Ρένα Δούρου

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011

«Τσουνάμι», «χιονοστιβάδα», «δημοκρατική άνοιξη», είναι μερικοί από τους πιο ενδεικτικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται κατά κόρον τις τελευταίες ημέρες στον Τύπο, για να περιγράψουν αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη στις χώρες της βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Εν αρχή, βέβαια, το άρωμα των γιασεμιών της Τυνησίας μύρισε στην Αίγυπτο και όλα δείχνουν ότι οι ευωδιές από την Τύνιδα, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων τής κάθε χώρας, έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται, κάνοντας να τρίζουν τα θεμέλια εξουσιών, όπως αυτές του Μουαμάρ Καντάφι (σαράντα χρόνια στην εξουσία) ή του βασιλιά Αμπντάλα της χασεμιτικής δυναστείας στην Ιορδανία ή ακόμη και εκείνης του προέδρου Αλί Αμπντάλα Σαλέχ στην Υεμένη.

Το κύμα των διαμαρτυριών αγγίζει και τη θεοκρατία του Ιράν, όπου οι αγιατολάχ μοιάζει να έπεσαν μόνοι τους στην παγίδα: αντί να σωπάσουν στη διάρκεια των γεγονότων της πλατείας Ταχρίρ του Καίρου, έσπευσαν να κάνουν λόγο για «ισλαμικό ξύπνημα» και άλλα παρεμφερή, που αφενός δεν είχαν κανέναν αντίκτυπο στο αιγυπτιακό κίνημα (ελάχιστα «Αλάχ Ακμπάρ» ακούστηκαν στις διαδηλώσεις) και αφετέρου έφεραν, άθελά τους, ξανά στο προσκήνιο το θέμα των διαδηλώσεων στο εσωτερικό της χώρας τους. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή, 1 Φεβρουαρίου 2011

«Η Αίγυπτος δεν είναι Τυνησία». Αυτό ακούγαμε λίγα μόλις 24ωρα μετά από τη θεαματική ανατροπή του Τυνήσιου προέδρου Ζιν αλ Αμπιντίν Μπεν Αλί, που είχε «κατασκηνώσει» στην εξουσία επί 27 συναπτά χρόνια, από διαφόρους, καλόπιστους και μη, αναλυτές, που υποστήριζαν ότι το καθεστώς Μουμπάρακ δεν θα ανατραπεί με την ίδια ευκολία. Ωστόσο, τα καταλυτικά γεγονότα φαίνεται να τους διαψεύδουν. Μάλιστα, το σύνθημα που κυριάρχησε, “Μουμπάρακ Game Over”, έδειξε πως οι ομοιότητες δεν εξαντλούνται στην αμφισβήτηση ενός αυταρχικού καθεστώτος. Κι εδώ στην πρωτοπορία του αγώνα βρίσκονται οι νέοι, που δεν βλέπουν καμιά προοπτική στη ζωή τους.

Το τέλος της εξουσίας του Μουμπάρακ θα έχει τεκτονικές συνέπειες για όλα τα ομοειδή καθεστώτα της περιοχής, που αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν εσαεί να επικαλούνται «εξωτερικούς εχθρούς» (π.χ. τις ΗΠΑ ή/και το Ισραήλ) ως πρόσχημα για να κρατούν καθηλωμένους τους λαούς τους σε συνθήκες ανελευθερίας, πολιτικής και κοινωνικής υπανάπτυξης και οικονομικής ανέχειας. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η σιγή ιχθύος που τηρούν οι κυβερνώντες σε Αλγερία, Λιβύη (εκεί πάντως ο Καντάφι «θρήνησε» την ανατροπή Μπεν Αλί…), Μαρόκο, Ιορδανία, Συρία, Ιράν κ.λπ.

Σήμερα λοιπόν, που κλείνει πλέον μία εβδομάδα από την έναρξη των πολυπληθών διαδηλώσεων του αιγυπτιακού λαού, με τη συμμετοχή ανθρώπων από όλες τις κοινωνικές τάξεις (ελεύθερους επαγγελματίες, άνεργους, νέους, μικροεπιχειρηματίες κ.ά.), μπορούν πλέον να γίνουν, χωρίς φόβο να διαψευστούν, ορισμένες διαπιστώσεις. Συνέχεια…

Η μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία:
Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα

Παρασκευή 18, Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα, Πάντειο Πανεπιστήμιο (Λ. Συγγρού 136)

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010

11.00-11.20 Χαιρετισμοί
Παναγιώτης Τσίρης, Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου
Προκόπης Παπαστράτης, Πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Χάρης Γολέμης, Διευθυντής του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς

Α΄ΕΝΟΤΗΤΑ

11.20-11.40
Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Πάντειο Πανεπιστήμιο
«Ο Νίκος Πουλαντζάς και η πτώση των δικτατοριών στη Νότια Ευρώπη» Συνέχεια…

Ευχαριστώ θερμά τον Αντώνη Χατζή για την παραχώρηση της πηγής

Η είδηση για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21η Απριλίου κινητοποίησε αμέσως τους Έλληνες της Σουηδίας. Στη Στοκχόλμη μια ομάδα φοιτητών συναντήθηκε ήδη από τις πρωϊνές ώρες και πήρε την πρωτοβουλία για οργάνωση διαμαρτυρίας μπροστά στην ελληνική πρεσβεία. Ήρθε σε επαφή με όσους Έλληνες μπορούσε και Σουηδούς αντιφασίστες και το απόγευμα της 21ης Απριλίου έγινε η πρώτη διαμαρτυρία. Από τη συγκέντρωση εκείνη γεννήθηκε η «Ελληνική Αντικτατορική Επιτροπή για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα» και μερικές μέρες αργότερα η «Σουηδική Επιτροπή για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα». Συνέχεια…