• «Η Συμφωνία Ελλάδος και Φιλανδίας για τις εγγυήσεις δανεισμού αποδεικνύουν περίτρανα αυτό το οποίο με όλη τη δύναμη της φωνής μας λέμε εδώ και μήνες: η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται. Η Ελληνική κυβέρνηση υποτάσσεται σε πολιτικές και προτάσεις επικίνδυνες για τους Έλληνες εργαζόμενους και τους ευρωπαίους πολίτες».

• «Στην επιστολή τους προς τον βαν Ρομπέι οι δύο ηγέτες φαίνεται ότι εμμένουν στην άρνηση του ευρωομολόγου, όμως αν συνεχιστεί η ίδια στρατηγική από την ευρωπαϊκή ηγεσία, όπως επισημαίνει το σύνολο του διεθνούς Τύπου, η ευρωζώνη μετρά μήνες.Ακόμη και ο Ζακ Ντελόρ, που δεν είναι μέλος του Δικτύου του ΣΥΡΙΖΑ για την εργατική πολιτική, επισημαίνει ότι η κ. Μέρκελ είναι στραμμένη αποκλειστικά προς τη γερμανική κοινή γνώμη, αδιαφορώντας για την ευρωπαϊκή προοπτική».

• «Σήμερα η κρίση χρέους έχει μετατραπεί από τις πολιτικές των Μέρκελ, Σαρκοζί, Θαπατέρο, Παπανδρέου, σε κρίση ανάπτυξης που αφορά σε όλη την ευρωζώνη, σύμφωνα και με τις προβλέψεις που έδωσε στη δημοσιότητα η Γιούροστατ. Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής Οικονομικών γνωρίζει ότι όταν περικόπτονται δημόσιες επενδύσεις, αυτές δεν μπορούν να αντισταθμιστούν από τις ιδιωτικές».

• «Οι αισιόδοξοι που περίμεναν μνεία στο ευρωομόλογο στη συνάντηση Μέρκελ – Σαρκοζί, αντιλαμβάνονται ότι είναι πλέον αργά: οι δύο ηγέτες, όπως παρατηρεί ο γερμανικός Τύπος, δεν έχασαν την ευκαιρία να χάσουν άλλη μια ευκαιρία! Από μόνο του το ευρωομόλογο, για το οποίο έχουμε αγωνιστεί και στη Βουλή και στην ευρωβουλή, δεν είναι πανάκεια, χρειάζεται συντεταγμένη αλλαγή πολιτικής, με αλλαγή ρόλου και αποστολής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διαγραφή μέρους του χρέους, τη λειτουργία ενός άλλου Ταμείου, του Ταμείου Ανάπτυξης Αλληλεγγύης σε αντίθεση με το σημερινό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που δεν είναι ο σωστός μηχανισμός γιατί έχει όρια, αφού τροφοδοτείται από τις πλούσιες χώρες του βορρά, οι οποίες με τη σειρά τους αντιμετωπίζουν την ύφεση».

• «Άλλο ένα εξοργιστικό σημείο της επιστολής: η έκκληση που κάνει προς τον βαν Ρομπέι να αναλάβει πρόεδρος της ευρωζώνης. Όσο δεν υπάρχει διαδικασία πρόκλησης πανευρωπαϊκού δημοψηφίσματος, όσο η ευρωβουλή συνεχίζει να μην έχει αυξημένες αρμοδιότητες, όσο δεν υπάρχει ευρωπαϊκό, εκλεγμένο νομοθετικό σώμα από ανακλητούς, δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτές οι προτάσεις, αυτά τα καμώματα».

• «Σήμερα είναι κρίσιμες οι προτάσεις της Αριστεράς σχετικά με την κρίση ανάπτυξης της ευρωζώνης, το ρόλο της ΕΚΤ, το ρόλο του ευρωομολόγου, το Ταμείο Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης… Ωστόσο, τίποτε δεν θα αλλάξει χωρίς τα κοινωνικά κινήματα που βλέπουμε ευτυχώς να αναπτύσσονται στο νότο της ΕΕ, χωρίς τα αριστερά κόμματα να ενοποιήσουν τη δράση τους ενάντια σε όσα εξελίσσονται και οδηγούν στην εξαθλίωση της ζωής μας».

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 4 Αυγούστου 2011

Η δίνη στην οποία έχει εισέλθει η Ευρωζώνη, και πλέον έχει καλύψει το θέμα «Ελλάδα», αφού πλέον οι πάντες έχουν αντιληφθεί, έστω και με καθυστέρηση, ότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό αλλά δομικό και αφορά συνολικά τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν έχει τέλος. Μετά από τη χώρα μας, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, είναι πλέον φανερό ότι στο στόχαστρο των αγορών έχουν μπει η τρίτη και η τέταρτη οικονομία της Ευρωζώνης, η Ιταλία και η Ισπανία.

Θα νόμιζε κανείς ότι η αντίδραση θα ήταν άμεση και ριζοσπαστική. Κι όμως, οι ευρωπαίοι ηγέτες απλώς καλύπτονται πίσω από την απόφαση της 21ης Ιουλίου. Μια απόφαση με πολλά σκοτεινά σημεία και πασιφανή την αδυναμία της, αφού η ανάληψη βαριών ευθυνών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας, EFSF, δεν συνοδεύτηκε από τα ανάλογα «πυρομαχικά», δηλαδή κεφάλαια, καθώς δεν έχει δικαίωμα να τυπώσει χρήμα.

Μάλιστα, ψηφίζοντας την απόφαση, όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες υπογράμμιζαν τον αποσπασματικό της χαρακτήρα, ότι δηλαδή αφορά μόνον την Ελλάδα, και συνεχίζουν να εθελοτυφλούν, μαζί με τους τεχνοκράτες των Βρυξελών, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, το φαινόμενο δηλαδή της εξάπλωσης του ντόμινο σε Ιταλία, Ισπανία, αλλά οσονούπω και Γαλλία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, κάνουν δηλώσεις όπως αυτή την Τετάρτη, 3 Αυγούστου, του προέδρου της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, σχετικά με το γεγονός ότι ο τρόπος συμπεριφοράς των αγορών έναντι της Ιταλίας και της Ισπανίας αποτελεί «αιτία βαθιάς ανησυχίας». Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν…

Τα ιταλικά και τα ισπανικά σπρεντ έχουν πάρει την ανηφόρα, ενώ κάθε έξοδος των δύο αυτών χωρών στις αγορές καθίσταται όλο και ακριβότερη και οι πάντες συμφωνούν ότι ενδεχόμενη διάσωση της μιας ή της άλλης, ή και των δύο οικονομιών, υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ευρωζώνης. Τελευταίο «καμπανάκι», που θα έπρεπε να βγάλει τους ευρωπαίους ηγέτες και τεχνοκράτες από τον επικίνδυνο λήθαργό τους, η έκθεση του βρετανικού think tank, του Κέντρου για Επιχειρησιακή και Οικονομική Έρευνα, που δόθηκε στη δημοσιότητα την Πέμπτη, 4 Αυγούστου, και επισημαίνει τις πολλές πιθανότητες χρεοκοπίας της Ιταλίας ενώ υποστηρίζει ότι η Ισπανία μπορεί να αποφύγει την εξέλιξη αυτή. Συγκεκριμένα, το Κέντρο θεωρεί ότι η Ιταλία μπορεί να αποφύγει την πτώχευση μόνο στην περίπτωση ενός μεγάλου άλματος ανάπτυξης (ωστόσο στο πρώτο 4μηνο φέτος η ανάπτυξή της ήταν μόλις 0.1%), παρά το γεγονός ότι η κυβέρνησή της δεσμεύτηκε να εξαλείψει το έλλειμμά της ως το 2014 και ήδη έχει εξαγγείλει πολιτική αυστηρής λιτότητας. Το Κέντρο υπολόγισε ότι το χρέος της Ιταλίας θα ανέλθει από το 128% στο 150% το 2017, με την ανάπτυξη να παραμένει στάσιμη και τις αποδόσεις των ομολόγων να συνεχίσουν να κινούνται σε επίπεδα άνω του 6%…

Με τούτα τα δεδομένα, οι ευρωπαίοι πολίτες εξακολουθούν να είναι θεατές ενός υπό εξέλιξη δράματος, με πρωταγωνιστές αφενός τους εθελοτυφλούντες ηγέτες και αφετέρου τις αγορές και τους οίκους αξιολόγησης.
Η περιδίνηση που δημιουργείται και οι τριγμοί που προκαλούνται, στο πλαίσιο ενός διεθνούς περιβάλλοντος όπου η ύφεση δεν είναι μακριά (η αμερικανική οικονομία σε πτώση, «ξεφούσκωμα» της κινεζικής ανάπτυξης, στροφή των επενδυτών σε σταθερές αξίες όπως ο χρυσός ή το ελβετικό φράγκο), είναι φανερό ότι απαιτούν τολμηρές, ριζοσπαστικές αποφάσεις. Αποφάσεις που να υπερβαίνουν το σημερινό, χρεοκοπημένο μοντέλο στο οποίο στηρίζεται η Ευρωζώνη.

Αποφάσεις που θα δίνουν επιτέλους έμφαση σε γενναία μέτρα ανάπτυξης και όχι λιτότητας που οδηγεί σε βαθιά ύφεση. Αποφάσεις που θα δίνουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μια άλλη αποστολή, αυτή του ενισχύειν τις δημόσιες επενδύσεις (και όχι μόνο τις ιδιωτικές τράπεζες, όπως συμβαίνει σήμερα) για τη δημιουργία θέσεων εργασίας καθώς και της απορρόφησης μέρους των εθνικών δημόσιων χρεών. Το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) έχει προτείνει, μέσω του νέου θεσμού τού δημοψηφίσματος εντός της ΕΕ, την ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Ταμείου για την κοινωνική ανάπτυξη και την αλληλεγγύη, στον αντίποδα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθερότητας, που στόχο θα έχει τον αφοπλισμό των κερδοσκόπων και την απελευθέρωση των δημοσίων επενδύσεων από τις αγορές.

Αλλά οι προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της ΕΚΤ δεν ακούγονται μόνο από αριστερούς «αιρετικούς» μα και από εφημερίδες όπως οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: «Για να σταματήσει η κρίση χρειάζεται ριζική αναθεώρηση των θεσμών της ευρωζώνης. Το πιο σημαντικό σημείο αυτής της αναθεώρησης, όμως, είναι να αναλάβει η ΕΚΤ πλήρη ευθύνη ως έσχατος πιστωτής και για την αγορά κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης. Χωρίς αυτόν τον παράγοντα, οι αγορές δεν θα σταθεροποιηθούν και η κρίση θα λάβει διαστάσεις πανδημίας» έγραφε πρόσφατα ο αρθρογράφος τους, Paul de Grauwe.

Οι ημέρες που βιώνουμε είναι κρίσιμες. Η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά χρειάζονται επανίδρυση. Όπως όμως η «ελευθερία χρειάζεται αρετή και τόλμη», τα ίδια χαρακτηριστικά χρειάζεται να επιδείξουν οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες, για να θέσουν σε ριζικά νέες βάσεις το εγχείρημα της ευρωοικοδόμησης, με τους λαούς και το σεβασμό των δημοκρατικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων στο επίκεντρο. Ειδάλλως η ΕΕ, κι όχι μόνο το ευρώ, μετράνε ώρες…

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 10 Ιουλίου 2011

Το ζητούμενο σήμερα είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το είδος της Ευρώπης που θέλουμε: από την απάντηση που θα δώσουμε θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και το μέλλον του ίδιου του εγχειρήματος, που ξεκίνησε ως δημοκρατική απάντηση της Ευρώπης στο σκοτάδι των απειλών του ολοκληρωτισμού…

Ο 21ος αιώνας ή θα είναι ο αιώνας της Ευρώπης των λαών ή της πλήρους κατάρρευσης της ευρωπαϊκής ιδέας. Σήμερα, που πια οι πάντες παραδέχονται ότι πλέον η ελληνική κρίση χρέους έχει μετατραπεί σε βαθιά κρίση της ίδιας Ένωσης, της δημοκρατικότητας των θεσμών της, είναι επιτακτική η ανάγκη επανίδρυσης του ευρωοικοδομήματος, αυτή τη φορά σε διαφορετικές βάσεις από τις σημερινές. Σε βάσεις αλληλεγγύης, έμφασης στις κοινωνικές δαπάνες, παροχής δημοσίων υπηρεσιών, σε ευρωπαϊκή και εθνική κλίμακα – προτάσεις τις οποίες ακριβώς ανέπτυξε την Τρίτη, στη συνεδρίασή του στην Αθήνα και στη συνάντησή του με συνδικάτα και ενώσεις, το Προεδρείο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και τις οποίες θα επεξεργαστεί περαιτέρω την ερχόμενη Παρασκευή, στο Τρέβι της Ιταλίας, όπου θα ξεκινήσει η διαδικασία εκπόνησης σειράς προτάσεων για το πρόβλημα του χρέους, του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των νέων προσανατολισμών της ευρωοικοδόμησης. Προτάσεις που από το τέλος του καλοκαιριού θα τεθούν προς δημόσια συζήτηση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με στόχο την εξεύρεση των απαραίτητων συγκλίσεων μεταξύ αριστερών κομμάτων, συνδικάτων, κινημάτων, «Αγανακτισμένων».

Πράγματι, η συνάντηση της Αθήνας έδειξε για άλλη μια φορά ότι, σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα των Μέρκελ και Σαρκοζί, τους Ευρωσοσιαλιστές του κ. Παπανδρέου και τους Φιλελεύθερους του Όλι Ρεν, η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι ο μοναδικός πολιτικός χώρος που εκφράζει πραγματική αλληλεγγύη στον αγώνα κατά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας που δίνει σήμερα ο ελληνικός λαός και όχι προς τον τραπεζικό ή τον χρηματοπιστωτικό τομέα. «Η αντίσταση του ελληνικού λαού ανοίγει νέους δρόμους ελπίδας και αλληλεγγύης, ενάντια στον φόβο, στην απομόνωση και την κοινωνική καταστροφή στην Ευρώπη» τονίζεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Προεδρείο του ΚΕΑ την Τρίτη, ζητώντας παράλληλα «ριζική αλλαγή στην αντιμετώπιση του ελληνικού δημοσίου χρέους» και προτείνοντας την άμεση λήψη μέτρων, όπως τη «διαγραφή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, την ανάληψη από την ΕΚΤ μέρους του χρέους και την προώθηση επενδύσεων για την κοινωνική ανάπτυξη».

Πρόκειται για τη συμπύκνωση προτάσεων που προωθεί εδώ και καιρό το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, επιδιώκοντας να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος για ριζικό επαναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής οικοδόμησης – τίποτε δεν είναι θέσφατο, τίποτε δεν υπάρχει που να μην μπορεί να ανατραπεί, αρκεί να δημιουργηθεί ο κατάλληλος συσχετισμός κοινωνικών δυνάμεων. Την οικοδόμηση αυτού του νέου συσχετισμού πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων προωθεί το ΚΕΑ, λαμβάνοντας υπόψη του τα νέα κινήματα που αναπτύσσονται στις πλατείες της Ευρώπης, ακούγοντας τις φωνές των Αγανακτισμένων πολιτών, προωθώντας πρωτοβουλίες όπως αυτή για τη δημιουργία ενός Ταμείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (αντί του σημερινού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που στοχεύει στη διασφάλιση τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού τομέα).

Το ζητούμενο σήμερα είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το είδος της Ευρώπης που θέλουμε: από την απάντηση που θα δώσουμε θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και το μέλλον του ίδιου του εγχειρήματος, που ξεκίνησε ως δημοκρατική απάντηση της Ευρώπης στο σκοτάδι των απειλών του ολοκληρωτισμού, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και σήμερα έχει καταντήσει να βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στο άρμα ενός συστήματος, που, ελέω νεοφιλελευθερισμού, απαιτεί αγορές και τράπεζες να έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν τις κρίσιμες οικονομικά και πολιτικά αποφάσεις και όχι οι λαοί και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους. Πρόκειται για διαστρέβλωση της δημοκρατικής διαδικασίας: ο CAC 40 και ο DAX αναδεικνύονται σε καθοριστικούς παράγοντες του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού και όχι οι κοινωνίες και οι λαοί, που έχουν φθάσει να ψηφίζουν για να… μην αλλάξει τίποτε, όπως συνέβη πρόσφατα στην Πορτογαλία, όπου τα δύο κόμματα εξουσίας, Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες, είχαν προκαταβολικά συμφωνήσει με την τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Κομισιόν) στο νέο πακέτο λιτότητας! Και αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η προωθούμενη έκπτωση των δημοκρατικών αξιών της Ευρώπης στον βωμό της γενικευμένης λιτότητας που επιβάλλεται στους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου, προκαλώντας μάλιστα και τις ανησυχίες του ΟΗΕ (βλ. «Αυγή», 23 Ιουνίου 2011, ετήσια έκθεση του ΟΗΕ για την κοινωνική κατάσταση στον κόσμο, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=624181), δεν επιφέρει καν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα: η «καλή μαθήτρια» Πορτογαλία είδε αυτή την εβδομάδα τον οίκο Moody’s να υποβαθμίζει κατά τέσσερις μονάδες την πιστοληπτική της ικανότητα…

Με άλλα λόγια, σήμερα η Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίση δημοκρατίας που ήρθε να προστεθεί στο οικονομικό αδιέξοδο που προκαλεί η κρίση δημοσίου χρέους πολλών χωρών της. Ωστόσο η δύσκολη αυτή συγκυρία μπορεί να αποτελέσει και την ευκαιρία / εφαλτήριο για μια – επιτέλους – διαφορετική πολιτική. Οι διαδικασίες έχουν ήδη ξεκινήσει: από την Πουέρτα δελ Σολ, το Σύνταγμα, τη Βαστίλη… Οι φωνές των Αγανακτισμένων πολιτών, αυτές που προσβλητικά ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παπαϊωάννου χαρακτήρισε πρόσφατα «τσαντίρια», ακούγονται σε όλες τις πρωτεύουσες: ως Αριστεροί και Ευρωπαίοι πολίτες έχουμε χρέος να στρατευθούμε στον αγώνα στον οποίο μας καλούν. Έναν αγώνα δύσκολο, αντιφατικό, πρωτόγνωρο (καθώς τα διακυβεύματα είναι καινούργια) αλλά αναπόφευκτο: από την έκβασή του κρίνεται το μέλλον εκατομμυρίων πολιτών που επιμένουν να ελπίζουν στο ιδανικό της Ευρώπης της αλληλεγγύης, της κοινωνικής προόδου και των δικαιωμάτων.

Της Ρένας Δούρου, Η ΑΥΓΗ, 30 Μαρτίου 2010

Πάνω από 250 χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν το προηγούμενο Σάββατο στο κέντρο του Λονδίνου, κατά του πακέτου λιτότητας της κυβέρνησης συντηρητικών – φιλελεύθερων, που θα πλήξει σχεδόν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής των Βρετανών – από περικοπές στις παροχές υπηρεσιών υγείας ώς μικρές βιβλιοθήκες χωριών χαμένων στο βρετανικό ομιχλώδες τοπίο. Πλην των, συνηθισμένων για τις περιστάσεις, ομάδων νεαρών που προέβησαν σε μερικές βίαιες ενέργειες, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου -όλες οι ηλικίες, όλες οι πολιτικές προελεύσεις, όλα τα επαγγέλματα- διαδήλωσε ειρηνικά και αποφασιστικά κατά των δρακόντειων περικοπών που προωθούν οι κ.κ. Κάμερον και Κλεγκ και που θα οδηγήσουν σε οπισθοδρόμηση το επίπεδο ζωής τους.

Κεντρικό σύνθημα ήταν: «Πορεία για Εναλλακτική Λύση: Δουλειές, Ανάπτυξη, Δικαιοσύνη». Δύο ημέρες πριν, οι Βρυξέλλες είχαν γνωρίσει μια εξίσου μεγάλη πορεία, στην οποία μετείχαν μέλη συνδικάτων από το Βέλγιο και από την υπόλοιπη Ευρώπη, με συνθήματα κατά της ευρωλιτότητας που προωθεί το Σύμφωνο για το Ευρώ, το οποίο επικύρωσε η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής, επισημοποιώντας έτσι τη γενίκευση της «ελληνικής συνταγής», δηλαδή την κατά πάντων επίθεση… Και τις δύο διαδηλώσεις τις είχε οργανώσει η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ), μια οργάνωση που δεν θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ακραία αριστερή -κατά καιρούς μάλιστα έχει δεχθεί βάσιμες επικρίσεις για ιδιαίτερα χαλαρή στάση. Ωστόσο -ενδεικτικό του πόσο σκληρή και μετωπική είναι η νεοφιλελεύθερη επίθεση κατά των ευρωπαϊκών κοινωνιών-, η ΣΕΣ αποφάσισε να τοποθετηθεί με σαφήνεια κατά των δήθεν μονόδρομων που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωηγέτες, οι οποίοι ακολουθούν τη γερμανική γραμμή της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, σε βάρος κεκτημένων δικαιωμάτων δεκαετιών και αιώνων! Και μόνο το γεγονός αυτό αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι ο αγώνας για να αλλάξουμε τη στραβή ρότα της Ευρώπης ξεκινά τώρα και θα τραβήξει σε μάκρος. Το πεδίο της μάχης μας, του ταξικού μας αγώνα (και οι καθημερινές εξελίξεις διαψεύδουν εμπράκτως όσους πιστεύουν ότι έχει παρέλθει ο ταξικός χαρακτήρας των συγκρούσεων), βρίσκεται στο εσωτερικό και όχι στο εξωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πλέον, έχει έλθει η ώρα να υπογραμμίσουμε ότι δεν μπορεί να αποτελεί αριστερή προσέγγιση η διεκδίκηση εξόδου από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο όνομα μάλιστα κάποιας νεφελώδους υπερεπαναστατικής προσέγγισης. Αντιθέτως, η όποια αποχώρηση διευκολύνει τα νεοφιλελεύθερα σχέδια ταξικής κυριαρχίας. Η Ευρώπη χρειάζεται επανίδρυση και όχι αποχωρήσεις! Μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί μέσα από αριστερές επιλογές και συμμαχίες να δημιουργήσει ντόμινο εξελίξεων, ανατρέποντας το σημερινό σκηνικό.

Για να γίνει αυτό, δεν επαρκεί, όπως στην περίπτωση της χώρας μας, δεν αρκεί η επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ή η μικρή μείωση των επιτοκίων. Χρειάζεται, στο ευρωπαϊκό επίπεδο, δραστική αλλαγή προσανατολισμών, στο πλαίσιο που περιέγραψε, αμέσως μετά από τη σύνοδο της 25ης Μαρτίου, ο πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και γ.γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, Πιέρ Λοράν. Δηλαδή, να δώσουμε έμφαση, πρώτον, στη δημοκρατία, στη δυνατότητα οι λαοί να εκφράζουν την άποψή τους για τους οικονομικούς και κοινωνικούς προσανατολισμούς στην Ευρώπη και τις κοινωνίες της, δεύτερον, στην απαλλαγή από την κυριαρχία των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες πρέπει να τεθούν υπό δημοκρατικό και δημόσιο έλεγχο και, τρίτον, στην αλληλεγγύη και την κοινωνική ανάπτυξη, καθώς ο πλούτος που παράγεται πρέπει να υπηρετεί το γενικό συμφέρον και την προστασία του περιβάλλοντος.

Στην κατεύθυνση αυτή οφείλει να πορευθεί η σύγχρονη αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της. Διεκδικώντας συγκεκριμένες προτάσεις, όπως εκείνη που προωθεί το ΚΕΑ σχετικά με τη δημιουργία ενός Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης, που την περιέγραψε λεπτομερειακά στην πρόσφατη διεθνή συνάντηση της Αθήνας ο τέως πρόεδρος της ευρωομάδας της Ενωτικής Αριστεράς, Φρανσίς Βυρτζ. Αυτόν τον δρόμο της τεκμηριωμένης αμφισβήτησης και της αντίστασης μάς τον δείχνουν οι χιλιάδες των Βρυξελλών, του Λονδίνου, αλλά και των ευρωπαϊκών πόλεων που ακολουθούν. Οι ωραίοι και δύσκολοι αγώνες είναι μπροστά μας.

Η Ρένα Δούρου, υπεύθυνη των Διεθνών Σχέσεων του Συνασπισμού, που βρίσκεται μαζί με τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Λόταρ Μπίσκι, καθώς και τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, υπεύθυνο της Επιτροπής ευρωπαϊκής πολιτικής και άμυνας, Θοδωρή Δρίτσα, στην Κύπρο, μίλησε στον ραδιοσταθμό «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ» για τη συνάντηση με τον πρόεδρο Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς και με τις ηγεσίες άλλων κυπριακών κομμάτων.

«Σήμερα πραγματικά το κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη φάση, και είναι απαραίτητο να μην διαταραχθεί η εσωτερική ισορροπία τη στιγμή που ο σύντροφος πρόεδρος Χριστόφιας δίνει τη μάχη στις συνομιλίες με την τουρκοκυπριακή πλευρά. Προσπαθήσαμε να αναδείξουμε το γεγονός ότι το Κυπριακό δεν αφορά απλά τις δύο κοινότητες, ή την Ελλάδα και την Τουρκία αλλά ότι συνιστά πρωτίστως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Σε αυτόν τον ευρωπαϊκό τόπο δυστυχώς υπάρχουν ακόμη τείχη. Δεύτερον, για την Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι κρίσιμης σημασίας η στήριξη – και αυτό θα το προσπαθήσουμε και με κοινή δράση στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο – των άμεσων διαπραγματεύσεων και των απευθείας συνομιλιών του συντρόφου προέδρου Δημήτρη Χριστόφια. Για την Ευρωπαϊκή Αριστερά η επανένωση της Κύπρου, με ειρηνικό τρόπο, με μια διεθνή προσωπικότητα, με μια κυριαρχία, με μία ιθαγένεια είναι μια μάχη που είναι μπροστά μας. Τέλος, αναγνωρίστηκε από την κυπριακή πολιτική ηγεσία ότι πιστώνεται στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και το Συνασπισμό, ως ιδρυτικό της μέλος, τούτη η μάχη».

To Γραφείο Τύπου ΣΥΝ

Kοινή επίσκεψη στην Κύπρο

Το πρόγραμμα της επίσκεψης περιλαμβάνει συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημ. Χριστόφια, τον Πρόεδρο της Βουλής Μάριο Κάρογιαν και τους προέδρους των κομμάτων.

Αναλυτικά:
10:00-10:45 Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια
11:00-11:30 Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων και Πρόεδρο του ΔΗΚΟ Μάριο Κάρογιαν
11:45-12:15 Συνάντηση με τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ Νίκο Κατσουρίδη
12:30-13:00 Συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ Νίκο Αναστασιάδη
15:30-16:00 Συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΕΥΡΩΚΟ Δημήτρη Συλλούρη
16:15-16:45 Συνάντηση με τον Πρόεδρο της ΕΔΕΚ Γιαννάκη Ομήρου
17:00-17:30 Συνάντηση με τη Γ.Γ. του Κινήματος Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών Ιωάννα Παναγιώτου

Μετά το τέλος της συνάντησης με τον  Πρόεδρο της  Κυπριακής Δημοκρατίας Δημ. Χριστόφια, ο πρόεδρος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς Λόταρ Μπίσκι και ο πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέξης Τσίπρας δήλωσαν ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα αναλάβει δράσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να στηρίξει τις προσπάθειες του προέδρου Χριστόφια για εξεύρεση βιώσιμης λύσης στο κυπριακό.
Ο πρόεδρος του ΣΥΝ τόνισε ότι το κυπριακό είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να σιωπά μπροστά στη διαίρεση ενός εκ των μελών της, μπροστά σε διαχωριστικά τείχη και μπροστά σε στρατούς κατοχής, που καταπατούν βάναυσα το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Οι προσπάθειες της Κυπριακής κυβέρνησης για εξεύρεση βιώσιμης και δίκαιης λύσης, που θα επανενώνει το νησί και θα δημιουργεί συνθήκες συνύπαρξης του κυπριακού λαού είναι υπόθεση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς συνολικά, διότι βρίσκεται στον πυρήνα της ουμανιστικής ιδεολογίας της.
Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή του κυπριακού… Ο αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας στο διεθνές σκηνικό, σε συνδυασμό με τις νέες εύθραυστες γεωπολιτικές ισορροπίες που αναδεικνύονται από τη διεθνή οικονομική κρίση, καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την προσπάθεια της Κυπριακής κυβέρνησης και του προέδρου Χριστόφια. Είμαστε εδώ για να τον στηρίξουμε και να τον ενθαρρύνουμε να συνεχίσει αταλάντευτα αυτές τις προσπάθειες, διότι μόνο έτσι μπορεί να βρεθεί λύση και, ελπίζουμε, να υπάρξει ανταπόκριση από την άλλη πλευρά και να σταματήσει η αδιάλλακτη στάση της Τουρκικής κυβέρνησης.
Ο Λόταρ Μπίσκι ανέφερε ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας ενημέρωσε την αντιπροσωπεία για τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων με στόχο την επίλυση του κυπριακού. Ο κ. Μπίσκι δήλωσε ότι τα ευρωπαϊκά αριστερά κόμματα συνεργάζονται για να υποστηρίξουν αυτές τις προσπάθειες. Ο πρόεδρος Χριστόφιας «είναι στο σωστό δρόμο για την επανένωση της Κύπρου», επεσήμανε.

To Γραφείο Τύπου ΣΥΝ

Ομιλία του Lothar Bisky, προέδρου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και προέδρου του κόμματος «DIE LINKE» (η Αριστερά) της Γερμανίας στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, Αθήνα 29 Σεπτεμβρίου 2009

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, αγαπητοί φίλοι!

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ μαζί σας για να σας μεταφέρω τις θερμότερες ευχές του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του κόμματος DIE LINKE της Γερμανίας.
Όπως γνωρίζετε την περασμένη Κυριακή είχαμε εκλογές. Η Αριστερά (DIE LINKE) με 11,9% πέτυχε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα σε παγγερμανικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει 76 έδρες στο Μπούντεστακ. Στο κρατίδιο του Βραδεμβούργου, στις τοπικές εκλογές πήραμε 28% και στο Σλέσβιχ Χόλσταϊν 6%. Το κόμμα μας συμμετέχει τώρα στα κοινοβούλια 12 (από τα 16) κρατιδίων.
Δεν ήμασταν όμως οι μόνοι με καλά εκλογικά αποτελέσματα. Και στην Πορτογαλία οι φίλοι μας του «Bloco» (αριστερό μπλοκ) κατέγραψαν πολύ καλά αποτελέσματα και μάλιστα για δεύτερη φορά τώρα μετά τις ευρωεκλογές (9,85%) Αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα μαζί με τους Πράσινους έφτασε το 7,88% και αυτό μας χαροποιεί.
Ήρθα εδώ για να σας μεταφέρω λίγο από την ενέργεια και το κουράγιο που αντλούμε εμείς η ευρωπαϊκή αριστερά από τέτοιες επιτυχίες. Για να αντλήσετε και εσείς απ’ αυτό δύναμη στις τελευταίες ημέρες του προεκλογικού σας αγώνα. Ελπίζουμε αυτό να σας βοηθήσει.
Αυτά τα καλά εκλογικά αποτελέσματα μας δείχνουν ότι η αριστερά μπορεί να επιτύχει στις εκλογικές αναμετρήσεις όταν ενώνει τις δυνάμεις της, παραμερίζει τις διαφορές της και εστιάζει σε κοινά αιτήματα.
Οι άνθρωποι θα εμπιστευτούν τους αριστερούς όταν τους δουν να βαδίζουν μαζί και να θέτουν ριζοσπαστικούς αλλά και ρεαλιστικούς στόχους:
Ναι, πράγματι οι στόχοι μας είναι ριζοσπαστικοί.
Θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, την Ευρώπη, τον κόσμο.
Εμάς δεν μας αρκεί μόνο οι κυβερνώντες να εξανίστανται στο Pittsburg για το ύψος των αμοιβών των μάνατζερ, επειδή τελευταία αυτό είναι του συρμού.
Εμείς χρειαζόμαστε δεσμευτικούς κανόνες για τη διεθνή χρηματοπιστωτική αγορά και περισσότερη δημοκρατία στην οικονομία. Μετά την κρίση δεν επιτρέπεται τα πράγματα να συνεχιστούν όπως πριν.
Αυτό έχει καθοριστική σημασία για πολλούς ανθρώπους από τις χώρες του Νότου, οι οποίες δεν συμμετέχουν στη διάσκεψη των G20.
Γι’ αυτό πρέπει η αριστερά να είναι σε θέση να καταδείξει ρεαλιστικά βήματα προς μία αλλαγή της πολιτικής – στην Ευρώπη και εδώ στην Ελλάδα.
Στην Γερμανία προσπαθούν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι να πείσουν τον κόσμο ότι οι απαιτήσεις της αριστεράς για κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ρεαλιστικές, μιας και το κράτος δεν θα είχε τη δυνατότητα να τις χρηματοδοτήσει.Αναθέσαμε σε ειδικούς να κάνουν τους υπολογισμούς και τεκμηρίωσαν ότι:
Εάν εφαρμόζαμε το φορολογικό σύστημα που προτείνουμε, θα υπήρχαν τα χρήματα για μια ζωή σε συνθήκες κοινωνικής ασφάλειας για όλες και για όλους.
Αυτό αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα και οι άνθρωποι εμπιστεύονται εμάς και τις προτάσεις μας.
Κάποιοι άλλοι πάλι λένε:
Μα δεν πρόκειται να έχετε ποτέ την πλειοψηφία για να εφαρμόσετε τις εναλλακτικές σας προτάσεις.

Η απάντησή μας είναι:
Μια δυνατή αριστερά αλλάζει και τις δυνάμεις μέσα στα άλλα κόμματα και τα αναγκάζει να κάνουν κοινωνική πολιτική γιατί βλέπουν ότι όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού απαιτούν περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη.
Στο κάτω – κάτω δεν θέλουν να μας δουν στις επόμενες εκλογές ακόμη πιο δυνατούς!
Έτσι αλλάζουμε την πολιτική κατάσταση. Η Γερμανία έχει τώρα ένα πολιτικό σύστημα 6 κομμάτων. Το SPD υπέστη μια καταστροφική εκλογική ήττα και ελπίζουμε ότι τώρα θα ξαναγίνει σοσιαλδημοκρατικό.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
πρέπει να προσπαθούμε για όλο και μεγαλύτερες επιτυχίες και να αγωνιζόμαστε για διεύρυνση της πολιτικής μας επιρροής.
Η κυρίαρχη πολιτική παραμένει νεοφιλελεύθερη.
Ωστόσο είδαμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός οδήγησε τον κόσμο σε καταστροφή.
Και δεν εννοώ μόνο την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση.
Έχω κατά νου και την κλιματική αλλαγή, τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, την εκμετάλλευση του ονομαζόμενου τρίτου κόσμου, τους λιμούς και τη φτώχια.
Λέμε στις ληστρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις όχι, δεν θέλουμε ο κόσμος να πληρώνει τις δικές σας κρίσεις!
Όχι, δεν θέλουμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας έναν ερημωμένο κόσμο.
Αντίθετα λέμε:
Ναι, θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο – και αυτό είναι δυνατόν!

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Το πιο αποτρόπαιο χαρακτηριστικό της σημερινής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων είναι ότι κυοφορεί με τον πιο αυτονόητο τρόπο τον πόλεμο και την τρομοκρατία, ακριβώς «όπως τα σύννεφα κυοφορούν τη βροχή». Για να μιλήσω με τα λόγια του Γάλλου σοσιαλιστή ηγέτη Ζαν Ζορρές.
Μας λένε ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είναι ένας πόλεμος κατά της τρομοκρατίας.
Αυτό είναι ψέμα.
Με πόλεμο δεν μπορεί να ηττηθεί η τρομοκρατία.
Ο πόλεμος αποτελεί την αιτία για όλο και περισσότερη τρομοκρατία.
Θέλουμε την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.
Θέλουμε να εξαλείψουμε τα αίτια της τρομοκρατίας:
Αυτό σημαίνει τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τον δυτικό πολιτιστικό σοβινισμό.
Χρειαζόμαστε μηχανισμούς για ειρηνικές λύσεις των συγκρούσεων.
Θέλουμε το ΝΑΤΟ να πάρει τη μορφή ενός συλλογικού συστήματος ασφάλειας.
Και: Θέλουμε να εξαφανιστούν από τη γη μας τα πυρηνικά όπλα.
Υποστηρίζουμε λοιπόν με έμφαση τις απαιτήσεις του συμβουλίου ασφαλείας των ΗΕ για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών.
Οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν πυρηνικά όπλα πρέπει επιτέλους να κάνουν τα πρώτα βήματα.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες
Διαθέτουμε τη βούληση να αλλάξουμε την κυρίαρχη πολιτική και έχουμε εναλλακτικές προτάσεις για να το πετύχουμε. Αυτό όμως δεν επαρκεί.

Εμείς οι Αριστεροί πρέπει να είμαστε παρόντες στο δρόμο, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και ακόμη και στα καφενεία για να μιλάμε με τους ανθρώπους και να τους πείθουμε για τις προτάσεις μας.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Σε μερικές μέρες φθάνουν οι εκλογές.
Σας εύχομαι καλή δύναμη στα τελευταία μέτρα της εκλογικής κούρσας και σας εύχομαι στο τέλος ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.
Σίγουρα υπάρχουν περισσότεροι από 19+1 λόγοι για να δώσετε την ψήφο σας στο ΣΥΡΙΖΑ.
Πλησιάστε τους ανθρώπους και πείτε τους:
Ψηφίστε το ΣΥΡΙΖΑ και φροντίστε να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και η οικογένει, οι φίλοι, οι γείτονές σας.
Είναι στο χέρι σας!

Σχόλιο της Ρένας Δούρου στην εφημερίδα ΑΥΓΗ, 29/09/2009

Η Ρένα Δούρου, υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Συνασπισμού και υποψήφια στη Β’ Αθηνών, σχολίασε τα θετικά εκλογικά αποτελέσματα της αριστεράς στην Πορτογαλία και τη Γερμανία τονίζοντας ότι αυτά «μαρτυρούν αφενός τη μεγάλη αγωνία των πολιτών για το μέλλον τους μπροστά στην εργασιακή καταιγίδα που προκάλεσαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τις οποίες υιοθέτησαν και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα -αυτό άλλωστε το πληρώνουν σήμερα με τη μεγάλη τους εκλογική υποχώρηση.

Και αφετέρου τα αποτελέσματα αυτά έδειξαν ότι, παρά τα όσα ισχυρίζονται οι Κασσάνδρες, η κοινωνική, κινηματική, διεκδικητική αριστερά, που δίνει φωνή σε όσους συνθλίβει η κρίση, όχι μόνο είναι παρούσα στο πολιτικό σκηνικό αλλά είναι πλέον εκείνη που καθορίζει την ατζέντα, στρέφοντάς την αριστερά!

Το δίδαγμα από Γερμανία και Πορτογαλία είναι το ίδιο: η Αριστερά ή θα είναι διεκδικητική, χρήσιμη στους πολίτες, τολμηρή κατά της δήθεν ‘ορθόδοξης’ (νεοφιλελεύθερης στην πραγματικότητα) δημοσιονομικής πολιτικής, κατά των δογμάτων της ‘αυτορρυθμιζόμενης αγοράς’ ή είναι καταδικασμένη σε συρρίκνωση!».