Της Ελένης Τσερεζόλε, Η Αυγή, 24 Μαΐου 2011

Ακούς εκεί. Η άφρων γυνή. Να θέλει λέει να οδηγήσει! Και να το δημοσιοποιεί μέσω Facebook, παρακινώντας κι άλλες γυναίκες να την ακολουθήσουν στην οδό της απωλείας, μαθαίνοντας να οδηγούν από τις 17 Ιουνίου… Πρόκειται για τη Μανάλ αλ Σαρίφ που συνελήφθη από τις σαουδαραβικές αρχές γιατί παραβίασε τον νόμο που απαγορεύει στις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας να οδηγούν! Η κατηγορία που της προσήψε το σκοταδιστικό καθεστώς της χώρας είναι αυτή της «υποκίνησης γυναικών»: η 32χρονη γυναίκα, που έμαθε να οδηγεί στις ΗΠΑ, συνελήφθη το Σάββατο στην πετρελαιοπαραγωγική πόλη Χομπάρ, αφού ανέβασε την Πέμπτη στον ιστότοπο YouTube ένα βιντεάκι, όπου εικονίζεται να οδηγεί! Το συγκεκριμένο βίντεο τράβηξε την προσοχή 500.000 ατόμων. Την άφησαν ελεύθερη λίγο αργότερα για να τη συλλάβουν λίγες ώρες αργότερα, τα ξημερώματα της Κυριακής.

Η «φοβερή» κατηγορία που αντιμετωπίζει, σύμφωνα με τον δικηγόρο της, είναι ότι «υποκίνησε μέσω του Διαδικτύου τις γυναίκες να οδηγήσουν», ενώ επεσήμανε ότι θα παραμείνει στη φυλακή για πέντε ημέρες για τις ανάγκες της έρευνας. Στο βίντεο η αλ Σαρίφ δηλώνει ότι «κανένας νόμος του Ισλάμ δεν απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν», προσθέτοντας, ορθώς, ότι την απαγόρευση αυτή έχει επιβάλλει το υπερσυντηρητικό σαουδαραβικό κράτος.

Την ίδια στιγμή – και τούτο δείχνει ότι ακόμη και στο βασίλειο των Σαούντ κάτι κινείται – νεαροί σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης έχουν κινητοποιηθεί, ζητώντας από τον βασιλιά Αμπντάλα να επέμβει υπέρ της αλ Σαρίφ, η οποία ανήκει σε μία ομάδα ακτιβιστών που μάχονται για τα δικαιώματα των γυναικών. Η ομάδα αυτή κάλεσε μέσω του Διαδικτύου τις γυναίκες να διαδηλώσουν με τα αυτοκίνητά τους στις 17 Ιουνίου…

Όχι ότι μπορεί κανείς να τρέφει ιδιαίτερες ψευδαισθήσεις: η Σαουδική Αραβία είναι κοιτίδα του σαλαφισμού, της πιο συντηρητικής και σκοταδιστικής εκδοχής του Ισλάμ. Έτσι οι γυναίκες έχουν το νομικό καθεστώς του πράγματος (res) ενώ ισχύει ο απόλυτος διαχωρισμός ανδρών – γυναικών, με τις τελευταίες να πρέπει να διαθέτουν γραπτή άδεια άρρενα συγγενή (συζύγου, αδελφού, γιού) προκειμένου να εγκαταλείψουν τη χώρα ή, απλά, να ταξιδέψουν… Σε ό,τι αφορά στην οδήγηση, δεν υφίσταται μεν σχετικός νόμος που να την απαγορεύει στις γυναίκες ωστόσο οι αρχές δεν εκδίδουν άδειες για γυναίκες, καθιστώντας έτσι την οδήγησή τους παράνομη. Ακριβώς την αναχρονιστική αυτή κατάσταση θέλησε να ανατρέψει η Μανάλ αλ Σαρίφ και βρέθηκε στη φυλακή…

By KATRIN BENNHOLD, The New York Times

PARIS — When Alexandra Pascalidou, a Swedish-Greek writer and television host, joked on a Greek cooking show that dad rather than mom might make dinner for the children, her producer, she recalled, yelled into her earpiece to “cut that feminist nonsense.”
In Italy, a string of sex scandals involving Prime Minister Silvio Berlusconi did not stop his camp from winning regional elections earlier this year, while further along the Mediterranean coast, the Spanish media routinely obsess more about the defense minister’s outfits than her policies.
Europe’s southern fringe, indebted and uncompetitive, has long been the euro zone’s weak link. But besides a sunny climate and shaky economic fundamentals, it also shares a long-entrenched machismo that is costing it dearly. As it turns out, the share of adult women in the paid workforce in the region lags men by almost 20 percentage points, compared with 12 points across the European Union, 9 in the United States and only 4 in Sweden.
Sexism, of course, is not the cause for Europe’s sovereign debt crisis, and in the short term, the euro’s prospects depend more on the right mixture of fiscal austerity and monetary stimulus than on sisterhood.
But in the longer term, women could well hold the key to overcoming a fundamental economic weakness that plagues not just Southern Europe but much of the rest of the Continent as well: An aging population and a shrinking workforce that is threatening to explode pension and health care budgets.
At stake is the ability of the world’s “lifestyle superpower” to sustain its cushy post-World War II entitlements like early retirement, free medicine and generous jobless benefits — in short, the treasured European welfare state itself.
“If Europeans want to maintain their social infrastructure, they have to get better at integrating women into the labor market,” said Stefano Scarpetta, deputy director of the employment and social affairs directorate at the Organization for Economic Cooperation and Development, the research arm of the world’s leading free-market democracies.
As elsewhere in the developed world, women already make up the majority of university graduates in Europe. Luring more of them into paid work would provide multiple dividends: raise economic output, particularly in services; foster greater consumption; and add more taxpayers today and tomorrow.
Kevin Daly, an economist at Goldman Sachs in London, reckons that fully closing the gap between male and female employment rates in the 16 countries sharing the euro would lift gross domestic product by as much as 13 percent; in Southern Europe, the gain would be closer to 20 percent. By contrast, raising trend productivity levels in the euro zone to the level in the United States would result in a 7 percent rise in G.D.P., Mr. Daly calculates.
“The potential gain from raising female participation is significantly larger than from raising productivity,” he said.
That is not to say that governments shouldn’t try to raise both. Indeed, sometimes the policy levers are identical, Mr. Scarpetta of the O.E.C.D. said, pointing to rigid hiring and firing rules in Greece and Italy that protect some unproductive workers and keep more talented women out of a job.
Similarly, while it challenges social traditions, removing tax incentives that keep women at home or raising the retirement age for women where it is lower than for men (Italy and Greece’s public sector, for example) would provide economic benefits at little or no fiscal cost.
Even generous subsidies for child care pay off: A 2002 study by the German Bundesbank found that public investment in day care in Germany on balance increased government revenues as more mothers returned to work.
And perhaps surprisingly, encouraging women to work out of the home also encourages them to have more babies, thus yielding more future taxpayers. Decades of experience in the Nordic countries show that once women are no longer forced to choose between employment and children, both go up.
Sweden, at the forefront of women’s liberation, boasts a female employment rate of 70 percent and a birthrate of about two children per woman, the highest in Europe along with Norway and France.
In Italy, a mere 46 percent of women work, and the birthrate is stuck at around 1.3. (In case you’re wondering: Sweden’s debt-to-G.D.P. ratio is expected to fall below 37 percent this year, while Italy’s future generations will have to shoulder the carrying costs of a whopping 115 percent burden.)
Southern European countries have the most to gain from courting female labor — precisely because the pool of women outside the job market is so large.
In Greece, the employment gap between the genders is almost 25 percentage points. In Italy it is 22 points; Spain, at 14 percentage points, is a lot closer to the E.U. average but still falls short. Portugal does better, with a 10-point gap, owing in part to its specialization in the textile and garment industries.
As an alternative to endless austerity, some politicians in the region have begun to see the economic potential of policies to help close the gap.<
“Gender equality is no longer just a human rights issue, but an economic necessity,” said Maria Stratigaki, who is in charge of gender equality in the Greek government. She is using the budget crunch in her country to lobby for more “gender-budgeting” — rules that ensure men receive no more resources from the state than women.
Prime Minister José Luis Rodríguez Zapatero of Spain was the first in the region to put the issue on the agenda, appointing a cabinet that is half women, passing anti-discrimination legislation and requiring companies to appoint more women to their boards.
At 53 percent, Spain’s female employment rate remains below the European average. But if its women over 45 have some of the lowest participation rates in Europe, those under 30 are not that far from Swedish levels.
The first thing Ms. Stratigaki did when she was appointed last November was translate Mr. Zapatero’s gender equality laws into Greek and distribute them in government circles.
“It might be difficult to turn Greece into Sweden — at least right away,” she remarked. “But maybe we can start by becoming a little more Spanish.”
Perhaps the current crisis, said Ms. Pascalidou, who moved from Athens back to Stockholm four years ago, will be remembered as a turning point for working women, just like labor shortages in Sweden in the 1960s served as a catalyst there.
“It’s a window of opportunity,” she said. “There’s nothing like a good economic argument to sell gender equality.”

Ημερίδα για την ενδυνάμωση της συμμετοχής των γυναικών στις εκλογές

Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή και εκλογή των Γυναικών στους συνδυασμούς για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές είναι ο στόχος της ημερίδας με θέμα «Λυσιστράτη προ(σ)καλεί Καλλικράτη» που συνδιοργανώνουν η Νομαρχία Αθηνών και το Δίκτυο Αιρετών Γυναικών τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010.

Η Ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Royal Olympic Athens (Αθανασίου Διάκου 28-34).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Α’ μέρος – Ολομέλεια

10.00- 10.30 Χαιρετισμοί
Γεώργιος Ντόλιος, Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Μαρία Στρατηγάκη, Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων
Ντίνα Μπέη, Υπερνομάρχης Αθηνών – Πειραιώς
Νικήτας Κακλαμάνης, Δήμαρχος Αθηναίων , Πρόεδρος ΚΕΔΚΕ

10.30-11.30 Ομιλίες
Λούκα Κατσέλη, Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Μαριέττα Γιαννάκου, Επικεφαλής ομάδας Ευρωβουλευτών ΝΔ, τ. Υπουργός
Βάσω Παπανδρέου, Βουλευτής Β’ Αθηνών ΠΑΣΟΚ, τ. Υπουργός
Ρένα Δούρου, Σύμβουλος Εκδόσεων, Μέλος Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΝ

11.30-12.00 Παρεμβάσεις: Τμήματα γυναικών κομμάτων Βουλής Ελλήνων – Ευρωβουλής
Ζέφη Δημαδάμα, Γραμματέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ
Κατερίνα Παπακώστα – Σιδηροπούλου, τ. Βουλευτής, Γραμματέας Γυναικείων Θεμάτων ΝΔ
Βασιλική Τσαμπιέρη, Πρόεδρος Γυναικών ΛΑΟΣ
Καίτη Κοιλλιάκου, Εκπρόσωπος τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΝ
Κοντούλη Ιωάννα, Μέλος Εκτελεστικής Γραμματείας Οικολόγων – Πράσινων

12.00-12.30 Συζήτηση

Β’ μέρος – Παράλληλα εργαστήρια

13.00-14.30 Παράλληλα εργαστήρια – Εισηγήσεις και Συζήτηση

1ο εργαστήριο

Απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες-αιρετές (νυν και πρώην) στα όργανα της ΤΑ σε νομαρχιακό και δημοτικό επίπεδο

«Οι προκλήσεις μετά τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ – Προς την αλλαγή της ατζέντας της ΤΑ με βάση την οπτική του φύλου και την ανθρωποκεντρική διάσταση σε περιόδους κρίσης».

Συντονισμός: Νανά Ζωίδου, Αντιδήμαρχος Δήμου Αλεξανδρούπολης
Καταγραφή προτάσεων – συμπεράσματα: Κατερίνα Αδαμοπούλου, Επικεφαλής της παράταξης «Υπερνομαρχία Δράσης», Νομαρχιακή Σύμβουλος Αθηνών, Γ.Γ. Δικτύου Αιρετών Γυναικών.

Κουτουλάκης Χαράλαμπος, Λέκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών
Βασιλική Ταμβάκη, Δήμαρχος Ερυθραίας
Έφη Χαλάτση, Αντιπρόεδρος Πολ. Συνδ. Γυν. – Μέλος Πολ. Συμβ. ΠΑΣΟΚ

2ο εργαστήριο

Ενθάρρυνση – ενδυνάμωση των γυναικών στις επερχόμενες εκλογές: η διάσταση του φύλου στο πολιτικό πεδίο.

Συντονισμός: Ιλεάνα Σακκά, Αντιπρόεδρος Πολιτικού Συνδέσμου Γυναικών
Καταγραφή προτάσεων – συμπεράσματα: Άννα Καραμάνου, Αντιπρόεδρος Επιτροπής Γυναικών Ευρωπ. Σοσιαλ. Κόμματος – πρώην Ευρωβουλευτής.

Μάρω Ζόμπολα, Επίτιμη Πρόεδρος Δικτύου Αιρετών Γυναικών Τ.Α.
Ειρήνη Κατσαρού, Δήμαρχος Ψυχικού
Ντίνα Καφατσάκη, Δημοτική Σύμβουλος Ζωγράφου

3ο εργαστήριο

Ενθάρρυνση – ενδυνάμωση των γυναικών στις επερχόμενες εκλογές: η διάσταση του φύλου στην Οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.

Συντονισμός: Ράνια Παπαϊωάννου, Αντιπρόεδρος Πολιτικού Συνδέσμου Γυναικών
Καταγραφή προτάσεων – συμπεράσματα: Τέτα Διαμαντοπούλου, Αντιπρόεδρος ΠΣΓ.

Βάσω Σπηλιωτοπούλου, Δήμαρχος Εκάλης
Φωτεινή Σιάνου, Εθνική Εκπρόσωπος στον ΟΗΕ για την ισότητα των φύλων
Έφη Ουρανού , ΔΣ Δικτύου Αιρετών Γυναικών Τ.Α. – τ. Δήμαρχος Δαύλειας

Γ’ μέρος – Ολομέλεια

Προεδρείο: Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη, Ακαδημαϊκός – τ. Πρόεδρος Βουλής των Ελλήνων
Ροδούλα Ζήση, Β’ Αντιπρόεδρος Βουλής των Ελλήνων, Βουλευτής Μαγνησίας
Λιλίκα Βασιλάκου, Αντινομάρχης Αθηνών

15.30 Ομιλίες
Μάρω Παντελίδου – Μαλούτα, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών
Ι. Α. Μεταξάς, Επίτιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Ευγενία Τσουμάνη, Βουλευτής Επικρατείας ΝΔ – τ. Γενική Γραμματέας Ισότητας

Παρουσίαση συμπερασμάτων των τριών εργαστηρίων

18:00 Λήξη εργασιών Συνεδρίου

Της  Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 7 Μαρτίου 2010

MARILYN YALOM, Ο καιρός των καταιγίδων. Η Γαλλική Επανάσταση στη μνήμη των γυναικών. Αριστοκράτισσες, αστές και χωρικές αφηγούνται, Μετάφραση: Έυη Κλαδούχου, Eκδόσεις Άγρα, σελ 405

«Μου ήταν εύκολο να παίζω το ρόλο του άνδρα γιατί πάντοτε με ταπείνωνε η υποτέλεια και οι προκαταλήψεις με τις οποίες η ανδρική υπεροψία κρατούσε το φύλο μας καταπιεσμένο»
(από το βιβλίο, σελ. 41)

Η Μαίριλιν Γιάλομ διευθύνει τις σπουδές για τις Γυναίκες και το Φύλο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και μας έχει «συνηθίσει» στους περιέργους τίτλων ερευνών και συγγραμμάτων: «Η ιστορία του γυναικείου στήθους», «Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού» και άλλα βιβλία, μεταφρασμένα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Άγρα.

Σε τούτο το βιβλίο το κεντρικό θέμα είναι το πώς θυμήθηκαν και κατέγραψαν την Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες οι οποίες τόλμησαν να γράψουν απομνημονεύματα. Τι επέλεξαν να θυμηθούν, πώς μετέτρεψαν αυτές τις αναμνήσεις τους σε απομνημονεύματα, πως επεξεργάστηκαν τα ιστορικά γεγονότα της Επανάστασης, η οποία ξεκίνησε με το γενικό σάλπισμα για συμμετοχή όλων και τελείωσε αρνούμενη στις γυναίκες την επίσημη ιδιότητα του πολίτη και βεβαίως το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι σε ιδιωτικές λέσχες. Οι Γαλλίδες θα έπρεπε να περιμένουν 150 χρόνια ωσότου τους δοθεί το δικαίωμα ψήφου, το 1945, σχεδόν έναν αιώνα μετά την κατοχύρωση του «καθολικού» δικαιώματος ψήφου των ανδρών, το 1848.

Με βασικό στόχο την αποκατάσταση, στην ιστοριογραφία της Επανάστασης, του τρόπου που την αντελήφθησαν οι γυναίκες, η συγγραφέας επιχειρεί με εξαιρετικά επιτυχημένο τρόπο την έμφυλη περιοδολόγηση αυτής της τόσο κρίσιμης εποχής για την Γαλλία και τον κόσμο ολόκληρο. Σε αυτό το αποτέλεσμα για την ελληνική έκδοση, σημαντική συμβολή έχει και η μεταφράστρια, Ε. Κλαδούχου, η οποία με την παράθεση καίριων σημειώσεων φωτίζει ενδελεχώς το ιστορικό πλαίσιο. Να σημειωθεί, ότι ενώ πλέον των χιλίων ανθρώπων της εποχής επιχείρησαν να μοιραστούν τις αναμνήσεις τους από την Επανάσταση με κάποια μορφή δημοσιευμένου κειμένου, αλλά μονάχα δεκαοκτώ ήταν γυναίκες. Κανέναν, βεβαίως, δεν εκπλήσσει, όπως ορθά επισημαίνει η συγγραφέας, ότι τα δυο τρίτα των γυναικών που έγραψαν απομνημονεύματα ανήκαν στην αριστοκρατική τάξη. Τούτο θα μπορούσε να αποδοθεί αποκλειστικά στο μορφωτικό πλεονέκτημα της ταξικής τους προέλευσης, αλλά υπήρχαν και πολιτικοί λόγοι. Μετά το 1815, όπου παρατηρείται η δημοσίευση των περισσοτέρων εξ αυτών των κειμένων, οι αντεπαναστατικές αφηγήσεις των συγγραφέων -είτε ήταν κυρίες της Αυλής, είτε απλές συγγενείς της βασιλικής οικογένειας από την επαρχία- είχαν την επίσημη ευλογία των νέων μοναρχών, του Λουδοβίκου ΙΗ’ και του Καρόλου Ι.

Κι όπως είναι εύλογα κατανοητό, τα απομνημονεύματα αυτά είναι ενδεικτικά παραδείγματα που συνδέουν την πρόοδο των γυναικών στη συγγραφική δραστηριότητα με τη σχέση τους με κάποιο διάσημο άνδρα. Πρόκειται για μια περίοδο όπου οι γυναίκες γίνονται αντιληπτές «ως συγγενή όντα». Άλλωστε, μια σειρά μελετητών των γαλλικών αυτοβιογραφικών κειμένων, του 18ου και 19ου αιώνα, ισχυρίζονται ότι οι γυναίκες συγγραφείς αυτοβιογραφιών, όπως η πλειονότητα αυτών που συναντάμε και στο βιβλίο της Γιάλομ, προσδιορίζουν τον εαυτό τους «σε σχέση με το βιολογικό τους φύλο». Πιστεύουν στην ύπαρξη μιας προκαθορισμένης γυναικείας φύσης και συμμορφώνονται με προδιαγεγραμμένους ρόλους. Παρόλο που πράγματι οι γυναίκες και τούτου του βιβλίου σκέφτονται τον εαυτό τους, κυρίως σύμφωνα με το ρόλο τους στην οικογένεια και συναινούν με την κυρίαρχη έμφυλη ιδεολογία της εποχής, του τόπου και της τάξης τους, η Γιάλομ κατορθώνει να μην περιοριστεί στην έλλειψη ατομικότητας και στην ανεπάρκειά τους. Οι ογδόντα γυναίκες απομνημονευματογράφοι που αποτελούν τις περιπτώσεις μελέτης διαθέτοντας διαφορετικές εμπειρίες ζωής και σίγουρα σημαντική προσωπικότητα, δεν συνδράμουν επ΄ ουδενί στην αφοριστική γενίκευση της ύπαρξης «γυναικείας συλλογικότητας» της εποχής.

Αυτό όμως που τις χαρακτηρίζει συλλογικά είναι η «ενοχή του επιζώντος», όρος που εισήχθηκε μεταγενέστερα, στον εικοστό αιώνα, για την εμπειρία του Ολοκαυτώματος. Η εμπειρία τού να έχει κανείς επιβιώσει, όταν τόσοι πολλοί έχουν χαθεί, οδηγεί και στην περιβόητη ρήση της Κόμισσας de Bohm: «Σ’ αυτή την εποχή της φρικτής ανάμνησης, κάθε Γάλλος ήταν είτε συνένοχος είτε θύμα» (σελ. 15).

Περιορισμένες στην ιδιωτική σφαίρα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς τις ευθύνες της δημόσιας παρέμβασης -με εξαίρεση ίσως των δύο δημοκρατικών, Ρολάν και Ντε Σταλ- καμιά δεν είχε τη δυνατότητα να γίνει καταστροφική συνένοχος. Αντίθετα, συμπεριλαμβανομένων και των προαναφερθέντων κυριών, είδαν όλες τον εαυτό τους ως θύμα. Κυρίως συσχέτισαν τη θυματοποίησή τους με το φύλο τους, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, τόπου και τάξης. Θυμούνται πώς αντιστέκονταν στις ερωτικές προτάσεις των δεσμοφυλάκων τους. Μας εξηγούν με τρόπο εύγλωττο τι σημαίνει να αποβάλεις κατά τη διάρκεια μιας αιματηρής διαδήλωσης, να ιππεύεις έγκυος στο πεδίο της μάχης, να έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στο θηλασμό του μωρού ή στο να ακολουθήσεις το σύζυγο στο πεδίο των μαχών. Η μητρότητα στο επίκεντρο∙ και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Κατά τη δεκαετία του 1790, ολόκληρο το γαλλικό έθνος βρισκόταν υπό την επήρεια των ρουσσοϊκών στοχασμών, που ήθελαν τις γυναίκες περιορισμένες στο ρόλο της αφοσιωμένης συζύγου και της μητέρας που θηλάζει. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας, «στη μυθολογία της Γαλλικής Επανάστασης το μητρικό γάλα ρέει μαζί με το αίμα των πατριωτών». Οι διαφωνούντες ελάχιστοι, όπως ο Κοντορσέ που αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν οι γυναίκες να ήταν τόσο παθιασμένες με κάποιον [Ρουσσώ] που τις αντιμετώπιζε ως εκ φύσεως κατώτερες από τους άνδρες κι ικανές μόνο για τις οικιακές εργασίες. Ακόμη και οι Ρολάν και Ντε Σταλ, γυναίκες με αυξημένη πολιτική δραστηριότητα, για τα περιθώρια που τους δίνονταν, υπήρξαν φανατικές οπαδοί του Ρουσσώ.

Τόσο στο βασιλικό, όσο και στο δημοκρατικό στρατόπεδο δεν ήταν όμως λίγες οι γυναίκες που αγνόησαν την απαγόρευση της γυναικείας στράτευσης και, μεταμφιεσμένες σε άνδρες, πολέμησαν. Κόντρα στους κυριάρχους έμφυλους κανόνες, επέδειξαν πρωτοφανή δράση, αρνήθηκαν να υιοθετήσουν παθητική στάση, συμμετείχαν στο επαναστατικό έπος, χειρίστηκαν τους πολιτικούς κανόνες, τους φτιαγμένους για να τις αποκλείουν, και μας κληρονόμησαν απομνημονεύματα και μαρτυρίες μεγάλης τεκμηριωτικής αξίας. Από τη σύζυγο του δεσμοφύλακα της Μαρίας-Αντουανέττας και την Ζανλί, από τη Ρενέ Μπορντερώ και τη Ντε Τουνζέλ, από την Ολυμπία ντε Γκούζ και την Ντε λα Τούρ ντυ Πεν ακούγεται αιώνες μετά δυνατά κι εύληπτα το «Ήμασταν κι εμείς εκεί!».

Η Ρένα Δούρου είναι μέλος του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ

Tου Πάσχου Μανδραβελη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27 Ιανουαρίου 2010

Έχει ένα δίκιο να υποστηρίζει ο κ. Αντώνης Σαμαράς ότι «το αίτημα για υπουργείο Οικογένειας είναι αληθινά επαναστατικό». Πραγματικά: Τέτοια υπουργεία δημιουργούνται έπειτα από επαναστάσεις ή πιο συγκεκριμένα όταν αυτές εκφυλίζονται σε απολυταρχισμούς και το κράτος προσπαθεί να ελέγξει και τον πυρήνα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης που είναι η οικογένεια.

Στην ομιλία του προς τις γυναίκες της Νέας Δημοκρατίας προχθές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επεσήμανε επίσης ότι «στον χώρο των ιδεών πρέπει να επαναφέρουμε πρότυπα και αρχές Αξιοπρέπειας και Αξιοκρατίας: Στις προσωπικές σχέσεις, στην πολιτική ζωή, στην κοινωνία – παντού!».

Σύμφωνοι: η αξιοπρέπεια και η αξιοκρατία είναι ζητούμενο στην πολιτική ζωή. Θέλουμε αξιοπρεπείς βουλευτές που δεν θα κρύβονται πίσω από τη βουλευτική ασυλία. Θέλουμε ο δημόσιος τομέας να στελεχώνεται αξιοκρατικά. Αλλά τι σημαίνει «αξιοκρατία» στην κοινωνία και στις προσωπικές σχέσεις; Θα επιλέγουμε τους φίλους με βιογραφικά ή θα συνάπτουμε σχέσεις με διαδικασίες openflirt;

Από την άλλη, ας σκεφτούμε λίγο. Τι θα μπορούσε να κάνει ένα επαναστατικό «υπουργείο Οικογένειας»; Μια ιδέα είναι να προσλάβει τους εκατοντάδες χιλιάδες που δεν έχουν δουλειά. Ολοι ξέρουμε ότι η ανεργία διαλύει οικογένειες, οπότε αν το κράτος φτιάχνει διαρκώς νέους φορείς, θα έχει λυμένα τα χέρια να αντιμετωπίζει τις άλλες αιτίες διαζυγίων, όπως η έλλειψη αξιοπρέπειας στη σχέση των ζευγαριών.

Το «υπουργείο Οικογένειας» θα μπορούσε να ασχοληθεί με το πρόβλημα της υπογεννητικότητας που είναι ένα μόνιμο άγχος των συντηρητικών στη χώρα μας. Είναι ίσως παράδοξο, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που ανησυχούν για την απώλεια της εθνικής συνέχειας λόγω της υπογεννητικότητας, αρνούνται ταυτόχρονα την ένταξη των μεταναστών που μετέχουν της ημετέρας παιδείας. Προφανώς γι’ αυτούς η ελληνικότητα είναι κληρονομική εξ ου και το «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι». Ενα «επαναστατικό υπουργείο Οικογένειας» θα μπορούσε να κάνει πράξη την παλιά υπόσχεση «και παιδιά θα σας κάνουμε». Οχι με τον χυδαίο τρόπο, αλλά με μια γενική γραμματεία τεκνοποίησης, η οποία θα είναι συμβεβλημένη με κέντρα εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Επιπλέον, πώς θα μπορούσε ένα κόμμα (ακόμη κι αν είχε την εξουσία) να βοηθήσει τη γυναίκα «να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικογένεια»; «Αυτό είναι εφικτό», είπε προχθές ο κ. Σαμαράς. «Με τον άνδρα συμπαραστάτη της, όχι ανταγωνιστή της. Αληθινό σύντροφο, όχι “δυνάστη” της. Ούτε αντίπαλό της». Δηλαδή; Θα δημιουργηθεί κάποια υπηρεσία «οικογενειοφυλακής» που θα ελέγχει αν και κατά πόσο ένας άνδρας είναι «δυνάστης» ή «σύντροφος»;

Μπορεί να ήταν μια άτυχη στιγμή η ομιλία του κ. Σαμαρά, αλλά δείχνει το άγχος του να καλύψει τη συντηρητική ατζέντα. Μόνο που σ’ αυτήν την ομιλία την υπερκάλυψε. Κουίζ: σε ποιο βιβλίο, φυλακισμένου, καταγράφεται με λεπτομέρειες η πολιτική βούληση «να ανυψωθεί ο θεσμός της οικογένειας»; Δεν λέμε ότι οι προχθεσινές προτάσεις κρατικού παρεμβατισμού στον χώρο της οικογένειας είναι εμπνευσμένες από το «Ο Αγών μου», αλλά υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ συντηρητισμού και φασισμού. Ισως άθελά του, προχθές, ο κ. Σαμαράς την έσβησε. Γιατί η οικογένεια και οι προσωπικές σχέσεις παραείναι ιερά για να υπάρχει έστω σαν σκέψη η κρατική παρέμβαση.

Η ΑΥΓΗ, 29/12/2009

Οι οικιακές εργάτριες είναι η πεμπτουσία των εργατών της παγκοσμιοποίησης, επισημαίνουν η Ντίνα Βαΐου και η Μαρία Στρατηγάκη μιλώντας στην «Αυγή» με αφορμή τον συλλογικό τόμο «Το φύλο της μετανάστευσης».

Διεθνής καταμερισμός εργασίας και γυναικεία μετανάστευση

Στην Μαρία Καλυβιώτη

Το ζήτημα της έμμισθης οικιακής εργασίας των μεταναστριών και της συνεπαγόμενης αμφισβήτησης των ορίων μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού ανέδειξαν μεταξύ άλλων, οι συγγραφείς του συλλογικού τόμου “Το φύλο της μετανάστευσης”.
Οι επιμελήτριες του έργου, Ντίνα Βαΐου, καθηγήτρια στον Τομέα Πολεοδομίας και Χωροταξίας του ΕΜΠ και επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος “Φύλο και Χώρος” του ΕΜΠ και Μαρία Στρατηγάκη, επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, διευθύντρια του Εργαστηρίου Σπουδών Φύλου και γγ Ισότητας στη σημερινή κυβέρνηση, μίλησαν στην “Α” ρίχνοντας φως σε επιμέρους πτυχές του ζητήματος.

Αμφισβήτηση των ορίων «δημοσίου» και «ιδιωτικού» – Ξεπέρασμα της συζυγικής οικογένειας – Οικοδόμηση της Ε.Ε. ως πολιτειακή οντότητα

Υποστηρίζετε ότι διαμορφώνεται ένα σύνθετο πεδίο όπου αναδεικνύονται σημαντικές όψεις των σύγχρονων μεταναστεύσεων, στη διερεύνηση των οποίων είναι αναγκαία μια οπτική φύλου. Για ποιον λόγο;
Ν.Β.: Στα καινούρια μεταναστευτικά ρεύματα είναι πάρα πολύ αυξημένη η παρουσία των μεταναστριών και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα αριθμητικά δεδομένα, αλλά κυρίως με το ότι είναι συγκλονιστικά μεγαλύτερος σε σχέση με παλιότερα ο αριθμός των γυναικών που μεταναστεύουν όχι ως μέλη οικογενειών, αλλά ανεξάρτητα. Υπάρχουν αξιολογήσεις στο πλαίσιο της οικογένειας ή της κοινότητας στην οποία ζει κανείς, που οδηγούν σε μια απόφαση να μεταναστεύσουν οι γυναίκες και όχι οι άνδρες. Και αυτό έχει να κάνει με ζητήματα τα οποία δεν ερμηνεύονται μόνο σε τοπικό επίπεδο, αλλά έχουν να κάνουν και με παγκόσμια θέματα όπως είναι ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας, το τι είδους εργαζόμενους και ως προς το φύλο ζητούν τα μέρη όπου υπάρχει ζήτηση εργασίας. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το ερμηνεύσει χωρίς να πάρει υπόψιν του όλο το πλέγμα των έμφυλων σχέσεων που καθοδηγεί τις αποφάσεις σε τοπικό επίπεδο αλλά και τις αναπαράγει μέσα από τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται τα διεθνή μεταναστευτικά ρεύματα.
Μ.Σ.: Στη σύγχρονη μετανάστευση εμπλέκεται και η οικιακή εργασία, πράγμα το οποίο εμπεριέχει τη διάσταση του φύλου. Στο παρελθόν, το φαινόμενο της μετανάστευσης για οικιακή εργασία δεν ήταν τόσο μαζικό όσο στις μέρες μας.
“Οι οικιακές εργάτριες είναι η πεμπτουσία των εργατών της παγκοσμιοποίηση”. Πως τεκμηριώνεται η παραπάνω φράση;
Ν.Β.: Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει όλο το σύστημα της κοινωνικής αναπαραγωγής, εάν δεν υπήρχε αυτή η έμμισθη οικιακή εργασία που τώρα είναι πολύ γενικευμένη γιατί μπαίνει τόσο μαζικά η δουλειά των χαμηλά αμειβομένων μεταναστριών σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτές οι μεγάλες μετακινήσεις, τόσο των μετακινούμενων ατύπως, όσο και σε άλλες χώρες, μέσα από συμβάσεις μεταξύ κρατών, διαμορφώνουν αυτό που πολλές φορές το αναφέρουν στη βιβλιογραφία ως “αλυσίδες φροντίδας”. Αυτές λύνουν το πρόβλημα των οικογενειών στις αναπτυγμένες χώρες, αλλά δημιουργούν τεράστια κενά στις χώρες προέλευσης.
Στο βιβλίο μιλάτε για αμφισβήτηση των ορίων μεταξύ “δημοσίου” και “ιδιωτικού” χώρου.
Μ.Σ.: Από τη στιγμή που υπάρχει έμμισθη εργασία μέσα στον “ιδιωτικό” χώρο, αυτό είναι μια ένδειξη ότι δίκιο είχε η φεμινιστική θεωρία ότι δεν υπάρχουν όρια μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού.
Ν.Β.: Ταυτόχρονα η έμμισθη οικιακή εργασία δεν τίθεται σαν αντικείμενο δημόσιας διαπραγμάτευσης. Διευθετείται μέσα στο πλαίσιο του ιδιωτικού, ενώ δεν είναι καθόλου ιδιωτική υπόθεση.
Μ.Σ.: Βασική επίπτωση είναι ότι δεν υπάρχει επιθεώρηση εργασίας. Δεν ελέγχεται το κατά πόσο παρέχεται η κοινωνική ασφάλιση. Οι όροι εργασίας είναι τελείως ασαφείς και αρρύθμιστοι.
“Κανονικότητα” εργασίας και “φύση” του φύλου. Μπορείτε να το αναλύσετε περαιτέρω;
Ν.Β.: Η οικιακή εργασία στην κοινή αντίληψη ήταν αγάπη, προσφορά και φροντίδα. Τώρα, με το γεγονός ότι εμπλέκονται οι μετανάστριες και πρέπει αφενός να πληρωθούν και αφετέρου μπαίνει ένα ζήτημα κοινωνικής ασφάλισης, αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με επάγγελμα. Αποτιμάται, δηλαδή, οικονομικά. Οι μαρξιστές δεν θεωρούν την οικιακή εργασία, παραγωγική εργασία.
Μ.Σ.: Και εδώ μπαίνει η περίφημη συζήτηση για το μισθό της νοικοκυράς, που είχε τεθεί και από το φεμινιστικό κίνημα.
Ν.Β.: Τον καιρό εκείνο, κάποιες τάσεις του φεμινιστικού κινήματος συνομιλούσαν με τους μαρξιστές. Δεν υπήρχε η περίπτωση να δεχθούν ότι η οικιακή εργασία, που είναι στον ιδιωτικό χώρο και δεν αμείβεται, αποτελεί παραγωγική εργασία. Όλες αυτές οι προσπάθειες επιχειρούσαν να χωρέσουν την οικιακή εργασία στο θεωρητικό οικοδόμημα του μαρξισμού. Άλλες φεμινίστριες, δεν ασχολούνταν με αυτό.
Μ.Σ.: Τελικά επικράτησε ότι δεν ήταν σωστό να δοθεί μισθός στη νοικοκυρά, γιατί με αυτόν τον τρόπο, θα αποτιμούσαν μεν οικονομικά την εργασία, αλλά ταυτόχρονα θα παγίωναν τον καταμερισμό εργασίας μεταξύ των φύλων.
Ν.Β.: Πάντως στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα, διάφορες ομάδες φεμινιστριών στις ΗΠΑ, που αποκαλούνταν υλίστριες φεμινίστριες, είχαν προωθήσει καμπάνιες για τα “σπίτια χωρίς κουζίνες” και το “συλλογικό νοικοκυριό”. Δηλαδή οι γυναίκες για να προσφέρουν την οικιακή εργασία, οργανώνονταν σε συνεταιρισμούς και κάθε άνδρας που θα ήθελε το φαγητό του ή τα πλυμένα του ρούχα, θα έπρεπε να πληρώσει τη δική του ή όποια άλλη γυναίκα είχε αναλάβει μέσω του συνεταιρισμού να κάνει αυτή τη δουλειά.
Μ.Σ.: Και αυτό εδώ έρχεται να κολλήσει με το ξεπέρασμα της συζυγικής οικογένειας.
Στο βιβλίο κάνετε λόγο για «την οικοδόμηση της Ε.Ε. ως πολιτειακής οντότητας». Μπορείτε να μας μιλήσετε για αυτό;
Μ.Σ.: Αναλύοντας τα κείμενα για τη μετανάστευση, τελικά βλέπεις ότι εμφανίζονται οι γυναίκες μόνο ως υποκείμενα τα οποία παρουσιάζονται με την ιδιότητά τους ως υποταγμένα σε κάποια ανδρική εξουσία. Είτε του κράτους, είτε του συζύγου, στην περίπτωση της οικογενειακής επανένωσης. Η Ε.Ε. προφανώς είναι μια νέα πολιτική οντότητα, η οποία διαμορφώνει και διαμορφώνεται από τις πολιτικές της.
Ν.Β.: Και ήδη, μέσα στους θεσμούς αυτής της νέας πολιτικής οντότητας, είναι εγγεγραμμένη η ανισότητα των φύλων.

Η ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών στην απασχόληση:
Μία προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση;

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009,
Αίθουσα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών,
Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα

9:30 – 9:45 Έναρξη εργασιών
Γιώργος Καμίνης, Συνήγορος του Πολίτη
Ιερόθεος Παπαδόπουλος, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα

9:45 – 10:00 Χαιρετισμός του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Ανδρέα Λοβέρδου

10:00 – 10:20 Η αξιολόγηση της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση και τις εργασιακές σχέσεις: παρουσίαση της Ειδικής Έκθεσης του Συνηγόρου του Πολίτη
Σταματίνα Γιαννακούρου, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για θέματα Ισότητας των Φύλων, Δρ. Νομικής

10:20- 12:00 Προώθηση της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση: Ευρωπαϊκές κατευθύνσεις και ελληνική πραγματικότητα
Συντονίστρια : Μαρία Χούκλη, Δημοσιογράφος της ΝΕΤ
Ομιλητές: Λένια Σαμουήλ, Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια Δ/νσης Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ίσων Ευκαιριών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – Γενικός Γραμματέας Υπ. Απασχόλησης (αναμένεται να οριστεί) – Ευγενία Τσουμάνη, Βουλευτής Επικρατείας ΝΔ, τ. Γενική Γραμματέας Ισότητας- Εκπρόσωπος της (υπό ανασύσταση) Γενικής Γραμματείας Ισότητας – Τιτίνα Πανταζή, Εκπρόσωπος του Ελληνικού Τμήματος του Ευρωπαϊκού Λόμπυ Γυναικών, τ. ευρωβουλευτής, τ. Γενική Γραμματέας Ισότητας

12:45- 14:00 Εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στον εργασιακό χώρο : ο ρόλος των κοινωνικών εταίρων και των επιχειρήσεων
Συντονιστής : Γιώργος Καμίνης, Συνήγορος του Πολίτη
Ομιλητές: Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Πρόεδρος του ΣΕΒ – Γιάννης Παναγόπουλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕβ – Νίκος Σκορίνης, Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΒΕΕ – Δημήτρης Αρμενάκης, Πρόεδρος της ΕΣΕΕ – Νίκος Αναλυτής, Πρόεδρος του Ελληνικού Δικτύου για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη

«Η ερώτηση της ημέρας», ΤΑ ΝΕΑ, 2 Οκτωβρίου 2009

Μήπως με περισσότερες γυναίκες στην πολιτική η χώρα θα πήγαινε καλύτερα;

Ρένα Δούρου: Η ΚΛΑΣΙΚΗ (ίσως και αναμενόμενη;) απάντηση θα έλεγε ότι ναι, πράγματι η παρουσία περισσότερων γυναικών στην πολιτική θα της προσέδιδε πιο ανθρώπινο πρόσωπο κ.ο.κ. Κι ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να ισχύει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, εκείνο που βαραίνει σήμερα καθοριστικά στην πολιτική δεν είναι το φύλο, αλλά η πολιτική που υιοθετείται και επιλέγεται να εφαρμοστεί. Με άλλα λόγια, ιδιαίτερα σήμερα, περίοδο σύγκρουσης σαφών πολιτικών επιλογών περί του τρόπου άσκησης της εξουσίας, άσκησης οικονομικής πολιτικής για τη διέξοδο από την κρίση και την προστασία ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, όπως είναι οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες/τριες, εκείνο που μετράει δεν είναι το φύλο του πολιτικού αλλά οι απόψεις του.
Υπάρχουν γυναίκες πολιτικοί που είναι φορείς εξαιρετικά συντηρητικών, αναχρονιστικών απόψεων, το γυναικείο φύλο δεν προσδίδει θαυματουργικά (λόγω μητρότητας) αριστερά, προοδευτικά, κοινωνικά χαρακτηριστικά σε μια πολιτική. Στον πολιτικό στίβο δεν υπάρχουν προνομιακοί, βάσει φύλου, εκφραστές συμφερόντων. Γυναίκες, άνδρες, εκφράζουν συγκεκριμένες πολιτικές υπέρ ή κατά των εργαζομένων, υπέρ ή κατά των μεταναστών, υπέρ ή κατά της δημόσιας παιδείας, του κράτους πρόνοιας κ.ο.κ. Αυτό μετράει για τους πολίτες.

Αλληλεγγύη στις γυναίκες του Ιράν
Σταματήστε την καταστολή
Διαδήλωση διαμαρτυρίας στην ιρανική πρεσβεία, Δευτέρα 29-6-09, 6 μ.μ. Φάρος Ψυχικού

Το τεράστιο λαϊκό κίνημα για δημοκρατικές ελευθερίες που εκτυλίσσεται μετά τις εκλογές της 12 Ιουνίου με βασικό σύνθημα «Πού είναι η ψήφος μου;» και καταγγελίες για νοθεία, έχει μέχρι στιγμής δεκάδες θύματα και εκατοντάδες φυλακισμένες και φυλακισμένες.
Όπως αναφέρει το κείμενο που υπογράφουν 250 ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων στις 22-6-09, τρεις μέρες μετά το φόνο της Νέντα:
«Παράλληλα με τους ακτιβιστές και ακτιβίστριες για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ένα ευρύ φάσμα ακτιβιστριών για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές καμπάνιες και τάσεις συμμετείχαν επίσης στις εκλογές για να πουν ‘όχι’ σε μια κυβέρνηση προσανατολισμένη στις διακρίσεις, και για να διεκδικήσουν να τερματιστούν οι διακρίσεις λόγω φύλου». …
…»Εμείς οι υπογράφουσες είμαστε στο κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων και καταδικάζουμε τη βία και τον εξευτελισμό που εξακολουθεί να είναι πρακτική ενάντια στις ιρανές γυναίκες και τους άνδρες κατά τα τελευταία χρόνια, με σκοπό να τους καταπιέσει. Υπογραμμίζουμε τη δέσμευσή μας στην κατάκτηση των διεκδικήσεών που έχει θέσει το κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων, που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση του κοινού και στους πολιτικούς αγώνες τα τελευταία χρόνια, και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας μ’ αυτούς και αυτές που διαμαρτύρονται για τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών. Απαιτούμε να απελευθερωθούν οι συλληφθέντες και συλληφθείσες των τελευταίων ημερών χωρίς όρους και απαιτούμε τη διασφάλιση και προστασία των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών».

Τα βασικά αιτήματα των γυναικών, όπως έχουν εκφραστεί σε πολλές δημόσιες εκδηλώσεις εδώ και πολλά χρόνια, στις περισσότερες από τις οποίες υπάρχει καταστολή και συλλήψεις, είναι:
• Η απαγόρευση της πολυγαμίας των ανδρών
• Ίσα δικαιώματα στο διαζύγιο
• Ίσα δικαιώματα για τις μητέρες και τους πατέρες στην επιμέλεια των παιδιών
• Ίσα δικαιώματα στο γάμο (όπως και το δικαίωμα των γυναικών να επιλέξουν την εργασία τους, να ταξιδεύουν ελεύθερα κ.λπ.).
• Αύξηση της ηλικίας ενηλικίωσης των παιδιών στα 18 χρόνια (σήμερα τα κορίτσια θεωρούνται ενήλικες στα 9 και τα αγόρια στα 15 χρόνια τους, που τα καθιστά κατάλληλα να δικαστούν ως ενήλικες)
• Ίση αξία της μαρτυρίας των γυναικών στο δικαστήριο με αυτή των ανδρών.
• Κατάργηση των συμβολαίων προσωρινής απασχόλησης που έχουν δυσανάλογες και αρνητικές επιπτώσεις στις γυναίκες.

Η σημερινή μεγάλη κινητοποίηση των γυναικών είναι συνέχεια και εξέλιξη της καμπάνιας για 1.000.000 υπογραφές για τα δικαιώματα των γυναικών, που ξεκίνησε το 2007 και λειτουργεί ως συσπείρωση πολλών γυναικείων συλλογικοτήτων σε περισσότερο από το μισό της μεγάλης αυτής χώρας, και η οποία δίνει τις μάχες της καθημερινά, με πολλές συλλήψεις, κακοποιήσεις και φυλακίσεις. Επίσης συνδέεται με την καμπάνια «Να σταματήσει ο λιθοβολισμός για πάντα» (Stop Stoning Forever, που ξεκίνησε το 2006), μια και ο θάνατος δια λιθοβολισμού γυναικών κυρίως αλλά και κάποιων ανδρών, υπάρχει μέσα στο νόμο αλλά και εκτελείται στην πράξη. Μέχρι το Μάρτη του 2008, η καμπάνια θεωρεί ότι έσωσε 5 γυναίκες από το λιθοβολισμό, σε συνεργασία με το Δίκτυο Εθελοντών Δικηγόρων. και πολλών γυναικείων πρωτοβουλιών. Όποιες μαζεύουν υπογραφές πόρτα-πόρτα ή κάνουν άλλες σχετικές ενέργειες και συλλαμβάνονται, παραπέμπονται συνήθως με την κατηγορία της «διάδοσης προπαγάνδας ενάντια στο κράτος» και καταδικάζονται σε ποινές από λίγες μέρες μέχρι 6-8 χρόνια.
Tο Ιράν είναι η μόνη χωρα όπου έχουν εκτελεστεί ανήλικοι παραβάτες μετά το 2007. Μέσα στο 2009 έχουν εκτελεστεί δύο, με τελευταία την Delara Darabi, 22χρονη Ιρανή, καταδικασμένη για έγκλημα που είχε διαπράξει στα 17 της, και εκτελέστηκε την 1η Μαίου 2009. Τουλάχιστον 135 άλλα νεαρά ή ανήλικα άτομα βρίσκονται στην ουρά για εκτέλεση στο Ιράν, με βάση στοιχεία της Αμνηστίας. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, 3 άνθρωποι λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου το 2006-2007, ενώ από τον Ιανουάριο του 2008 υπάρχουν καταδίκες σε λιθοβολισμό 9 γυναικών και δύο ανδρών και η καμπάνια κάνει κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση, και σε πολλές περιπτώσεις κατορθώνει την μετατροπή της ποινής.
Πέραν όλων των παραπάνω μεσαιωνικών συνθηκών καταπάτησης των γυναικείων δικαιωμάτων, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα, με καταστολή του συνδικαλισμού, του φοιτητικού κινήματος, περιορισμό του Τύπου ή κλείσιμο μέσων, κλείσιμο ιστοσελίδων και άλλων ηλεκτρονικών διόδων πληροφόρησης, σύλληψη δημοσιογράφων, η μετεκλογική εξέγερση στο Ιράν γίνεται σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο αύξησης της φτώχιας και της ανεργίας, ταχείας ιδιωτικοποίησης δημοσίων επιχειρήσεων στο πλαίσιο της δέσμευσης της κυβέρνησης προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για ιδιωτικοποίηση του 80% από αυτές μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας, αύξηση του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχιας στο 20% – 40% (ανάλογα με την πηγή), ταχύτατη αύξηση της μερικής και επισφαλούς απασχόλησης, αύξηση της ανεργίας, πληθωρισμού ύψους 25%. Επιπλέον, υπάρχει μεγάλη καταστολή κάθε προσπάθειας συνδικαλισμού των επισφαλώς εργαζομένων και συχνές συλλήψεις των νέων ανθρώπων που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους στη δουλειά.

Φόρος τιμής στην Neda Soltani

Γεννήθηκε το 1982, βρήκε το θάνατο από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή των ιρανικών δυνάμεων καταστολής στις 19 Ιούνη του 2009, σε ηλικία 27 ετών. Ήταν φοιτήτρια ισλαμικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, και σπούδαζε μουσική ιδιωτικά στο σπίτι της, με δάσκαλο. Δούλευε σε πρακτορείο ταξιδίων. Ήταν αρραβωνιασμένη. Ο ασπρομάλλης κύριος που είδαμε να σκύβει πάνω από το νεκρό σώμα της στο δρόμο και που ακούστηκε στο γνωστό βίντεο να της λέει, «Νέντα μ’ ακούς;» ήταν ο δάσκαλος μουσικής και στενός οικογενειακός φίλος.
Πήγε στη διαδήλωση για να διαμαρτυρηθεί για την ψήφο της, παρ’ ότι δεν ήταν έντονα πολιτικοποιημένη.
Όταν η οικογένεια πήρε το νεκρό κορμί της, έδωσε τα όργανά της για μεταμόσχευση. Δεν μπόρεσε να της κάνει μια κανονική κηδεία, γιατί το καθεστώς την απειλούσε από το φόβο να γίνει μεγάλη διαδήλωση. Ούτε επιτρέπεται να της κάνουν τα τριήμερα, τα 7ήμερα και τα 40, όπως συνηθίζεται. Η πλατεία στην οποία είχε καλέσει το κίνημα για να την θρηνήσουν είχε καταληφθεί από αστυνομικούς και το πλήθος που μαζεύτηκε, από 200 έως 1000 άτομα, όπως διαβάζουμε, διαλύθηκε με δακρυγόνα.
Σύντομα η αστυνομία ειδοποίησε την οικογένεια να βγάλει το μαύρο σήμα πένθους από την έξω μεριά του σπιτιού, ενώ αργότερα αναφέρθηκε ότι χάθηκε από το σπίτι της. Όταν κάποιος κόσμος πήγε να προσευχηθεί για τη Νέντα στον κοντινό στο σπίτι της ναό, διώχτηκε από την αστυνομία.(Wikipaedia).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009 , Ξενοδοχείο ΕΣΠΕΡΙΑ, οδός Σταδίου 10, Αθήνα

Διοργάνωση: Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών, με την υποστήριξη της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου Εσωτερικών

Θέμα: « Οι γυναίκες στην Ευρώπη για τη δημοκρατία, την ανανέωση και την κοινωνική συνοχή»

Συντονίστρια :Μαίρη Πίνη-Δημοσιογράφος

17.45 Προσέλευση-καφές

18.00 Έναρξη
Ομιλία Ευγενίας Τσουμάνη- Γενικής Γραμματέως Ισότητας

18.15 Έφη Μπέκου- Πρόεδρος του Πολιτικού Συνδέσμου: Παρουσίαση του περιεχομένου και απολογισμού της καμπάνιας για τις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου, του βιβλίου που εκδίδεται, με τα πεπραγμένα της εκδήλωσης στρογγυλής τραπέζης στις 16.3.09, καθώς και των νέα εντύπων του Συνδέσμου για την προβολή του στόχου 50/50

18.30 Χρυσηίς Σφανδού-Κιμίνου: Χαιρετισμός εκ μέρους του Ελληνικού Τμήματος του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών

18.40Συζήτηση-παρεμβάσεις βουλευτών, εκπροσώπων κομμάτων, οργανώσεων, υποψηφίων ευρωβουλευτών, προσκεκλημένων και μελών του Συνδέσμου

19.30 Λήξη Εκδήλωσης

Το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε στις 28-4-09, στο ΚΑΤ, την γυναίκα που ακρωτηριάστηκε στα τέσσερα άκρα στις 11-4-09, από τον πρώην σύζυγό της, στην Καλαμάτα. Σκοπός της επίσκεψης ήταν να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας της, να μιλήσει μαζί της για τις συνθήκες της εγκληματικής ενέργειας, να της ευχηθεί περαστικά, να συμβάλει στην αλληλεγγύη που έχει αναπτυχθεί από τις γυναικείες οργανώσεις και να αναδείξει τα γενικότερα προβλήματα της βίας κατά των γυναικών. Ήδη τις τελευταίες δύο ημέρες υπήρξαν δύο ακόμα γυναίκες θύματα βίας των συζύγων τους, μια στην Αθήνα και μια στη Θεσσαλονίκη.

Η γυναίκα στο ΚΑΤ βρίσκεται ακόμα σε βαριά κατάσταση, τα τέσσερα μέλη της έχουν συγκολληθεί με επιτυχία και έχει κατάλληλη ιατρική φροντίδα, χωρίς όμως αποκλειστικές νοσοκόμες, που είναι απολύτως απαραίτητες γιατί δεν μπορεί να μετακινηθεί καθόλου.

Τα ζητήματα που την απασχολούν άμεσα έχουν ήδη δρομολογηθεί, με τη φροντίδα των γυναικείων οργανώσεων και την απαραίτητη νομική στήριξη που έχει ορισθεί. Όμως καταγγέλλουμε ιδιαίτερα το γεγονός ότι ακόμα δεν την έχει επισκεφθεί ιατροδικαστής για να διαπιστώσει την κατάστασή της και να συντάξει έκθεση.

Επίσης, από το συμβουλευτικό κέντρο της Γραμματείας Ισότητας, υπάρχει παρέμβαση κοινωνικής λειτουργού η οποία συμβάλλει στην επίλυση της σειράς των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η γυναίκα και αφορούν την ίδια και τα παιδιά της.

Οι γυναικείες οργανώσεις που έκαναν δημόσια εκδήλωση στις 15-4-09 για την ανάδειξη του συγκεκριμένου ζητήματος και των ζητημάτων της βίας κατά των γυναικών γενικότερα, έθεσαν ορισμένα αιτήματα, τα οποία και υπογραμμίζουμε με την ευκαιρία της επίσκεψης, και δεσμευόμαστε να τα αναδείξουμε συστηματικά στη Βουλή και στην Ευρωβουλή.

· Διαπαιδαγώγηση από το σχολείο ακόμα για την ισότητα των δύο φύλων και το σεβασμό της προσωπικότητας των γυναικών.

· Απαγόρευση διαφημιστικών μηνυμάτων ή προγραμμάτων που αναπαράγουν τα σεξιστικά στερεότυπα και καλλιεργούν τη βία κατά των γυναικών.

· Αλλαγή του ισχύοντος νόμου 3500/06 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, σε νόμο για τη βία λόγω φύλου, με φιλοσοφία την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας των γυναικών.

· Υποδομές όπου θα προσφεύγουν οι γυναίκες που βιώνουν προβλήματα βίας στις σχέσεις τους, στην εργασία ή στην πορνεία για συμβουλές, νομική, ψυχολογική και οικονομική στήριξη σε περίπτωση βίας και διαζυγίου. Δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων.

· Επαναφορά του μοναδικού επωνύμου για τη γυναίκα, το οποίο καταργήθηκε με νομοθετική ρύθμιση το 2008.

· Πλήρη ιατρική φροντίδα, συνταξιοδότηση σε περίπτωση αναπηρίας, οικονομική στήριξη με ευθύνη της πολιτείας, για την γυναίκα και χορήγηση υπηκοότητας, αν το επιθυμεί, μαζί με τη στήριξη των ανήλικων παιδιών της. Διευκόλυνση της εισόδου και παραμονής των γονιών της στην Ελλάδα για όσο χρειαστεί.

· Τιμωρία του δράστη και του κάθε δράστη.

Στην επίσκεψη του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχαν οι βουλευτίνες Άννα Φιλίνη και Λίτσα Αμμανατίδου, καθώς και η υποψήφια ευρωβουλευτίνα Ελένη Σωτηρίου.

Η τραυματισμένη γυναίκα δεν έχει κανέναν πλέον πόρο ζωής, συνεπώς παρακαλούμε για την οικονομική αλληλεγγύη στο λογαριασμό:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

346/64184735

www.syriza.gr

Βαλτετσίου 39

210-3829910

]]> http://www.renadourou.gr/index.php/2009/05/arthro-14/feed/ 0