειά των χαμηλά αμειβομένων μεταναστριών σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτές οι μεγάλες μετακινήσεις, τόσο των μετακινούμενων ατύπως, όσο και σε άλλες χώρες, μέσα από συμβάσεις μεταξύ κρατών, διαμορφώνουν αυτό που πολλές φορές το αναφέρουν στη βιβλιογραφία ως “αλυσίδες φροντίδας”. Αυτές λύνουν το πρόβλημα των οικογενειών στις αναπτυγμένες χώρες, αλλά δημιουργούν τεράστια κενά στις χώρες προέλευσης.
Στο βιβλίο μιλάτε για αμφισβήτηση των ορίων μεταξύ “δημοσίου” και “ιδιωτικού” χώρου.
Μ.Σ.: Από τη στιγμή που υπάρχει έμμισθη εργασία μέσα στον “ιδιωτικό” χώρο, αυτό είναι μια ένδειξη ότι δίκιο είχε η φεμινιστική θεωρία ότι δεν υπάρχουν όρια μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού.
Ν.Β.: Ταυτόχρονα η έμμισθη οικιακή εργασία δεν τίθεται σαν αντικείμενο δημόσιας διαπραγμάτευσης. Διευθετείται μέσα στο πλαίσιο του ιδιωτικού, ενώ δεν είναι καθόλου ιδιωτική υπόθεση.
Μ.Σ.: Βασική επίπτωση είναι ότι δεν υπάρχει επιθεώρηση εργασίας. Δεν ελέγχεται το κατά πόσο παρέχεται η κοινωνική ασφάλιση. Οι όροι εργασίας είναι τελείως ασαφείς και αρρύθμιστοι.
“Κανονικότητα” εργασίας και “φύση” του φύλου. Μπορείτε να το αναλύσετε περαιτέρω;
Ν.Β.: Η οικιακή εργασία στην κοινή αντίληψη ήταν αγάπη, προσφορά και φροντίδα. Τώρα, με το γεγονός ότι εμπλέκονται οι μετανάστριες και πρέπει αφενός να πληρωθούν και αφετέρου μπαίνει ένα ζήτημα κοινωνικής ασφάλισης, αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με επάγγελμα. Αποτιμάται, δηλαδή, οικονομικά. Οι μαρξιστές δεν θεωρούν την οικιακή εργασία, παραγωγική εργασία.
Μ.Σ.: Και εδώ μπαίνει η περίφημη συζήτηση για το μισθό της νοικοκυράς, που είχε τεθεί και από το φεμινιστικό κίνημα.
Ν.Β.: Τον καιρό εκείνο, κάποιες τάσεις του φεμινιστικού κινήματος συνομιλούσαν με τους μαρξιστές. Δεν υπήρχε η περίπτωση να δεχθούν ότι η οικιακή εργασία, που είναι στον ιδιωτικό χώρο και δεν αμείβεται, αποτελεί παραγωγική εργασία. Όλες αυτές οι προσπάθειες επιχειρούσαν να χωρέσουν την οικιακή εργασία στο θεωρητικό οικοδόμημα του μαρξισμού. Άλλες φεμινίστριες, δεν ασχολούνταν με αυτό.
Μ.Σ.: Τελικά επικράτησε ότι δεν ήταν σωστό να δοθεί μισθός στη νοικοκυρά, γιατί με αυτόν τον τρόπο, θα αποτιμούσαν μεν οικονομικά την εργασία, αλλά ταυτόχρονα θα παγίωναν τον καταμερισμό εργασίας μεταξύ των φύλων.
Ν.Β.: Πάντως στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα, διάφορες ομάδες φεμινιστριών στις ΗΠΑ, που αποκαλούνταν υλίστριες φεμινίστριες, είχαν προωθήσει καμπάνιες για τα “σπίτια χωρίς κουζίνες” και το “συλλογικό νοικοκυριό”. Δηλαδή οι γυναίκες για να προσφέρουν την οικιακή εργασία, οργανώνονταν σε συνεταιρισμούς και κάθε άνδρας που θα ήθελε το φαγητό του ή τα πλυμένα του ρούχα, θα έπρεπε να πληρώσει τη δική του ή όποια άλλη γυναίκα είχε αναλάβει μέσω του συνεταιρισμού να κάνει αυτή τη δουλειά.
Μ.Σ.: Και αυτό εδώ έρχεται να κολλήσει με το ξεπέρασμα της συζυγικής οικογένειας.
Στο βιβλίο κάνετε λόγο για «την οικοδόμηση της Ε.Ε. ως πολιτειακής οντότητας». Μπορείτε να μας μιλήσετε για αυτό;
Μ.Σ.: Αναλύοντας τα κείμενα για τη μετανάστευση, τελικά βλέπεις ότι εμφανίζονται οι γυναίκες μόνο ως υποκείμενα τα οποία παρουσιάζονται με την ιδιότητά τους ως υποταγμένα σε κάποια ανδρική εξουσία. Είτε του κράτους, είτε του συζύγου, στην περίπτωση της οικογενειακής επανένωσης. Η Ε.Ε. προφανώς είναι μια νέα πολιτική οντότητα, η οποία διαμορφώνει και διαμορφώνεται από τις πολιτικές της.
Ν.Β.: Και ήδη, μέσα στους θεσμούς αυτής της νέας πολιτικής οντότητας, είναι εγγεγραμμένη η ανισότητα των φύλων.

Mετανάστευση και Ισλάμ στην Ελλάδα

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009, 18.00 μμ
Αίθουσα «ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ», Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αιγάλεω
(έναντι ΜΕΤΡΟ ΑΙΓΑΛΕΩ)

Ομιλητές:
Ζαβός Αλέξανδρος
Mαθηματικός, Πρόεδρος Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής (συμβουλευτικού οργάνου Υπουργείου Εσωτερικών)
Ναιμ Ελγαντούρ
Πρόεδρος Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος
Κώστας Πικραμένος
Πρόεδρος Εταιρίας Ελληνο-Γαλλικής Φιλίας & Συνεργασίας
Ερευνητής: Σύγχρονη Τουρκία – Μουσουλμανικές Κοινότητες στην Ευρώπη

ΘΕΜΑ: ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2009

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009, Ώρες: 5μ.μ. – 9.30 μ.μ. Αίθουσα ΕΣΗΕΑ – Ακαδημίας 20, Αθήνα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Σύντομοι χαιρετισμοί (ώρα 5μμ) από τους διοργανωτές και από το αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων Δικηγόρο κ. Σοφία Σπηλιωτοπούλου

Α΄ Ενότητα (17:30- 19:15)
Θεσμικό πλαίσιο προστασίας ευάλωτων κοινωνικών ομάδων : Νομικές Μελέτες για λογαριασμό του ευρωπαϊκού Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων για το έτος 2009
Συντονίζει η Μαρία Μουσμούτη, Εκτελεστική Διευθύντρια του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου
Ομιλητές: 1. Αλκμήνη Φωτιάδου – Δικηγόρος & συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, «Οι επιπτώσεις της Οδηγίας για τη φυλετική ισότητα»
2. Ελένη Σπαθανά – Δικηγόρος & συνεργάτιδα του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης «ΑΝΤΙΓΟΝΗ», «Τα θεσμικά δικαιώματα των μεταναστών χωρίς χαρτιά κατά τις διαδικασίες εθελοντικής και μη εθελοντικής επιστροφής τους στη χώρα προέλευσης»
3. Δρ. Βασίλειος Τζέμος, Ειδικός Σύμβουλος Συνηγόρου του Πολίτη, «Το θεμελιώδες δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη»
4. Ανδρέας Δημόπουλος – Δικηγόρος και συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, «Ψυχική Υγεία και θεμελιώδη δικαιώματα»
5. Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, «Η προστασία των προσωπικών δεδομένων στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα»

Β΄ Ενότητα (19:45 –21:30)
Ζητήματα παραβιάσεων Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του 2009
Συντονίζει ο Δικηγόρος Νάσος Θεοδωρίδης, Διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία , την Ειρήνη και τη Μη Βία «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»
Ομιλητές : 1. Νίκος Φραγκάκης – Δικηγόρος & πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών, «Οι εκκρεμότητες της Ελλάδας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σύμφωνα με τις τελευταίες Εκθέσεις Διεθνών Οργανισμών (ECRI, CERD)»
2. Μαριάννα Τζεφεράκου – μέλος της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Μεταναστών και Προσφύγων, «Οι αλλοδαποί στο στόχαστρο : Μαζικά πογκρόμ κατά μεταναστών στα αστικά κέντρα & παραβιάσεις δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο ανά την επικράτεια»
3. Λυδία Μπολάνη – επιστημονική συνεργάτιδα της ΕΕΔΑ, «Συνοπτική κριτική της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην πρόσφατη τροποποίηση του Π.Δ. για το άσυλο και στις θερινές τροπολογίες περί μεταναστευτικής πολιτικής»
4. Τζανέτος Αντύπας, πρόεδρος της ΜΚΟ “Praksis”, «Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων : οι επιπτώσεις της παραμέλησης ενός θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος»

Η ΑΥΓΗ,  24 Νοεμβρίου 2009

Γνώρισα την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, το καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη, όταν αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε την Παγανή για να διαμαρτυρηθεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης σ’ εκείνο το κολαστήριο. Ήταν κι εκείνη εκεί για πολλοστή φορά. Η στράτευσή της στην υπόθεση των μεταναστών με ξάφνιασε ευχάριστα.
Άνθρωπος ευαίσθητος και άμεσα πολιτικός, επεδίωκε την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής της. Χωρίς ιδεολογικές ή θεωρητικές εγγραφές, αθόρυβα και σεμνά, έμαθα ότι έχει κάνει έργο ζωής τη βοήθεια προς τους μετανάστες και μέσα απ’ αυτό την καταξίωση μιας δημοκρατικής πρότασης για τη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα.
Με μια αμεσότητα που στήριζε με τη σοβαρή γνώση που είχε για τις μεταναστευτικές ομάδες και τα σύγχρονα προσφυγικά ρεύματα, ταξίδευε στους τόπους αιχμής για να δει και να βοηθήσει μετανάστες και πρόσφυγες.
Της απευθύνθηκα πολλές φορές μετά για βοήθεια σε ζητήματα μετανάστευσης. Όταν με ενημέρωσε πως θα γίνει σύμβουλος στον υφυπουργό Σπύρο Βούγια, ήμουν σίγουρη ότι ήθελε να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα της δράσης της σε ένα άλλο πόστο. Έτσι θεώρησα ότι η πρόσληψή της εγγράφεται στα συν του ΠΑΣΟΚ. Κι όταν η Παγανή έκλεισε, η σκέψη μου αυτή ενισχύθηκε.
Με την καχυποψία μου, όμως, για τα όρια και τις δυνατότητες του όλου ΠΑΣΟΚ και του κράτους στον τομέα αυτό, αναρωτιόμουν πόσο θα αντέξει η Αφροδίτη. Όταν λοιπόν είδα το δημοσίευμα στο “Θέμα” με τη γυμνή φωτογραφία της Αφροδίτης, από τη θητεία της ως ηθοποιού οκτώ χρόνια πριν, κατάλαβα πόσο η πρόσληψη της έχει ενοχλήσει διάφορους σκοτεινούς κύκλους.
Γυναίκα, ηθοποιός, όμορφη και σύμβουλος στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, είναι από μόνο του σκανδαλιστικό, πόσο μάλλον όταν υπάρχει και γυμνή φωτογραφία για να «διακοσμήσει» την είδηση. Κυρίως για να αποδομήσει την πραγματική είδηση, ότι από αυτή τη γυναίκα εκπορεύονται δημοκρατικές, ριζοσπαστικές προτάσεις για το μεταναστευτικό.
Ως γνωστόν η φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις. Έτσι, το βιογραφικό της που δημοσιεύεται δίπλα, περιθωριοποιείται, ώστε να αναδειχθεί το δηκτικά αμφίσημο μήνυμα, που είναι και ο τίτλος του άρθρου «Μεγάλη επιτυχία του Σπ. Βούγια η πρόσληψη της Αφροδίτης».
Το άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο “Πρώτο Θέμα” της 22ας Νοεμβρίου, είναι προφανές πως έχει στόχο. Όχι μόνο τον γνωστό, να σκανδαλίσει και να πουλήσει, αλλά κυρίως να δοκιμάσει τις αντοχές του βαθιά συντηρητικού, ανδροκρατικού, σκοτεινού και εθνικόφρονα μηχανισμού του υπουργείου, που θα επιμένω να αποκαλώ υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Όμως, ανεξάρτητα από τι θα κάνει ο Βούγιας ή ο Χρυσοχοΐδης, η δημόσια έκθεση μιας ακτιβίστριας, με αυτό το χυδαίο τρόπο, η αναπαραγωγή της φωτογραφίας στο Διαδίκτυο και τα σχόλια ακροδεξιών και χρυσαυγιτών, που μετά βεβαιότητας διατηρούν διαύλους επικοινωνίας και με την Κατεχάκη, επιβεβαιώνουν πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι/ες απέναντι σε μηχανισμούς διασυρμού, συκοφάντησης και εξόντωσης.
Όταν όμως αυτή η… γυμνή είδηση επίσης σχολιάζεται στο Διαδίκτυο και από αριστερούς και από αναρχικούς, αναρωτιέμαι πόσο διαβρωμένες είναι, άραγε, από τον σεξισμό, τον μισογυνισμό και τη ρηχότητα, είναι οι άμυνες μας.

Τασία Χριστοδουλοπούλου

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ FRIENDS OF NATURE
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Σας προσκαλούμε στη Διεθνή Ημερίδα που διοργανώνουμε με θέμα «Κλιματική Αλλαγή – Περιβάλλον – Μετανάστευση«.
ΣΑΒΒΑΤΟ 14 Νοεμβρίου, από 10:00 – 14:30
ΚΥΒΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ: Εθνάρχου Μακαρίου 1 και Κηφισού πλησίον στο Σταθμό ΜΕΤΡΟ Περιστερίου

Στην Ημερίδα θα παρουσιαστούν οι εξής εισηγήσεις:
Κλιματική Αλλαγή και Μετανάστευση
Εισηγητής: Πέτρος Ρυλμόν
Οικονομολόγος – Επιστημονικός Σύμβουλος ΙΝΕ – ΓΣΕΕ
Εργασιακά Δικαιώματα και Μετανάστες
Εισηγητής: Απόστολος Καψάλης
Νομικός – Επιστημονικός Συνεργάτης ΙΝΕ – ΓΣΕΕ
Το Πολιτικό Άσυλο και οι Aναγκαιότητα του
Εισηγητής: Mirek Prikes
Πρόεδρος της Τσέχικης Οργάνωσης Friends of Nature
Αγροτική Παραγωγή και Μετανάστες
Εισηγητής: Απόστολος Παπαδόπουλος
Καθηγητής Χαροκοπίου Πανεπιστημίου
Η Μεταχείριση των Μεταναστών στην Ιταλία
Εισηγητής: Giovanni Contiero
Πρόεδρος της Ιταλικής Οργάνωσης Friends of Nature
Η Είσοδος των Μεταναστών στα Δωδεκάνησα – το Παράδειγμα της Λέρου
Εισηγήτρια: Ματίνα Κατσιδέλη-Δανιήλ
Μέλος του Ελληνικού Δικτύου Friends of Nature

Συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Κώστας Φωτεινάκης
Μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Δικτύου Friends of Nature

Η Ημερίδα διοργανώνεται με τη στήριξη του ΙΝΕ – ΓΣΕΕ
Τηλ Επικοινωνίας, 6977990887 και 6937230451

http://0racism100solidarity.wordpress.com

http://dikaiomatansyn.wordpress.com/»>http://dikaiomatansyn.wordpress.com/

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (Μέγαρο Μουσικής) το διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη (GFMD). Παράλληλα με τις εργασίες της κυρίως διοργάνωσης θα πραγματοποιηθεί και η λεγόμενη «συνάντηση της κοινωνίας των πολιτών» στον Αστέρα της Βουλιαγμένης.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις, που εδώ και σχεδόν μια εικοσαετία παλεύουμε ενάντια στο ρατσισμό, λέμε ΟΧΙ σε αυτό το ψευδεπίγραφο Φόρουμ γιατί:
* Είναι εξοργιστικό οι ίδιες οι κυβερνήσεις που έχουν εξαπολύσει πογκρόμ σε όλη την Ευρώπη (ή και αλλού στον κόσμο) εναντίον των μεταναστών, να στήνουν τώρα «νηφάλιες» συζητήσεις για τη μετανάστευση, συζητήσεις για τους αριθμούς της ανάπτυξης και όχι για τις ζωές των ανθρώπων που χάνονται ή καταρρακώνονται καθημερινά.
* Με τέτοιου είδους εκδηλώσεις επιχειρείται να δοθεί πολιτική νομιμοποίηση στις αντι-μεταναστευτικές πολιτικές που ακολουθούν τα δυτικά κράτη. Η φλυαρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα για τη συστηματική παραβίασή τους.
* Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας η συζήτηση για τα δεινά των προσφύγων των φτωχών χωρών, την ίδια στιγμή που οι πλούσιες χώρες παροξύνουν τις πολιτικές λεηλασίας και κατοχής που γιγαντώνουν την προσφυγιά.
* Αποτελεί πραγματικό σκάνδαλο να σπαταληθούν εκατομμύρια για μια διακυβερνητική φιέστα, την ίδια ακριβώς στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες στη δήθεν πολιτισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν καν πρόσβαση στη στέγη και σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας.
* Η διαχείριση της μετανάστευσης και η σύνδεσή της με την ανάπτυξη αποσκοπούν μονάχα στην κερδοσκοπία των επιχειρήσεων των χωρών υποδοχής και την εκμετάλλευση των μεταναστευτικών εμβασμάτων από τις κυβερνήσεις των χωρών αποστολής. Την ίδια στιγμή η συντριπτική πλειονότητα τόσο των μεν όσο και των δε συναινούν στην υπερεκμετάλλευση των μεταναστών και μεταναστριών, ενώ επιβάλλουν και αποδέχονται ένα καθεστώς στέρησης δικαιωμάτων και προωθούν ένα πλέγμα αντιμεταναστευτικών πολιτικών και ρατσιστικών συμφωνιών επανεισδοχής.
* Η ελληνική κυβέρνηση που υποδέχεται το Φόρουμ έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Μια επίθεση που μετατρέπει την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς σε επίσημη κρατική πολιτική. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, οι θάνατοι προσφύγων στα σύνορα είναι ρουτίνα, το άσυλο έχει ουσιαστικά καταργηθεί, τα στρατόπεδα κράτησης προσφύγων είναι πραγματικά κολαστήρια, η αστυνομική βία εναντίον των μεταναστών είναι κομμάτι της καθημερινότητας, οι διακρίσεις σε βάρος των αλλοδαπών εργαζομένων έχουν θεσμικό χαρακτήρα, τα παιδιά τους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ δεν έχουν κανένα δικαίωμα.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις καλούμε σε διεθνή κινητοποίηση ενάντια στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη. Καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από όλο τον κόσμο, κάθε μεταναστευτική και αντιρατσιστική οργάνωση, να έρθουν στην Αθήνα από τις 2 έως τις 4 Νοεμβρίου για να διαδηλώσουμε ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, για να συζητήσουμε τη στρατηγική των αντιστάσεών μας. Να βρεθούμε όλοι-ες μαζί, διατηρώντας βέβαια ο καθένας την ιδιαιτερότητά του, για να διεκδικήσουμε:
* Να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες.
* Να δοθεί άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες.
* Να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
* Να μη γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης.
* Να σταματήσει η ιμπεριαλιστική λεηλασία και κατοχή των φτωχών χωρών.

Να βρεθούμε στην Αθήνα από τις 2 έως τις 5 Νοέμβρη για να πούμε όχι στη διάσπαση και τον κατακερματισμό των εκμεταλλευόμενων. Όλοι-ες μαζί, «ξένοι» και «ντόπιοι», παλεύουμε για τα δικαιώματά μας. Για την κρίση δεν φταίνε ο μετανάστες, άλλα η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός.

Petition on line

To: The Greek Minister of Citizen Protection

Following the December revolts in Greece, police violence against migrants and activists in Greece is becoming more and more intense. The xenophobic turn of the mainstream media combined with the electoral rise of the extreme right wing party LAOS have played a vital role in legitimizing police violence against both foreigners and citizens who dare to protest. Ironically these tactics are part of an overall plan to «protect the citizen» by openly demonstrating the ability of the state to control those who participated in the December revolts. While “scoop” operations and deportations take place daily all over the country subjecting migrants to different forms of physical and psychological violence, activists who react against it are also becoming subject to the arbitrary violent and terrorizing tactics of the police. Recently Mohamed Kamran Atif, a migrant from Pakistan, has died after being tortured in detention at the police station of Nikaia. During the protest march organized in response, several activists were arrested and imprisoned. Few days later Dimitris Parsanoglou, a sociologist and anti-racist activist, has been arrested and detained without a legal representative for three days because he protested against the arbitrary arrest and beating by the police of a migrant in a central spot of Athens.

We ask from the Greek government to

- stop police violence against migrants and activists
- stop “scoop” operations and arbitrary deportations of migrants
- stop arbitrary arrests and imprisonment of activists of all nationalities

Sincerely,

The Undersigned

Click here to sign petition http://www.petitiononline.com/nomadic1/petition.html

Η Ρένα Δούρου στο «Πολιτικώς Ορθό», Τετ α τετ οκτώ γυναίκες συναντιούνται για πρώτη φορά και συζητούν de profundis, BHMAdonna, Το Βήμα της Κυριακής, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Η λέξη «ικέτες» οφείλει να αντικαταστήσει τον επικίνδυνο όρο λαθρομετανάστες

ΤΕΤ Α ΤΕΤ ΡΕΝΑ ΔΟΥΡΟΥ & ΜΑΡΙΓΩ ΖΑΝΝΟΥ

ΡΕΝΑ ΔΟΥΡΟΥ, 34 ετών, υποψήφια βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας
ΜΑΡΙΓΩ ΖΑΝΝΟΥ, 33 ετών, μεταφράστρια

Ποια είναι η θέση σας στο μεταναστευτικό;
Πιστεύω ότι δεν υπάρχει δικαιολογία για την Ελλάδα, μια χώρα της ΕΕ, που κατά τον Άδωνη Γεωργιάδη έχει απευθείας καταβολές από τον Πλάτωνα, να δένει ανθρώπους και να τους σέρνει πίσω από τα αυτοκίνητα. Αυτό δεν είναι η δημοκρατία του Πλάτωνα που κάποιοι πουλάνε σε τηλεμάρκετινγκ και τηλεπαράθυρα. Έχουν αφήσει όλοι στην άκρη το γεγονός ότι τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και ο Θοδωρής Δρίτσας του ΣΥΡΙΖΑ και η Έλσα Παπαδημητρίου της ΝΔ, στο ελληνικό Κοινοβούλιο, έχουν περάσει την απόφαση ότι δεν υπάρχει ο όρος λαθρομετανάστης , γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος στη ζωή. Υπάρχει κάτι που είναι από τα λίγα για τα οποία εγώ σήμερα ως Ελληνίδα είμαι υπερήφανη, ότι μια αρχαιοελληνική λέξη, η λέξη «ικέτες», οφείλει κάποια στιγμή να αντικαταστήσει τον επικίνδυνα πολιτικά αλλά και για την ανθρώπινη ζωή όρο λαθρομετανάστες. Είναι ικέτες για μια ανθρώπινη ζωή, μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Θα χαρακτηρίσετε με λίγες λέξεις τους αρχηγούς των κομμάτων;
Κώστας Καραμανλής: Ένδοξες ρίζες, ευγενής αδράνεια.
Γιώργος Παπανδρέου: Τρίτη γενιά Πρωθυπουργός με το δαχτυλίδι του κ. Σημίτη να του πέφτει μεγάλο.
Αλέκα Παπαρήγα: Κάποιος πρέπει να της πει ότι ο Στάλιν πέθανε.
Γιώργος Καρατζαφέρης: Ο αμοραλισμός δεν έχει πάτο.
Αλέξης Τσίπρας: Ελπίδα ότι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα.

Αν είχατε επιλογή, ποιο υπουργείο θα διαλέγατε και γιατί;
Μια σοβαρή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα ήθελε μια άλλου είδους κοινωνία που θα ξεκινούσε από το νηπιαγωγείο. Εκεί όμως δεν μπορεί να «πονέσει» η τσέπη του ψηφοφόρου. Άρα, θα ψηφίσει ανάλογα με το αν θα ανεβάσουμε ή θα κατεβάσουμε το μέσο όρο για το παιδί μας. Λέω λοιπόν το υπουργείο Παιδείας, γιατί φαντάζομαι μια ελληνική κοινωνία όπου τα ερευνητικά κέντρα δεν θα τα κλείνει η κυβέρνηση, όπου τα παιδιά θα ήταν μιας διαφορετικής Παιδείας, εκείνης που δεν θα θεωρούσαν τους Αλβανούς μη ικανούς να σηκώσουν τη σημαία μας.

Αγαπημένο βιβλίο, φράση από βιβλίο;
Όλη μου η περιουσία είναι η βιβλιοθήκη μου. Θα κλέψω, όμως, και θα σου πω ότι είναι το βιβλίο που δεν έχει βγει ακόμη, στο οποίο έχω συμμετοχή, όσο ναρκισσιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Είναι ένα βιβλίο ενός μεγάλου μαρξιστή φιλοσόφου, του Τέρι Ίγκλετον. Ο πρώτος μαρξιστής με έδρα στην Οξφόρδη, και μιλάει για τη ζωή, την ποίηση, την πολιτική. Μπορεί να σου μιλήσει με τα πιο απλά λόγια και να σου εξηγήσει τις αδικίες εναντίον των εργαζομένων με κομμάτια από τον Όσκαρ Γουάιλντ.
Και φράση που τη συνάντησα σε βιβλίο και έχει ειπωθεί το 19ο αιώνα, του ριζοσπάστη Γουίλιαμ Χάντλικ: «Εάν δεν μπορούν να πουν τίποτα για τα επιχειρήματά σου, σίγουρα θα βρουν να πουν κάτι για την υπόληψή σου».

Υπάρχει μια έκφραση που χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στη χώρα μας, σε ό,τι αφορά στην εξωτερική πολιτική της, η οποία με προβλημάτιζε ανέκαθεν.

Πρόκειται για τα λεγόμενα «εθνικά ζητήματα». Και λέω ότι με «προβληματίζει», γιατί όλες οι χώρες έχουν την εξωτερική τους πολιτική, αλλά συνήθως δεν διακρίνουν κάποια «ιδιαίτερη» υποκατηγορία της, που να αφορά τα… υψίστης σημασίας «εθνικά θέματα», τα οποία, βεβαίως βεβαίως, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, ευαισθησίας, χειρισμού κ.λπ.

Αλλά ξέχασα. Εμείς εδώ είμαστε μια ξεχωριστή χώρα, όπου υπάρχουν τα… ασήμαντα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και τα υψηλού ενδιαφέροντος, τα… ευγενή, τα… «εθνικά». Λες και ο χαρακτηρισμός «εθνικό» να τους προσδίδει μια υψηλόφρονα χροιά. Το Κυπριακό, οι ελληνοτουρκικές διαφορές, το αποκαλούμενο «σκοπιανό», ανήκουν για παράδειγμα σε ετούτη την ευγενή κατηγορία, ενώ π.χ. η ανυπαρξία κοινής εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή η σχέση της με τις ΗΠΑ, απλά δεν μας αγγίζουν, λες και δεν καθορίζουν την τύχη και αυτών των «εθνικών θεμάτων».

Προς τι αυτή η ιδιαιτερότητα; Η απάντηση είναι απλή. Πρόκειται για ένα είδος «εθνικής τύφλωσης», που πηγάζει από την αντίληψη ότι η χώρα μας είναι κάτι το εξαιρετικό, κάτι το ιδιαίτερο, κάτι μοναδικό και μοναχικό, αφού δεν διαθέτει εξωτερική πολιτική, αλλά «εθνικά θέματα», τα οποία χρήζουν όχι πολιτικής αλλά εθνικής αντιμετώπισης. Και όποιος τα αντιμετωπίσει διαφορετικά, δεν είναι παρά προδότης της εθνικής ιδέας, η οποία δεν θα κριθεί με τα πολιτικά κριτήρια άσκησης εξωτερικής πολιτικής, αλλά με εκείνα του υπερβατικού… εθνικού συμφέροντος. Ετσι, με το «εθνικό συμφέρον», με τους «προδότες» και τους «μειοδότες», η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής διολισθαίνει από τα αυτονόητα ελληνικά (όπως τα αντίστοιχα ιταλικά, γαλλικά ή αμερικανικά ή ρωσικά) συμφέροντα, στη μεταφυσική προάσπιση της «ύπαρξης του έθνους», της απειλούμενης «εθνικής ταυτότητας» κ.λπ.

Με το ίδιο σκεπτικό αντιμετωπίζεται και το θέμα των μεταναστών, αφού είναι ξένοι προς εμάς και ενδεχομένως επικίνδυνοι για τα «εθνικά μας συμφέροντα», άρα απόβλητοι από το εθνικό (πάντα) σώμα. Επειδή όμως αυτό το σώμα τρέφεται, στην ταπεινή, πρακτική κυριολεξία του όρου, από τους Ελληνες και ξένους εργαζομένους, εγώ προσωπικά δηλώνω… ρίψασπις!

Αμαρυσία, 10-9-2009

Είθισται να λέγεται ότι κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι σημαντική. Ωστόσο οι πρόωρες εκλογές, στις οποίες οδηγεί τη χώρα η κυβέρνηση Καραμανλή στις 4 Οκτωβρίου, σηματοδοτούν πράγματι μια σημαντική καμπή μέσα σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, κοινωνικής αβεβαιότητας, έντονης εργασιακής ανασφάλειας και τελικά, πολιτικής ρευστότητας. Ζούμε μια περίοδο που οι πολίτες έχουν την αίσθηση ότι η πολιτική και οι πολιτικοί αδυνατούν να προσφέρουν λύσεις, να προτείνουν ρεαλιστικά προτάγματα ή, με απλά λόγια, να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τους πολίτες και την καθημερινότητά τους.

Και όπως φαίνεται το ίδιο σκηνικό μεταξύ των δύο μεγάλων, κομμάτων εξουσίας επαναλαμβάνεται και σε τούτες τις εκλογές. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ διαγκωνίζονται στην υπερ-πλειοδοσία υποσχέσεων, τις οποίες είναι βέβαιο ότι θα ξεχάσουν από τις 5 Οκτωβρίου κι ύστερα.

Η μεν Νέα Δημοκρατία μοιάζει να ενεργεί έχοντας ξεχάσει ότι επί πέντε χρόνια κρατούσε στα χέρια της όλα τα χαρτιά της εξουσίας και λειτουργεί περισσότερο ως… καταγραφέας των προβλημάτων, που η ίδια ως κυβέρνηση δεν κατάφερε να επιλύσει.
Το δε ΠΑΣΟΚ βλέπει να ανοίγεται μπροστά του, ξανά, η «λεωφόρος της εξουσίας» και τα στελέχη του έχουν αρχίσει την κατανομή κυβερνητικών κοστουμιών και ρόλων. Την ίδια στιγμή ένα κομμάτι της Αριστεράς, αυτό που εκπροσωπεί το ΚΚΕ, μοιάζει να ικανοποιείται με το ποσοστό του και διεκδικεί την… περιχαράκωσή του, στρεφόμενο, κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ και όχι τόσο κατά των δύο κομμάτων εξουσίας!

Σε αυτό το παγιωμένο πολιτικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη η δύναμη της Αριστεράς που μπορεί πράγματι ν’ αλλάξει τα δεδομένα του παιχνιδιού, να χαλάσει τη σούπα εκείνων (κομμάτων εξουσίας και μεγάλων ΜΜΕ) που ποντάρουν στην εξαφάνισή του, από τη Βουλή καταρχήν, από το πολιτικό σκηνικό, κατόπιν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα και τα μέσα να προτάξει στην πολιτική ατζέντα τα θέματα της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να στηρίξει τους νέους στις διεκδικήσεις του, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, μέσα από τη δική τους οπτική. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να προστατέψει τον εργαζόμενο από την εργοδοτική αυθαιρεσία (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ήταν το κόμμα εκείνο που άσκησε την αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση στη Βουλή). Είναι η πιο αξιόπιστη δύναμη σε ό,τι αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος, με τις παρεμβάσεις του εντός κι εκτός Βουλής. Είναι η πιο ευαισθητοποιημένη δύναμη στα ζητήματα προστασίας των μεταναστών, είναι η δύναμη εκείνη που στηλιτεύει τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία, την ώρα που η κυβέρνηση υιοθετεί την ξενοφοβική ατζέντα του Γ. Καρατζαφέρη και το ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για «μηδενική ανοχή» στη μετανάστευση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, με λίγα λόγια, το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που δεν φοβάται την εποχή του, δεν φοβάται να παρέμβει, να συγκρουστεί για τις αρχές και τις αξίες που καθιστούσαν ανέκαθεν την Αριστερά την πιο αξιόπιστη δύναμη ανατροπής της κατεστημένης τάξης.

Ψηφίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ κάνετε το πρώτο βήμα για την ανατροπή των δεδομένων.
Τολμήστε Τώρα!
Χαλάστε τους τη σούπα!

http://www.amarysia.gr

Της Ρένας Δούρου, ΤΑ ΝΕΑ, 14-8-2009

Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή χρησιμοποιεί τη θερινή ραστώνη για να… κάνει παιχνίδι. Και ο κριτής δεν είναι ο «κυρίαρχος λαός», αλλά ο πρόεδρος του ξενόφοβου ΛΑΟΣ, κ. Καρατζαφέρης.

Αλυσοδεμένοι, δυστυχείς μετανάστες φορτώνονται σε πούλμαν, με άγνωστη κατεύθυνση, επιχειρήσεις σκούπα λαμβάνουν χώρα σε σημεία του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, ουσιαστικά «σπρώχνοντας» την ανθρώπινη δυστυχία παρακάτω, π.χ. από την πλατεία Θεάτρου στην Κουμουνδούρου, για «το καλό του Έλληνα πολίτη».

Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση (έχοντας μάλιστα και συμπαραστάτη την αξιωματική αντιπολίτευση, με τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση») δεν εργάζεται για το καλό του πολίτη, αλλά για τη βελτίωση των ποσοστών αποδοχής της στην κοινή γνώμη. Με τη δρομολόγηση απάνθρωπων, βάρβαρων και, εντέλει, αναποτελεσματικών πρακτικών, η κυβέρνηση Καραμανλή έρχεται να βάλει τη σφραγίδα της σε μια μεταναστευτική πολιτική, η οποία, όπως συμβαίνει και με άλλες πολιτικές της, χαρακτηρίζεται από προχειρότητα, έλλειψη πολιτικού σθένους, αναζήτηση πρόσκαιρων καιροσκοπικών ωφελειών, ατολμία για ρήξεις.

Γιατί τι άλλο από την πεπατημένη ακολουθεί η κυβέρνηση στο μεταναστευτικό; Μια πεπατημένη που μιμείται ό,τι χειρότερο και ξενόφοβο κυκλοφορεί στην Ευρώπη:

καταστολή, εγκλεισμοί σε στρατόπεδα, απελάσεις, που οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη παραβατικότητα και προετοιμάζουν το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη των παράνομων κυκλωμάτων που ελέγχουν την είσοδο και την παραμονή των μεταναστών στη χώρα μας. Για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη της παραοικονομίας. Πού είναι τα οργανωμένα και επαρκή κέντρα υποδοχής μεταναστών; Πού είναι οι διαδικασίες ένταξης στο ελληνικό κοινωνικό και εργασιακό σύστημα; Πού είναι η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, Ελλήνων και ξένων; Πού είναι η κοινωνική πρόνοια; Οι εξαθλιωμένοι, οι χωρίς κανένα δικαίωμα, οι χωρίς καμιά εξασφάλιση μετανάστες, εκτός από φτηνό εργατικό δυναμικό στην κρεατομηχανή της παραπαίουσας «ανάπτυξης», χρησιμοποιούνται και σαν πολιορκητικός κριός, με στόχο την εξαθλίωση και των Ελλήνων εργαζομένων. Το κυβερνητικό πλάνο είναι σαφές: οι ψηφοφόροι, έντρομοι και έγκλειστοι στα σπίτια τους, άφραγκοι ή άνεργοι, παρακολουθούν από την τηλεόραση την εργώδη κυβερνητική «δραστηριότητα» και ετοιμάζονται να προσέλθουν στις κάλπες…

Μήνυμα ότι «κανείς δεν περισσεύει»  στέλνει με συνέντευξή της στη «Σ» η Ρένα Δούρου, μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Συνασπισμού. Αναφερόμενη στα εσωκομματικά προβλήματα του ΣΥΝ, τονίζει ότι «κάθε διαζύγιο είναι εις βάρος των παιδιών», ενώ δεν κρύβει ότι στον κόσμο της Αριστεράς «υπερτερεί κατά πολύ η δικαιολογημένη οργή και ο θυμός» και τονίζει: «Χάσαμε το πιο μεγάλο πλεονέκτημά μας, το ηθικό»!

Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί μετά την σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι η ελπίδα που ανέφερε ο Αλέκος Αλαβάνος ή η οργή, ο θυμός, η απογοήτευση που επίσης έδωσαν το «παρών»;

Αν σας έλεγα πως ήταν όλα μαζί, θα ήταν μια απάντηση μάλλον προβλέψιμη. Γιατί και οργή υπήρχε, και θυμός και απογοήτευση και ελπίδα. Φοβάμαι, όμως, ότι υπερτερεί κατά πολύ η δικαιολογημένη οργή και ο θυμός του κόσμου της αριστεράς. Η κατάσταση είναι δύσκολη. Οι μετεκλογικές αντιπαραθέσεις έπληξαν την εικόνα όλων και χάσαμε το πιο μεγάλο πλεονέκτημά μας, το ηθικό. Ξέρετε πως αυτό είναι το πιο δύσκολο να το ανακτήσουμε. Γκρεμίσαμε όσα είχαμε χτίσει. Δώσαμε μια αποκρουστική εικόνα, που δεν ταιριάζει με την κουλτούρα μας.
Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική συμμετοχή είναι μια έλλογη πράξη. Αυτό που βίωσα εγώ, αυτό που βιώνουμε, είναι μια κρίση του πολιτικού μας χώρου. Είναι ευθύνη όλων να μη βουλιάξουμε σε αυτή την κρίση, να μη λειτουργήσουμε συναισθηματικά, αλλά να τη μετατρέψουμε σε κρίση ανάπτυξης. Ο καθένας μας, τα μέλη, η ηγεσία, όλοι οι αριστεροί, να δημιουργήσουμε τη διέξοδο.

Θα ξεπεράσετε τα προβλήματα ή ήρθε η ώρα για ένα διαζύγιο που θα σταματήσει, επώδυνα ίσως, την φθορά;

Όλα τα διαζύγια είναι εις βάρος των παιδιών…
Δηλαδή εις βάρος του πολιτικού μας στίγματος, το οποίο, πέρα από «πλειοψηφίες» και «μειοψηφίες», εκπέμπεται ως συνισταμένη όλων των ρευμάτων. Το χάσμα δεν είναι αγεφύρωτο. Ο χώρος μας αντλεί τη δυναμική του από τη διαφορά των απόψεων, από τη διαφορετικότητα της πολιτικής κουλτούρας και της πολιτικής καταγωγής του καθενός, από τις διαφορετικές εκτιμήσεις για τη συγκυρία. Έχουμε μάθει να βρίσκουμε πεδίο συνεννόησης, έστω και με εκατέρωθεν υποχωρήσεις. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΝ είναι πολυτασικό κόμμα, έχει ρεύματα ιδεών και αντέχει τη διαφορετικότητα. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλουμε να πορευτούμε μαζί.

Η ηγετική ομάδα και ο πρόεδρος θα μπορούσαν να είχαν αναλάβει πρωτοβουλίες για να «προστατέψουν» την ανανεωτική πτέρυγα;

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρόεδρος όλου του κόμματος. Από την πλευρά της ηγεσίας του ΣΥΝ δεν υπάρχει καμία έκπτωση στις αποφάσεις της τελευταίας ΚΠΕ. Σε τελευταία ανάλυση κανείς δεν χρειάζεται προστασία… Αντίθετα, χρειάζεται ειλικρίνεια και πάνω απ’ όλα η παραδοχή, απ’ όλους, πως βρεθήκαμε όλοι μαζί μέσα από μια μακρά διαδικασία, που ξεκινά από τη Μεταπολίτευση και φθάνει μέχρι σήμερα. Η συνύπαρξή μας είναι στρατηγικό ζήτημα και σε αυτή τη βάση θα πρέπει να επιλύονται οι διαφορές.  Και νομίζω ότι αφού παρακολουθήσατε κι εσείς το διήμερο, ήταν ξεκάθαρο, όχι μόνο στην ομιλία του προέδρου του ΣΥΝ αλλά και του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας, ότι κανείς δεν περισσεύει.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν αναφορές στην ηγεμονία της «ατζέντας Καρατζαφέρη». Η εσωστρέφεια σας, συμβάλει σε αυτή την εξέλιξη ή η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός είναι «απόλαυση» για να παραφράσω τον τίτλο του βιβλίου σας Η Απόλαυση του Εθνικισμού;

Τα θέματα και οι αντιλήψεις που κυριαρχούν σε μια συγκυρία είναι αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων. Προφανώς και οι αδυναμίες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγουν «πεδίο δόξης λαμπρόν» για τον κ. Καρατζαφέρη. Βοηθάει, ωστόσο, η στάση της κυβέρνησης που από την επομένη των εκλογών συναγωνίζεται το ΛΑΟΣ. Δείτε τι ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή (τράπεζα DNA, κάμερες κλπ). Δυστυχώς συμβάλει και η φρασεολογία που χρησιμοποιεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η δήλωση του κ. Παπανδρέου “περί μηδενικής ανοχής στη λαθρομετανάστευση”, έχει το χειρότερο δυνατό αντίκτυπο. Θα είναι καταστροφή, αν η σοσιαλδημοκρατία αγκαλιάσει το φόβο.

Πώς κρίνετε την προσπάθεια της κυβέρνησης να «βάλει τάξη» ή να «φιμώσει» κατ’ άλλους το διαδίκτυο ως blogger (dourou.blogspot και renadourou.gr);

Πριν δύο χρόνια ο πρωθυπουργός μιλούσε στην 1η Παγκόσμια «Διάσκεψη για τη Διακυβέρνηση του Διαδικτύου» και αναφερόταν στην ελευθερία και τη Δημοκρατία που προάγει το Ιnternet. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα έμπαινε στη χορεία των κρατών (Κίνα, Ιράν, Τυνησία, Βιετνάμ) που οδηγούν στα αστυνομικά τμήματα χρήστες του Διαδικτύου, επειδή άσκησαν το δικαίωμα έκφρασης. Επρόκειτο για μια φαιδρή αλλά κυρίως τραγική ιστορία, χάρη στη μήνυση του γνωστού τηλεπωλητή Λιακόπουλου.

Ο ΣΥΝ έχει ανεβάσει τους τόνους έναντι της Τουρκίας, ζητώντας, επί της ουσίας, από την κυβέρνηση να «δυσκολέψει» την Ευρωπαϊκή πορεία της. Δεν αποτελεί το Ευρωπαϊκό «διαβατήριο» εγγύηση για καλύτερες διμερείς σχέσεις;

Η κυβέρνηση κινείται χωρίς πρωτοβουλίες. Φοβούμαι ότι έχουμε αφήσει τα πράγματα στον αυτόματο πιλότο. Έχουμε απεμπολήσει τα όποια οφέλη θα μπορούσαμε να έχουμε από το Ελσίνκι, έχουμε δαιμονοποιήσει τη Χάγη και περιμέναμε την επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα στην Άγκυρα για να γίνει λόγος για την θεολογική σχολή της Χάλκης…
Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ έχουμε συνεχείς και εκ του ασφαλούς προτροπές για πιο «σκληρή» στάση. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα δελτία τύπου του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να υπογράφονταν από τον κ. Αϊβαλιώτη. Είναι η λογική της τζάμπα αντιπολίτευσης. Μα ο λαϊκισμός, στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι μόνο καταστροφικός αλλά και εξόχως επικίνδυνος.
Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν προσφέρεται για επίδειξη «αδιαλλαξίας» και «ανένδοτης» στάσης. Αντίθετα, μπορεί να αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών διαφορών στη βάση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.
Η παγίδα της όξυνσης βοηθά μονάχα τα δελτία ειδήσεων.