Ρένα Δούρου

Του Κωστή Παπαϊωάννου, ΤΑ ΝΕΑ, Επιφυλλίδα, 11 Ιανουαρίου 2010,  www.antiphono.wordpress.com

Ποιους αφορά η ιθαγένεια των μεταναστών; Ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές ελίτ; Τη γραφειοκρατία ενός υπουργείου; Μερικούς «γραφικούς» κοσμοπολίτες διανοούμενους; Τους συνήθεις δημοσιολογούντες επί παντός επιστητού; Το θέμα δεν αφορά μόνο ή κυρίως αυτούς. Πού είναι οι κοινωνικοί εταίροι, οι εργοδοτικές ενώσεις και τα συνδικάτα των εργαζομένων; Πού είναι οι επιστημονικοί σύλλογοι και οι επαγγελματικές ενώσεις; Τα σωματεία των εκπαιδευτικών δεν έχουν άποψη για το καθεστώς των μαθητών τους, αυτών των παιδιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε δεύτερη γενιά μεταναστών; Οι δικηγορικοί σύλλογοι και οι ενώσεις των δικαστών δεν αντιμετωπίζουν την καθημερινή πραγματικότητα της γκρίζας μεταναστευτικής ζώνης μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας; Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι πρέπει να μιλήσουν. Συνέχεια…

Με άμεσο τρόπο απαντά στις επιθέσεις που δέχεται από ακροδεξιούς κύκλους η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο πρόεδρός της Δημήτρης Χριστόπουλος, στο tvxs.gr. Δηλώνει υπερήφανος που μέρος των προτάσεων του φορέα του υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση ενώ εμφανίζεται απογοητευμένος για την αλλαγή στάσης από τον Αντώνη Σαμαρά και την ουσιαστική προσχώρησή του στις θέσεις του ΛΑΟΣ.
Ο κ. Χριστόπουλος εμφανίζεται βέβαιος για την αποδοχή των νέων ρυθμίσεων από την ελληνική κοινωνία δηλώνοντας πως η ένταξη των μεταναστών έχει ήδη ξεκινήσει στην καθημερινή ζωή και απαντά πως οι φόβοι της ΝΔ και του ΛΑΟΣ για στρατιές μεταναστών που θα έρχονται στην Ελλάδα για να γεννήσουν και να αποκτήσουν ιθαγένεια μέσω των παιδιών τους είναι αβάσιμοι αφού το νομοσχέδιο μιλά μόνο για τα παιδιά των «νόμιμων μεταναστών». Μάλιστα, όπως επισημαίνει η σημείωση για τα παιδιά «μόνο» των νόμιμων μεταναστών ήταν και στην πρόταση που κατέθεσε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων και επίσης υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση. Συνέχεια…

Ιθαγένεια μεταναστών: ώρα για πλήρη δικαιώματα

Του Νάσου Θεοδωρίδη, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Η πιο σημαντική τομή που φαίνεται να κομίζουν οι νέες ρυθμίσεις για την απονομή ιθαγένειας σε μετανάστες/τριες συνίσταται στη ρήξη που επέρχεται στην «εθνική ταυτότητα» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στο «συλλογικό φαντασιακό» των Ελλήνων επί πολλές δεκαετίες, λόγω μιας συστηματικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης από παντελώς εσφαλμένες και επιστημονικά ατεκμηρίωτες αντιλήψεις περί «ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας».
Από την άποψη αυτή, η επικείμενη απώλεια της «μονοπωλιακής θέσης» του «δικαίου του αίματος» συνιστά, πράγματι, ένα θετικό πολιτισμικό σοκ για την κυρίαρχη εθνικιστική θεώρηση. Συνέχεια…

Ένα ιστολόγιο για το κίνημα αλληλεγγύης στο Ιράν‏

http://grpersepolis.wordpress.com/

Του Γιώργου Αγγελόπουλου, ΤΑ ΝΕΑ, Πρόσωπα, 4 Ιανουαρίου 2010

«Είμαι Ιταλός και έχω μαύρο δέρμα», έγραψε ο συγγραφέας Παπ Χουμά στη «Ρεπούμπλικα» και αφηγήθηκε τη «γεμάτη εμπόδια» ζωή ενός μαύρου Ιταλού. Η αφήγησή του άνοιξε μια συζήτηση για τον ρατσισμό στην Ιταλία.

Ο Παπ Χουμά γεννήθηκε το 1957 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, εδώ και 15 χρόνια είναι Ιταλός πολίτης, εργάζεται σ’ ένα βιβλιοπωλείο του Μιλάνου και έχει γράψει δύο βιβλία που εκδόθηκαν το 1990 και το 2005. «Είμαι Ιταλός κι έχω μαύρο δέρμα. Ενας ‘Black Italian’, όπως άκουσα να λένε δύο Αφροαμερικανοί της ασφάλειας στον έλεγχο διαβατηρίων του αεροδρομίου της Βοστώνης. Ομως έχετε ιδέα τι σημαίνει να είσαι Ιταλός και να έχεις μαύρο δέρμα σήμερα στην Ιταλία;», έγραψε ο Χουμά στη «Ρεπούμπλικα». Συνέχεια…

ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΥΡΕ

Η κατάθεση του ν/σ της κυβέρνησης με τον τίτλο «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα», αποδίδει – πολύ ετεροχρονισμένα βέβαια – ένα μέρος των αυτονόητων δημοκρατικών δικαιωμάτων που στερούνταν αδικαιολόγητα χιλιάδες μετανάστες-ριες, αυτοί και τα παιδιά τους.
Σημειώνουμε τα εξής. Χρειάστηκε να καταλήξει σε σχιζοφρενικό αδιέξοδο η πολιτική των κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), σχεδόν 2 δεκαετίες τώρα, για τα παιδιά των μεταναστών, μέχρι το σημερινό ν/σ να προσαρμοστεί τελικά απλά στην ίδια την πραγματικότητα! Χρειάστηκε παιδιά να βρεθούν στα κρατητήρια και να κινδυνέψουν με απέλαση! Χρειάστηκε 5 αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (από το 1992 ως το 2006) για να υιοθετηθεί κάποιας μορφής δικαίωμα στην ψήφο, όταν αυτό εφαρμόζεται ήδη στα 14 από τα 27 κράτη-μέλη. Χρειάστηκε να καταγγελθούν αυτές οι πολιτικές ξανά και ξανά χρόνια τώρα. Και πάνω από όλα χρειάστηκε οι μετανάστες-ριες, το αντιρατσιστικό και το μαζικό κίνημα να παλέψουν ακούραστα για τα αυτονόητα από θέση αρχών! Συνέχεια…