Εσπερινοί περίπατοι… 0
Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή, Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010
Καθημερινά κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας, όπου είναι το γραφείο μου, από το Αιγάλεω, όπου μένω. Η διαδρομή μεγάλη, αναγκαστικά παρατηρώ δεξιά κι αριστερά τις διαφημιστικές πινακίδες. Λόγω της περιόδου, η συντριπτική τους πλειοψηφία σχετίζεται με ιδιωτικές σχολές που υπόσχονται «άμεση πρόσληψη», «προσφέρουν αμέσως εργασία», «εγγυημένη επαγγελματική αποκατάσταση» κι άλλα παρεμφερή και εξίσου στομφώδη -από εκείνα που ειδικά στη σημερινή ζοφερή συγκυρία για τους νέους ακούγονται από ειρωνικά έως προκλητικά…
Το μυαλό μου δεν μπορεί παρά να πάει σε πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, που κάνει λόγο για «μια χαμένη γενιά» λόγω των υψηλότατων ποσοστών ανεργίας των νέων ανθρώπων, εκείνων που τώρα εισέρχονται στην αγορά. «Και πού εισέρχονται;», σκέφτηκα. «Σαν πρόβατα προς σφαγή», είπα μέσα μου, με τα πτυχία τους υποβαθμισμένα, τις όποιες αποδοχές τους μειωμένες, με ωράρια «ελαστικά» – αχ, αυτή η νέα ορολογία που εξωραΐζει τις πιο εφιαλτικές πραγματικότητες, αφού ο εργοδότης ουσιαστικά αποφασίζει ότι ο εργαζόμενος δεν έχει προσωπική ζωή, υποχρεώσεις οικογενειακές, παιδιά που πρέπει να γυρίσουν από το σχολείο, γονείς που χρειάζονται υποστήριξη κ.ο.κ., καθώς εκείνο που ΠΡΟΕΧΕΙ είναι οι ανάγκες της Επιχείρησης: σήμερα 8ωρο, αύριο 4ωρο, μεθαύριο κάτσε σπίτι σου και αντιμεθαύριο βλέπουμε… Αυτή είναι η περιβόητη «αγορά εργασίας», που στην ποδιά της σφάζονται οι νέοι και για την οποία μεριμνούν με τόση επιμέλεια οι δεκάδες ιδιωτικές σχολές, πλασάροντας το όνειρο της απασχόλησης τυλιγμένο σε σελοφάν που στοιχίζει μερικές χιλιάδες ευρώ. Συνέχεια…
