Ρένα Δούρου

Του Γιώργου Κόρρα*, Δημοσιεύθηκε στην σελίδα του «Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών» στο Facebook

Μένω σε μια «υποβαθμισμένη» περιοχή της Αθήνας, στην Πλατεία Αττικής, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, όπου το 40% των ενοίκων είναι μετανάστες ή πρόσφυγες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Τρεις φορές μέσα σ’ ένα εξάμηνο έχει κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα, ίσως και η ζωή μου. Όχι όμως από τους μετανάστες, αλλά από Έλληνες χρυσαυγίτες ή άλλα φασιστοειδή, που αποφάσισαν, πριν από περίπου ένα χρόνο, να καθαρίσουν τη γειτονιά μου από τη βρώμα των ξένων.

Με τους μετανάστες οι δικές μου σχέσεις είναι άριστες. Έχω μια καλημέρα για όλους (πολλές φορές μάλιστα στη γλώσσα τους) και εισπράττω καθημερινά τη δική τους, μαζί με ένα χαμόγελο. Γι’ αυτούς έχω «πρόσωπο», «ταυτότητα», δεν είμαι ο «άλλος», ο «ξένος». Κι έχω μπει στην καθημερινότητά τους, τους βοηθάω όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ελληνική γλώσσα ή με την ελληνική γραφειοκρατία. Κι είναι οι καλύτεροι φίλοι μου. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα με φιλοξένησαν επί δύο εβδομάδες στα χωριά τους στο Μπαγκλαντές κι έτρεχαν ποιος θα με περιποιηθεί καλύτερα. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.zoomnews.gr, Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

Τούτες τις μέρες είναι δύσκολο να είσαι πολίτης της Ελλάδας. Και όχι λόγω των οικονομικών δυσκολιών, ελέω άγριας λιτότητας μνημονίου, αλλά κυρίως εξαιτίας της κοινωνικής αγριότητας που εξαπλώνεται με πρωτόγνωρους ρυθμούς για τα ελληνικά δεδομένα. Έχουμε πλέον υπερβεί τα «μεμονωμένα περιστατικά».
Στο κέντρο της Αθήνας το «κυνήγι του μετανάστη» είναι πλέον γεγονός: μελαψοί και έγχρωμοι έχουν εξαφανιστεί για το φόβο των «ελληναράδων» της Χρυσής Αυγής, που υπό τα αδιάφορα βλέμματα των οργάνων της τάξης, επιδίδονται σε αγριότητες αδιανόητες μόλις πριν από λίγα χρόνια, στο όνομα της εκδίκησης για τη δολοφονία του 43χρονου πατέρα στην οδό Ηπείρου από αγνώστους με «λάφυρο» την κάμερά του. Την ίδια στιγμή άγνωστοι νεαροί αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους με την αστυνομία, πετώντας μολότοφ μέρα μεσημέρι στα Εξάρχεια, αδιαφορώντας (;) για τη λαϊκή αγορά και το ενδεχόμενο να υπάρξουν (όπως υπήρξαν τελικά) θύματα. Συνέχεια…

Μακαριώτατε,

Με αφορμή τα γεγονότα που ξεδιπλώνονται μέσα και έξω από το κτίριο της Υπατίας, σας απευθύνω αυτή τη σύντομη επιστολή.

Πέρα από το ζήτημα νομιμότητας που, ασφαλώς, τίθεται και έχει υποχρέωση η Πολιτεία να διασφαλίσει, ένα μείζον ανθρωπιστικό πρόβλημα εγείρεται.

Ας προσπεράσουμε αυτή την ώρα το πώς φτάσαμε ως εδώ. Έχει τώρα μικρή σημασία. Επιβάλλεται να δούμε το ευρύτερο και το ουσιαστικότερο. Και αυτό είναι η προστασία της ζωής των ανθρώπων που φιλοξενούνται στην Υπατία. Ούτε είναι της ώρας να αναλύσουμε τις συνθήκες της εποχής που τους κατέστησαν «ξένους». Για αυτούς τους ξένους δεν μίλησε ο Ιησούς λέγοντας «ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με»;

Σας καλώ, Μακαριώτατε, να παράσχετε τις καλές σας υπηρεσίες, προκειμένου να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα. Λύση αξιοπρέπειας. Νομίζω ότι θα μπορούσατε να το κάνετε. Αγνοείστε την οποιαδήποτε κριτική περί πολιτικής παρέμβασης. Ο δικός σας ρόλος είναι διαφορετικός και κανείς δεν μπορεί ούτε να τον παρεμποδίζει, ούτε με πολιτικά κίνητρα να παρεμβαίνει σε αυτόν.

Ως παιδί ιερέα, έχω βιώσει την ουσιαστική δυνατότητα της Εκκλησίας να συμπαρίσταται. Εξάλλου, η αποστολή της στον κόσμο είναι να βρίσκεται πάντοτε αδιακρίτως φύλου, φυλής και εθνότητας στο πλευρό των ανθρώπων και της ελευθερίας τους.

Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένα ζήτημα μεταναστών, που είναι όμως, ταυτόχρονα, και ζήτημα ανθρώπων. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το αγνοούμε.

Με σεβασμό,

Λευτέρης Κουσούλης
————————————————————————-
Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 4 Μαρτίου 2011

Tης Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο http://ecoleft.wordpress.com/
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Τριακόσιοι άνθρωποι κάνουν απεργία πείνας, σε ένα κτίριο στην οδό Πατησίων και στη Θεσσαλονίκη πάνω από τρεις εβδομάδες. Αίτημά τους η νομιμοποίησή τους στη χώρα μας ύστερα από πολλά χρόνια δουλειάς ο καθένας τους, στην Κρήτη και αλλού. Είναι άραγε ένα αίτημα αβάσιμο, υπερβολικό ή, έστω, επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της χώρας μας; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διδάκτορας Κοινωνικών Επιστημών για να δώσει αρνητική απάντηση. Οι 300 απεργοί πείνας – ο καθένας τους σίγουρα και μια ξεχωριστή ιστορία μιζέριας στην πατρίδα του και αναζήτησης καλύτερης τύχης στη χώρα μας – ζητούν το αυτονόητο: την αξιοπρεπή διαβίωση. Χωρίς να αναγκαστούν να στραφούν στην παραβατικότητα, στις κλοπές, στη διακίνηση ναρκωτικών, στην εκπόρνευση, και σε τόσα άλλα, τα οποία τα βλέπουμε και τα βιώνουμε καθημερινά, λίγα μέτρα πιο κάτω, στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια και στα πέριξ της… Αξιοπρεπή εργασία, αξιοπρεπή διαβίωση… Είναι άραγε τόσα πολλά; Είναι άραγε τόσο δυσβάστακτο το βάρος που συνεπάγονται τα αιτήματα αυτά για την ελληνική πολιτεία; Για την κυβέρνηση φαίνεται ότι οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι καταφατικές. Ο αυστηρός τόνος των κυβερνητικών αξιωματούχων και υπουργών και άλλων – κατήφεια, σουφρωμένα φρύδια – φανερώνει ότι “εδώ δεν παίζουμε, έχουμε κράτος, οργανωμένο μηχανισμό, όλα κι όλα, θα τηρηθούν οι νόμοι, είμαστε σοβαρή κυβέρνηση, σοβαρή χώρα”. Συνέχεια…

Του Niko Ago, Η Αυγή της Κυριακής, 21 Μαρτίου 2010

Μιλούν για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού τέσσερις άνθρωποι που, από τη δική του πλευρά ο καθένας, είναι συστατικό ενός μείγματος που αποτελεί τον πυρήνα του ζητήματος. Ένα παιδί μεταναστών, ένας μετανάστης πρώτης γενιάς, μία πολιτική επιστήμονας που σπούδασε στη Γαλλία και μια ακτιβίστρια που σήμερα έχει θέση ευθύνης.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΦΟΛΑΪΑΝ – Παιδί μεταναστών από Νιγηρία
Ο ρατσισμός (είναι και) μέσα μας

Κάποτε πίστευα ότι ο ρατσισμός δεν έχει πρόσωπο και ότι ο καθένας μας έχει υπάρξει ρατσιστής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανάλογα με την περίσταση.
Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από κάποιους Έλληνες που ο φόβος τους για το μέλλον αναζητεί εξιλαστήρια θύματα. Συνέχεια…