Της Ελένης Καρασαββίδου

Η μητέρα του ήταν Εβραία κι ο πατέρας του Παλαιστίνιος-Χριστιανός. Τον λέγαν Mer Khamis. Στα κατεβάσματα μας στο Ισραήλ, τον γνωρίσαμε κι ως «Juliano», ψευδώνυμο ίσως κερδισμένο λόγω της εξωτερικής καλλονής του.
Σαν ποίημα η ζωή του. Δυο πόδια, δυο πλευρές, δυο πόνοι. Μία γη. Η γη της Βίβλου που τον γέννησε. Τα χώματα της Ναζαρέτ… Κι ένα «Δίκιο». Το ήξερε και δεν δίστασε να το «σηκώσει στον ώμο». Ακολουθώντας την πορεία ζωής της μητέρας του, της Άρνα, μιας εβραίας που δεν έπαψε ποτέ να παλεύει για τα δικαιώματα των Παλαιστίνιων συμπολιτών της.
Έγινε ηθοποιός για να μπορεί να αντανακλά σε μυριάδες αντικατοπτρισμούς τα θραύσματα του ίδιου πόνου που περιφέρεται, τυφλός μάντης, αιώνες πάνω στη γη, για να «διαπράττει» την ανόσια για κάθε εξουσία μεταφορά του «ένα βήμα μπροστά κι έξω απ’ τα σύνορα της ομάδας», μονίμως «πίσω» από δάκρυα και γέλια, πίσω από ονόματα και προσωπεία. Πίσω από λέξεις και σιωπές. «Συμπαντικός» με την έννοια του Ευριπίδη.
Ο Khamis ήξερε πως -παιδί «διττό» και παιδί «μόνο»- είχε να «διαπραγματευτεί» με το πιο σκληρό συλλογικό φαντασιακό ίσως του πλανήτη και να επανεφεύρει μια ταυτότητα μέσα από διαδικασίες που δεν αφορούσαν μόνο τον διάλογο με το ξένο, (που ήτανε «δικός» στην περίπτωση τη δική του) αλλά και τον «εσωτερικό» διάλογο με τον εαυτό, δηλαδή με το οικείο, το τόσο ανοίκειο στιγμές στιγμές με τις αξίες τις δικές του, με τις συμπαντικές αξίες του ανθρώπου. Γι’ αυτό πραγμάτωσε το επάγγελμά του «παιδαγωγικά», προσπαθώντας να παρέμβει στα «συστήματα λόγου» και (το κυριότερο…) «καθημερινότητας» που έχουν ευθεία αναφορά και επί-δραση στην λεγόμενη «πόλωση της κατασκευής». Είναι «έτσι» άλλωστε που η ζωή μετατρέπεται σε ακολουθία από μικρούς μα πολύτιμους Άθλους. Κι ας ελλοχεύει ο Γολγοθάς. Έτσι που ο λόγος μετατρέπεται σε κοινωνική δράση.
Κι ο Khamis μίλησε πολύ σε τόσο λίγα χρόνια. Γνωστός κι έξω από τα σύνορα του Ισραήλ για τους κινηματογραφικούς και θεατρικούς ρόλους του, (γνωστός στο κοινό με τις ίδιες «ανάστροφες στην κοίτη του ποταμού» ανησυχίες με αυτόν, προσφέροντας όχι το πανάκριβα αγορασμένο γέλιο του γελοίου, αλλά το πολύ φθηνά εν συγκρίσει «βαρύ φτερό» του οράματος). Δημιουργός, ως σκηνοθέτης μερικών από τις καλύτερες ταινίες/ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων με προμετωπίδα το (στην κυριολεξία της λέξης) συγκλονιστικό «Arna’s Children» (παιδί της Άρνα ήταν κι αυτός), ο Khamis αμφισβητούσε κάθε μία ημέρα τα όρια μεταξύ τέχνης και ζωής, βουτώντας με κίνδυνο στην ποίηση των δρόμων. Έβρισκε πάντοτε χρόνο να ακτιβίζει, να ανοίγει περάσματα, να στήνει την κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της. «Να γράφεις σημαίνει να κλητεύεις εαυτόν σε δίκη και να παίζεις τον ρόλο του δικαστή», έγραψε ο Ίψεν, φράση που καθώς ακόμη κι η ψυχολογία πρέπει να απομαγευτεί δρώντας (και συμβάλλοντας) σε έναν από-ηρωικοποιημένο κόσμο, θα θεωρείται πια «πολύ δραματική» από τα σούργελα «εκεί έξω», «εκεί μέσα», «εδώ κι εκεί».
Ο Mer Khamis συνεργαζόταν χρόνια με το Θέατρο της Jenin, θέατρο που σε μια λαμπρή στιγμή ακτιβισμού και τέχνης (στιγμή με σπόρο καλό δηλαδή που επρόκειτο να βγάλει ρίζα βαθιά αναζητώντας μέσα απ τους σκληρούς βράχους όλων των πλευρών το δρόμο για το νερό της Μεσογείου) ίδρυσε η Άρνα, η μητέρα του, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (82, 83, κάπου εκεί…). Θέατρο με πολύ ισχυρή παρουσία παιδιών, αφού το παιδί, ιδίως σε μια σκληρή «γη», και σε μια σκληρή «εποχή», είναι ένας (κατά Έμερσον…) διαρκώς επανερχόμενος Μεσσίας…
Κι έπειτα, λίγα χρόνια πριν, το 2006, ίδρυσε ο ίδιος το Θέατρο της Ελευθερίας, και πάλι στην ίδια πόλη, Αγαδίρ και Θερμοπύλες μαζί, την μαρτυρική Jenin. Και το συν-ίδρυσε μαζί με τον Zakariya Zubeidi, τον πρώην στρατιωτικό ηγέτη των μαρτύρων του Αλ Ακτσάα, που αφού έκλαψε πάνω από τους αδικοσκοτωμένους σκορπώντας σφαίρες από οργή και πόνο, αποφάσισε να τους τιμήσει διαφορετικά, συνεργαζόμενος με το παιδί μιας Εβραίας. Μιας Εβραίας που δεν αρνήθηκε ποτέ το δίκιο του λαού του.
Και κάπου εκεί άρχισε το ίδιο «βάρβαρο παραμύθι» με όλους τους δράκους και τις μάγισσες του κόσμου, παραμύθι ενηλίκων που καμιά «πολιτικά ορθή γλώσσα» καμιάς πλευράς δεν μπορεί (ή δεν δικαιούται, διότι μπορεί…) να το κρύψει. Αυτό το «παραμύθι» (ή μήπως όχι παραμύθι;) που έκρυψαν οι αρχαίοι πίσω από το όνομα «Θυέστια Δείπνα», τα δείπνα όπου ο φανατικός χωρίς να το γνωρίζει, τρώει τα ίδια του τα παιδιά. Κι ο ρομαντικός τα ακολουθεί στον τάφο.
Το «Θέατρο της Ελευθερίας» δεχόταν συνεχείς απειλές. Κάηκε, ως «προσβλητικό για τον Ισλαμικό Νόμο» δύο φορές. Και κάποιοι φανατισμένοι ένιωσαν «ιδιαίτερη προσβολή» όταν ο Khamis κι ο Zubeidi συμφώνησαν ν’ ανεβάσουν την Φάρμα των Ζώων του Όργουελ όπου κάποιοι ηθοποιοί εμφανίζονταν στην σκηνή ως «γουρούνια», ζώο ακάθαρτο για το φανατικό Ισλάμ.
Ο ίδιος ο Mer Khamis σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, αποκάλυψε ότι σκόπευε να ανεβάσει τον Υπολοχαγό της Inishmore, αλλά «ανέβαλλε» την ιδέα όταν κάποιος έσπασε «το παράθυρο του αυτοκινήτου του». Μηνύματα «ανόσια» τον ακολουθούσαν.
Το Φιλελεύθερο Ισλάμ, όπως και το Δημοκρατικό Ισραήλ, θα τον θυμάται. Ο Διοικητής της Jenin, o Qadura Moussa, τον τίμησε ως μεγάλο υποστηρικτή των Παλαιστινίων. Και δεκάδες Παλαιστίνιοι πολίτες μαζεύτηκαν με φωτογραφίες και κεριά στον τόπο της δολοφονίας του από τα ανδρείκελα μιας «απροσδιόριστης πολιτοφυλακής».
Κι η άλλη πλευρά; Η πλευρά με τον δομικό μιλιταρισμό (πολύ κοντά σε αυτό που ήταν από τα κόμματα το ελληνικό δημόσιο) όπου ολόκληρα τμήματα πληθυσμού εξαρτούν την οικονομική επιφάνεια τους από την πολεμική ένταση, πώς θα τιμήσει το σπουδαίο παιδί της; Οι περισσότεροι πιθανόν να χρησιμοποιήσουν τον θάνατό του ως απόδειξη του δίκαιου της πολιτικής τους. Ο Khamis, έστω και στο τελευταίο δευτερόλεπτο που αντίκριζε τον ήλιο, θα γελούσε. Ήξερε το ρίσκο του. Κι υπήρξε θλιμμένος, μα πρόθυμος να το αναλάβει.
Σε σχόλιο που δημοσιεύτηκε στην φιλελεύθερη Haaretz ο Michael Handesaltz, κριτικός θεάτρου, σημείωσε ότι «η ιστορία του Khamis», (ιστορία που ξεκίνησε με την κραυγή της Άρνα στη γέννα και τέλειωσε με την εκκωφαντική σιωπή της μετά την δολοφονία του γιού της), «είναι πια μέρος της τραγικής συλλογικής πραγματικότητας αυτής της χώρας, αυτής της γης».
Όταν έφτασαν την ίδια μέρα τα νέα στην Ελλάδα δεν το πίστευε κανείς. Και όλοι γνώριζαν πως ήταν αλήθεια. Ίσως γιατί ήταν κι αλήθεια αυτό που ο Amos Gitai, ο σκηνοθέτης του Kippur, δήλωσε, θυμίζοντας ανησυχίες και μια τέχνη και μια στάση ζωής με πορεία πάντοτε το ίδιο «ανάστροφη στην κοίτη του ποταμού», γι’ αυτό απειλητική στην διαδικασία αποκτήνωσης που επιχειρείται, γι αυτό με εξώφυλλα λίγα: «Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον «Juliano», ριζοσπάστες άνθρωποι που επιχειρούν το ίδιο τους το κορμί να το κάνουν γέφυρα επάνω από τα κύματα του μίσους». Rest.In.Peace

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, το μελάνι στα Δελτία Τύπου, με τις καταδικαστικές δηλώσεις και τα διπλωματικά διαβήματα, από κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και πρεσβείες, δεν έχει στεγνώσει ακόμη. Οι πηχυαίοι τίτλοι, εγχωρίων και διεθνών εφημερίδων, φροντίζουν να κάνουν λόγο για τη βάρβαρη επίθεση, τη σφαγή, την παγκόσμια κατακραυγή ενός κράτους εγκληματία. Οι σoροί δεν έχουν ακόμη φτάσει στα χέρια των οικογενειών τους, ενώ παραμένουν στις ισραηλινές φυλακές πολίτες που αρνούνται να υπογράψουν την απέλασή τους από ένα κράτος στο οποίο ουδέποτε επιχείρησαν να εισέλθουν, αφού συνελήφθησαν σε διεθνή ύδατα.
Η θλίψη, η οργή, αλλά κι η αγωνία για τον εκ νέου αναδυόμενο και τυφλό αντισημιτισμό ελάχιστα περιθώρια αφήνει για την ψύχραιμη ανάλυση, την οποία ανάγκη έχουμε, αφού δεν ανακαλύπτουμε όλοι σήμερα τη Λωρίδα της Γάζας και τον τρίχρονο αποκλεισμό της. Δεν ανακαλύπτουμε όλοι σήμερα μια εκ των πλέον πυκνοκατοικημένων περιοχών του πλανήτη, όπου διαβιούν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης 1.500.000 Παλαιστίνιοι. Δεν ανακαλύπτουμε ότι είναι χρόνια τώρα που σε κείνη τη λωρίδα της γης, τη ναυτικά και χερσαία αποκλεισμένη, αφημένη στην τύχη της από τη διεθνή κοινότητα, τίποτε δεν συντείνει στην ειρήνευση, αλλά αντίθετα διογκώνονται τα πλέον εξτρεμιστικά στοιχεία, που στις δικές τους ιεραρχήσεις τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών θυσιάζονται για τον «ιερό πόλεμο εναντίον των σιωνιστών».
Η παραβίαση κανόνων και συνθηκών του διεθνούς δικαίου, όπως αυτή του Montenego Bay, η οποία είναι σε ισχύ από το 1994, ή αυτή της Ανοικτής Θάλασσας, σε ισχύ από το 1958, δεν λαμβάνει χώρα από το κράτος του Ισραήλ πρώτη φορά. Πρόκειται για την τρίτη, και ισχυριζόμαστε, στο ελάχιστο περιθώριο νηφάλιας ανάλυσης, ότι ενδέχεται να μην έχει την τύχη των δύο προηγουμένων, δηλαδή της άνευρης αντίδρασης μιας αμήχανης Ε.Ε. και των μεροληπτικών ΗΠΑ. Γιατί αυτή τη φορά υφίσταται μία παράμετρος που απουσίαζε τις προηγούμενες. Η παράμετρος αυτή ακούει στο όνομα Τουρκία και στο σημερινό ενδυναμωμένο ρόλο της, εκείνου του ρυθμιστή στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής, όπως, σταθερά και με στρατηγικό σχέδιο, αναδεικνύεται τα τελευταία χρόνια υπό την πρωθυπουργία του Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Αν μας επιτρέπει το σοκ, για την απώλεια τόσων ζωών και την κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δικαιώματος, οφείλουμε να κοιτάξουμε πιο πέρα από τις πραγματικά σκληρές δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων και την αυστηρότητα που επιδεικνύει η ανώτατη πολιτειακή ηγεσία της γείτονος τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Σε ένα μεσοπρόθεσμο διάστημα, όπου οι αντιδράσεις της Τουρκίας θα αφορούν την ειδική σχέση της με το Ιράν, την εισχώρηση στη συμμαχία Δαμασκού-Τεχεράνης, με το πλέον πρόσφατο παράδειγμα την εγκατάσταση συστοιχιών τουρκικών αντιαεροπορικών πυραύλων στο χωριό Κιέλου, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, με σκοπό να εμποδίσει ισραηλινά και αμερικανικά μαχητικά να διεισδύσουν στον τουρκικό εναέριο χώρο για να πραγματοποιήσουν βομβαρδισμούς εναντίον στόχων μέσα στη Συρία ή στο Ιράν, αλλά και τον καθοριστικό της ρόλο στον αραβικό σύνδεσμο, που θέτει την Αίγυπτο προ των ευθυνών της για την βοήθεια που παράσχει στο Ισραήλ σε σχέση με τον αποκλεισμό της Γάζας, την ίδια ώρα που Ευρωπαίοι πολίτες σκοτώνονται για την άρση του, το αίμα των Τούρκων πολιτών φαίνεται ότι δεν θα πάει χαμένο.
Ας το επαναλάβω, ως ευχή: ας μην πάει χαμένο, όχι στο όνομα ευρύτερων κρίσιμων γεωστρατηγικών αλλαγών, που απορρέουν από την άσκηση πολιτικής της Τουρκίας, αλλά για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών της περιοχής, που τόσους και τόσους αιώνες πλέουν «μαζί» στη θάλασσα της ιστορίας.

Uri Avnery: this night a crime was perpetrated in the middle of the sea, by order of the government of Israel and the IDF Command
A warlike attack against aid ships and deadly shooting at peace and humanitarian aid activists
It is a crazy thing that only a government that crossed all red lines can do

«Only a crazy government that has lost all restraint and all connection to reality could something like that – consider ships carrying humanitarian aid and peace activists from around the world as an enemy and send massive military force to international waters to attack them, shoot and kill.

«Noone in the world will believe the lies and excuses which the government and army spokesmen come up with,» said former Knesset member Uri Avnery of the Gush Shalom movement. Gush Shalom activists together with activists of other organizations are to depart at 11:00 from Tel Aviv to protest in front of the prepared detention facility where the international peace activists will be brought.

Greta Berlin, the spokeswoman for the flotilla organizers located in Cyprus, told Gush Shalom activists that the Israeli commandos landed by helicopter on the boats and immediately opened fire.

This is a day of disgrace to the State of Israel, a day of anxiety in which we discover that our future was entrusted to a bunch of trigger-happy people without any responsibility. This day is a day of disgrace and madness and stupidity without limit, the day the Israeli government took care to blacken the name of the country in the world, adding convincing evidence of aggressiveness and brutality to Israel’s already bad international image, discouraging and distancing the few remaining friends.

Indeed, today a provocation took place off the coast of Gaza – but the provocateurs were not the peace activists invited by the Palestinians and seeking to reach Gaza. The provocation was carried out by Navy ships commandos at the bidding of the Israeli government, blocking the way of the aid boats and using deadly force.

It is time to lift the siege on the Gaza Strip, which causes severe suffering to its residents. Today the Israeli government ripped the mask of its face with its own hands and exposed the fact that Israel did not «disengage» from Gaza. Real disengagement from the area does not go together with blocking the access to it or sending soldiers to shoot and kill and wound those who try to get there.

The State of Israel promised in the Oslo Accords 17 years ago to enable and encourage the establishment of a deep water port in Gaza, through which Palestinians could import and export freely to develop their economy. It’s time to realize this commitment and open the Port of Gaza. Only after the Gaza port will be open to free and undisturbed movement, just like the Ashdod and Haifa ports, will Israel really have disengaged from the Gaza Strip. Until then, the world will continue – and rightly so – to consider the Gaza Strip under Israeli occupation and the State of Israel as responsible for the fate of the people living there.

Contact: Uri Avnery 0505-306449
Adam Keller, Gush Shalom spokesman 03-5565804 or 054-2340749
Coalition Against the Siege Yacov – 050-5733276, 09-7670801, Sebastian -050-6846056

Greta Berlin spokeswoman for flotilla organizers
35799187275

Τουρκικό site μετέδωσε βίντεο από ένα πλοιάριο, στο οποίο επικρατούσε πανδαιμόνιο, με τους ακτιβιστές να φορούν πορτοκαλί σωσίβια και να προσπαθούν να βοηθήσουν συνάδελφό τους που είχε χάσει τις αισθήσεις του. Επίσης διακρίνονται ένα ελικόπτερο που πετά πάνω από το πλοιάριο και ορισμένα ισραηλινά σκάφη γύρω του.

Πηγή:  Ελευθεροτυπία, 31 Μαΐου 2010
http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=167818

Μαχμούντ Αμπάς, ο «Τυνήσιος».

Ο Μαχμούντ Αμπάς γεννήθηκε το 1935 στην υπό βρετανική τότε κατοχή Παλαιστίνη, στην πόλη Σαφέντ. Με σπουδές νομικών επιστημών στην Αίγυπτο, υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή στη Μόσχα. Ο Μαχμούντ Αμπάς, ευρέως γνωστός ως Αμπού Μάζεν, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Φατάχ, της πολιτικής πτέρυγας της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Συνόδευσε τον Γιασέρ Αραφάτ στην εξορία του στην Ιορδανία, το Λίβανο και την Τυνησία. Όλα δείχνουν ότι δε διαθέτει ιδιαίτερα μεγάλο έρεισμα στη βάση του Παλαιστινιακού λαού, ο οποίος τον συγκαταλέγει ανάμεσα στους λεγόμενους «Τυνήσιους» που ακολουθούσαν τον Αραφάτ στην εξορία και επέστρεψαν στα Κατεχόμενα σχετικά πρόσφατα. Το προφίλ του διαγράφηκε σύντομα ως εκείνο του θεωρητικού. Πολυγραφότατος, μετράει στο βιογραφικό του την έκδοση αρκετών συγγραμμάτων. Υπάρχουν, ωστόσο, κατηγορίες εναντίον του από αρκετούς εβραίους, όσον αφορά όχι μόνο το συγγραφικό του έργο εν γένει, αλλά ακόμα και για τη διδακτορική του διατριβή. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν καταγγελίες ότι στο βιβλίο του « Η Άλλη Πλευρά: η μυστική Σχέση μεταξύ Ναζισμού και του Σιωνισμού», αρνείται το ολοκαύτωμα. Η πιο πρόσφατη διάψευση του Μαχμούντ Αμπάς στις πιο πάνω κατηγορίες είναι αυτή που έκανε τον περασμένο Μάιο, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Χαάρετζ.
Το Μάιο του 2003 αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργού, αλλά σε σύντομο χρονικό διάστημα-μόλις τέσσερις μήνες μετά- υποβάλει την παραίτησή του. Κατά πως φαίνεται δεν ήταν σε θέση να κρατήσει ισορροπία ανάμεσα στα ισραηλινά πυρά, εκείνα της Χαμάς, αλλά και την έλλειψη διάθεσης από μέρους του Αραφάτ να παραδώσει την εξουσία στον Αμπάς.
Στις αρχές του Ιανουαρίου του 2005 κερδίζει τις προεδρικές εκλογές με άνεση και είναι πια ο διάδοχος του Γιασέρ Αραφάτ στην ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, ο Αμπάς συγκέντρωσε το 62,32% των ψήφων έναντι 19,8% του δεύτερου υποψηφίου, του Μουστάφα Μπαργούτι. Να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό Αλ Τζαζίρα, η συμμετοχή των Παλαιστινίων στις εκλογές δεν ξεπέρασε το 46%, αφού από τους 1.757.756 Παλαιστινίους που έχουν δικαίωμα ψήφου, προσήλθαν στις κάλπες μόνο 802.077, εκ των οποίων οι 501.448 ψηφίσαν υπέρ του Μαχμούντ Αμπάς. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή τόνισε με ανακοίνωσή της ότι ο αριθμός όσων Παλαιστινίων είχαν δικαίωμα ψήφου δεν είναι αξιόπιστος, αφού βασίζεται σε ισραηλινούς κατάλογους συνταγμένους το 1996. Στους εκλογικούς καταλόγους που είχε στην κατοχή της η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, ο αριθμός των εκλογέων ήταν μεγαλύτερος του 1.200.000. Να ληφθεί υπ΄όψιν ότι οι παλαιστινιακές οργανώσεις, Χαμάς και Τζιχάντ, είχαν ζητήσει την αποχή των Παλαιστινίων, γεγονός που σε ορισμένες περιοχές υπήρξε καταλυτικό για το αποτέλεσμα.
Στις 14 Ιανουαρίου ο Μαχμούντ Αμπάς εγκαταστάθηκε στη Μουκάτα και προσέφερε «…αυτή τη νίκη υπέρ της ψυχής του μάρτυρα αδελφού μας Γιάσερ Αραφάτ, αλλά και υπέρ όλων των Παλαιστίνιων».

Σχέδια και προσδοκίες.

Η ανάδειξη του Μαχμούντ Αμπάς στην προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής, ο πυρετός των διαβουλεύσεων, οι συναντήσεις κορυφής μετά το αιματοκύλισμα τεσσάρων χρόνων, δημιουργούν ένα νέο πλαίσιο. Η επίσκεψη της υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Κοντολίζα Ράις, στην περιοχή με δηλώσεις, οι οποίες χαρακτηρίζουν τον Μαχμούντ Αμπάς «πραγματικό πλεονέκτημα για την ειρηνευτική διαδικασία», αλλά και το διάγγελμα του προέδρου των Η.Π.Α που τονίζει ότι είναι δυνατόν να υπάρξει βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος εντός των επόμενων τεσσάρων χρόνων γεννούν προσδοκίες και ελπίδες και στις δυο πλευρές. Θέτουν όμως και όρια και ακόμα περισσότερο θρέφουν και καχυποψία για το αποτέλεσμα αυτού του διπλωματικού πυρετού. Ενδεικτικές είναι και οι δηλώσεις της πρώην υπουργού Εξωτερικών, Μ. Ολμπράιτ, στη διάσκεψη επιχειρηματιών που είχε οργανωθεί στο Κάιρο από το Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. «Ελπίζω ότι η νέα παλαιστινιακή ηγεσία θα καταλαβαίνει τι της προσφέρεται. Ο Αραφάτ απέρριψε την καλύτερη συμφωνία που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ο κάθε Παλαιστίνιος», τόνισε η κ. Μ. Ολμπράιτ.

Ισραηλινά Σχέδια

Η προτεραιότητα του Ισραηλινού πρωθυπουργού διαφαίνεται ότι είναι η επαναφορά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων του Οδικού Χάρτη. Ωστόσο, Ισραηλινοί αξιωματούχοι, λίγες μόνο ώρες μετά τη συνάντηση στο θέρετρο Σαρμ Ελ Σεΐχ, τόνιζαν ότι οι συνθήκες για μια συζήτηση, αναφορικά με την εφαρμογή του Οδικού Χάρτη, δεν έχουν ακόμα ωριμάσει. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός φαίνεται να ανησυχεί κυρίως για το δημογραφικό, δηλαδή για το ρυθμό ανάπτυξης του παλαιστινιακού πληθυσμού σε περιοχές που το Ισραήλ επιθυμεί να θέσει εντός των συνόρων του. Τα σχέδια του, για αυτό το λόγο, στοχεύουν στην αποκοπή της Ιερουσαλήμ από τη Δυτική Όχθη, στην οριοθέτηση των συνόρων των παλαιστινιακών εδαφών με μονομερή τρόπο, μέσω του τείχους και στο διαχωρισμό Ισραηλινών και Παλαιστινίων στα κατεχόμενα.
Όσον αφορά την επαναφορά του Οδικού Χάρτη στο τραπέζι του διαλόγου, ο Αριέλ Σαρόν μάλλον θα επιδιώξει οι συζητήσεις να φθάσουν έως και το δεύτερο στάδιο από τα τρία που προβλέπονται. Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο τι περιλαμβάνεται στις τρεις φάσεις του Χάρτη. Κατά την πρώτη φάση, προβλέπεται η επανέναρξη του διαλόγου και η δημιουργία πλαισίου αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Η δεύτερη φάση προβλέπει την απομάκρυνση των οικισμών των εποίκων από την περιοχή της Δυτικής Όχθης και τη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους με προσωρινά σύνορα. Κατά την τρίτη φάση και κρισιμότερη, προβλέπεται συμφωνία για το τελικό καθεστώς των συνόρων των δυο κρατών.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις Αράβων, αλλά και δυτικών διπλωματών, ο Σαρόν θα καταβάλλει προσπάθειες να σταματήσουν οι διαπραγματεύσεις, εφόσον και εάν αρχίσουν, στη δεύτερη φάση του Οδικού Χάρτη. Δεν επιθυμεί να είναι αυτός που θα διαπραγματευθεί τα τελικά σύνορα της Παλαιστίνης. Η κατασκευή του τείχους, άλλωστε, δεν έχει άλλο σκοπό από το να θέσει τα τελικά σύνορα του παλαιστινιακού κράτους. Η κατασκευή του τείχους στη Δυτική Όχθη εντάσσει μεγάλους οικισμούς εποίκων αλλά και το οδικό δίκτυο υποστήριξης τους επιτυγχάνοντας το διαχωρισμό Ισραηλινών και Παλαιστινίων, αλλά πρωτίστως τη βιωσιμότητα των οικισμών και την εδαφική τους συνέχεια. Ξένοι παρατηρητές στην περιοχή τονίζουν ότι το Ισραήλ έθεσε πρόσφατα αίτημα προς τους διεθνείς δωρητές για χρηματοδότηση του παράλληλου οδικού δικτύου σε όλα τα τμήματα της Δυτικής Όχθης που περικλείονται από το τείχος, με σκοπό τον αποκλεισμό των Παλαιστινίων από περιοχές που βρίσκονται οικισμοί των εποίκων. Δημιουργούνται, εν ολίγοις, δυο κοινότητες Παλαιστινίων και εβραίων εποίκων εντός της Δυτικής Όχθης.

Παλαιστινιακά ζητούμενα

Όλα δείχνουν ότι η πίστωση χρόνου και η περίοδος χάριτος που έχει δοθεί στον νέο πρόεδρο της Παλαιστινιακής αρχής δε θα διαρκέσει για πολύ, καθώς δεν είναι σε θέσει να ελέγξει και να δεσμεύσει τις ισλαμικές οργανώσεις σε όσα ο ίδιος έχει ήδη δεσμευτεί έναντι των Ισραηλινών. Όλα δείχνουν ότι η διεθνής κοινότητα θα στηρίξει τον Μαχμούντ Αμπάς, χωρίς, ωστόσο, αυτή η στήριξη να είναι επαρκής για την επιτυχία των σχεδίων του. Είναι πλέον γνωστό ότι το Ισραήλ και οι Η.Π.Α ζητούν από το Μαχμούντ Αμπάς τον άμεσο τερματισμό της Ιντιφάντα και τον αφοπλισμό όλων των ισλαμικών οργανώσεων. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει στρατιωτικά τις οργανώσεις αυτές ούτε, βεβαίως, να τις αφοπλίσει, αφού το ποσοστό αποχής της τάξης του 40% μετράται ως δύναμη των οργανώσεων αυτών. Στις ερχόμενες εκλογές οι οργανώσεις αυτές θα συμμετέχουν σε όλες τις περιοχές, γεγονός που δυσκολεύει τη θέση του Αμπάς.
Έως αυτή τη στιγμή οι προτεραιότητες του Μαχμούντ Αμπάς περιορίζονται στην αναδιοργάνωση των παλαιστινιακών υπηρεσιών ασφαλείας σε όλα τα παλαιστινιακά εδάφη, στην πάταξη της διαφθοράς της Παλαιστινιακής Αρχής, στην οικοδόμηση κρατικών δομών, αλλά και στη αναδιοργάνωση των υφισταμένων. Ακόμα, επιθυμεί την κατάργηση των μονοπωλίων και την προώθηση συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων για την οικονομική ανόρθωση της Παλαιστίνης και την εύρεση εργασίας των Παλαιστινίων.
Αναφορικά με τις συμφωνίες των τελικών συνόρων του παλαιστινιακού κράτους και ο Μαχμούντ Αμπάς έχει λόγους να μη βιάζεται να προχωρήσει σε αυτές. Ιδιαίτερα δεν επιθυμεί τη συμφωνία για σχέδιο μακροχρόνιας ενδιάμεσης λύσης με καθορισμό προσωρινών συνόρων. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στον περιορισμό του εθνικού χώρου στο 12% της ιστορικής Παλαιστίνης και στη δημιουργία ενός μορφώματος ουσιαστικά, το οποίο όμως θα ονομαστεί παλαιστινιακό κράτος και θα απαλλάξει το Ισραήλ από την κατηγορία της δύναμης κατοχής. Να σημειωθεί οι η κοινή παλαιστινιακή γνώμη δε φαίνεται να αποδέχεται μια συμφωνία τελικού καθεστώτος, κατά την οποία θα υπάρχουν υποχωρήσεις για την επιστροφή των προσφύγων και δε θα ξεκαθαρίζεται το καθεστώς της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Οι αντιδράσεις των Παλαιστινίων στη συμφωνία της Γενεύης προϊδεάζει για τις αντιδράσεις στις ισραηλινές προτάσεις για τελικό καθεστώς. Η όποια λύση διαγράφεται μακρινή και επώδυνη.