Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει και τις 3 μέρες συζητήσεις, συναυλίες από ντόπια και μεταναστευτικά συγκροτήματα, εκθέσεις, προβολές, θεατρικά δρώμενα. Την Παρασκευή τον κύκλο των συζητήσεων ανοίγουν τέσσερις εκδηλώσεις με θέμα τη “Frontex, θωράκιση των συνόρων, συρρίκνωση του πολιτικού ασύλου: Αγώνες για το δικαίωμα στη μετακίνηση”, το “Μποϊκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ”, στην οποία θα μιλήσει o Τζαμάλ Τζουμάα, μορφή του παλαιστινιακού λαϊκού κινήματος και ιδρυτής της καμπάνιας Stop the Wall, το “Μέτωπο ενάντια στις διακρίσεις: φύλο, μετανάστευση, αναπηρία, μειονότητες και σεξουαλικός προσανατολισμός” και τέλος τον “Αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων”. Το Σάββατο στις 7.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθει η συζήτηση “Ενάντια στη δικτατορία του ΔΝΤ”, στην οποία θα συμμετέχουν ως ομιλητές ο Γούλντεν Μπέλο, καθηγητής του Μπέρκλεϊ και μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, καθώς και ο συνδικαλιστής Χόρχε Βερμούδες από το γνωστό αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της Ζανόν στην Αργεντινή. Οι υπόλοιπες συζητήσεις αφορούν ζητήματα όπως “Κρίση, ‘εγκληματικότητα’, ‘ασφάλεια’ και ακροδεξιά βία”, “Ποδόσφαιρο, ρατσισμός και εθνικισμός” και “Ναρκωτικά: Παλεύοντας ενάντια στην εξάρτηση και στον αποκλεισμό”. Την Κυριακή, το πρόγραμμα περιλαμβάνει 3 συζητήσεις με θέμα “Κρίση και ρατσισμός: για την ενότητα εγχώριων και αλλοδαπών εργαζομένων”, “Ιθαγένεια, εκπαίδευση, και κοινωνικός αποκλεισμός των μεταναστών/ριών” και “Για την επιστροφή των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου”.

Πλούσιο είναι και το συναυλιακό κομμάτι του φεστιβάλ, με πρώτους να ανεβαίνουν στην κεντρική σκήνη της Παρασκευής τους Deus Ex Machina, Skaribas, Les SkartOi!, Dustbowl, ενώ στη μεταναστευτική σκηνή θα βρίσκονται συγκροτήματα 2ης και 3ης γενιάς σε hip hop, rock, grunge, όπως οι DJ Theo, Familia Ideale, Kurorat Fiks, Fried Rice, Le blonc.

Το Σάββατο θα παίξουν οι Chicks On Speed, Μιχάλης Δέλτα, The Boy, MC Yinka & The Urbanix, ενώ στη δεύτερη σκηνή θα ανέβουν μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις σε παραδοσιακές μουσικές, όπως το πολυφωνικό συγκρότημα «Rodina» (Βουλγαρία), ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές «DOEL» και το Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν. Επίσης, θα συμμετάσχουν συγκροτήματα 2ης και 3ης γενιάς σε hip hop, rock, grunge: Κώστας Παράξενος, Minus One, The U.N. Band. Μετά τις 11 μ.μ. στη ρεμπέτικη σκηνή θα βρίσκονται οι Σαμπάχ Attack.

Στο μουσικό κομμάτι της τελευταίας μέρας, στην κεντρική σκηνή στις 9.30 μ.μ. θα βρεθούν οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Encardia, Salonumuz Klimalidir, Στάθης Δρογώσης, ενώ στη σκηνή των μεταναστών διάφορα μουσικοχορευτικά σχήματα: Παιδιά από την Κοινότητα της Τανζανίας, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Πολιτιστικό Κέντρο Γεωργίας «Ο Καύκασος», παραδοσιακές μουσικές: Κούρδοι της Συρίας «Koma Hawar», συγκρότημα από την παλαιστινιακή παροικία, Natural Sound Revival (Νιγηρία). Στη ρεμπέτικη σκηνή στις 11 μ.μ. θα βρίσκεται ο Θανάσης Γκέκας και το συγκρότημά του.

Όλες τις μέρες στον χώρο του φεστιβάλ θα πραγματοποιούνται προβολές, θεατρικά δρώμενα και διάφορες performances με θέμα τη μετανάστευση, ενώ θα λειτουργούν παιδότοπος, εκθέσεις σκίτσου και αντιρατσιστικής αφίσας.

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ, 8 Ιουλίου 2010

Του Niko Ago, Η Αυγή της Κυριακής, 21 Μαρτίου 2010

Μιλούν για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού τέσσερις άνθρωποι που, από τη δική του πλευρά ο καθένας, είναι συστατικό ενός μείγματος που αποτελεί τον πυρήνα του ζητήματος. Ένα παιδί μεταναστών, ένας μετανάστης πρώτης γενιάς, μία πολιτική επιστήμονας που σπούδασε στη Γαλλία και μια ακτιβίστρια που σήμερα έχει θέση ευθύνης.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΦΟΛΑΪΑΝ – Παιδί μεταναστών από Νιγηρία
Ο ρατσισμός (είναι και) μέσα μας

Κάποτε πίστευα ότι ο ρατσισμός δεν έχει πρόσωπο και ότι ο καθένας μας έχει υπάρξει ρατσιστής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανάλογα με την περίσταση.
Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από κάποιους Έλληνες που ο φόβος τους για το μέλλον αναζητεί εξιλαστήρια θύματα. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από Αλβανόφωνους μετανάστες που αρέσκονται να χαβαλεδιάζουν μεταξύ τους κοροϊδεύοντας άλλους αλλοεθνείς σαν μια μορφή εκτόνωσης από την πίεση που οι ίδιοι δέχονται. Έχω ακούσει από φίλους μου για το πόσο σνομπ και ψηλομύτες είναι οι Παριζιάνοι απέναντι σε όποιον δεν μιλάει γαλλικά. Πώς οι Κινέζοι κυριεύουν την αγορά. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να βλέπει με καχυποψία Αλγερινούς εξαιτίας κάποιων μεμονωμένων συμβάντων βίας. Έχω νιώσει έντονα τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που ο θρησκευτικός κόσμος επιβάλλει θεωρώντας, καθένας ξεχωριστά, τη δική του θρησκεία ως την απόλυτη αλήθεια και των άλλων ως ένα λάθος που πρέπει να διορθωθεί. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από αναρχικούς όταν, στην προσπάθειά μας για αυτοοργάνωση και επιβίωση μέσω της τέχνης που αγαπάμε, αρνήθηκαν να μας υποστηρίξουν γιατί θεωρούσαν ότι το να ζει κάποιος από την τέχνη του είναι λάθος, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι τελικά πρέπει όλοι μας να έχουμε ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μας κι αυτό που αγαπάμε να μην είναι παρά μονάχα ένα χόμπι.
Ο ρατσισμός και οι διακρίσεις ίσως να μην έχουν πρόσωπο. Αν όμως κοιτάξουμε καλύτερα στον καθρέφτη, θα διακρίνουμε στο πρόσωπό μας κάποια σημάδια που αφήνουν ο φόβος, η προκατάληψη και ο δογματισμός.

ΑΡΝΤΙ ΣΤΕΦΑ – Μετανάστης από Αλβανία
Υπάρχει ρατσισμός και ανάμεσα στους μετανάστες

Μύθος η πραγματικότητα; Καθόλου μύθος, θα έλεγα εγώ. Και δεν μου το έχουν πει, το έχω δει με τα μάτια μου. Εμπλεκόμενοι και στις δυο περιπτώσεις, συμπατριώτες μου Αλβανοί. Κάπου στην Πειραιώς κοντά σε ένα φανάρι, ένα απόγευμα που γυρίζω από τη δουλειά. Πλάι μου ένα αυτοκίνητο με τρεις επιβάτες που ακούνε δυνατά αλβανική μουσική. Ο Πακιστανός προσπαθεί να καθαρίσει τα βρώμικα τζάμια του αυτοκίνητου τους. Από μέσα, οι φωνές διαπερνάνε και τη μουσική που ακούγεται στη διαπασών: φύγε, ρε μαύρε, από ‘κεί. Να πας στην πατρίδα σου, ρε κακομοίρη, που θες και Ευρώπη!!!
Και η δεύτερη περίπτωση ξανά ανάμεσα σε μετανάστες σε γραφείο του ΟΑΕΔ τούτη τη φορά. Ένας μαύρος μετανάστης προσπαθούσε να μπει εκτός σειράς. Οι άλλοι, σχεδόν όλοι μετανάστες από την Αλβανία, δεν τον αφήνουν. Φεύγει θυμωμένος και μονολογώντας και γυρνάει σε λίγα λεπτά πίσω συνοδευόμενος από δύο αστυνομικούς. Δείχνει με το δάχτυλο τον πρώτο μετανάστη που διαμαρτυρήθηκε για την «παρασπονδία» του λέγοντας ότι τον χτύπησε. Οι αστυνομικοί τού περνάνε χειροπέδες, παρά τη σύσσωμη και έντονη διαμαρτυρία των υπολοίπων, αλλά και της υπαλλήλου του ΟΑΕΔ που δεν είχε λόγο να λέει ψέματα. Μαζί με του αστυνομικούς έφυγε και ο Αφρικανός που κατήγγελλε τον «ξυλοδαρμό» του.
Τη θέση του χθεσινού «Αλβανού» στο φθηνό μεροκάματο το έχουν πάρει πλέον οι αφρικανοί. Και το «αστείο» του εργοδότη μου «αυτοί κάνουν πως δουλεύουν κι εγώ πως τους πληρώνω» δεν είναι και τόσο αστείο…

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΛ ΣΑΛΕΧ
Η διόρθωση μιας διαρκούς αδικίας

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα μας έχει διαφορετική χροιά από τα παρελθόντα έτη. Στην Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα δεν θα χρειαστεί να επαναλάβουμε τα συνήθη ευχολόγια και τις λέξεις κενές περιεχομένου. Κι αυτό γιατί την Τρίτη 16 Μαρτίου έγινε ένα ιστορικό βήμα: άλλαξε ο κώδικας ιθαγενείας και τα παιδιά των μεταναστών, τα παιδιά αυτά που τα αντιμετωπίζαμε μέχρι σήμερα ως παρίες, αποκτούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ιθαγένεια -το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στο δικαίωμα, που επί σειρά ετών τους το στερούμε. Και μαζί μ’ αυτά θα νιώσουμε κι εμείς, για λίγο, εθνικά υπερήφανοι. Και, ποιος ξέρει, ίσως και να μας παρασύρει η αισιοδοξία και η χαρά τους.
Ναι, το ψηφισθέν νομοσχέδιο ίσως να είναι δειλό, ναι, ίσως να είναι και άδικο, αλλά το βήμα έγινε και δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα επιστροφής σε πρότερες μεσαιωνικές καταστάσεις, καθώς μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου παράγονται έννομες συνέπειες από το Σύνταγμα που δεν μπορούν να καταργηθούν.
Βέβαια, η ιθαγένεια δεν είναι πανάκεια. Δεν είναι το μαγικό ραβδάκι δια μέσου του οποίου επιλύονται όλα τα προβλήματα. Ο νόμος αυτός αποτελεί ένα ιστορικό βήμα που θα αποτιμηθεί ιστορικά. Δεν θα πρέπει όμως να τον εγκαταλείψουμε στην τύχη του και να επαναπαυθούμε στα δίκαια μας καταγγέλλοντας απλώς τον διπλανό μας. Χρειάζεται κόπος και επαγρύπνηση. Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες αλλά και πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών. Πρόκειται για ένα στοίχημα που δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε. Και το στοίχημα θα χαθεί εάν επιτρέψουμε να υπάρξουν στην Ελλάδα δύο κατηγορίες Ελλήνων. Γιατί, στην περίπτωση αυτή, οδηγούμαστε στον εκφασισμό της κοινωνίας που όταν αυτός ολοκληρωθεί θα είναι τραχύς, αιματηρός, μη αντιστρέψιμος και οπωσδήποτε καθολικός, καθώς είναι σαφές ότι δεν υφίσταται επιλεκτικός φασισμός.

ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΙΑΚΑΚΗ, Πολιτικός επιστήμων
Ο αγώνας κατά του ρατσισμού πρέπει να είναι διαρκής

Ο ρατσισμός δεν είναι μια ασθένεια που μπορούμε απλώς να την θεραπεύσουμε. Μας ενοχλεί τόσο, ακριβώς επειδή παρεισφρέει ύπουλα όταν δεν το περιμένουμε, εκεί που θεωρούμε ότι έχει σταματήσει να υπάρχει.
Κοινωνικός, φυλετικός, θεσμικός, είναι μερικά από τα πολλά πρόσωπα του σύγχρονου ρατσισμού, που ωστόσο όλα σχετίζονται με τον αποκλεισμό από κοινωνικά αγαθά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η αναγνώριση, ο σεβασμός αλλά και οι δυνατότητες πρόσβασης ευάλωτων ομάδων σε υψηλού κύρους κοινωνικές θέσεις.
Σήμερα ο ρατσισμός εμφανίζεται στην Ελλάδα με διαφορετική ένταση από παλαιότερα: ο πάντα παρών αντισημιτισμός αλλά και η πρόσφατη ισλαμοφοβία, η ομοφοβία, η γενική ανησυχία ότι «μαύρισε ο τόπος», καθώς και η αγανάκτηση για την υποβάθμιση ολόκληρων συνοικιών, τη στιγμή που αποσιωπάται η «αποχώρηση» του κράτους και των υπηρεσιών του από αυτές.
Ο «εχθρός», ο «ξένος», είναι ο κάθε φορά διαφορετικός. Τόσο διαφορετικός, ώστε να μοιάζει καταδικασμένος στο περιθώριο μιας δήθεν ομοιογενούς κοινωνίας, η οποία ωστόσο ιστορικά ενέταξε μειονότητες, διαμόρφωσε πληθυσμούς και μαζί συγκρότησε μια συνεχώς ανανεούμενη πολιτική κοινότητα που σήμερα για άλλη μια φορά καλείται σε μετασχηματισμό και σε άνοιγμα του δημοκρατικού πεδίου. Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι ο ρατσισμός θα σταματήσει να υπάρχει;
Η συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών φορέων, η συνεπής και με συνέχεια αντιρατσιστική δράση ατόμων και συλλογικοτήτων, η παρέμβαση με αντιρατσιστική εκπαίδευση ήδη από μικρή ηλικία, θα επιτρέψουν όχι μόνο την υπέρβαση του ορατού και έντονα επιθετικού εθνοφυλετικού ρατσισμού, αλλά και του υπόγειου και λανθάνοντα, που, συνδέοντας την φιλανθρωπία με τον ρατσισμό, λυπάται τους ανθρώπους ακριβώς για τη διαφορετικότητά τους.

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 Φλεβάρη:

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!
ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

3 μ.μ. Συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στη Βουλή
5 μ.μ. Συναυλία στο Σύνταγμα με συγκροτήματα μεταναστών 2ης γενιάς και έλληνες καλλιτέχνες

Αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις – Κοινωνικοί φορείς

Tου Πάσχου Μανδραβελη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27 Ιανουαρίου 2010

Έχει ένα δίκιο να υποστηρίζει ο κ. Αντώνης Σαμαράς ότι «το αίτημα για υπουργείο Οικογένειας είναι αληθινά επαναστατικό». Πραγματικά: Τέτοια υπουργεία δημιουργούνται έπειτα από επαναστάσεις ή πιο συγκεκριμένα όταν αυτές εκφυλίζονται σε απολυταρχισμούς και το κράτος προσπαθεί να ελέγξει και τον πυρήνα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης που είναι η οικογένεια.

Στην ομιλία του προς τις γυναίκες της Νέας Δημοκρατίας προχθές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επεσήμανε επίσης ότι «στον χώρο των ιδεών πρέπει να επαναφέρουμε πρότυπα και αρχές Αξιοπρέπειας και Αξιοκρατίας: Στις προσωπικές σχέσεις, στην πολιτική ζωή, στην κοινωνία – παντού!».

Σύμφωνοι: η αξιοπρέπεια και η αξιοκρατία είναι ζητούμενο στην πολιτική ζωή. Θέλουμε αξιοπρεπείς βουλευτές που δεν θα κρύβονται πίσω από τη βουλευτική ασυλία. Θέλουμε ο δημόσιος τομέας να στελεχώνεται αξιοκρατικά. Αλλά τι σημαίνει «αξιοκρατία» στην κοινωνία και στις προσωπικές σχέσεις; Θα επιλέγουμε τους φίλους με βιογραφικά ή θα συνάπτουμε σχέσεις με διαδικασίες openflirt;

Από την άλλη, ας σκεφτούμε λίγο. Τι θα μπορούσε να κάνει ένα επαναστατικό «υπουργείο Οικογένειας»; Μια ιδέα είναι να προσλάβει τους εκατοντάδες χιλιάδες που δεν έχουν δουλειά. Ολοι ξέρουμε ότι η ανεργία διαλύει οικογένειες, οπότε αν το κράτος φτιάχνει διαρκώς νέους φορείς, θα έχει λυμένα τα χέρια να αντιμετωπίζει τις άλλες αιτίες διαζυγίων, όπως η έλλειψη αξιοπρέπειας στη σχέση των ζευγαριών.

Το «υπουργείο Οικογένειας» θα μπορούσε να ασχοληθεί με το πρόβλημα της υπογεννητικότητας που είναι ένα μόνιμο άγχος των συντηρητικών στη χώρα μας. Είναι ίσως παράδοξο, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που ανησυχούν για την απώλεια της εθνικής συνέχειας λόγω της υπογεννητικότητας, αρνούνται ταυτόχρονα την ένταξη των μεταναστών που μετέχουν της ημετέρας παιδείας. Προφανώς γι’ αυτούς η ελληνικότητα είναι κληρονομική εξ ου και το «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι». Ενα «επαναστατικό υπουργείο Οικογένειας» θα μπορούσε να κάνει πράξη την παλιά υπόσχεση «και παιδιά θα σας κάνουμε». Οχι με τον χυδαίο τρόπο, αλλά με μια γενική γραμματεία τεκνοποίησης, η οποία θα είναι συμβεβλημένη με κέντρα εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Επιπλέον, πώς θα μπορούσε ένα κόμμα (ακόμη κι αν είχε την εξουσία) να βοηθήσει τη γυναίκα «να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικογένεια»; «Αυτό είναι εφικτό», είπε προχθές ο κ. Σαμαράς. «Με τον άνδρα συμπαραστάτη της, όχι ανταγωνιστή της. Αληθινό σύντροφο, όχι “δυνάστη” της. Ούτε αντίπαλό της». Δηλαδή; Θα δημιουργηθεί κάποια υπηρεσία «οικογενειοφυλακής» που θα ελέγχει αν και κατά πόσο ένας άνδρας είναι «δυνάστης» ή «σύντροφος»;

Μπορεί να ήταν μια άτυχη στιγμή η ομιλία του κ. Σαμαρά, αλλά δείχνει το άγχος του να καλύψει τη συντηρητική ατζέντα. Μόνο που σ’ αυτήν την ομιλία την υπερκάλυψε. Κουίζ: σε ποιο βιβλίο, φυλακισμένου, καταγράφεται με λεπτομέρειες η πολιτική βούληση «να ανυψωθεί ο θεσμός της οικογένειας»; Δεν λέμε ότι οι προχθεσινές προτάσεις κρατικού παρεμβατισμού στον χώρο της οικογένειας είναι εμπνευσμένες από το «Ο Αγών μου», αλλά υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή μεταξύ συντηρητισμού και φασισμού. Ισως άθελά του, προχθές, ο κ. Σαμαράς την έσβησε. Γιατί η οικογένεια και οι προσωπικές σχέσεις παραείναι ιερά για να υπάρχει έστω σαν σκέψη η κρατική παρέμβαση.

Του Κωστή Παπαϊωάννου,

Ποιους αφορά η ιθαγένεια των μεταναστών; Ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές ελίτ; Τη γραφειοκρατία ενός υπουργείου; Μερικούς «γραφικούς» κοσμοπολίτες διανοούμενους; Τους συνήθεις δημοσιολογούντες επί παντός επιστητού; Το θέμα δεν αφορά μόνο ή κυρίως αυτούς. Πού είναι οι κοινωνικοί εταίροι, οι εργοδοτικές ενώσεις και τα συνδικάτα των εργαζομένων; Πού είναι οι επιστημονικοί σύλλογοι και οι επαγγελματικές ενώσεις; Τα σωματεία των εκπαιδευτικών δεν έχουν άποψη για το καθεστώς των μαθητών τους, αυτών των παιδιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε δεύτερη γενιά μεταναστών; Οι δικηγορικοί σύλλογοι και οι ενώσεις των δικαστών δεν αντιμετωπίζουν την καθημερινή πραγματικότητα της γκρίζας μεταναστευτικής ζώνης μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας; Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι πρέπει να μιλήσουν. Οφείλουν οι υπεύθυνες και νηφάλιες φωνές, ανεξαρτήτως της άποψης που θα εκφέρουν, να αποτελέσουν αντίβαρο στο επιχειρούμενο εμπόριο εντυπώσεων. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα πολιτικά κόμματα. Πρέπει να μιλήσουν με σαφήνεια και γενναιότητα για ένα θέμα που διχοτομεί το εκλογικό τους ακροατήριο. Αν αφήσουν το στενό πολιτικό κόστος να ορίσει τη θέση τους, μακροπρόθεσμα κερδισμένος θα είναι ένας κομματικός φορέας, εκείνος που εργολαβικά και προνομιακά τα τελευταία χρόνια τρέφεται από τα φοβικά αποφάγια του πολιτικού μας συστήματος. Να μιλήσουν λοιπόν με σαφήνεια και να δηλώσουν αν θέλουν γενναίες πολιτικές ένταξης, αν προτιμούν τη σημερινή κατάσταση ή αν έχουν κάτι άλλο να προτείνουν. Το επόμενο διάστημα πρέπει με τον τρόπο τους να «μιλήσουν» και τα μέσα ενημέρωσης, κυρίως τα ηλεκτρονικά. Οφείλουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη που οι ίδιες έχουν θεσπίσει. Σταχυολογώ: Πρώτον, η ραδιοτηλεόραση «αναγνωρίζει και σέβεται εμπράκτως τη διαφορά των απόψεων και υπερασπίζεται την ελευθερία μεταδόσεως διαφορετικών απόψεων». Δεύτερον, «δεν επιτρέπεται η παρουσίαση προσώπων με τρόπο που να μπορεί, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, να ενθαρρύνει τον εξευτελισμό, την κοινωνική απομόνωση ή τις δυσμενείς διακρίσεις εις βάρος μέρους του κοινού βάσει ιδίως του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, της γλώσσας, της θρησκείας…» Ειδάλλως, τον τόνο στον δημόσιο διάλογο θα δώσουν αλαλάζοντες τηλεπωλητές βιβλίων και ανώνυμοι διαδικτυακοί εθναμύντορες που έχουν «ξεσαλώσει» απειλώντας και βρίζοντας. Οι ίδιοι που εσχάτως «ανακάλυψαν» ότι το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια βασίζεται σε πρόταση μιας ΜΚΟ, της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και θριαμβολογούν για την αποκάλυψη της αντεθνικής σκευωρίας! Ωσάν να ήταν ποτέ κρυφή αυτή η πρωτοβουλία, ωσάν να μην παρουσιάστηκε πέρσι σε δημόσια εκδήλωση και να μην επιδόθηκε επισήμως στα πολιτικά κόμματα! Το γαρ πολύ της θλίψεως…
Τέλος, δεν αντέχω τον πειρασμό να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από άρθρο του Γ.Α. Βλάχου του 1928: «Η “Καθημερινή” πολιτικάς σχέσεις με τους πρόσφυγας δεν θέλει να έχει. Δεν έχει διάθεσιν να ακούη πρόσφυγας πολιτικολογούντας, δεν συζητεί με επιτροπάς προσφύγων διά ζητήματα αφορώντα τον τόπον, δεν ζητεί ούτε ψήφους ούτε αναγνώστας εις τους συνοικισμούς (…) Δεν τους θέλομεν ούτε ως ψηφοφόρους, ούτε ως εκλογείς, ούτε ως εκλέξιμους, ούτε ως πολίτας δικαιουμένους να κυβερνούν την Ελλάδα» (προσφυώς το ανέσυρε ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, 9/1/10). Αν μη τι άλλο, η αντικατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τους μετανάστες αποδεικνύει την αδιάσπαστη εθνική μας συνέχεια στη διαχείριση του φόβου.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Του Νάσου Θεοδωρίδη, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Η πιο σημαντική τομή που φαίνεται να κομίζουν οι νέες ρυθμίσεις για την απονομή ιθαγένειας σε μετανάστες/τριες συνίσταται στη ρήξη που επέρχεται στην «εθνική ταυτότητα» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στο «συλλογικό φαντασιακό» των Ελλήνων επί πολλές δεκαετίες, λόγω μιας συστηματικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης από παντελώς εσφαλμένες και επιστημονικά ατεκμηρίωτες αντιλήψεις περί «ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας».
Από την άποψη αυτή, η επικείμενη απώλεια της «μονοπωλιακής θέσης» του «δικαίου του αίματος» συνιστά, πράγματι, ένα θετικό πολιτισμικό σοκ για την κυρίαρχη εθνικιστική θεώρηση.
Αναμφίβολα, μια ενδελεχής μελέτη των προτεινόμενων λύσεων δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο θετικά όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Οταν κατά τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει με περισσό ζήλο όχι μόνο να κρατούν πεισματικά κλειστές τις στρόφιγγες της νομιμοποίησης αλλά και να διατηρούν αλώβητο εκείνο ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μετάβαση από τη νομιμότητα στην παρανομία (όπως π.χ. σύνδεση ανανέωσης άδειας διαμονής με αριθμό ενσήμων), τότε είναι φανερό ότι έχουν ήδη δημιουργηθεί όλοι οι αποτρεπτικοί όροι που θα εμποδίσουν πάρα πολλούς μετανάστες ενταγμένους στην ελληνική κοινωνία να επωφεληθούν από τις νέες ρυθμίσεις, αφού η απονομή ιθαγένειας των παιδιών τελεί σε συνάρτηση με το «νόμιμο καθεστώς» των γονέων. Πέρα από το γεγονός ότι το τυπικό στοιχείο της κατοχής ή μη μιας νόμιμης άδειας διαμονής -και μάλιστα επί πενταετία- δεν μπορεί να είναι καθοριστικό ως κριτήριο πραγματικής και ουσιαστικής ένταξης γονέων και τέκνων στην ελληνική κοινωνία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα τέκνα «μη νόμιμων» γονέων υφίστανται μια έμμεση κύρωση για την οποία τα ίδια δεν φέρουν απολύτως καμία ευθύνη, όπως πιθανότατα δεν ευθύνονται ούτε καν οι γονείς, καθώς απουσιάζει επιδεικτικά ένα διαρκές σύστημα ανοιχτής διαδικασίας νομιμοποίησης που θα οδηγούσε σε βασική επίλυση προβλημάτων των μεταναστών/τριών, αλλά και της κοινωνίας υποδοχής (π.χ. επ’ ωφελεία των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος). Εξάλλου, υπάρχει ήδη σαφής υπαναχώρηση σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, καθώς η τριετία σχολικής φοίτησης έγινε εξαετία, αποκλειστικά και μόνο προς άμβλυνση πιθανών αντιδράσεων, ενώ το δικαίωμα ψήφου χορηγείται -κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο- σε έναν πολύ μικρό αριθμό αλλοδαπών, ενώ θα έπρεπε να δίδεται σε όλους όσοι συμπληρώνουν την πενταετία, δίχως άλλη προϋπόθεση.
Σε ό,τι αφορά την πολιτογράφηση, αν λάβει κανείς υπόψη τις νοοτροπίες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, όπως τη γνωστή μίζερη αντίληψη εθνικής περιχαράκωσης, τότε θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη ότι οι νέες διατάξεις φέρνουν έναν αέρα στοιχειώδους νεωτερικότητας μέσα σε μια έρημο απολυταρχίας (π.χ. ως προς την αιτιολογία των αποφάσεων απόρριψης). Το εάν όμως θα πρέπει ή όχι να πανηγυρίζει κανείς για το θρίαμβο του «αυτονόητου» σχετίζεται αναπόφευκτα με το βαθμό ωριμότητας των γενικότερων συνθηκών. Υποστηρίζω, δηλαδή, ότι σήμερα θα ήταν απολύτως ρεαλιστική, υπό προϋποθέσεις, μια κάμψη της αρχής της απόλυτης διακριτικής ευχέρειας και εξουσίας που διαθέτει ένα κυρίαρχο κράτος ως προς την απονομή ιθαγένειας σε αλλοδαπούς πολίτες προς όφελος της αρχής του σεβασμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ιδίως εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλη η χρονική διάρκεια κατά την οποία ένας αλλοδαπός έχει ζήσει στην Ελλάδα. Αυτό θα σήμαινε θέσπιση «δέσμιας αρμοδιότητας» της Διοίκησης για κατ’ αρχήν υποχρεωτική αποδοχή, εκ μέρους της, όλων των αιτήσεων κτήσης ιθαγένειας ενηλίκων μετά την πάροδο ενός μεγάλου αριθμού ετών διαμονής στη χώρα, πλην ειδικών εξαιρέσεων.
Επί του παρόντος, ας αγωνιστούμε όλοι και όλες για να διασφαλιστεί ότι την ύστατη ώρα δεν θα υπάρξουν υπαναχωρήσεις από τα ήδη εξαγγελθέντα, αλλά και για να επιτευχθούν περισσότερες και τολμηρότερες βελτιώσεις. Παράλληλα, ας απολαύσουμε τον παροξυσμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»

Του Γιώργου Αγγελόπουλου, ΤΑ ΝΕΑ, Πρόσωπα, 4 Ιανουαρίου 2010

«Είμαι Ιταλός και έχω μαύρο δέρμα», έγραψε ο συγγραφέας Παπ Χουμά στη «Ρεπούμπλικα» και αφηγήθηκε τη «γεμάτη εμπόδια» ζωή ενός μαύρου Ιταλού. Η αφήγησή του άνοιξε μια συζήτηση για τον ρατσισμό στην Ιταλία.

Ο Παπ Χουμά γεννήθηκε το 1957 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, εδώ και 15 χρόνια είναι Ιταλός πολίτης, εργάζεται σ’ ένα βιβλιοπωλείο του Μιλάνου και έχει γράψει δύο βιβλία που εκδόθηκαν το 1990 και το 2005. «Είμαι Ιταλός κι έχω μαύρο δέρμα. Ενας ‘Black Italian’, όπως άκουσα να λένε δύο Αφροαμερικανοί της ασφάλειας στον έλεγχο διαβατηρίων του αεροδρομίου της Βοστώνης. Ομως έχετε ιδέα τι σημαίνει να είσαι Ιταλός και να έχεις μαύρο δέρμα σήμερα στην Ιταλία;», έγραψε ο Χουμά στη «Ρεπούμπλικα».

Στο άρθρο του μίλησε για τις προσβολές, τον ρατσισμό που αντιμετωπίζει καθημερινά. Οταν εμφανίστηκε σ’ ένα γραφείο της δημαρχίας για να πάρει ένα πιστοποιητικό, το χρώμα του δέρματός του αιφνιδίασε τους δημοτικούς υπαλλήλους. «Η υπάλληλος δεν κοίταξε καν την ταυτότητα που της έδειχνα και μου ζήτησε άδεια παραμονής. Οταν της είπα ότι δεν έχω, αλλά αρκούσε να κοιτάξει τι έγραφε η ταυτότητα, ‘Ιταλός’, εκείνη περιήλθε σε αμηχανία και ζήτησε τη βοήθεια δύο συναδέλφων της. ‘Μου έδωσε την ιταλική ταυτότητά του, αλλά λέει πως δεν έχει άδεια παραμονής. Πώς είναι δυνατόν; Πώς έβγαλες ταυτότητα, αν δεν έχεις άδεια παραμονής… καταλαβαίνεις; Από πού πήρες αυτό το έγγραφο; Καταλαβαίνεις ιταλικά;’. ‘Δεν έχω άδεια παραμονής’, περιοριζόμουν να απαντώ…».

Ο Χουμά εξηγεί πως, σε άλλες περιπτώσεις που υπογράμμιζε αμέσως το γεγονός ότι είναι ιταλός πολίτης, συναντούσε αντιδράσεις του τύπου «έχεις ιταλικό διαβατήριο, αλλά δεν είσαι Ιταλός» ή «δεν έχεις ιταλική εθνικότητα, όπως εμείς, αλλά μόνο την ιταλική υπηκοότητα». Οταν μετακόμισε στην καινούργια πολυκατοικία του, ο γείτονάς του τον πέρασε για πλασιέ και θέλησε να τον πετάξει έξω. Μια φορά που πήγε να ξεκλειδώσει το αυτοκίνητό του, κάποιος που τον είδε παραλίγο να ειδοποιήσει διερχόμενους αστυνομικούς ότι «ένας μαύρος κλέβει αυτοκίνητο». Οποτε μπαίνει στο τραμ, είναι πάντα προετοιμασμένος για προσβολές. Η ιταλική υπηκοότητά του δεν βοηθάει· «δεν φτάνει που είσαι μαύρος, αλλά κάνεις και τον Ιταλό» του λένε…

Ο απεσταλμένος της γαλλικής «Λε Μοντ» στην Ιταλία επισημαίνει πως πολλοί μετανάστες γίνονται Ιταλοί πολίτες έπειτα από μια μακροχρόνια διαδικασία -40.000 έγιναν το 2008, τετραπλάσιοι απ’ ό,τι το 2000. Ομως για πολλούς συμπολίτες τους παραμένουν ξένοι. Και, όπως υπογραμμίζει στην επιθεώρηση Limes ο γεννημένος στην Τεχεράνη Ιταλός Μπιγιάν Ζαρμαντιλί, ο ρατσισμός των αρχών, «αυτός που υπερβαίνει τη χυδαιότητα του αδαούς, του απολίτιστου, κινδυνεύει να γίνει μια δομική ασθένεια της κοινωνίας, μια ασθένεια που είναι δύσκολο να ιαθεί: η ασθένεια όπου το θύμα συγχέεται με τον δήμιο». Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ιταλία».

ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΥΡΕ

Η κατάθεση του ν/σ της κυβέρνησης με τον τίτλο «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα», αποδίδει – πολύ ετεροχρονισμένα βέβαια – ένα μέρος των αυτονόητων δημοκρατικών δικαιωμάτων που στερούνταν αδικαιολόγητα χιλιάδες μετανάστες-ριες, αυτοί και τα παιδιά τους.
Σημειώνουμε τα εξής. Χρειάστηκε να καταλήξει σε σχιζοφρενικό αδιέξοδο η πολιτική των κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), σχεδόν 2 δεκαετίες τώρα, για τα παιδιά των μεταναστών, μέχρι το σημερινό ν/σ να προσαρμοστεί τελικά απλά στην ίδια την πραγματικότητα! Χρειάστηκε παιδιά να βρεθούν στα κρατητήρια και να κινδυνέψουν με απέλαση! Χρειάστηκε 5 αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (από το 1992 ως το 2006) για να υιοθετηθεί κάποιας μορφής δικαίωμα στην ψήφο, όταν αυτό εφαρμόζεται ήδη στα 14 από τα 27 κράτη-μέλη. Χρειάστηκε να καταγγελθούν αυτές οι πολιτικές ξανά και ξανά χρόνια τώρα. Και πάνω από όλα χρειάστηκε οι μετανάστες-ριες, το αντιρατσιστικό και το μαζικό κίνημα να παλέψουν ακούραστα για τα αυτονόητα από θέση αρχών!
Με βάση τις ίδιες αρχές προκύπτει η κριτική και οι προτάσεις μας.
Το γεγονός πως η κυβέρνηση δια του ν/σ υιοθετεί μέρος της ατζέντας του αντιρατσιστικού κινήματος, δεν μας στερεί έδαφος. Όχι, για όσο θα υπάρχουν άνθρωποι χωρίς χαρτιά! Όχι, για όσο η παροχή ασύλου θα παραμένει κάτω από 1%! Όχι, για όσο τα κέντρα κράτησης θα θυμίζουν «εξπρές του μεσονυκτίου». Όχι, για όσο οι μετανάστες-ριες θα γίνονται τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης.
Γιατί τελικά οι σημερινοί φίλοι των μεταναστών-ριών και των παιδιών τους, από την μια δίνουν δημοκρατικά δικαιώματα σε κάποιους, ενώ συνεχίζουν να τα στερούν σε πολλούς άλλους. Από την μια φορούν το «ευαίσθητο» προσωπείο, κι από την άλλη εφαρμόζουν ανάλγητες πολιτικές για το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα δημόσια αγαθά, σε όλα αυτά δηλ. που πάντα είμασταν «συγκάτοικοι» έλληνες και μετανάστες. Και για όλα αυτά που θα πρέπει όπως πριν έτσι και πάντα να παλέψουμε από κοινού!

Για το ζήτημα της ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών
1. Δεν αποδεχόμαστε να εξοστρακίζονται από την ρύθμιση χιλιάδες παιδιά μεταναστών γεννημένων ή μεγαλωμένων στην Ελλάδα, επειδή οι γονείς τους δεν έχουν άδεια παραμονής με υπαιτιότητα των ακολουθούμενων μεταναστευτικών πολιτικών. Κι αυτό αφορά εξίσου τα παιδιά όσων δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις του Ν.2910/2001 ή του Ν.3386/2005, αλλά και όσων μετά το 2005 δεν τους δόθηκε ποτέ καμιά δυνατότητα νομιμοποίησης (το ΙΜΕΠΟ τους υπολογίζει σε 250.000 περίπου). Αλλά αφορά και τα παιδιά όσων εξέπεσαν της νομιμότητας, εξαιτίας για παράδειγμα εργοδοτικής αυθαιρεσίας με ασφαλιστικές εισφορές κ.α (από δηλώσεις του Υπ. Εσ.  Γ. Ραγκούση αυτοί είναι 140.000 άνθρωποι).
2. Πιστεύουμε πως η ολοκλήρωση έξι τουλάχιστον τάξεων σε ελληνικό σχολείο ως προϋπόθεση για την απόκτηση της ιθαγένειας από παιδιά μεταναστών που μεγάλωσαν από μια ηλικία και μετά εδώ, είναι πηγή αδικίας. Η ένταξη σε μια νέα και εντελώς διαφορετική σχολική πραγματικότητα προϋποθέτει εντατικότερη προσπάθεια και συμπύκνωση μεγαλύτερης γνώσης σε λιγότερο χρόνο. Με αυτή την έννοια θεωρούμε ότι οι τρείς τάξεις είναι αρκετές.

Για το δικαίωμα στην ψήφο
Σημειώνουμε πως σε σχέση με προηγούμενες δηλώσεις της κυβέρνησης για παροχή του δικαιώματος ψήφου μόνο σε όσους μετανάστες κατείχαν το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος (δηλ. 5ετή άδεια παραμονής, την οποία παρεπιπτόντως έχουν μόλις λίγο περισσότεροι από 100), το ν/σ επεκτείνει σε περισσότερες κατηγορίες (10ετείς άδειες, αόριστης διάρκειας, συζύγους ελλήνων, γονείς ανήλικων ελλήνων, πρόσφυγες, επικουρικό ή ανθρωπιστικό καθεστώς κ.λ.π.).
Η αλήθεια όμως είναι πως τα πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών μπήκαν στην κλίνη του Προκρούστη. Κι εξηγούμαστε:
1) Το πνεύμα και το γράμμα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών οδηγιών για το δικαίωμα στην ψήφο μή ευρωπαίων πολιτών αφορά στην συνολική νόμιμη παραμονή 5 ετών. Και καθόλου στον τύπο άδειας που κάποιος-α κατέχει! Με βάση το ν/σ προκύπτουν -κατά δήλωση Γ.Ραγκούση- 80-90.000 εν δυνάμει νέοι ψηφοφόροι από τις γραμμές των μεταναστών για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010. Ενώ αν τηρούνταν ουσιαστικά οι ευρωπαϊκές οδηγίες, αυτός ο αριθμός θα ήταν πολλαπλάσιος! Ζητάμε την αποκατάσταση αυτής της στρέβλωσης.
2) Κι ακόμα ζητάμε την πλήρη εφαρμογή του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.

Για τις αλλαγές στην πολιτογράφιση
Είναι αλήθεια πως οι αλλαγές γίνονται σε όσα σημεία δικαίως είχε επικριθεί ο ελληνικός κώδικας από το αντιρατσιστικό κίνημα. Θεωρούμε θετική την μείωση του συνολικού χρόνου παραμονής από 10ετία σε 5ετία. Επιτέλους εισάγεται η αιτιολογημένη απάντηση στο αίτημα πολιτογράφισης -απλή κοινή λογική- ωστόσο θεωρούμε υπερβολικό τον χρόνο αναμονής των 2 χρόνων. Όσο για το παράβολο πέφτει μέν από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ, αλλά ακόμα κι έτσι παραμένει το πιο ακριβό στην Ε.Ε. -ακολουθεί η Αυστρία με 700 ευρώ. Διεκδικούμε την δραστική μείωση του στα όρια του μ.ο. άλλων παραβόλων στην Ελλάδα (π.χ. το παράβολο για το ελληνικό διαβατήριο είναι 100 ευρώ).

Mετανάστευση και Ισλάμ στην Ελλάδα

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009, 18.00 μμ
Αίθουσα «ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ», Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αιγάλεω
(έναντι ΜΕΤΡΟ ΑΙΓΑΛΕΩ)

Ομιλητές:
Ζαβός Αλέξανδρος
Mαθηματικός, Πρόεδρος Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής (συμβουλευτικού οργάνου Υπουργείου Εσωτερικών)
Ναιμ Ελγαντούρ
Πρόεδρος Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος
Κώστας Πικραμένος
Πρόεδρος Εταιρίας Ελληνο-Γαλλικής Φιλίας & Συνεργασίας
Ερευνητής: Σύγχρονη Τουρκία – Μουσουλμανικές Κοινότητες στην Ευρώπη

ΘΕΜΑ: ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2009

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009, Ώρες: 5μ.μ. – 9.30 μ.μ. Αίθουσα ΕΣΗΕΑ – Ακαδημίας 20, Αθήνα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Σύντομοι χαιρετισμοί (ώρα 5μμ) από τους διοργανωτές και από το αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων Δικηγόρο κ. Σοφία Σπηλιωτοπούλου

Α΄ Ενότητα (17:30- 19:15)
Θεσμικό πλαίσιο προστασίας ευάλωτων κοινωνικών ομάδων : Νομικές Μελέτες για λογαριασμό του ευρωπαϊκού Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων για το έτος 2009
Συντονίζει η Μαρία Μουσμούτη, Εκτελεστική Διευθύντρια του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου
Ομιλητές: 1. Αλκμήνη Φωτιάδου – Δικηγόρος & συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, «Οι επιπτώσεις της Οδηγίας για τη φυλετική ισότητα»
2. Ελένη Σπαθανά – Δικηγόρος & συνεργάτιδα του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης «ΑΝΤΙΓΟΝΗ», «Τα θεσμικά δικαιώματα των μεταναστών χωρίς χαρτιά κατά τις διαδικασίες εθελοντικής και μη εθελοντικής επιστροφής τους στη χώρα προέλευσης»
3. Δρ. Βασίλειος Τζέμος, Ειδικός Σύμβουλος Συνηγόρου του Πολίτη, «Το θεμελιώδες δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη»
4. Ανδρέας Δημόπουλος – Δικηγόρος και συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, «Ψυχική Υγεία και θεμελιώδη δικαιώματα»
5. Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, «Η προστασία των προσωπικών δεδομένων στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα»

Β΄ Ενότητα (19:45 –21:30)
Ζητήματα παραβιάσεων Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του 2009
Συντονίζει ο Δικηγόρος Νάσος Θεοδωρίδης, Διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία , την Ειρήνη και τη Μη Βία «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»
Ομιλητές : 1. Νίκος Φραγκάκης – Δικηγόρος & πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών, «Οι εκκρεμότητες της Ελλάδας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σύμφωνα με τις τελευταίες Εκθέσεις Διεθνών Οργανισμών (ECRI, CERD)»
2. Μαριάννα Τζεφεράκου – μέλος της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Μεταναστών και Προσφύγων, «Οι αλλοδαποί στο στόχαστρο : Μαζικά πογκρόμ κατά μεταναστών στα αστικά κέντρα & παραβιάσεις δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο ανά την επικράτεια»
3. Λυδία Μπολάνη – επιστημονική συνεργάτιδα της ΕΕΔΑ, «Συνοπτική κριτική της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην πρόσφατη τροποποίηση του Π.Δ. για το άσυλο και στις θερινές τροπολογίες περί μεταναστευτικής πολιτικής»
4. Τζανέτος Αντύπας, πρόεδρος της ΜΚΟ “Praksis”, «Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων : οι επιπτώσεις της παραμέλησης ενός θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος»

http://0racism100solidarity.wordpress.com

http://dikaiomatansyn.wordpress.com/»>http://dikaiomatansyn.wordpress.com/

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (Μέγαρο Μουσικής) το διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη (GFMD). Παράλληλα με τις εργασίες της κυρίως διοργάνωσης θα πραγματοποιηθεί και η λεγόμενη «συνάντηση της κοινωνίας των πολιτών» στον Αστέρα της Βουλιαγμένης.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις, που εδώ και σχεδόν μια εικοσαετία παλεύουμε ενάντια στο ρατσισμό, λέμε ΟΧΙ σε αυτό το ψευδεπίγραφο Φόρουμ γιατί:
* Είναι εξοργιστικό οι ίδιες οι κυβερνήσεις που έχουν εξαπολύσει πογκρόμ σε όλη την Ευρώπη (ή και αλλού στον κόσμο) εναντίον των μεταναστών, να στήνουν τώρα «νηφάλιες» συζητήσεις για τη μετανάστευση, συζητήσεις για τους αριθμούς της ανάπτυξης και όχι για τις ζωές των ανθρώπων που χάνονται ή καταρρακώνονται καθημερινά.
* Με τέτοιου είδους εκδηλώσεις επιχειρείται να δοθεί πολιτική νομιμοποίηση στις αντι-μεταναστευτικές πολιτικές που ακολουθούν τα δυτικά κράτη. Η φλυαρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα για τη συστηματική παραβίασή τους.
* Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας η συζήτηση για τα δεινά των προσφύγων των φτωχών χωρών, την ίδια στιγμή που οι πλούσιες χώρες παροξύνουν τις πολιτικές λεηλασίας και κατοχής που γιγαντώνουν την προσφυγιά.
* Αποτελεί πραγματικό σκάνδαλο να σπαταληθούν εκατομμύρια για μια διακυβερνητική φιέστα, την ίδια ακριβώς στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες στη δήθεν πολιτισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν καν πρόσβαση στη στέγη και σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας.
* Η διαχείριση της μετανάστευσης και η σύνδεσή της με την ανάπτυξη αποσκοπούν μονάχα στην κερδοσκοπία των επιχειρήσεων των χωρών υποδοχής και την εκμετάλλευση των μεταναστευτικών εμβασμάτων από τις κυβερνήσεις των χωρών αποστολής. Την ίδια στιγμή η συντριπτική πλειονότητα τόσο των μεν όσο και των δε συναινούν στην υπερεκμετάλλευση των μεταναστών και μεταναστριών, ενώ επιβάλλουν και αποδέχονται ένα καθεστώς στέρησης δικαιωμάτων και προωθούν ένα πλέγμα αντιμεταναστευτικών πολιτικών και ρατσιστικών συμφωνιών επανεισδοχής.
* Η ελληνική κυβέρνηση που υποδέχεται το Φόρουμ έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Μια επίθεση που μετατρέπει την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς σε επίσημη κρατική πολιτική. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, οι θάνατοι προσφύγων στα σύνορα είναι ρουτίνα, το άσυλο έχει ουσιαστικά καταργηθεί, τα στρατόπεδα κράτησης προσφύγων είναι πραγματικά κολαστήρια, η αστυνομική βία εναντίον των μεταναστών είναι κομμάτι της καθημερινότητας, οι διακρίσεις σε βάρος των αλλοδαπών εργαζομένων έχουν θεσμικό χαρακτήρα, τα παιδιά τους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ δεν έχουν κανένα δικαίωμα.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις καλούμε σε διεθνή κινητοποίηση ενάντια στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη. Καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από όλο τον κόσμο, κάθε μεταναστευτική και αντιρατσιστική οργάνωση, να έρθουν στην Αθήνα από τις 2 έως τις 4 Νοεμβρίου για να διαδηλώσουμε ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, για να συζητήσουμε τη στρατηγική των αντιστάσεών μας. Να βρεθούμε όλοι-ες μαζί, διατηρώντας βέβαια ο καθένας την ιδιαιτερότητά του, για να διεκδικήσουμε:
* Να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες.
* Να δοθεί άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες.
* Να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
* Να μη γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης.
* Να σταματήσει η ιμπεριαλιστική λεηλασία και κατοχή των φτωχών χωρών.

Να βρεθούμε στην Αθήνα από τις 2 έως τις 5 Νοέμβρη για να πούμε όχι στη διάσπαση και τον κατακερματισμό των εκμεταλλευόμενων. Όλοι-ες μαζί, «ξένοι» και «ντόπιοι», παλεύουμε για τα δικαιώματά μας. Για την κρίση δεν φταίνε ο μετανάστες, άλλα η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός.

Υπάρχει μια έκφραση που χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στη χώρα μας, σε ό,τι αφορά στην εξωτερική πολιτική της, η οποία με προβλημάτιζε ανέκαθεν.

Πρόκειται για τα λεγόμενα «εθνικά ζητήματα». Και λέω ότι με «προβληματίζει», γιατί όλες οι χώρες έχουν την εξωτερική τους πολιτική, αλλά συνήθως δεν διακρίνουν κάποια «ιδιαίτερη» υποκατηγορία της, που να αφορά τα… υψίστης σημασίας «εθνικά θέματα», τα οποία, βεβαίως βεβαίως, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, ευαισθησίας, χειρισμού κ.λπ.

Αλλά ξέχασα. Εμείς εδώ είμαστε μια ξεχωριστή χώρα, όπου υπάρχουν τα… ασήμαντα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και τα υψηλού ενδιαφέροντος, τα… ευγενή, τα… «εθνικά». Λες και ο χαρακτηρισμός «εθνικό» να τους προσδίδει μια υψηλόφρονα χροιά. Το Κυπριακό, οι ελληνοτουρκικές διαφορές, το αποκαλούμενο «σκοπιανό», ανήκουν για παράδειγμα σε ετούτη την ευγενή κατηγορία, ενώ π.χ. η ανυπαρξία κοινής εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή η σχέση της με τις ΗΠΑ, απλά δεν μας αγγίζουν, λες και δεν καθορίζουν την τύχη και αυτών των «εθνικών θεμάτων».

Προς τι αυτή η ιδιαιτερότητα; Η απάντηση είναι απλή. Πρόκειται για ένα είδος «εθνικής τύφλωσης», που πηγάζει από την αντίληψη ότι η χώρα μας είναι κάτι το εξαιρετικό, κάτι το ιδιαίτερο, κάτι μοναδικό και μοναχικό, αφού δεν διαθέτει εξωτερική πολιτική, αλλά «εθνικά θέματα», τα οποία χρήζουν όχι πολιτικής αλλά εθνικής αντιμετώπισης. Και όποιος τα αντιμετωπίσει διαφορετικά, δεν είναι παρά προδότης της εθνικής ιδέας, η οποία δεν θα κριθεί με τα πολιτικά κριτήρια άσκησης εξωτερικής πολιτικής, αλλά με εκείνα του υπερβατικού… εθνικού συμφέροντος. Ετσι, με το «εθνικό συμφέρον», με τους «προδότες» και τους «μειοδότες», η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής διολισθαίνει από τα αυτονόητα ελληνικά (όπως τα αντίστοιχα ιταλικά, γαλλικά ή αμερικανικά ή ρωσικά) συμφέροντα, στη μεταφυσική προάσπιση της «ύπαρξης του έθνους», της απειλούμενης «εθνικής ταυτότητας» κ.λπ.

Με το ίδιο σκεπτικό αντιμετωπίζεται και το θέμα των μεταναστών, αφού είναι ξένοι προς εμάς και ενδεχομένως επικίνδυνοι για τα «εθνικά μας συμφέροντα», άρα απόβλητοι από το εθνικό (πάντα) σώμα. Επειδή όμως αυτό το σώμα τρέφεται, στην ταπεινή, πρακτική κυριολεξία του όρου, από τους Ελληνες και ξένους εργαζομένους, εγώ προσωπικά δηλώνω… ρίψασπις!

Της Ρένας Δούρου, ΤΑ ΝΕΑ, 14-8-2009

Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή χρησιμοποιεί τη θερινή ραστώνη για να… κάνει παιχνίδι. Και ο κριτής δεν είναι ο «κυρίαρχος λαός», αλλά ο πρόεδρος του ξενόφοβου ΛΑΟΣ, κ. Καρατζαφέρης.

Αλυσοδεμένοι, δυστυχείς μετανάστες φορτώνονται σε πούλμαν, με άγνωστη κατεύθυνση, επιχειρήσεις σκούπα λαμβάνουν χώρα σε σημεία του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, ουσιαστικά «σπρώχνοντας» την ανθρώπινη δυστυχία παρακάτω, π.χ. από την πλατεία Θεάτρου στην Κουμουνδούρου, για «το καλό του Έλληνα πολίτη».

Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση (έχοντας μάλιστα και συμπαραστάτη την αξιωματική αντιπολίτευση, με τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση») δεν εργάζεται για το καλό του πολίτη, αλλά για τη βελτίωση των ποσοστών αποδοχής της στην κοινή γνώμη. Με τη δρομολόγηση απάνθρωπων, βάρβαρων και, εντέλει, αναποτελεσματικών πρακτικών, η κυβέρνηση Καραμανλή έρχεται να βάλει τη σφραγίδα της σε μια μεταναστευτική πολιτική, η οποία, όπως συμβαίνει και με άλλες πολιτικές της, χαρακτηρίζεται από προχειρότητα, έλλειψη πολιτικού σθένους, αναζήτηση πρόσκαιρων καιροσκοπικών ωφελειών, ατολμία για ρήξεις.

Γιατί τι άλλο από την πεπατημένη ακολουθεί η κυβέρνηση στο μεταναστευτικό; Μια πεπατημένη που μιμείται ό,τι χειρότερο και ξενόφοβο κυκλοφορεί στην Ευρώπη:

καταστολή, εγκλεισμοί σε στρατόπεδα, απελάσεις, που οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη παραβατικότητα και προετοιμάζουν το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη των παράνομων κυκλωμάτων που ελέγχουν την είσοδο και την παραμονή των μεταναστών στη χώρα μας. Για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη της παραοικονομίας. Πού είναι τα οργανωμένα και επαρκή κέντρα υποδοχής μεταναστών; Πού είναι οι διαδικασίες ένταξης στο ελληνικό κοινωνικό και εργασιακό σύστημα; Πού είναι η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, Ελλήνων και ξένων; Πού είναι η κοινωνική πρόνοια; Οι εξαθλιωμένοι, οι χωρίς κανένα δικαίωμα, οι χωρίς καμιά εξασφάλιση μετανάστες, εκτός από φτηνό εργατικό δυναμικό στην κρεατομηχανή της παραπαίουσας «ανάπτυξης», χρησιμοποιούνται και σαν πολιορκητικός κριός, με στόχο την εξαθλίωση και των Ελλήνων εργαζομένων. Το κυβερνητικό πλάνο είναι σαφές: οι ψηφοφόροι, έντρομοι και έγκλειστοι στα σπίτια τους, άφραγκοι ή άνεργοι, παρακολουθούν από την τηλεόραση την εργώδη κυβερνητική «δραστηριότητα» και ετοιμάζονται να προσέλθουν στις κάλπες…

Μήνυμα ότι «κανείς δεν περισσεύει»  στέλνει με συνέντευξή της στη «Σ» η Ρένα Δούρου, μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Συνασπισμού. Αναφερόμενη στα εσωκομματικά προβλήματα του ΣΥΝ, τονίζει ότι «κάθε διαζύγιο είναι εις βάρος των παιδιών», ενώ δεν κρύβει ότι στον κόσμο της Αριστεράς «υπερτερεί κατά πολύ η δικαιολογημένη οργή και ο θυμός» και τονίζει: «Χάσαμε το πιο μεγάλο πλεονέκτημά μας, το ηθικό»!

Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί μετά την σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι η ελπίδα που ανέφερε ο Αλέκος Αλαβάνος ή η οργή, ο θυμός, η απογοήτευση που επίσης έδωσαν το «παρών»;

Αν σας έλεγα πως ήταν όλα μαζί, θα ήταν μια απάντηση μάλλον προβλέψιμη. Γιατί και οργή υπήρχε, και θυμός και απογοήτευση και ελπίδα. Φοβάμαι, όμως, ότι υπερτερεί κατά πολύ η δικαιολογημένη οργή και ο θυμός του κόσμου της αριστεράς. Η κατάσταση είναι δύσκολη. Οι μετεκλογικές αντιπαραθέσεις έπληξαν την εικόνα όλων και χάσαμε το πιο μεγάλο πλεονέκτημά μας, το ηθικό. Ξέρετε πως αυτό είναι το πιο δύσκολο να το ανακτήσουμε. Γκρεμίσαμε όσα είχαμε χτίσει. Δώσαμε μια αποκρουστική εικόνα, που δεν ταιριάζει με την κουλτούρα μας.
Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική συμμετοχή είναι μια έλλογη πράξη. Αυτό που βίωσα εγώ, αυτό που βιώνουμε, είναι μια κρίση του πολιτικού μας χώρου. Είναι ευθύνη όλων να μη βουλιάξουμε σε αυτή την κρίση, να μη λειτουργήσουμε συναισθηματικά, αλλά να τη μετατρέψουμε σε κρίση ανάπτυξης. Ο καθένας μας, τα μέλη, η ηγεσία, όλοι οι αριστεροί, να δημιουργήσουμε τη διέξοδο.

Θα ξεπεράσετε τα προβλήματα ή ήρθε η ώρα για ένα διαζύγιο που θα σταματήσει, επώδυνα ίσως, την φθορά;

Όλα τα διαζύγια είναι εις βάρος των παιδιών…
Δηλαδή εις βάρος του πολιτικού μας στίγματος, το οποίο, πέρα από «πλειοψηφίες» και «μειοψηφίες», εκπέμπεται ως συνισταμένη όλων των ρευμάτων. Το χάσμα δεν είναι αγεφύρωτο. Ο χώρος μας αντλεί τη δυναμική του από τη διαφορά των απόψεων, από τη διαφορετικότητα της πολιτικής κουλτούρας και της πολιτικής καταγωγής του καθενός, από τις διαφορετικές εκτιμήσεις για τη συγκυρία. Έχουμε μάθει να βρίσκουμε πεδίο συνεννόησης, έστω και με εκατέρωθεν υποχωρήσεις. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΝ είναι πολυτασικό κόμμα, έχει ρεύματα ιδεών και αντέχει τη διαφορετικότητα. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλουμε να πορευτούμε μαζί.

Η ηγετική ομάδα και ο πρόεδρος θα μπορούσαν να είχαν αναλάβει πρωτοβουλίες για να «προστατέψουν» την ανανεωτική πτέρυγα;

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρόεδρος όλου του κόμματος. Από την πλευρά της ηγεσίας του ΣΥΝ δεν υπάρχει καμία έκπτωση στις αποφάσεις της τελευταίας ΚΠΕ. Σε τελευταία ανάλυση κανείς δεν χρειάζεται προστασία… Αντίθετα, χρειάζεται ειλικρίνεια και πάνω απ’ όλα η παραδοχή, απ’ όλους, πως βρεθήκαμε όλοι μαζί μέσα από μια μακρά διαδικασία, που ξεκινά από τη Μεταπολίτευση και φθάνει μέχρι σήμερα. Η συνύπαρξή μας είναι στρατηγικό ζήτημα και σε αυτή τη βάση θα πρέπει να επιλύονται οι διαφορές.  Και νομίζω ότι αφού παρακολουθήσατε κι εσείς το διήμερο, ήταν ξεκάθαρο, όχι μόνο στην ομιλία του προέδρου του ΣΥΝ αλλά και του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας, ότι κανείς δεν περισσεύει.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν αναφορές στην ηγεμονία της «ατζέντας Καρατζαφέρη». Η εσωστρέφεια σας, συμβάλει σε αυτή την εξέλιξη ή η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός είναι «απόλαυση» για να παραφράσω τον τίτλο του βιβλίου σας Η Απόλαυση του Εθνικισμού;

Τα θέματα και οι αντιλήψεις που κυριαρχούν σε μια συγκυρία είναι αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων. Προφανώς και οι αδυναμίες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγουν «πεδίο δόξης λαμπρόν» για τον κ. Καρατζαφέρη. Βοηθάει, ωστόσο, η στάση της κυβέρνησης που από την επομένη των εκλογών συναγωνίζεται το ΛΑΟΣ. Δείτε τι ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή (τράπεζα DNA, κάμερες κλπ). Δυστυχώς συμβάλει και η φρασεολογία που χρησιμοποιεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η δήλωση του κ. Παπανδρέου “περί μηδενικής ανοχής στη λαθρομετανάστευση”, έχει το χειρότερο δυνατό αντίκτυπο. Θα είναι καταστροφή, αν η σοσιαλδημοκρατία αγκαλιάσει το φόβο.

Πώς κρίνετε την προσπάθεια της κυβέρνησης να «βάλει τάξη» ή να «φιμώσει» κατ’ άλλους το διαδίκτυο ως blogger (dourou.blogspot και renadourou.gr);

Πριν δύο χρόνια ο πρωθυπουργός μιλούσε στην 1η Παγκόσμια «Διάσκεψη για τη Διακυβέρνηση του Διαδικτύου» και αναφερόταν στην ελευθερία και τη Δημοκρατία που προάγει το Ιnternet. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα έμπαινε στη χορεία των κρατών (Κίνα, Ιράν, Τυνησία, Βιετνάμ) που οδηγούν στα αστυνομικά τμήματα χρήστες του Διαδικτύου, επειδή άσκησαν το δικαίωμα έκφρασης. Επρόκειτο για μια φαιδρή αλλά κυρίως τραγική ιστορία, χάρη στη μήνυση του γνωστού τηλεπωλητή Λιακόπουλου.

Ο ΣΥΝ έχει ανεβάσει τους τόνους έναντι της Τουρκίας, ζητώντας, επί της ουσίας, από την κυβέρνηση να «δυσκολέψει» την Ευρωπαϊκή πορεία της. Δεν αποτελεί το Ευρωπαϊκό «διαβατήριο» εγγύηση για καλύτερες διμερείς σχέσεις;

Η κυβέρνηση κινείται χωρίς πρωτοβουλίες. Φοβούμαι ότι έχουμε αφήσει τα πράγματα στον αυτόματο πιλότο. Έχουμε απεμπολήσει τα όποια οφέλη θα μπορούσαμε να έχουμε από το Ελσίνκι, έχουμε δαιμονοποιήσει τη Χάγη και περιμέναμε την επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα στην Άγκυρα για να γίνει λόγος για την θεολογική σχολή της Χάλκης…
Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ έχουμε συνεχείς και εκ του ασφαλούς προτροπές για πιο «σκληρή» στάση. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα δελτία τύπου του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να υπογράφονταν από τον κ. Αϊβαλιώτη. Είναι η λογική της τζάμπα αντιπολίτευσης. Μα ο λαϊκισμός, στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι μόνο καταστροφικός αλλά και εξόχως επικίνδυνος.
Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν προσφέρεται για επίδειξη «αδιαλλαξίας» και «ανένδοτης» στάσης. Αντίθετα, μπορεί να αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών διαφορών στη βάση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.
Η παγίδα της όξυνσης βοηθά μονάχα τα δελτία ειδήσεων.

Ο αυτόπτης μάρτυρας Θ. Τσακίρης περιγράφει το πογκρόμ της Πάτρας

Εδώ Πάτρα. Εδώ οδός Ηρώων Πολυτεχνείου. Εδώ καταυλισμός προσφύγων και μεταναστών. Τώρα αντί για τανκ εισβάλλουν μπουλντόζες και φορτηγά. Τώρα αντί στρατευμάτων μπουκάρουν τα γαλάζια και πράσινα ΜΑΤ. Τώρα, αντί για φοιτητές/τριες που ζητούσαν «ψωμί-παιδεία-ελευθερία», στη σειρά με τα βαλιτσάκια τους ανήλικοι και ενήλικες Αφγανοί που ζητούν ένα πιάτο φαΐ ή να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη για να γλιτώσουν από τη φωτιά και το σίδερο του πολέμου Ταλιμπάν και ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή της Ελλάδας). Τώρα, κεντρικές, περιφερειακές και τοπικές γαλάζιες και πράσινες δημοκρατικά εκλεγμένες (συνεπικουρούμενες από μαύρες) άπονες εξουσίες αντί της στυγνής δικτατορικής στρατιωτικής κυβέρνησης. Τώρα, σε αγαστή συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. βρήκαν το νέο «εχθρό λαό» στο πρόσωπο του μετανάστη και του πρόσφυγα, αντί του “λαός ενωμένος -ποτέ νικημένος”.
Πάτρα, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009. Χτυπάει το κινητό τηλέφωνο στις 5:30 και δεν είναι ο «γαλατάς» (εξάλλου αυτός είναι μεγαλοκεφαλαιούχος πια) αλλά μέλος της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών της πόλης που μας ειδοποίησε ότι η πληροφορία, που είχαμε από το προηγούμενο βράδυ ότι θα κατεδάφιζαν τον καταυλισμό και θα διώχνανε «της γης τους κολασμένους» από την πόλη, βγήκε αληθινή. Ντυθήκαμε στα γρήγορα και ξεκινήσαμε με ένα αυτοκίνητο για τον καταυλισμό. Στη διασταύρωση της παραλιακής οδού Όθωνος-Αμαλίας με τη σιδηροδρομική γραμμή Πατρών-Αθηνών το περιπολικό μας κλείνει το δρόμο (Ηρώων Πολυτεχνείου-Λιμενικός Σταθμός «Παναγιώτης Κανελλόπουλος»). Στρίβουμε και ανεβαίνουμε την Αράτου και μετά ξανά στην Αγίου Ανδρέου ως την Καρόλου όπου μυρίζει σαν να είχαν ρίξει δακρυγόνα. Προχωράμε στην Έλληνος Στρατιώτου παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Βρίσκουμε και άλλα μέλη της Κίνησης που προσπαθούν να φτάσουν στον καταυλισμό.
Ήδη φαίνονται μερικοί Αφγανοί που έχουν εκδιωχθεί και περπατούν κι αυτοί κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής μη γνωρίζοντας πού πρέπει να πάνε. Στρίβουμε στη λεωφόρο Κανελλοπούλου (ο δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που μέσω της παραλιακής φτάνει σε χρόνο dt στο εμπορικό λιμάνι και φτιάχτηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων) και κατεβαίνουμε στην παραλιακή. Πάλι ένα περιπολικό μας κόβει το δρόμο. πολιτών. Για να καταλάβετε, ώ άνδρες Αχαιοί, τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία 21ου αιώνα. Φτάνουμε περπατώντας στον καταυλισμό. Μας περιμένουν 6 διμοιρίες ΜΑΤ (γαλάζιες και πράσινες φόρμες). Οι συγκεντρωμένοι είμαστε 21 άτομα. Ίσα που φτιάχνουμε σωματείο. Η αναλογία ΜΑΤ/Πολίτες είναι 7 προς 1. Γουάου! Στο μεταξύ έχουν συλλάβει σε άλλα σημεία 5 νέους/ες που προσπαθούσαν να φτάσουν στον καταυλισμό. Προκλητικοί οι «αρχηγοί» της αστυνομίας που νοιώθουν πια ότι επιτέλους «αυτοί είναι το κράτος». Πουθενά ο εισαγγελέας. Πουθενά υπεύθυνοι της νομαρχίας, της περιφέρειας και του δήμου με πρωτόκολλα κατεδάφισης. Μόνο μετά από πιέσεις μας και λόγω της παρουσίας τηλεοπτικών καμερών έφτασε ανώτερο στέλεχος της Περιφέρειας και επιδείκνυε δημαγωγικά κάποια χαρτιά. Πουθενά υπεύθυνοι κοινωνικής πολιτικής των τοπικών και νομαρχιακών αρχών. Άρχισαν να καταφτάνουν επιταγμένα πούλμαν. Ακούμε την εξής έντονη στιχομυθία: Παρκάρουμε σε πάρκινγκ δίπλα στο κύμα. Βγαίνουμε μουδιασμένοι σκεφτόμενοι την έκταση της αποκλεισμένης περιοχής: σε μια έκταση μήκους 6 χιλιομέτρων και πλάτους 2 χιλιομέτρων απαγορεύεται η είσοδος.
-Κάποιος «αστεράτος» αστυνομικός: «Ήρθες επιτέλους;»
-Οδηγός πούλμαν: «Ναι, αλλά δεν έχω βάλει πετρέλαιο. Πού θα πάμε, τελικά;»
-«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τι λες ρε βλάκα; Δεν έχεις βάλει πετρέλαιο. Τι είσαι ‘συ ρε;»
-Οδηγός πούλμαν: «Μα δεν μου είχαν πει ότι θα πάμε μακριά.» -«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τσακίσου, βάλε πετρέλαιο, ρε»
-Οδηγός πούλμαν: «Μάλιστα!». Και κάνει όπισθεν για να φύγει.
Κάθε φορά που κινιόταν κάποιο όχημα να’ σου οι ΜΑΤατζήδες να μας στριμώχνουν στη γωνία. Κάποια στιγμή μία γιατρός μέλος της Κίνησης προσπαθεί να εξηγήσει στους επικεφαλής ότι έχει έρθει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να δει έναν ανήλικο τραυματία που έχει ανοίξει η πληγή του. Τίποτα. Οι επικεφαλής της αστυνομίας αποφάσισαν ότι εκτός από φύλακες της τάξης είναι και μεγαλογιατροί και αποφάνθηκαν ότι δεν έχει ανάγκη ο τραυματίας και ότι μόνος του δήλωσε πως δεν θέλει ιατρική βοήθεια. Η γιατρός απωθείται βίαια από τους ΜΑΤατζήδες. Πέφτουμε πάνω τους για να την πάρουμε από τα χέρια της. Τα πνεύματα ηρεμούν. Δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε και σκάει μύτη προκλητικός ένας «κάτοικος»-»αγανακτισμένος πολίτης» και αρχίζει να
μας βρίζει λέγοντας ότι εμείς και οι Αφγανοί φταίμε για την ανεργία επειδή φεύγουν οι τουρίστες από την Πάτρα λόγω καταυλισμού!!!
Έρχονται, λοιπόν, ένα διώροφο πούλμαν και τρία κανονικά. Μαζεύουν ανήλικους στο ένα και τους ξαποστέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην… Κόνιτσα. Σε ένα άλλο βάζουνε όσους έχουν ροζ κάρτα ως αιτούντες άσυλο. Τους πάνε σε ξενοδοχείο δίπλα στα ΚΤΕΛ (μεταξύ τους ένας τραυματίας τον οποίο πήρε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ από εκεί). Στο διώροφο πούλμαν και σε άλλο ένα βάζουν όσους δεν έχουν χαρτιά και ανήλικους που οι αστυνομικοί αυθαίρετα βάφτισαν ενήλικους. Αυτούς δεν γνωρίζει κανείς πού τους πήγαν. Μια δημοσιογράφος τοπικού καναλιού, που ουρλιάζει για την αναγκαιότητα της αποχής από τις εκλογές ως διαμαρτυρία για τις πολιτικές του κράτους λέει ότι θα τους πάνε στο Κιλκίς (έχει κι εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης;).
Αφού δεν έμεινε «αφγανικό ρουθούνι» στην Αχαΐα, γύρω στις 8 και τέταρτο μπουκάρουν μπουλντόζες, φορτηγά, υπάλληλοι της νομαρχίας και του δήμου, αλλά οι εκλεγμένες «αρχές» ακόμα να φανούν. Σε λίγο ακούμε τον απαίσιο θόρυβο που κάνουν τα υλικά των πρόχειρων κατασκευών των «κολασμένων» που γκρεμίζονται. Γκρεμίζουν ακόμη και το τζαμί που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα το πείραζαν. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, ξαφνικά βλέπουμε φλόγες να ξεπηδούν από το χώρο αυτό. Πώς τα κατάφεραν τα «σαΐνια»; Μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι φλόγες έχουν φτάσει τα 15- 20 μέτρα ύψος απειλώντας αιώνιους ευκαλύπτους και τις γύρω πολυκατοικίες. Η φωτιά τους έχει ξεφύγει, μαζί, βέβαια, με την φήμη ότι την έβαλαν οι «αόρατοι Αφγανοί» που κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό και σαν φαντάσματα να ξεγλιστρήσουν. Και υπάρχει κόσμος που τους πιστεύει. Το άκουσα με τα αυτιά μου το απόγευμα που γύριζα στην Αθήνα με το λεωφορείο. Ελπίζω τώρα που η φωτιά κατέκαψε τις καλύβες των «εξαποδώ» οι φιλήσυχοι πολίτες των συλλόγων «Η Πόλις Εάλω» θα νοιώσουν ότι θα έχουν εξαγνιστεί και θα ξαναφέρουν τους τουρίστες …στην «πεντακάθαρη» Πάτρα των «χωρίς λακκούβες μεγάλων πεζοδρομίων», στην Πάτρα των κτιρίων-φαντασμάτων, την Πάτρα που δεν σέβεται την ιστορία της.
Αργότερα, ξεκίνησε νέα επιχείρηση-σκούπα. Αυτή τη φορά στην νότια παραλία στόχος ήταν οι Σουδανοί πρόσφυγες και μετανάστες που αυτοί δεν έχουν ούτε παράγκες για να τους «στεγάσουν». Μόνο κουβέρτες και χαρτόνια. Και αυτοί «εξαφανίστηκαν» για να μη χαλούν την μόστρα της νότιας Πάτρας των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, των οικοδομών της δεκαετίας του ‘80 που σαν ανοιχτές πληγές χάσκουν γιατί δεν τέλειωσαν
ποτέ.
Έτσι, λοιπόν, τώρα που διώξαμε τους ανεπιθύμητους «μουσαφίρηδες» μπορούμε να ζήσουμε καλά και αυτοί χειρότερα. Θα σας θυμίσω μόνο ότι «μουσαφιράτ» στα πέρσικα σημαίνει «ταξίδι» όπως είναι ο τίτλος του εξαίρετο βιβλίο του Βασίλη Λαδά που ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή χτες και που δεν αφήνανε οι αστυνομικοί να έρθει σε επαφή με τους εκδιωκόμενους, λες και δεν ισχύει κανένα δικαίωμα για τους «κολασμένους». Ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, «ο χωρίς χαρτιά» ξένος μπαίνει στο περιθώριο του όρου «ανθρωπότητα». Αν δεν αντιδράσουμε όλοι και όλες στην πολιτική αυτή, τα επόμενα πούλμαν όχι μόνο θα πηγαίνουν σε άγνωστο προορισμό αλλά θα έχουν και καλυμμένα τα παράθυρα, όπως τα τρένα της μεγάλης σφαγής των Ναζί.

3, 4, 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

…και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει…
Οι μετανάστριες και οι μετανάστες δεν είναι μόνοι!

Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής.
Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.
Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21. Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ και αρκετές θέσεις στάθμευσης.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,
ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Το πλήρες πρόγραμμα και άλλες πληροφορίες στο:
http://www.antiracistfestival. gr/

Αλληλεγγύη στις γυναίκες του Ιράν
Σταματήστε την καταστολή
Διαδήλωση διαμαρτυρίας στην ιρανική πρεσβεία, Δευτέρα 29-6-09, 6 μ.μ. Φάρος Ψυχικού

Το τεράστιο λαϊκό κίνημα για δημοκρατικές ελευθερίες που εκτυλίσσεται μετά τις εκλογές της 12 Ιουνίου με βασικό σύνθημα «Πού είναι η ψήφος μου;» και καταγγελίες για νοθεία, έχει μέχρι στιγμής δεκάδες θύματα και εκατοντάδες φυλακισμένες και φυλακισμένες.
Όπως αναφέρει το κείμενο που υπογράφουν 250 ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων στις 22-6-09, τρεις μέρες μετά το φόνο της Νέντα:
«Παράλληλα με τους ακτιβιστές και ακτιβίστριες για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ένα ευρύ φάσμα ακτιβιστριών για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές καμπάνιες και τάσεις συμμετείχαν επίσης στις εκλογές για να πουν ‘όχι’ σε μια κυβέρνηση προσανατολισμένη στις διακρίσεις, και για να διεκδικήσουν να τερματιστούν οι διακρίσεις λόγω φύλου». …
…»Εμείς οι υπογράφουσες είμαστε στο κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων και καταδικάζουμε τη βία και τον εξευτελισμό που εξακολουθεί να είναι πρακτική ενάντια στις ιρανές γυναίκες και τους άνδρες κατά τα τελευταία χρόνια, με σκοπό να τους καταπιέσει. Υπογραμμίζουμε τη δέσμευσή μας στην κατάκτηση των διεκδικήσεών που έχει θέσει το κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων, που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση του κοινού και στους πολιτικούς αγώνες τα τελευταία χρόνια, και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας μ’ αυτούς και αυτές που διαμαρτύρονται για τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών. Απαιτούμε να απελευθερωθούν οι συλληφθέντες και συλληφθείσες των τελευταίων ημερών χωρίς όρους και απαιτούμε τη διασφάλιση και προστασία των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών».

Τα βασικά αιτήματα των γυναικών, όπως έχουν εκφραστεί σε πολλές δημόσιες εκδηλώσεις εδώ και πολλά χρόνια, στις περισσότερες από τις οποίες υπάρχει καταστολή και συλλήψεις, είναι:
• Η απαγόρευση της πολυγαμίας των ανδρών
• Ίσα δικαιώματα στο διαζύγιο
• Ίσα δικαιώματα για τις μητέρες και τους πατέρες στην επιμέλεια των παιδιών
• Ίσα δικαιώματα στο γάμο (όπως και το δικαίωμα των γυναικών να επιλέξουν την εργασία τους, να ταξιδεύουν ελεύθερα κ.λπ.).
• Αύξηση της ηλικίας ενηλικίωσης των παιδιών στα 18 χρόνια (σήμερα τα κορίτσια θεωρούνται ενήλικες στα 9 και τα αγόρια στα 15 χρόνια τους, που τα καθιστά κατάλληλα να δικαστούν ως ενήλικες)
• Ίση αξία της μαρτυρίας των γυναικών στο δικαστήριο με αυτή των ανδρών.
• Κατάργηση των συμβολαίων προσωρινής απασχόλησης που έχουν δυσανάλογες και αρνητικές επιπτώσεις στις γυναίκες.

Η σημερινή μεγάλη κινητοποίηση των γυναικών είναι συνέχεια και εξέλιξη της καμπάνιας για 1.000.000 υπογραφές για τα δικαιώματα των γυναικών, που ξεκίνησε το 2007 και λειτουργεί ως συσπείρωση πολλών γυναικείων συλλογικοτήτων σε περισσότερο από το μισό της μεγάλης αυτής χώρας, και η οποία δίνει τις μάχες της καθημερινά, με πολλές συλλήψεις, κακοποιήσεις και φυλακίσεις. Επίσης συνδέεται με την καμπάνια «Να σταματήσει ο λιθοβολισμός για πάντα» (Stop Stoning Forever, που ξεκίνησε το 2006), μια και ο θάνατος δια λιθοβολισμού γυναικών κυρίως αλλά και κάποιων ανδρών, υπάρχει μέσα στο νόμο αλλά και εκτελείται στην πράξη. Μέχρι το Μάρτη του 2008, η καμπάνια θεωρεί ότι έσωσε 5 γυναίκες από το λιθοβολισμό, σε συνεργασία με το Δίκτυο Εθελοντών Δικηγόρων. και πολλών γυναικείων πρωτοβουλιών. Όποιες μαζεύουν υπογραφές πόρτα-πόρτα ή κάνουν άλλες σχετικές ενέργειες και συλλαμβάνονται, παραπέμπονται συνήθως με την κατηγορία της «διάδοσης προπαγάνδας ενάντια στο κράτος» και καταδικάζονται σε ποινές από λίγες μέρες μέχρι 6-8 χρόνια.
Tο Ιράν είναι η μόνη χωρα όπου έχουν εκτελεστεί ανήλικοι παραβάτες μετά το 2007. Μέσα στο 2009 έχουν εκτελεστεί δύο, με τελευταία την Delara Darabi, 22χρονη Ιρανή, καταδικασμένη για έγκλημα που είχε διαπράξει στα 17 της, και εκτελέστηκε την 1η Μαίου 2009. Τουλάχιστον 135 άλλα νεαρά ή ανήλικα άτομα βρίσκονται στην ουρά για εκτέλεση στο Ιράν, με βάση στοιχεία της Αμνηστίας. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, 3 άνθρωποι λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου το 2006-2007, ενώ από τον Ιανουάριο του 2008 υπάρχουν καταδίκες σε λιθοβολισμό 9 γυναικών και δύο ανδρών και η καμπάνια κάνει κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση, και σε πολλές περιπτώσεις κατορθώνει την μετατροπή της ποινής.
Πέραν όλων των παραπάνω μεσαιωνικών συνθηκών καταπάτησης των γυναικείων δικαιωμάτων, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα, με καταστολή του συνδικαλισμού, του φοιτητικού κινήματος, περιορισμό του Τύπου ή κλείσιμο μέσων, κλείσιμο ιστοσελίδων και άλλων ηλεκτρονικών διόδων πληροφόρησης, σύλληψη δημοσιογράφων, η μετεκλογική εξέγερση στο Ιράν γίνεται σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο αύξησης της φτώχιας και της ανεργίας, ταχείας ιδιωτικοποίησης δημοσίων επιχειρήσεων στο πλαίσιο της δέσμευσης της κυβέρνησης προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για ιδιωτικοποίηση του 80% από αυτές μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας, αύξηση του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχιας στο 20% – 40% (ανάλογα με την πηγή), ταχύτατη αύξηση της μερικής και επισφαλούς απασχόλησης, αύξηση της ανεργίας, πληθωρισμού ύψους 25%. Επιπλέον, υπάρχει μεγάλη καταστολή κάθε προσπάθειας συνδικαλισμού των επισφαλώς εργαζομένων και συχνές συλλήψεις των νέων ανθρώπων που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους στη δουλειά.

Φόρος τιμής στην Neda Soltani

Γεννήθηκε το 1982, βρήκε το θάνατο από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή των ιρανικών δυνάμεων καταστολής στις 19 Ιούνη του 2009, σε ηλικία 27 ετών. Ήταν φοιτήτρια ισλαμικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, και σπούδαζε μουσική ιδιωτικά στο σπίτι της, με δάσκαλο. Δούλευε σε πρακτορείο ταξιδίων. Ήταν αρραβωνιασμένη. Ο ασπρομάλλης κύριος που είδαμε να σκύβει πάνω από το νεκρό σώμα της στο δρόμο και που ακούστηκε στο γνωστό βίντεο να της λέει, «Νέντα μ’ ακούς;» ήταν ο δάσκαλος μουσικής και στενός οικογενειακός φίλος.
Πήγε στη διαδήλωση για να διαμαρτυρηθεί για την ψήφο της, παρ’ ότι δεν ήταν έντονα πολιτικοποιημένη.
Όταν η οικογένεια πήρε το νεκρό κορμί της, έδωσε τα όργανά της για μεταμόσχευση. Δεν μπόρεσε να της κάνει μια κανονική κηδεία, γιατί το καθεστώς την απειλούσε από το φόβο να γίνει μεγάλη διαδήλωση. Ούτε επιτρέπεται να της κάνουν τα τριήμερα, τα 7ήμερα και τα 40, όπως συνηθίζεται. Η πλατεία στην οποία είχε καλέσει το κίνημα για να την θρηνήσουν είχε καταληφθεί από αστυνομικούς και το πλήθος που μαζεύτηκε, από 200 έως 1000 άτομα, όπως διαβάζουμε, διαλύθηκε με δακρυγόνα.
Σύντομα η αστυνομία ειδοποίησε την οικογένεια να βγάλει το μαύρο σήμα πένθους από την έξω μεριά του σπιτιού, ενώ αργότερα αναφέρθηκε ότι χάθηκε από το σπίτι της. Όταν κάποιος κόσμος πήγε να προσευχηθεί για τη Νέντα στον κοντινό στο σπίτι της ναό, διώχτηκε από την αστυνομία.(Wikipaedia).

2ο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

12, 13 και 14 Ιουνίου

Ζούμε δίπλα, γιατί όχι μαζί
Να μη λείψει καμιά και κανείς.
Ελάτε μαζικά σήμερα. Είναι απαραίτητο!!!!!

Στις 12, 13 και 14 Ιουνίου, η Ένωση Αφρικανών Γυναικών διοργανώνει το 2ο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού στην Πλατεία Αμερικής. Στη διάρκεια του 1ου μας Φεστιβάλ, το Σεπτέμβριο του 2008, πλήθος κόσμου, μετανάστες και Έλληνες, τραγούδησαν, χόρεψαν, συζήτησαν μαζί μας, και παρακολούθησαν ποικίλες εκδηλώσεις.

Θα χαρούμε να σας έχουμε κοντά μας ακόμη μία φορά για να γιορτάσουμε μαζί όσα μας ενώνουν, να μοιραστούμε εμπειρίες και να νοιώσουμε συγκάτοικοι.

Ελάτε σε μια συνάντηση πολιτισμών και αλληλεγγύης για να δείξουμε ότι είμαστε όλοι μία γειτονιά.

Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας – Athens Pride

100% ΙΣΟΤΗΤΑ
Πλατεία Κλαυθμώνος, 13 Ιουνίου 2009

Η κοινότητά μας έχει κάνει σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια. Έχει πετύχει ορατότητα στην κοινωνία κι έχει θέσει τα αιτήματά της στην πολιτική ατζέντα. Επίσης αντιδρά άμεσα στις ομοφοβικές παρακρούσεις, είτε με νομικά και θεσμικά μέσα, είτε με αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας (Το «φιλί» της Λυρικής, ομοφοβική επίθεση στα Εξάρχεια κλπ). Με την αυξημένη συμμετοχή στο περσινό Φεστιβάλ Υπερηφάνειας η κοινότητά μας έδειξε ότι και αριθμητικά γίνεται μια υπολογίσιμη φωνή, ολοένα πιο δυνατή.

Αυτά είναι μόνον η αρχή.

Εξακολουθούμε και ζούμε σε μια χώρα όπου ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο αναμφισβήτητα εκφράζεται στη σημερινή κυβέρνηση, κωφεύει στα αιτήματα της κοινότητάς μας. Τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο δεν έχει προωθηθεί τίποτα σε νομικό επίπεδο που να προάγει την ισότητα για άτομα με ομοερωτικό προσανατολισμό ή διαφυλικά άτομα, αλλά η νομοθετική και δικαστική εξουσία της χώρας έχουν προχωρήσει σε προκλητικές ενέργειες διακρίσεων σε βάρος μας. Κορυφαία παραδείγματα αποτελούν η παρέμβαση του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης και του Γενικού Εισαγγελέα για τους δύο γάμους ομόφυλων ζευγαριών πριν ένα χρόνο, παραβιάζοντας κάθε έννοια ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και των δικαστών, όσο και το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο αποκλείει τα ζευγάρια του ίδιου φύλου κι αποτελεί αρνητική πρεμιέρα στην Ευρώπη. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί η αναμενόμενη απόφαση του Δικαστηρίου της Ρόδου που κηρύσσει τους γάμους ανυπόστατους. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το νομοσχέδιο 3304/2005, το οποίο όμως είναι εφαρμογή κοινοτικής οδηγίας και για το οποίο η κυβέρνηση δεν είχε άλλη επιλογή. Η λίστα κλείνει με την ετήσια μη- απάντηση του Δημάρχου Αθηναίων στο πάγιο αίτημά μας να τεθεί το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας κάτω από την αιγίδα του Δήμου.

Εμείς, ως λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές και τρανσεξουαλικές γυναίκες και άντρες, διεκδικούμε την απόλυτη ισότητα, την οποία εγγυάται το ίδιο το σύνταγμα.

Ελάτε να στηρίξετε τη φετινή κεντρική εκδήλωση του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας – Athens Pride, να παρελάσουμε μαζί πίσω από τα άρματα ή δίπλα στη σημαία και να διασκεδάσουμε στο πιο κεφάτο πάρτυ & σόου της πόλης σε ανοιχτό χώρο. Ας διατρανώσουμε:
100% Ισότητα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο!

Ακολουθεί αναλυτικά το πρόγραμμα της ημέρας:

Από τις 10.00 σας περιμένουν στην πλατεία Κλαυθμώνος οι οργανώσεις, οι φορείς και τα ΜΜΕ που στηρίζουν το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας- Athens Pride. Σας περιμένουν 40 περίπτερα με ενημερωτικό υλικό και πολλά αναμνηστικά. Όλη τη μέρα, η πλατεία ντυμένη στα χρώματα του ουράνιου τόξου θα γιορτάζει την Περηφάνια. Το βράδυ απολαύστε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα και διασκεδάστε στο πάρτυ. Ακολουθεί αναλυτικά το πρόγραμμα της ημέρας.
10:00 DJ Red Bike
13:00 DJ Lillybillies
17:00 Έναρξη Φεστιβάλ – Χαιρετισμοί
17:30 Glitterbanditz
18:00 ΠΑΡΕΛΑΣΗ – PARADE
19:45 Berlin Brides
20:15 ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ
20:30 DJ Sissy Stardust
21:30 TAGERIA IN CONCERT! – Κωνσταντίνος Ρήγος
22:00 DJ Crystal Zero
22:45 Drag Shows από τις ΚΟΥΚΛΕΣ και GAZAN’S
23:15 Κλήρωση Λαχειοφόρου
23:30 DJ Olia

After-Pride Party στο S-cape Army Academy, Ιερά Οδός & Μ. Αλεξάνδρου 139, Γκάζι

3, 4, 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009
ΠΑΡΚΟ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΡΕΝΤΗ
(Αγίας Άννης και Πέτρου Ράλλη)

…και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει…
Οι μετανάστριες και οι μετανάστες δεν είναι μόνοι!

Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής.
Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Στο χώρο του Φεστιβάλ θα διεξαχθούν κεντρικές συζητήσεις για την ανεργία, την κρίση και το ρατσισμό, για το πολιτικό άσυλο και τα σύνορα, για το no border camp της Λέσβου, για τον αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την καταπίεση των μεταναστριών. Παράλληλα θα εξελίσσονται εργαστήρια με θεματικές, από τα δικαιώματα και τη βία ως το σεξισμό και την ομοφοβία. Από τους αγώνες των φυλακισμένων ως τα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων της πόλης. Από την άρνηση στράτευσης ως τους αγώνες στο Μεξικό και την Παλαιστίνη.
Για άλλη μια χρονιά, στις δύο μουσικές σκηνές του Φεστιβάλ θα εμφανιστούν έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες. Οι Last Drive, oι Sancturia, o Big Fat Lips, οι Pink Tank Project, οι Melody Vice, η Dorretta Carter, οι Bilbomatiks, καθώς και μεταναστευτικά συγκροτήματα από διάφορες χώρες. Η δεύτερη γενιά μεταναστών συμμετέχει με τους Black Jack-hiphop, Renovatio-hiphop, Άκης-hiphop, Te vertetet, Neoyorubapeople, Minus one και Whos Next. Τέλος η Μάρθα Φριντζήλα, ο Φοίβος Δεληβοριάς και άλλοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες θα περιηγηθούν, με πλοηγό την ενορχήστρωση του Παναγιώτη Τσεβά, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Στην παιδική σκηνή η Εύα Ιεροπούλου και ο Άγγελος Αγγέλου.
Από το Φεστιβάλ δε θα λείψουν και φέτος, το θέατρο, ο χορός, το κουκλοθέατρο, το διαδραστικό παιχνίδι, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο χώρο, οι θεματικές εκθέσεις φωτογραφίας και ένα εργαστήρι μουσικής για μικρούς και μεγάλους. Στο χώρο θα λειτουργούν παιδότοπος και πολυεθνικές κουζίνες. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ επισκεφτείτε το www.antiracistfestival.gr.

Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21. Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,
ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ