Δήλωση της Ρένας Δούρου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΝ, υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής

Οι ευρωπαίοι ηγέτες έμειναν πιστοί στην παράδοση που έχουν δημιουργήσει εδώ και 24 μήνες: εκείνη του πολύ αργά και σε λάθος κατεύθυνση. «Πέτυχαν» μια διακυβερνητική συμφωνία «προθύμων» που οδηγεί στη διάλυση του ευρώ και την εξαθλίωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών αλλά και στην ακόμη μεγαλύτερη ανάμειξη του ΔΝΤ στην Ευρώπη. Για άλλη μία φορά με τις επιλογές τους, που έχουν τη σφραγίδα μιας στενά δογματικής προσέγγισης, εκείνης του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταρισμού, μετά από τη συμφωνία του γερμανογαλλικού άξονα, που προανήγγειλαν τη Δευτέρα οι Σαρκοζί – Μέρκελ, έδειξαν ότι αδυνατούν, λόγω ιδεολογικών παρωπίδων, να δώσουν τη δομική, συστημική απάντηση που απαιτεί η σημερινή κρίση χρέους και κυρίως ανάπτυξης που γνωρίζει η Ευρώπη.

Επέλεξαν μέσα από μια ασαφή, διακυβερνητική συμφωνία των 23 χωρών μελών της Ε.Ε., το δρόμο για μια Ευρώπη των δύο ταχυτήτων στην κατεύθυνση της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας και της αυξημένης επιτήρησης αντί της ρήξης με την πολιτική που παράγει τη σημερινή κρίση.

Η ανακοίνωση, σήμερα μόλις, της πτώσης των γερμανικών εξαγωγών τον Οκτώβριο κατά 3.6% (ενώ οι αναλυτές ανέμεναν αυτή να είναι της τάξης του 1%), γεγονός που σηματοδοτεί την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Γερμανίας, δικαιώνει όσους, όπως το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζουν ότι η συστημική αιτία του προβλήματος βρίσκεται στα εξαγωγικά πλεονάσματα της Γερμανίας που βαθαίνουν τα χρέη των χωρών του νότου και που προτείνουν σειρά μέτρων στο πλαίσιο εναλλακτικής λύσης: τη διαγραφή μεγάλου μέρους των δημόσιων χρεών, την αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ, την κοινωνική ανάπτυξη που θα βασίζεται στις δημόσιες επενδύσεις, την ενίσχυση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, την μεταρρύθμιση των ευρωσυνθηκών στην κατεύθυνση όμως της ακύρωσης των κριτηρίων σταθερότητας (για το χρέος, το έλλειμμα, τον πληθωρισμό).

Την ίδια δε στιγμή που η γερμανογαλλική προσέγγιση διαγράφει έναν σκοτεινό ορίζοντα για τους λαούς, η ΕΚΤ έδινε χθες «ανάσα» στις τράπεζες με την ανακοίνωση σειράς μέτρων για την ενίσχυση της ρευστότητας στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Το συμπέρασμα; Στην Ευρώπη του 21ου αιώνα οι τράπεζες είναι σίγουρες για την επιβίωσή τους σε αντίθεση με τους λαούς που καλούνται να επωμιστούν τα βάρη των πολιτικών και των λαθών των ηγεσιών τους, οι οποίες έχουν κάνει την βασική τους επιλογή: είναι στο πλευρό του τραπεζικού συστήματος, των κερδοσκοπικών αγορών και των οίκων αξιολόγησης και όχι των κοινωνιών.

Eκλογές ζητά η κ. Ρένα Δούρου μιλώντας στη «metro», τονίζοντας ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου στερείται πλέον κάθε δημοκρατικής νομιμοποίησης. Παράλληλα, το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι «οι θεσμοί της χώρας έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτροπής από όσα υπαγορεύει το Σύνταγμα και το πολίτευμα της χώρας», ενώ ζητά παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλια. Επιπλέον, η κ. Δούρου εξαπολύει επίθεση στο ΛΑΟΣ επισημαίνοντας ότι «έχει φερθεί εξωφρενικά επιπόλαια για την τύχη του τόπου».

-Καλέσατε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναλάβει πρωτοβουλίες, προκειμένου να αποκατασταθεί η δυσαρμονία που υπάρχει ανάμεσα στη βούληση των πολιτών και τις κυβερνητικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι ζητάτε την παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας;

Η χθεσινή συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν προγραμματισμένη από την προηγούμενη εβδομάδα. Βρισκόμαστε σε κρίσιμη ιστορική καμπή. Όχι μόνο γιατί υπάρχει οικονομική κρίση, που τη νιώθουμε καθημερινά στην τσέπη μας και το πετσί μας, αλλά γιατί κινδυνεύει αυτή να μετατραπεί σε γενικευμένη κρίση, η οποία μετά τη Σύνοδο Κορυφής αφορά – και τούτο είναι εξόχως σημαντικό – και στη συρρίκνωση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Επισημαίνουμε εδώ και πάρα πολύ καιρό, και μετά την ψήφιση του Μνημονίου και μετά την ψήφιση του Μεσοπροθέσμου, ότι, πέρα από το πρόβλημα του χρέους και του δημοσιονομικού ελλείμματος, αντιμετωπίζουμε τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας. Πιο συγκεκριμένα, και πέρα από τον αυταρχισμό με τον οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει στο λαό τις αποφάσεις της (βία κατά διαδηλωτών κ.τ.λ.), είναι ενδεικτικό ότι το ίδιο το Κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε ιμάντα εκτέλεσης εντολών της τρόικας και του ΔΝΤ.

Η δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο ακόμα και σήμερα που μιλάμε, δύο χρόνια μετά, δεν έχουν έρθει στη Βουλή για κύρωση. Ο δε υπουργός Οικονομικών έχει εξουσιοδοτηθεί να υπογράφει ό,τι του ζητείται από την τρόικα, παρακάμπτοντας ουσιαστικά το ελληνικό Κοινοβούλιο. Πολλά από αυτά τα σχέδια, που τώρα έχουν γίνει νόμοι του κράτους, ελέγχονται ως ή είναι αντισυνταγματικά. Μεταξύ άλλων, η κατάργηση του αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων, η εργασιακή εφεδρεία, οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων…

Νομίζω λοιπόν ότι ήταν χρέος του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ να επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και με δεδομένο ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος διαφυλάττει το Σύνταγμα και τους νόμους, προστατεύει την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα της πατρίδας μας και προφυλάσσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων πολιτών, να του ζητήσει να αναλάβει πρωτοβουλίες.

-Όπως;

Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ επεσήμανε στον κ. Παπούλια πως οι θεσμοί της χώρας έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτροπής από όσα υπαγορεύει το Σύνταγμα και το πολίτευμα της χώρας και πως παράλληλα, μπροστά στο γεγονός της απώλειας της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, του ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου, της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους και της φτωχοποίησης όλων μας, ο ανώτατος άρχοντας της Δημοκρατίας οφείλει να παρέμβει. Μπορεί δηλαδή να συγκαλέσει εκτάκτως τη Βουλή, όπως μπορεί να κάνει με βάση το άρθρο 40, παράγραφος 1, ώστε να συζητηθούν παρουσία του οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις και αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής…

-Υπάρχει όμως και η εκδοχή να πάμε σε πρόωρες εκλογές διά της παραιτήσεως του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Εμείς δεν προτρέπουμε ούτε υποδεικνύουμε. Δεν έχουμε ζητήσει παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Είμαστε το πρώτο κόμμα που έχει ζητήσει εκλογές, γιατί πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου στερείται πλέον (φάνηκε και στις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου) κάθε δημοκρατικής νομιμοποίησης. Δεν έχει δώσει νομιμοποίηση ο ελληνικός λαός για την εφαρμογή του Μνημονίου ή του Μεσοπροθέσμου.

-Συνεπώς, υπάρχουν άλλες εναλλακτικές για να παρέμβει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χωρίς να παραιτηθεί…;

Βεβαίως. Δυστυχώς, δυνάμεις, όπως είναι ο ΛΑΟΣ, που έχουν φερθεί εξωφρενικά επιπόλαια για την τύχη του τόπου, ψηφίζοντας το Μνημόνιο και μετά συμπεριφερόμενες σαν να μην το είχαν ψηφίσει (!), ουσιαστικά λειτουργούν στα κρίσιμα ως δεκανίκι της κυβέρνησης – εσχάτως ο κ. Καρατζαφέρης ζήτησε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Τέτοιες δυνάμεις, που δεν σέβονται τη Βουλή, και νοσταλγούν δικτάτορες απαξιώνουν τους θεσμούς…

]]> http://www.renadourou.gr/index.php/2011/11/interviews-83/feed/ 0 http://www.renadourou.gr/index.php/2011/07/interviews-41/ http://www.renadourou.gr/index.php/2011/07/interviews-41/#comments Thu, 14 Jul 2011 11:10:01 +0000 Ρένα Δούρου http://www.renadourou.gr/?p=5843 Η Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού, υπεύθυνη Ευρωπαϊκής πολιτικής, μιλώντας στην εκπομπή του Μπάμπη Αγρολάμπου, στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5» τόνισε, αναφερόμενη στην υπό εξέλιξη κρίση στην ευρωζώνη:

«Η περίοδος είναι πολύ κρίσιμη. Ο Αλ. Τσίπρας, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με την ιδιότητά του ως αντιπροέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς αλλά και οι ίδιοι λαοί, από την Πουέρτα ντελ Σολ ως το Σύνταγμα, έχουμε την ευκαιρία, έστω και στο παρά πέντε, να ανατρέψουμε τους σχεδιασμούς, συνεπικουρούμενοι βέβαια από την έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού σε επίπεδο ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε την ευκαιρία, σε συμβολικό επίπεδο, για λόγους αλληλεγγύης, να συνεδριάσει το προεδρείο του ΚΕΑ στην Αθήνα προκειμένου να συζητήσουμε προτάσεις που υπερβαίνουν το ελληνικό πρόβλημα και αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο κ. Τσίπρας αύριο μεταβαίνει στο Τρέβι της Ιταλίας, σε μια πολύ σημαντική συνεδρίαση του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου, μπορούμε να πούμε από τώρα θα επικυρωθούν αυτά τα πολύ σημαντικά και αναγκαία που διαβάσαμε στην κοινή διακήρυξη Die Linke και Συνασπισμού για την κρίση του ευρώ, επίσης την προηγούμενη εβδομάδα, και τα οποία, δυστυχώς έχουν δικαιωθεί τον τελευταίο 1.5 χρόνο. Οι προτάσεις αυτές, εν συντομία, αφορούν στην έκδοση ευρωομολόγου, τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, την αποφασιστική επένδυση πόρων της ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και μια σειρά άλλα μέτρα, που αν πριν από 1.5 χρόνο είχαν ακολουθηθεί, τα πράγματα θα ήσαν για όλους διαφορετικά».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την ύπαρξη βάσης συναίνεσης με την κυβερνητική πολιτική, η Ρ. Δούρου, παρατήρησε: «Δεν υπάρχει βάση για συναίνεση. Και όχι από στείρο καταγγελτισμό. Όποιος αυτή την περίοδο παρακολουθεί σοβαρά και καλοπροαίρετα τα πράγματα, αντιλαμβάνεται ότι με τις συνεχείς προτάσεις μας τόσο σε επίπεδο ελληνικού κοινοβουλίου, όσο και ευρωομάδας- της GUE- αλλά σε εκείνο των διεργασιών του ΚΕΑ, εδώ και δύο χρόνια, βρισκόμαστε ακριβώς στον αντίποδα όλων των επιλογών της κυβέρνησης Παπανδρέου και των Βρυξελλών. Και είναι εξωφρενικά αστείο οι κ.κ. Παπανδρέου, Βενιζέλος και προηγουμένως Παπακωνσταντίνου, που υποτίθεται ότι πηγαίνουν στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτούν, να γυρίζουν πίσω για να στείλουν επιστολές, με τις οποίες ζητούν τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ενώ για όσους έχουν διαβάσει τον εφαρμοστικό νόμο και το μεσοπρόθεσμο, κάτι τέτοιο απουσιάζει σε εθνικό επίπεδο!»

Μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, «Καλημέρα», στον τηλεοπτικό σταθμό Alter, η Ρένα Δούρου, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, υπεύθυνη Ευρωπαϊκής πολιτικής, απαντώντας στο ερώτημα για τις εμπράγματες εγγυήσεις που προωθεί η κυβέρνηση για περαιτέρω δανεισμό της χώρας, τόνισε:

«Δεν είναι λύση. Ακόμη και την Ακρόπολη να πουλούσαμε, πράγμα που δεν έγινε ούτε επί Χαρίλαου Τρικούπη ούτε το 1932 επί Βενιζέλου, όταν η χώρα βρισκόταν ξανά σε δύσκολη κατάσταση και δεν τέθηκε θέμα ιδιωτικοποιήσεων, ακόμη λοιπόν κι αν κατορθώσουμε να έχουμε πουλήσει ως τις 20 Αυγούστου, που έρχεται ξανά στην Αθήνα η «Τρόικα», δεν θα οδηγηθούμε πουθενά. Και τούτο γιατί το χρέος είναι αναλωθέν κεφάλαιο – δεν γίνεται να πουλήσουμε τα πάντα για να πληρώσουμε ένα χρέος που το 2015 θα έχει φθάσει τα 400 δις!».

Αναφερόμενη στη σημερινή επιδείνωση της κατάστασης η Ρ. Δούρου επισήμανε ότι «όταν πριν από δύο χρόνια κάποιοι μιλούσαμε για την προοπτική επιλεκτικής χρεοκοπίας, μας κατηγορούσαν ως αντιπατριωτικές δυνάμεις και έλεγαν ότι κινδυνολογούμε. Σήμερα γίνεται προσπάθεια εξεύρεσης του επιθετικού προσδιορισμού που θα κάνει να ηχεί καλύτερα στα αυτιά των συνταξιούχων η χρεοκοπία!»

Σχολιάζοντας τη στάση της κυβέρνησης και των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, η Ρ. Δούρου παρατήρησε: «Το θέμα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν γνωρίζει, αλλά ότι επιλέγει πλευρά – τους τραπεζίτες και όχι τους πολίτες. Μόλις χθες η ευρωπαία επίτροπος Ρέντινγκ διέρρηξε τα ιμάτιά της για τους κακούς οίκους αξιολόγησης. Αλλά μέσα στην εγκληματική τους συμπεριφορά, αυτές οι εταιρείες λένε και κάποιες αλήθειες. Μπορεί η Moody’ s να λειτουργεί εγκληματικά για τους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά λέει ότι η Πορτογαλία, η καλή μαθήτρια που ακολουθεί κατά γράμμα τη συνταγή του Μπαρόζο, καταρρέει!»

Τέλος, η κ. Δούρου αναφερόμενη στη στάση του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, υπογράμμισε: «Ο κ. Σαμαράς, επικεντρώνεται στη φορολογία, όπου έχει δίκιο, αλλά δεν μας λέει ότι όταν επί Καραμανλή η Ν.Δ μείωσε την φορολογία χωρίς να αυξηθούν τα έσοδα. Μας λέει ότι μπορεί να επαναδιαπραγματεύεσαι μόνο το μνημόνιο και όχι το χρέος».

Δύσκολα θα περάσουν τα φετινά Χριστούγεννα για πολλές χιλιάδες νοικοκυριά. Αυτές τις μέρες που θα έπρεπε να είναι μέρες χαράς και ελπίδας. Τα επόμενα δε χρόνια η καθημερινότητα μεγάλων κατηγοριών του πληθυσμού θα γίνει ακόμα δυσκολότερη. Το διάγγελμα του πρωθυπουργού για το νέο έτος θα θυμίσει το ανέκδοτο της κακής και της καλής είδησης για την επόμενη χρονιά, η οποία «δυστυχώς θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη», αλλά «ευτυχώς θα είναι καλύτερη από αυτήν που πρόκειται να ακολουθήσει». Γιατί η κατάσταση στην οποία θα οδηγήσει ο προϋπολογισμός του 2011, που ψηφίστηκε την προηγούμενη Τετάρτη, θα έχει τραγικές συνέπειες για τη ζωή πολλών ανθρώπων. Όλα δε δείχνουν ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια. Η αύξηση του ΑΕΠ, έστω και κατά 1,1% για το 2012, μόνο ως ευχή μπορεί να προβλεφθεί, δεδομένης της συνέχισης της μείωσης των δημοσίων δαπανών και των επενδύσεων, της χαμηλής δανειοληπτικής ικανότητας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών και της δραματικής αύξησης της ανεργίας. Τα θλιβερά Χριστούγεννα που περνάμε γίνονται ακόμα πιο καταθλιπτικά από την έλλειψη προοπτικών ως προς την ανάκαμψη της οικονομίας και τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανέργων και των νέων.

Εδώ και πολλά χρόνια ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού ζει σε κατάσταση φτώχειας και σε κίνδυνο εισόδου του σε κατάσταση φτώχειας. Σύμφωνα με τη Γιούροστατ το 2008 έχουμε στην Ευρώπη των 15, μαζί με την Ισπανία, το υψηλότερο ποσοστό ατόμων που ζουν σε κατάσταση κινδύνου φτώχειας και στην Ευρώπη των 27 μόνο η Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Λιθουανία βρίσκονται σε χειρότερη θέση. Έχουμε ακόμα το υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων που βρίσκονται σε κατάσταση κινδύνου φτώχειας στην Ευρώπη των 15, όπως και στην Ευρώπη των 27, με εξαίρεση τη Ρουμανία. Στην ελληνική περίπτωση οι δαπάνες κοινωνικής πολιτικής, σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επηρεάζουν σε πολύ μικρό μέγεθος τα ποσοστά των φτωχών νοικοκυριών.

Η κρίση του 2008, η επίθεση των αγορών, η δημοσιονομική κρίση, η δραματική αύξηση του χρέους, η καταφυγή στην τρόικα και το Μνημόνιο οδήγησαν σε ταξικά προσδιορισμένα μέτρα υπέρ των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου και εναντίον των μισθωτών και των συνταξιούχων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Ο προϋπολογισμός για το 2011 είναι το εργαλείο της υλοποίησης αυτής της πολιτικής (βλ. “Ανάλυση και κριτική του προϋπολογισμού από το Τμήμα Οικονομικής Πολιτικής του Συνασπισμού”, Αυγή 15 και 21.12).

Το αποτέλεσμά της θα είναι η ακόμα επαχθέστερη αναδιανομή του πλούτου και η αύξηση όχι μόνο της σχετικής (σε σχέση με την άνιση διανομή του προϊόντος ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο), αλλά και της απόλυτης φτώχειας με τη δραματική μείωση του εισοδήματος μεγάλων κατηγοριών του πληθυσμού και την αύξηση του ποσοστού των φτωχών νοικοκυριών. Στην πολυκατοικία των εργαζομένων τα εμβαδά των ρετιρέ θα μειωθούν, ορισμένα δε από αυτά θα κατεδαφιστούν και το όλο οικοδόμημα θα δοθεί ως αντιπαροχή στο ιδιωτικό κεφάλαιο μαζί με τη δημόσια περιουσία. Στην καλύτερη περίπτωση μέσω συμπράξεων του ιδιωτικού με τον δημόσιο τομέα. Στην πολυκατοικία του κεφαλαίου τα υπόγεια και οι κάτω όροφοι θα απαξιωθούν. Και όταν ένα τμήμα του κεφαλαίου απαξιώνεται, το ποσοστό του κέρδους για το υπόλοιπο τμήμα αυξάνεται.

Η κρίση στην οποία έχει οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία δεν είναι μόνο δημοσιονομική και κρίση χρέους. Πρόκειται για γενικευμένη οικονομική κρίση, με μεγάλες επιπτώσεις στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Η οικονομική και πολιτική κρίση έχουν οδηγήσει σε βαθύτατη κοινωνική κρίση και στην ανάγκη αναζήτησης νέων σχέσεων παραγωγής και νέων μορφών οργάνωσης της παραγωγής και της διανομής του παραγόμενου προϊόντος. Σε αυτά δε τα πεδία θα δοκιμαστεί η εναλλακτική πρόταση της αριστεράς.

Ο υπουργός Οικονομικών, στην ομιλία του στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, υπερασπιζόμενος την αδιέξοδη πολιτική του ΠΑΣΟΚ και το σοκ που αυτή προκαλεί, δήλωσε ότι η κυβέρνησή του δεν έχει πουλήσει την ψυχή της και ότι η ψυχή της είναι με την κοινωνία. Όταν όμως καταστραφεί το σώμα της κοινωνίας, ποιος θα νοιαστεί για την ψυχή…

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ, Συγγραφέας, Kαθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Έδειξαν υπουργού του κινέζου αυτοκράτορα Gaodi (206-195 π.Χ.) το φεγγάρι και επέμενε ότι εκείνο δεν έχει τη χάρη της μύτης του.

Του έδειξαν τις μύτες άλλων υπηκόων του, αλλά εκείνος επέμενε ότι μόνο αυτός διέθετε μύτη. Μάλιστα κατηγόρησε όσους τόλμησαν να υποστηρίξουν ότι υπάρχουν και άλλες μύτες, συχνά πιο αποτελεσματικές σε αναπνοή και όσφρηση από τη δική του, ως προδότες του έθνους. Δήλωσε δε, ο εκ Πάρου ορμώμενος υπουργός ότι «όποιος εθνικώς ανεύθυνα λέει κάτι εναντίον του μνημονίου (δηλαδή, της μύτης του) να φέρει πάραυτα 110 δισεκατομμύρια στη χώρα».

Αντίθετα με τον «μνημόνιο υπουργό», η κοινωνία στην παλιά πρωτεύουσα Nanjang της Κίνας γνώριζε αρχές και πολιτικές που εκείνος αγνοούσε. Λογικό εξάλλου. Δεν είχε ασχοληθεί με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ποιοι είναι οι κανόνες διαπραγμάτευσης. Τι διαφορετικό και πολύ πιο θετικό είχαν πετύχει σε ανάλογες συνθήκες χώρες όπως η μακρινή Latvia. Δεν είχε ακόμα μάθει ότι υπήρχαν αναδυόμενες δυνάμεις με μεγάλη δυνατότητα φτηνής δανειοδότησης τρίτων. Νόμιζε ότι η άσχετη παρέα που έστειλε ο φίλος του προκειμένου να διαπραγματευτεί τις τύχες των χρεών της χώρας θα έκανε ό,τι θα έκανε και μια ομάδα ειδικών και ψημένων στα δύσκολα. Του ήταν αδύνατο να φανταστεί ότι υπήρχαν εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης και εναλλακτικές μέθοδοι διαπραγμάτευσης. Οτι τα ζητήματα αυτά απαιτούσαν ειδικές γνώσεις και εμπειρίες.

Είχε πειστεί, εξάλλου, όπως είχε ζήσει μέχρι τότε, ότι όταν ζητάς δεν δικαιούσαι να διαπραγματευτείς. Δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι οι δανειστές μεγάλων ποσών βρίσκονται σε εξίσου δύσκολη σχέση με τους δανειζόμενους. Εκείνος έμαθε καλά άλλα. Χρήσιμα στον ίδιο και άχρηστα στην αντιμετώπιση της κρίσης. Γνώριζε, επί παραδείγματι, πώς να διοχετεύει μικροπολιτικά σχόλια σε βάρος όσων δεν συμπαθούσε. Πώς να κάνει διαρροές στα συγκροτήματα που τον στήριζαν. Εξάλλου πάντα ήταν εντάξει μαζί τους. Ποτέ δεν τους στενοχώρησε.

Ο «μνημόνιος υπουργός» θυμήθηκε να επαναφέρει την παλιά θεωρία της εθνικοφροσύνης που είχε επικαλεστεί πρώτος ο συντηρητικός αυτοκράτορας Karamanlis-tsetung στις χειρότερες μέρες του. Τότε που κάθε κριτική χαρακτηριζόταν στην καλύτερη περίπτωση ως ανεύθυνη και στη χειρότερη ως προδοσία στο έθνος. Κάλεσε δε, όποιον πιστεύει διαφορετικά να φέρει 110 δισεκατομμύρια στη χώρα. Απαξ και δεν το έκανε, τότε, υποστήριξε, δεν δικαιούται να ομιλεί. Οι δηλώσεις άφησαν την εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος υπουργός διέθεσε χρήματα από την προίκα του και όχι από τον πλούτο της χώρας που συνδιαχειρίζεται. Ή, ότι τα δανείστηκε ως ιδιώτης και είχε την μεγαλοψυχία να μας τα διαθέσει…

Ισως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι ο ίδιος θεωρεί απαράδεκτο να κρίνει την κυβέρνηση όποιος δεν διαθέτει 110 δισ. Ισως, πάλι, να προτιμούσε να ζει στη Βρετανία του 17ου αιώνα, τότε όταν δικαίωμα ψήφου και λόγου είχε μόνο ο κάτοχος μεγάλης περιουσίας.

Ο «μνημόνιος υπουργός» έχει μείνει με την εντύπωση ότι δεν είναι δυνατό να αποτελέσει το περιεχόμενο του μνημονίου και ο τρόπος που προέκυψε, αντικείμενο δημόσιας κριτικής και διαλόγου. Δεν μπορεί να φανταστεί ότι αυτή η κριτική συνοδεύεται από προτάσεις και γίνεται με αίσθημα πατριωτικής και κοινωνικής ευθύνης. Γι’ αυτό επανέφερε τη θεωρία της εθνικοφροσύνης και απαγόρευσε να υποστηρίζεται ότι υπάρχουν διαφορετικές μύτες, επί ποινή 110 δισ. Ετσι φτάσαμε στη χρονιά της υπεράσπισης του μνημονίου με Υβρι.

Αυτοί τα κέρδη, εμείς τα χρέη !
Δεν πάει άλλο!!

Φίλες και φίλοι της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της παιδείας και του πολιτισμού, σας καλούμε σε μια συνάντηση – συζήτηση, την Πέμπτη 27 Μαΐου 2010, στις 8 μ.μ., στην ταράτσα του Ξενοδοχείου Στάνλεϋ, Πλ. Καραϊσκάκη (μετρό Μεταξουργείου).

Οι επιπτώσεις της πολιτικής που επιβάλλουν στη χώρα μας η Κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι δραματικές και δεν αφορούν μόνο την οικονομία. Αφορούν την τέχνη, την παιδεία, τις ηθικές αξίες, την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία.
Η αμηχανία και ο αιφνιδιασμός από τη θρασύτατη επίθεση που δεχόμαστε, πρέπει να παραχωρήσουν τη θέση τους στη συλλογική αντίσταση και την εναλλακτική δημιουργία.

Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας.

Το Τμήμα Πολιτισμού του Συνασπισμού

Του ΣΤΑΘΗ ΓΟΥΡΓΟΥΡΗ, «Ελεύθερο βήμα», Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Μαΐου 2010

Σε κείμενο που είχα γράψει μετά τις καταιγιστικές φωτιές στην Ηλεία («Οι εμπρηστές είμαστε εμείς» «Ελευθεροτυπία», 13-9-2007) είχα φτάσει στο συμπέρασμα ότι «ως κοινωνία έχουμε σαφείς τάσεις αυτοκτονίας» και ότι «αν συνεχίσουμε έτσι θα δολοφονήσουμε και τα παιδιά μας».

Το θεωρώ δυστυχία οι προβλέψεις αυτές να έχουν επαληθευτεί ήδη από τον Δεκέμβριο 2008 και να συνεχίζουμε ακάθεκτοι σε ακόμη μεγαλύτερα βάθη αυτοκαταστροφής.

Οι θέσεις μου δεν έχουν αλλάξει. Εξακολουθώ να θεωρώ το «εμείς» κύριο υποκείμενο ευθύνης. Η κοινωνία μας, όχι το κράτος ή το σύστημα ή δεν ξέρω τι άλλο και τι ξένο, είναι υπεύθυνη για το αν θα επιζήσει ή θα καταστραφεί. Αυτό, αν στοιχειωδώς επιθυμούμε την αυτονομία μας. Προφανώς και δεν αντιπροσωπεύω τη λογική ΔΝΤ ή την οριενταλιστική στάση των Γερμανών και λοιπών «δυτικών» ή την αμείλικτη βία των χρηματικών αγορών, που βλέπουν στην Ελλάδα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία κερδοσκοπίας. Ούτε, δε, την ηθική τάξη κάποιας αφ’ υψηλού διανόησης. Γιατί, όσον τουλάχιστον αφορά το οικονομικό πρόβλημα, κανείς μας δεν έχει χέρια καθαρά. Το λέω με την απλούστερη έννοια: ποιος δεν έχει πληρώσει, έστω μία φορά, σε συνεργείο αυτοκινήτων τον κατά τα άλλα ικανότατο και τιμιότατο μηχανικό του χωρίς ΦΠΑ;

Με απασχολεί η αντίδραση της κοινωνίας, η πρωτοφανής -δικαιολογούμενη μεν, αλλά ανεξέλεγκτη και απέλπιδα- οργή της. Υπερασπίζομαι το δικαίωμα μιας κοινωνίας στην εξέγερση. Οι εξεγέρσεις πολιτών είναι συστατικό της δημοκρατίας. Στην κοινωνική φαντασία των Αθηναίων, η στάσις θεωρείται μεν πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά ποτέ δεν απαξιώνεται. Ο,τι και να λέει ο φιλελευθερισμός, απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας δεν είναι η συμφωνία, αλλά η διαφωνία. Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς συμφωνία, έστω και δύσκολα, αλλά χωρίς διαφωνία η δημοκρατία δεν λειτουργεί καθόλου. Παύει να υφίσταται.

Γιατί, η ίδια η έννοια της διαβούλευσης στη δημοκρατία είναι μια αγωνιστική διαδικασία, όχι απλώς ανταλλαγή απόψεων. Εκεί φαίνεται η σημασία της ισηγορίας και της παρρησίας. Η ισηγορία μετράει σε συνθήκες σύγκρουσης -εκεί διακυβεύεται η ισότητα του λόγου και η ισονομία των πολιτών, ασχέτως των κατά τα άλλα κοινωνικών τους διαφορών. Η δε παρρησία αποτρέπει τη συγκατάβαση σε σχέση με τον λόγο του άλλου, που θα επέφερε την οικειοποίησή του προς όφελος μιας δήθεν σύμβασης και συμφωνίας.

Ομως, καμία εξέγερση δεν νομιμοποιείται αφ’ εαυτής. Κάθε εξέγερση πρέπει να κερδίσει το δίκιο της γιατί καμία εξέγερση δεν έχει το δίκαιο με το μέρος της εξ ορισμού, ακόμη κι αν έχει το δικαίωμα.

Η πρώτη μου σκέψη για τη μαζική αντίδραση της 5ης Μαΐου ήταν, γιατί όχι νωρίτερα; Γιατί όχι εκείνο το επαίσχυντο καλοκαίρι του 2007 όταν κάηκε ολόκληρη η χώρα; Οταν κυβερνούσαν οι πολιτικοί αυτουργοί μιας καταστροφής των στοιχειωδών προϋποθέσεων μιας υγιούς ζωής σε αυτή τη χώρα, με επιπτώσεις σε μέλλουσες γενιές που, αν τις σκεφτούμε σε αυστηρά χρονικά πλαίσια, υπερβαίνουν κατά πολύ τα χρονικά πλαίσια μιας νομισματικής δουλείας τύπου ΔΝΤ. Ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι μετά από εκείνη την καταστροφή, η κοινωνία μας επανεξέλεξε την κυβέρνηση που της είχε κάψει το μέλλον. Για να εισπράξει το αναμενόμενο: τη μεγαλύτερη κυβερνητική ανομία που έχουμε δει στη μεταπολίτευση, με αποκορύφωμα την αυθαιρεσία που οδήγησε στη δολοφονία ενός 15χρονου.

Αν υποθέσουμε ότι υπήρξε εντέλει τιμωρία αυτής της κυβέρνησης στην κάλπη, αυτή ήρθε αργά. Η τωρινή -τόσο αργοπορημένη- εξέγερση σε τι αποβλέπει; Να ρίξει την τωρινή κυβέρνηση; Μα, αυτή είναι δέσμια τετελεσμένων πολιτικο-οικονομικών δεδομένων, στα οποία έχουμε συμβάλει – προσοχή: όχι προκαλέσει – όλοι μας. Η επίθεση στο Κοινοβούλιο – με αυστηρά ιστορικούς όρους, επαναστατική πράξη – στοχεύει σε τι; Να τρομάξει μήπως το ΔΝΤ; Να διδάξει στους Ευρωπαίους κάποιο μάθημα; Να εμπνεύσει τους ανά τον κόσμο καταπιεσμένους;

Κατανοώ ότι η οργή δεν έχει λογική. Δεν μπορεί όμως να μην έχει στόχους. Αλλιώς παύει να έχει πολιτική σημασία. Και τώρα χρειάζεται να αναλάβουμε τεράστιες πολιτικές ευθύνες ως κοινωνία, ακριβώς επειδή εξωτερικές δυνάμεις μάς επιβάλλουν οικονομικές ευθύνες. Αν αμφισβητούμε το κράτος ως φορέα της αυτονομίας της χώρας, προφανώς και δεν μπορούμε να ζητάμε από το κράτος να τα βγάλει πέρα για πάρτη μας. Το στοίχημα παίζεται στο δικό μας τραπέζι.

Τούτο δεν σημαίνει ότι, ρεαλιστικά, εξωτερικές δυνάμεις δεν μας πιέζουν, και μάλιστα εξοντωτικά. Πότε, όμως, η Ελλάδα στη σύγχρονη ιστορία καθόρισε εξ ολοκλήρου κυρίαρχα το μέλλον της; Οταν η οργή μας αγνοεί τις δυνάμεις της ιστορίας, επειδή, συναισθηματικά, είμαστε δεμένοι σε κάτι που πρέπει να είναι εντελώς δικό μας, τότε εμφανίζονται επικίνδυνες εθνικιστικές τάσεις στην ορμή της εξέγερσης. Η επίθεση στη Βουλή γίνεται τσαμπουκάς.

Αναμφισβήτητα, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, η κυβέρνηση πρέπει να φέρει στη Δικαιοσύνη, με απτά στοιχεία, υπεύθυνους σε όλα τα επίπεδα: βουλευτές, δικαστικούς, γιατρούς, εργολάβους, βιομήχανους, εκπαιδευτικούς, γραφειοκράτες. Αν δεν το κάνει, ακόμα και η ειλικρινής αφιέρωσή της στη σωστή διαρρύθμιση θα χάσει κάθε κύρος. Ο στόχος όμως της αντίστασής μας δεν πρέπει να είναι η κυβέρνηση, αλλά η δική μας επιλεγμένη αλλαγή τρόπου ζωής.

Στην Αργεντινή, στις δύσκολες στιγμές που είχαν γονατίσει τη χώρα, είδαμε μορφές αυτοδιαχείρισης που είχαν ξεχαστεί από την εποχή του Ισπανικού Εμφυλίου. Δεν ξέρω ποια θα ήταν μια γνήσια ελληνική μορφή αυτοδιαχείρισης, αλλά θα ήθελα να πιστεύω ότι είναι δυνατή. Η αυτοδιαχείριση είναι η πιο μεγαλειώδης εξέγερση μιας κοινωνίας.

*Ο Στάθης Γουργουρής διδάσκει Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια
ssg93@columbia.edu

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στη Βούλα Κεχαγιά, ΤΑ ΝΕΑ, 3 Μαΐου 2010

Στο δίληµµα «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα» ο Πρωθυπουργός απάντησε «βαρβαρότητα»

Ο Πρωθυπουργός απαντά µάλλον «βαρβαρότητα» στο προεκλογικό του δίληµµα «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα», λέει η Ρένα Δούρου, υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων και µέλος της Κ.Ε. του ΣΥΝ, λίγες ώρες µετά την ανακοίνωση των πρόσθετων οικονοµικών µέτρων. Πάντως, όπως παρατηρεί ακόµη και η Αριστερά όπως είναι σήµερα δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσει την κρίση, αφού φαίνεται πως δεν έχει ολοκληρωµένες προτάσεις.
Η ίδια απαντά µε τη φράση «ας σοβαρευτούµε» όταν καλείται να σχολιάσει τις απόψεις που διατυπώνονται ακόµη και στο εσωτερικό της Κουµουνδούρου για έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ…

1 Γιατί δαιµονοποιείτε στον ΣΥΝ το ΔΝΤ;
Ρωτήστε τους Ούγγρους, τους Ρουµάνους, τους Λετονούς.

2 Είναι µονόδροµος τα σκληρά µέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός;
Υπήρξε πρωθυπουργός που να ισχυρίστηκε κάτι διαφορετικό;

3 Έχει πολιτικές ευθύνες ο Πρωθυπουργός;
Φοβάµαι ότι στο προεκλογικό δίληµµα που επέλεξε να θέσει «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα» απαντά τελικώς… βαρβαρότητα.

4 Το πολιτικό σύστηµα κινδυνεύει από την κρίση;
Είναι µέρος της κρίσης.

5 Υπάρχει άλλο, εφαρµόσιµο οικονοµικό πρόγραµµα;
Ο θάνατος της Ιστορίας διαψεύστηκε· ακολουθεί η διάψευση του θανάτου της εναλλακτικής οικονοµικής πολιτικής, για την οποία η Αριστερά αγωνίζεται.

6 Πώς θα είναι η χώρα και η κοινωνία ύστερα από τρία χρόνια;
Εξαρτάται από τη συµµετοχή και τους αγώνες όλων µας.

7 Δεν σας προβληµατίζει η µικρή συµµετοχή στις κινητοποιήσεις;
Κανείς δεν είχε προβλέψει το τσουνάµι.

8 Η ανεργία στο 20%;
Ο ναός της Δηµοκρατίας µετακοµίζει στον ΟΑΕΔ.

9 Αναµένετε βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις;
Η βία είναι το αριστερό χέρι της καταστολής. Ωστόσο, ό,τι ζούµε σήµερα είναι πραγµατικά πρωτόγνωρο.
Δεν µπορεί να αποκλειστεί µε ευκολία η έκφραση µιας αυθόρµητης και οριακά τυφλής κοινωνικής αντίδρασης. Στην περίπτωση αυτή, που η κρίση θα γίνει αυτόχρηµα πολιτική, το πολιτικό σύστηµα θα βρεθεί απροετοίµαστο.

10 Η Αριστερά θα αξιοποιήσει πολιτικά την κρίση;
Όπως είναι σήµερα, µάλλον όχι. Και τούτο πρέπει να αντιστραφεί άµεσα. Πρέπει να αναδείξουµε, δηλαδή, ότι έχουµε τις πιο ολοκληρωµένες προτάσεις για την κρίση, τις συνέπειές της, τη διέξοδο.

11 Έχει ευθύνες η Αριστερά για τη σηµερινή κατάσταση;
Στον βαθµό που της αναλογεί, γιατί οι ευθύνες δεν επιµερίζονται το ίδιο µε όσους κυβέρνησαν και µας έφεραν στη σηµερινή κατάσταση· η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να αναδείξει έναν άλλο δρόµο για τις κοινωνίες, όπου η Ευρώπη δεν θα είναι µόνο στα λόγια πεδίο ταξικών συγκρούσεων.

12 Συνέδριο του ΣΥΝ εν µέσω κρίσης;
«Εκτός» κρίσης, δεν θα ήταν συνέδριο, αλλά εσπερινό τέιον.

13 Τι περιµένετε από το συνέδριο;
Την επανεκκίνηση του κόµµατος.

14 Τι θα αποφασίσει το συνέδριο για τον ΣΥΡΙΖΑ;
‘Ο,τι πραγµατικά είναι: χώρος διαλόγου, συνεργασίας και κοινής δράσης. Οτιδήποτε άλλο απαιτεί στέρεες ιδεολογικές συγκλίσεις, οι οποίες όµως απουσιάζουν.

15 Έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ;
Ας σοβαρευτούµε.

16 Ο κ. Αλαβάνος ακολουθεί πια τον δικό του δρόµο;
Τι να του ευχηθώ;

17 Η Ελλάδα αδύναµος κρίκος του παγκόσµιου καπιταλισµού;
Γιατί όχι και οµφαλός της γης;

18 Μέτωπο µε το ΚΚΕ;
Μέτωπο και στο ΚΚΕ, όταν στην κρισιµότητα των καιρών επιλέγει την περιχαράκωση και την επαναστατική γυµναστική.

19 Είναι λύση οι εκλογές;
‘Eχουµε τον Νοέµβριο, αυτοδιοικητικές.

20 Να φύγει η κυβέρνηση;
‘Oχι για να έρθει ο κ. Σαµαράς.

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου

http://www.stokokkino.gr/DOUROU.MP3/view

«Έχουμε βάλει το ΔΝΤ όχι από την πίσω αλλά από την κυρίως πόρτα», επισημαίνει στο σταθμό μας η υπεύθυνη του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΝ, Ρένα Δούρου, συμπληρώνοντας ότι «η Ελλάδα παραμένει σε υφεσιακό κύκλο και οι κινδυνοι για την ελληνική οικονομία δεν έχουν υποχωρήσει». Ερωτώμενη για τον προβληματισμό περί οικειοθελούς αποχώρησης της χώρας μας από την ευρωζώνη η κ. Δούρου κάνει λόγο για «επικίνδυνη ερώτηση ακόμη κι αν τίθεται ρητορικά».

Του Πέτρου Μανταίου, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010

Θυμίζω συμβουλή που είχε δώσει στον Χαρίλαο Τρικούπη, εποχή του (αμφισβητούμενου) «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν», ο φίλος του μεγαλοτραπεζίτης, μεγαλοχρηματιστής και πολλά «μεγάλο-» Ανδρέας Συγγρός: «Χαρίλαε, και το πτωχεύειν θέλει τέχνην!».

Και βεβαίως είναι… κακοτεχνία ανώτερης βαθμίδας τη μια να λες -ως πρωθυπουργός!- ότι «Απέχουμε ένα βήμα από την αδυναμία δανεισμού» και την άλλη ότι «Δεν υπάρχει κανένα θέμα χρεοκοπίας της χώρας». Και να τρέχει τον ανήφορο η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου (αυτό θα πει κερδίζω απ’ τη χασούρα σου!) και να… spread-άρουν στα ύψη τα επιτόκια διεθνούς δανεισμού.

Αμα προσθέσεις και τη… δοξολογία περί προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έχεις στο πιάτο, άτσαλα σερβιρισμένα, τα πάθη της εθνικής (μας) οικονομίας σε επαναλαμβανόμενες μεγάλες εβδομάδες, που όλες -περιέργως- σταματούν στη σταύρωση. Προσδοκία για ανάσταση νεκρών υπάρχει. Για ανάσταση της οικονομίας δεν φαίνεται να επινοήθηκε ακόμα το κατάλληλο θαύμα -παρότι πλήθος οι θαυματοποιοί! Παράλυτοι περπάτησαν, τυφλοί ανέβλεψαν, τετραπληγικοί έγιναν -έστω βοηθούσης της χημείας- ολυμπιονίκες. Τέτοια «αναβολικά» η παγκόσμια οικονομία -που διακινεί (και θησαυρίζει από) παράνομα ναρκωτικά, λαθραία όπλα και ανθρώπινα σώματα προς πορνεία ή αφαίρεση οργάνων- τα απορρίπτει ως ανήθικα!

Ετσι, χώρες όπως η Ελλάδα, που περιάγονται και διασύρονται -ασφαλώς και με ευθύνη τους- σε εβδομάδες παθών, φτάνουν, πολύ πριν από τη σταύρωση, να βλέπουν επιτήδειους (της πιάτσας και της αρπαχτής) να διαμερίζουν με ζαριές τα ιμάτιά τους, τον όχλο (φοροφυγάδων) να αλαλάζει υπέρ των ληστών (και καλά, θέλαμε και τα παθαίνουμε!) και όσους μπορούν -και έχουν χρέος εταιρικό- να βοηθήσουν, να παριστάνουν τους Πιλάτους πετώντας το μπαλάκι σε Αννες και Καϊάφες. Εάν ο Τρικούπης δεν κατάλαβε τον Συγγρό και τρέχαμε ογδόντα χρόνια να ξελασπώσουμε… οι συγκρίσεις εμπνέουν σοβαρότατους λόγους μελαγχολίας.