Ρένα Δούρου

Μιλώντας στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή του Alter «Στο Ρυθμό της Ημέρας», η Ρένα Δούρου, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ και υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής, μεταξύ άλλων, τόνισε:

· Για το θέμα του ΙΚΑ και της διασφάλισης των συντάξεων
Δεν καταλαβαίνω τον εκβιασμό για τη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του Μνημονίου προκειμένου να πληρωθούν οι συντάξεις, τη στιγμή που δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, σύμφωνα με τα όσα λέει ο κ. Ρ. Σπυρόπουλος.

Ποια είναι τα πολιτικά εχέγγυα ότι σήμερα σε περίοδο βαθιάς ύφεσης και εξαθλίωσης των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, το ΙΚΑ θα καταφέρει να κάνει ό,τι δεν μπόρεσε στα 20 χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και 5 χρόνια διακυβέρνησης ΝΔ; Συνέχεια…

Του Κώστα Βούλγαρη, «Αναγνώσεις», Η Αυγή, 18 Ιουνίου 2011

Η κριτικός Κάρμεν Καλίλ παραιτήθηκε από την τριμελή επιτροπή του Διεθνούς Βραβείου Μπούκερ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη βράβευση του συγγραφέα Φίλιπ Ροθ, ο οποίος, στις έως τώρα δημοσιογραφικές παρουσιάσεις, τις πάμπολλες συνεντεύξεις και τις copy-paste «κριτικές» που κυκλοφορούν από χώρα σε χώρα (και στη δική μας), χαρακτηριζόταν, ελαφρά τη καρδία, ως ο κορυφαίος εν ζωή αμερικανός συγγραφέας. “Γράφει ξανά και ξανά το ίδιο θέμα, σχεδόν σε κάθε του βιβλίο», δήλωσε η Κάρμεν Καλίλ, «δεν τον κατατάσσω καν στους συγγραφείς», συνέχισε, «σε 20 χρόνια από τώρα κανείς δεν θα διαβάζει τον Φίλιπ Ροθ».

Κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει με ασφάλεια τη μελλοντική τύχη κανενός συγγραφέα, κανενός βιβλίου, όμως είναι η πρώτη φορά που τίθεται, με αυτόν τον έντονο αλλά και συμβολικό τρόπο ένα μείζον ζήτημα: η λογοτεχνία «εποχής», που καταναλώνεται ως «σύγχρονη λογοτεχνία», και καταναλώνεται ακριβώς γιατί κολακεύει και νομιμοποιεί την περί λογοτεχνίας μαζική εντύπωση, είναι όντως λογοτεχνία; Κομίζει έστω και το παραμικρό εις τέχνην; Συνέχεια…

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, «Αναγνώσεις», 12 Ιουνίου 2011

Το αίτημα για μια νέα λαϊκότητα
Η αγανάκτηση στις πλατείες της Ευρώπης

Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοσμοείδωλο διαμόρφωσε μια αποδεκτή ταυτότητα, για τα εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων που έβγαιναν καθημαγμένοι απ’ τον πόλεμο, συνιστούσε μια πειστική αφήγηση, στη βάση της προόδου, που επικυρώθηκε, αν και ως δυναμική ελέγχθηκε πολιτικά, από το «κοινωνικό συμβόλαιο» της σοσιαλδημοκρατίας. Όμως, μέσα σε αυτό το κοσμοείδωλο, μέσα σε αυτή την αφήγηση, κανένας δεν ντρεπόταν που ήταν φτωχός – όλοι πίστευαν πως θα βελτιώσουν τη ζωή τους.
Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο κατέρρευσε απολύτως με την οικονομική κρίση, που ήρθε να επικυρώσει δραματικά το τέλος της μεταπολεμικής εποχής, τέλος που είχε επέλθει, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωπολιτικά, με την πτώση του Τείχους, το 1989. Στα εικοσιδύο αυτά χρόνια, με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, υπήρξε μια τεράστια αλλαγή: όποιος ήταν φτωχός έπρεπε να νιώθει, και ένιωθε, ένοχος (και ξόδευε δανεικά λεφτά, για να κρύψει την ενοχή του). Με αυτή την έννοια, η σημερινή κρίση είναι πρώτα απ’ όλα κρίση αξιών. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο Red Notebook, 7 Ιουνίου 2011

Με το δεύτερο μνημόνιο προ των θυρών και τις απαιτήσεις της «Τρόικας» για άμεσες αποκρατικοποιήσεις, βλέπουμε να αναπτύσσεται πλέον πλήρως η συνολική επιχείρηση που αφορά στη χώρα μας και ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια από την κρίση χρέους που ήλθε στο προσκήνιο μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009

Στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο «Our kind of traitor» (δηλ. «ο δικός μας προδότης»), ο γνωστός συγγραφέας Τζων Λε Καρέ, που πλέον έχει αφήσει πίσω του τα ψυχροπολεμικά κατασκοπευτικά έργα, και έχει προσαρμοστεί στη σύγχρονη πραγματικότητα, κάνει μια τολμηρή υπόθεση: κι αν τα χρήματα από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών ήσαν εκείνα που έσωσαν τις τράπεζες στη διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης του 2008; Αυτό που κάτω από την επιδέξια πένα του Λε Καρέ μεταμορφώνεται σε ένα γεμάτο σασπένς θρίλερ, με αναπάντεχες εξελίξεις, ίσως τελικά να μην είναι απολύτως προϊόν μυθοπλασίας. Και τούτο γιατί τον Δεκέμβριο του 2009, η βρετανική εφημερίδα «Ομπσέρβερ» δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο ο τότε γενικός διευθυντής του στη Βιέννη και παράλληλα επικεφαλής της υπηρεσίας του διεθνούς οργανισμού κατά των Ναρκωτικών και του Οργανωμένου Εγκλήματος, Αντόνιο Μαρία Κόστα, δήλωνε ότι υπάρχουν αποδείξεις σύμφωνα με τις οποίες ορισμένες διατραπεζικές συναλλαγές χρηματοδοτήθηκαν με χρήματα προερχόμενα από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και από άλλες παράνομες δραστηριότητες και ότι αυτά ακριβώς τα δις ΄ξεπλύθηκαν΄προκειμένου να διασωθεί το σύστημα, τη στιγμή που βρισκόταν αντιμέτωπο με έλλειμμα ρευστότητας και κινδύνευε να καταρρεύσει. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Έθνος της Κυριακής, 6 Ιουνίου 2011

Όταν γράφω τούτες τις γραμμές (βράδυ Παρασκευής), η κινητοποίηση στο Σύνταγμα δεν έχει χάσει τίποτε από τη ζωντάνια και τον παλμό της, από τα εφευρετικά της συνθήματα και από τη φρεσκάδα που ξαφνικά έφερε στο μουχλιασμένο και αρτηριοσκληρωμένο πολιτικό μας σκηνικό. Ούτε και τα περιβόητα επεισόδια στην Αργυρούπολη-για τα οποία ΜΜΕ και πολιτικοί έσπευσαν να ξανανεβάσουν το χιλιοπαιγμένο έργο/παρωδία με θέμα τη βεντέτα ΣΥΡΙΖΑ-κυβέρνησης- μπόρεσαν να σπιλώσουν αυτό το καινούργιο που είναι σε εξέλιξη.

Σύμφωνοι, δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η κατάληξη. Δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξουν παρεκτροπές και τι είδους μπορεί να είναι αυτές. Έχουν όμως σημασία όλα αυτά; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Γιατί από την Τετάρτη, 25 Μαΐου, μπορούμε πλέον να λέμε ότι υπάρχει ένα «πριν» κι ένα «μετά». Είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε η Αριστερά είναι διανοητικά έτοιμη είτε όχι, είτε οι διανοούμενοί μας έχουν τις απαραίτητες προσλαμβάνουσες για να επεξεργαστούν τις νέες εξελίξεις είτε όχι, ένα νέο φαινόμενο δίνει πλέον το «παρών»: πολύχρωμο, πολύβουο, μαζικό και σαφές στην έκφραση της αηδίας και της απόρριψης του συστήματος εξουσίας, εξόχως αντιφατικό. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο Eco Left (http://ecoleft.wordpress.com),
31 Μαΐου 2011

Και λοιπόν; Τώρα πώς τοποθετούνται τα αριστερά κόμματα, σε αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε άλλες πλατείες της χώρας; Τώρα που η αγανάκτηση ξεχείλισε και οι αγανακτισμένοι βγήκαν στους δρόμους, με I-phones, I-pads, I-pods, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές αλλά και κατσαρόλες και σημαίες, όχι μόνο ελληνικές αλλά και γαλλικές, ισπανικές, ιρλανδικές, κ.ά., και χιούμορ, πολύ χιούμορ, καυστικό χιούμορ, μη polically correct, χιούμορ πρωτίστως ενάντια στα κόμματα της εξουσίας βέβαια, αλλά, δευτερευόντως, ενάντια σε ΟΛΑ τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των αριστερών; Λοιπόν; Τι κάνει, τι λέει η Αριστερά; Τώρα που το κοινωνικό «υποκείμενο», το οποίο δοξάζει και επαινεί σε άρθρα επί άρθρων, με λέξεις επί λέξεων, χιλιάδες λέξεις, παρεμβάσεις, αναλύσεις, κλπ, ξύπνησε επιτέλους, σηκώθηκε από τη γαλήνια απραγία του καναπέ, της τηλεόρασης, του ποδοσφαίρου, και πήγε Σύνταγμα για να φωνάξει: «Πάρε το ποδήλατο και πήδα στον γκρεμό», «Παπανδρέου παπατζή δεν τα φάγαμε μαζί», «Αέρα, αέρα, να φύγει η χολέρα, θέλουμε πρωθυπουργό και όχι καμαριέρα», «κλέφτες, κλέφτες», «Ελλάς, Ελλάς», και πολλά, πολλά άλλα, λιγότερο ή περισσότερο ευρηματικά, όχι όμως, και αυτό είναι το σημαντικότερο, καθοδηγούμενα από τον οποιοδήποτε κομματικό ή άλλο φορέα. Πώς αντιδρά λοιπόν η Αριστερά σε αυτή την υλοποίηση μιας ενός από τους στόχους της: να κατέβει επιτέλους ο κόσμος στους δρόμους μπροστά σε αυτή τη βία της φοροεισπρακτικής λαίλαπας που έχει εξαπολύσει εναντίον του η κυβέρνηση Παπανδρέου; Συνέχεια…