Σαρανταοκτώ ώρες αναγκαστικής, λόγω υπερκόπωσης, αργίας και ξαναδιάβασα (την ελληνική μετάφραση, εκδ. Πατάκη) του «Αγανακτήστε!» του Stéphane Hessel. Αυτού του έφηβου των 93 ετών που έγραψε ένα από τα πιο δυνατά κείμενα των τελευταίων δεκαετιών. Ένα κείμενο που πράγματι το ζήλεψα. Και θα ήθελα από βάθους καρδίας να τον ευχαριστήσω. Για την απόφασή του να πιάσει χαρτί και μολύβι, σε μια τόσο φορτισμένη πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά περίοδο, και να μας δώσει έναν πολύτιμο μπούσουλα. Έναν ανεκτίμητο οδικό χάρτη, ειδικά για τους καιρούς του «πιο πολύ, όλο και πιο πολύ», ανεξαρτήτως των συνεπειών της αδηφάγου ανάπτυξης, που ως αντίληψη κυριαρχεί στον πλανήτη.

Χρωστάμε ένα «ευχαριστώ» στον Στεφάν Εσέλ, γιατί αντί να αναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του (επιζήσας των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, αντιστασιακός, μέλος της επιτροπής που συνέταξε την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το 1948), γίνεται ξανά –ανιδιοτελώς- κομμάτι της σύγχρονης πρωτοπορίας και, όπως τότε απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς, έτσι και τώρα δείχνει το δρόμο της αντίστασης όχι μόνο στις νέες γενιές, αλλά και σε όποιον θέλει να βγούμε από το βάλτο της -δίχως μέλλον- ξέφρενης κατανάλωσης. Με λόγια απλά, που πηγαίνουν κατευθείαν στο μυαλό και την καρδιά, μας καλεί: «Αδιαφορία τέλος»! Οι τεράστιες διαφορές μεταξύ των πολύ φτωχών και των πολύ πλούσιων, η δοκιμασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η επιδεινούμενη κατάσταση του πλανήτη αποτελούν μερικές από τις πρόσφορες «λεωφόρους» αγανάκτησης. Ο σύγχρονος κόσμος «προσφέρει» ένα σωρό λόγους για αντίσταση. «Ψάξτε και θα βρείτε ζητήματα που δικαιολογούν την αγάνακτησή σας», τονίζει.

Ο Στεφάν Εσέλ δεν «νεάζει», όπως κάποιοι άλλοι (μεταξύ αυτών και μερικοί συμπατριώτες μας). Δεν προτρέπει σε ένοπλη εξέγερση: «Η μη βία είναι ένα πιο σίγουρο μέσο για να δοθεί τέλος στη βία» γράφει, αντιλαμβανόμενος ότι η ειρηνική δύναμη των λαών είναι η γνήσια αγανάκτησή τους απέναντι στην ισοπέδωση κεκτημένων εδώ και χρόνια δικαιωμάτων τους. Ακριβώς σαν αυτή που εκφράζουν καθημερινά οι χιλιάδες της πλατείας Συντάγματος. Πολλοί από αυτούς ίσως να μην έχουν διαβάσει το κάλεσμά του, κάποιοι ίσως να αγνοούν και την ύπαρξή του. Εκφράζουν όμως το πνεύμα του. Το ακατάβλητο πνεύμα ενός γνήσιου ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥ, όχι μόνο του 20ου αλλά και του 21ου αιώνα!

Κύριε Στεφάν Εσέλ, δεχθείτε τις ολόθερμες ευχαριστίες μας. Από βάθους καρδίας!

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, «Αναγνώσεις», 12 Ιουνίου 2011

Το αίτημα για μια νέα λαϊκότητα
Η αγανάκτηση στις πλατείες της Ευρώπης

Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοσμοείδωλο διαμόρφωσε μια αποδεκτή ταυτότητα, για τα εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων που έβγαιναν καθημαγμένοι απ’ τον πόλεμο, συνιστούσε μια πειστική αφήγηση, στη βάση της προόδου, που επικυρώθηκε, αν και ως δυναμική ελέγχθηκε πολιτικά, από το «κοινωνικό συμβόλαιο» της σοσιαλδημοκρατίας. Όμως, μέσα σε αυτό το κοσμοείδωλο, μέσα σε αυτή την αφήγηση, κανένας δεν ντρεπόταν που ήταν φτωχός – όλοι πίστευαν πως θα βελτιώσουν τη ζωή τους.
Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο κατέρρευσε απολύτως με την οικονομική κρίση, που ήρθε να επικυρώσει δραματικά το τέλος της μεταπολεμικής εποχής, τέλος που είχε επέλθει, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωπολιτικά, με την πτώση του Τείχους, το 1989. Στα εικοσιδύο αυτά χρόνια, με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, υπήρξε μια τεράστια αλλαγή: όποιος ήταν φτωχός έπρεπε να νιώθει, και ένιωθε, ένοχος (και ξόδευε δανεικά λεφτά, για να κρύψει την ενοχή του). Με αυτή την έννοια, η σημερινή κρίση είναι πρώτα απ’ όλα κρίση αξιών.

Τα μεσαία και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, και οι πολυπληθείς νέοι που όλες αυτές τις μέρες συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες, ελληνικών και ευρωπαϊκών πόλεων, εκφράζουν την αγανάκτησή τους, για πολλά πράγματα συγχρόνως: την οριστική ακύρωση του δεδομένου μέχρι πρότινος «κοινωνικού συμβολαίου», την έκπτωση από την κοινωνική τους θέση, την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους, την αδυναμία τους, οι νέοι, να ενταχθούν στο κλυδωνιζόμενο άρμα της προόδου, την απουσία ελπίδας και προοπτικής.
Όπως είναι φυσικό, ο καθένας πηγαίνει στις πλατείες με όσα κουβαλάει στο κεφάλι του. Και αν το κυρίαρχο ιδεολογικό σχήμα της νεοελληνικής κοινωνίας είναι ο εθνικολαϊκισμός, είναι φυσικό οι περισσότεροι αγανακτισμένοι με αυτό να προσέρχονται. Αυτό το ιδεολογικό σχήμα, που συνοψίζεται με προμετωπίδα του τον Μίκη Θεοδωράκη και το μελοποιημένο «Άξιον εστί», είναι βέβαια πεπαλαιωμένο, αλλά παραμένει ίσως το μοναδικό ισχυρό και συνεκτικό σχήμα που περιγράφει και ταυτοποιεί τη λαϊκότητα, έστω και αν συγχρόνως την ακυρώνει, μέσα από το ιδεολόγημα του «ανάδελφου έθνους» που κατοικεί αυτή τη χώρα: Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια – της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά, στον αιθέρα στέκει να – και στη θάλασσα μόνη της. Γιατί η εθνικολαϊκή αφήγηση υποκαθιστά τη λαϊκότητα: ευνουχίζοντας τη δυναμική της, τη μεταγράφει στους κώδικες της «εθνικής ομοψυχίας», απαλύνοντας κάθε ταξική αναφορά της.
Το θέμα όμως δεν είναι η εύκολη καταγγελία του ιδεολογικού σχήματος του εθνικολαϊκισμού, που, φθάνοντας στην «άνω» πλατεία Συντάγματος, παίρνει ακόμα και αντικοινοβουλευτικές αποχρώσεις, αλλά το ζητούμενο είναι να προσδιορίσουμε τις αιτίες, αφενός της κινητοποίησης τόσων ανθρώπων και αφετέρου της έκφρασής τους με τον εύκαιρο, και έντονα συγκινησιακό εθνικολαϊκό λόγο.
Το αίτημα που αναδύεται από τις πλατείες, αίτημα όχι συγκυριακό, ούτε και οργανωμένο ακόμα ως λόγος πειστικός, αλλά πάντως αίτημα ιστορικό, είναι η διαμόρφωση μιας νέας λαϊκότητας, μέσα σε μια νέα ευρωπαϊκή αφήγηση, που ενδεχομένως θα εκφρασθεί με μια νέα δημοκρατική συνθήκη νομιμοποίησης, που θα καθορίζει τους στοιχειωδώς αποδεκτούς όρους με τους οποίους θα πορευθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες∙ μέσα από τη διαμόρφωση, εν τέλει, ενός νέου κοσμοειδώλου, το οποίο, όπως όλα τα κοινωνικά κοσμοείδωλα, θα έχει τη γενική αποδοχή, αλλά ταυτόχρονα θα είναι πολυφωνικό και θα διαπερνάται από ανειρήνευτες κοινωνικές, πολιτικές, ιδεολογικές, αισθητικές αντιθέσεις…
Εδώ, ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών, είναι κρίσιμος. Μια ματιά να ρίξουμε στον μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο, νομίζω πως αρκεί για να πειστεί και ο πιο δύσπιστος, για το πώς αρθρώθηκε η μεταπολεμική λαϊκότητα, ως μια ευρύτατη πολιτισμική διεργασία. Αντίθετα, η αλαζονεία και η αντιπολιτική ρητορεία, όταν μάλιστα εκφέρεται κάτω από τη μαρκίζα των «πνευματικών ανθρώπων» (όπως π.χ. οι 32 «ανησυχούντες»), δεν οδηγεί παρά στην ανατροφοδότηση και τη «δικαίωση» των πιο ακραίων μορφών εθνικολαϊκισμού, του οποίου το «ανώτατο στάδιο» το γνώρισαν πολύ καλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες με τον φασισμό. Ακριβώς για να μην το ξαναζήσουν, έπραξαν ό,τι έπραξαν στις μεταπολεμικές δεκαετίες, όχι βέβαια με «εθνική ομοψυχία», αλλά με αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, πάντως με τη συμφωνία ότι η Ευρώπη και οι κοινωνίες της έπρεπε να πάνε μπροστά, με κοινωνικό κράτος, με ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα. Και πήγαν μπροστά μόνο διά της πολιτικής, όχι με την, δήθεν αφ’ υψηλού, απαξίωσή της.
Το ιστορικό αίτημα για μια νέα λαϊκότητα, η ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου κοσμοειδώλου, αποτελεί το μέγιστο διακύβευμα της παρούσας κρίσης. Όλοι επ’ αυτού ακριβώς κρινόμαστε, και πρώτα απ’ όλα η Αριστερά, που θα πρέπει να νοηματοδοτήσει την κοινωνική αγανάκτηση. Γιατί το θέμα δεν είναι πώς προσέρχεται ο καθένας στις πλατείες, αλλά πώς θα φύγει, και κυρίως πού θα πάει. Οι διαδικασίες των λαϊκών συνελεύσεων που φουντώνουν στην «κάτω» πλατεία Συντάγματος δείχνουν τη διέξοδο. Τη δε προοπτική, θα την αναδείξουν και θα την υφάνουν, ψηφίδα την ψηφίδα, όσοι πνευματικοί άνθρωποι δεν ανησυχούν για την καθεστωτική βολή τους…

Του Γιώργου Κόρρα*, Δημοσιεύθηκε στην σελίδα του «Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών» στο Facebook

Μένω σε μια «υποβαθμισμένη» περιοχή της Αθήνας, στην Πλατεία Αττικής, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, όπου το 40% των ενοίκων είναι μετανάστες ή πρόσφυγες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Τρεις φορές μέσα σ’ ένα εξάμηνο έχει κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα, ίσως και η ζωή μου. Όχι όμως από τους μετανάστες, αλλά από Έλληνες χρυσαυγίτες ή άλλα φασιστοειδή, που αποφάσισαν, πριν από περίπου ένα χρόνο, να καθαρίσουν τη γειτονιά μου από τη βρώμα των ξένων.

Με τους μετανάστες οι δικές μου σχέσεις είναι άριστες. Έχω μια καλημέρα για όλους (πολλές φορές μάλιστα στη γλώσσα τους) και εισπράττω καθημερινά τη δική τους, μαζί με ένα χαμόγελο. Γι’ αυτούς έχω «πρόσωπο», «ταυτότητα», δεν είμαι ο «άλλος», ο «ξένος». Κι έχω μπει στην καθημερινότητά τους, τους βοηθάω όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ελληνική γλώσσα ή με την ελληνική γραφειοκρατία. Κι είναι οι καλύτεροι φίλοι μου. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα με φιλοξένησαν επί δύο εβδομάδες στα χωριά τους στο Μπαγκλαντές κι έτρεχαν ποιος θα με περιποιηθεί καλύτερα.

Τον τελευταίο χρόνο έγινα πολλές φορές στόχος Ελλήνων φασιστοειδών, στην προσπάθειά μου να υπερασπιστώ το μικρό κατάστημα των φίλων μου από την οργή τους. Οι οργανωμένοι χρυσαυγίτες έκαναν τα πάντα για να τους διαβάλουν. Οι αφιονισμένες γυναίκες της γειτονιάς τηλεφωνούσαν στον ιδιοκτήτη του καταστήματος και του έλεγαν να τους διώξει, επειδή τάχατες είχαν μετατρέψει το κατάστημα σε κρυφό πορνείο. Απειλούσαν μάλιστα ότι θα το κάψουν, όπως είχαν κάνει και με το υπόγειο της οδού Αριστομένους λίγο πιο πέρα, που χρησίμευε ως τόπος προσευχής των Μουσουλμάνων της περιοχής. Κι ένας φασίστας, που πέρασα για αστυνομικό και τον πλησίασα να του ζητήσω βοήθεια, με ρώτησε με θράσος: «Σε πηδάει καλά ο Πακιστανός και ήρθες να τον υπερασπιστείς»; Κι αμέσως φώναξε ένα «σύντροφό» του και με κυνήγησαν. Ήταν μια από τις πολλές φορές που έτρεξα να σωθώ πίσω από τα μεταλλικά ρολά του καταστήματος. Μάλιστα δύο φορές χρειάστηκε να καλέσουμε το «100» για να μας απεγκλωβίσει. Τη μια ήσαν μαζί μου οι συνάδελφοι Χρήστος Βούπουρας και Κωνσταντίνος Γιάνναρης, που είχαν σπεύσει να με συνδράμουν.

Ήταν η εποχή που έτρεφα την ψευδαίσθηση πως η αστυνομία υπερασπιζόταν το δίκιο του αδύναμου. Σιγά-σιγά όμως, σοβαρές ενδείξεις με οδήγησαν στην υποψία ότι το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα ήταν στην πραγματικότητα η κρυφή φωλιά των φασιστικών συμμοριών.
«Καλά όλα αυτά, αλλά ένας άνθρωπος μαχαιρώθηκε για μια κάμερα, ενώ πολλοί άλλοι έχουν πέσει θύματα κλοπής», θα πει κάποιος. Κι εγώ θα απαντήσω πως αυτό είναι δουλειά της αστυνομίας, την οποία κανείς δε μπορεί να υποκαταστήσει. Κι η αστυνομία, όταν θέλει, τους βρίσκει τους δολοφόνους. Μόνο εκείνου του εικοσάχρονου Μπαγκλαντεσιανού που μαχαιρώθηκε τα μεσάνυχτα από τους φασίστες στην Αχαρνών δεν πρόκειται να τους βρει ποτέ. Ήδη το γεγονός έχει ξεχαστεί, αφού και τότε είχε ουσιαστικά περάσει «στα ψιλά».

Κι εδώ βρίσκεται ο δικός μας ρόλος, των καλλιτεχνών, των διανοουμένων, των πνευματικών ανθρώπων. Να προφυλάξουμε τον Ουμανισμό, ως φιλοσοφική έννοια και ως τρόπο ζωής και σκέψης, να περισώσουμε το «πρόσωπο», που κινδυνεύει να εξαφανιστεί πίσω από «μάζες», «όχλους» και «συρφετούς». Κι ας μην προσπαθήσουμε να δώσουμε λύσεις εμείς, γιατί μπορεί να οδηγηθούμε σε άκομψα συμπεράσματα, του τύπου «ξερονήσια» και να παρεξηγηθούμε. Οι λύσεις είναι δουλειά των πολιτικών. Γι αυτό έχουν προσληφθεί με «σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου». Και γι αυτό πληρώνονται και μάλιστα αδρά. Κι αυτοί πρέπει να βιαστούν να βρουν τις λύσεις, πριν μας κατακλύσουν οι αυτόκλητοι σωτήρες μας κι αρχίσουμε να «ψαχνόμαστε».

*Ο Γιώργος Κόρρας είναι σκηνοθέτης.

Της Ελένης Τσερεζόλε, Η Αυγή, 24 Μαΐου 2011

Ακούς εκεί. Η άφρων γυνή. Να θέλει λέει να οδηγήσει! Και να το δημοσιοποιεί μέσω Facebook, παρακινώντας κι άλλες γυναίκες να την ακολουθήσουν στην οδό της απωλείας, μαθαίνοντας να οδηγούν από τις 17 Ιουνίου… Πρόκειται για τη Μανάλ αλ Σαρίφ που συνελήφθη από τις σαουδαραβικές αρχές γιατί παραβίασε τον νόμο που απαγορεύει στις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας να οδηγούν! Η κατηγορία που της προσήψε το σκοταδιστικό καθεστώς της χώρας είναι αυτή της «υποκίνησης γυναικών»: η 32χρονη γυναίκα, που έμαθε να οδηγεί στις ΗΠΑ, συνελήφθη το Σάββατο στην πετρελαιοπαραγωγική πόλη Χομπάρ, αφού ανέβασε την Πέμπτη στον ιστότοπο YouTube ένα βιντεάκι, όπου εικονίζεται να οδηγεί! Το συγκεκριμένο βίντεο τράβηξε την προσοχή 500.000 ατόμων. Την άφησαν ελεύθερη λίγο αργότερα για να τη συλλάβουν λίγες ώρες αργότερα, τα ξημερώματα της Κυριακής.

Η «φοβερή» κατηγορία που αντιμετωπίζει, σύμφωνα με τον δικηγόρο της, είναι ότι «υποκίνησε μέσω του Διαδικτύου τις γυναίκες να οδηγήσουν», ενώ επεσήμανε ότι θα παραμείνει στη φυλακή για πέντε ημέρες για τις ανάγκες της έρευνας. Στο βίντεο η αλ Σαρίφ δηλώνει ότι «κανένας νόμος του Ισλάμ δεν απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν», προσθέτοντας, ορθώς, ότι την απαγόρευση αυτή έχει επιβάλλει το υπερσυντηρητικό σαουδαραβικό κράτος.

Την ίδια στιγμή – και τούτο δείχνει ότι ακόμη και στο βασίλειο των Σαούντ κάτι κινείται – νεαροί σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης έχουν κινητοποιηθεί, ζητώντας από τον βασιλιά Αμπντάλα να επέμβει υπέρ της αλ Σαρίφ, η οποία ανήκει σε μία ομάδα ακτιβιστών που μάχονται για τα δικαιώματα των γυναικών. Η ομάδα αυτή κάλεσε μέσω του Διαδικτύου τις γυναίκες να διαδηλώσουν με τα αυτοκίνητά τους στις 17 Ιουνίου…

Όχι ότι μπορεί κανείς να τρέφει ιδιαίτερες ψευδαισθήσεις: η Σαουδική Αραβία είναι κοιτίδα του σαλαφισμού, της πιο συντηρητικής και σκοταδιστικής εκδοχής του Ισλάμ. Έτσι οι γυναίκες έχουν το νομικό καθεστώς του πράγματος (res) ενώ ισχύει ο απόλυτος διαχωρισμός ανδρών – γυναικών, με τις τελευταίες να πρέπει να διαθέτουν γραπτή άδεια άρρενα συγγενή (συζύγου, αδελφού, γιού) προκειμένου να εγκαταλείψουν τη χώρα ή, απλά, να ταξιδέψουν… Σε ό,τι αφορά στην οδήγηση, δεν υφίσταται μεν σχετικός νόμος που να την απαγορεύει στις γυναίκες ωστόσο οι αρχές δεν εκδίδουν άδειες για γυναίκες, καθιστώντας έτσι την οδήγησή τους παράνομη. Ακριβώς την αναχρονιστική αυτή κατάσταση θέλησε να ανατρέψει η Μανάλ αλ Σαρίφ και βρέθηκε στη φυλακή…

Με αφορμή τα γεγονότα που ξεδιπλώνονται μέσα και έξω από το κτίριο της Υπατίας, σας απευθύνω αυτή τη σύντομη επιστολή.

Πέρα από το ζήτημα νομιμότητας που, ασφαλώς, τίθεται και έχει υποχρέωση η Πολιτεία να διασφαλίσει, ένα μείζον ανθρωπιστικό πρόβλημα εγείρεται.

Ας προσπεράσουμε αυτή την ώρα το πώς φτάσαμε ως εδώ. Έχει τώρα μικρή σημασία. Επιβάλλεται να δούμε το ευρύτερο και το ουσιαστικότερο. Και αυτό είναι η προστασία της ζωής των ανθρώπων που φιλοξενούνται στην Υπατία. Ούτε είναι της ώρας να αναλύσουμε τις συνθήκες της εποχής που τους κατέστησαν «ξένους». Για αυτούς τους ξένους δεν μίλησε ο Ιησούς λέγοντας «ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με»;

Σας καλώ, Μακαριώτατε, να παράσχετε τις καλές σας υπηρεσίες, προκειμένου να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα. Λύση αξιοπρέπειας. Νομίζω ότι θα μπορούσατε να το κάνετε. Αγνοείστε την οποιαδήποτε κριτική περί πολιτικής παρέμβασης. Ο δικός σας ρόλος είναι διαφορετικός και κανείς δεν μπορεί ούτε να τον παρεμποδίζει, ούτε με πολιτικά κίνητρα να παρεμβαίνει σε αυτόν.

Ως παιδί ιερέα, έχω βιώσει την ουσιαστική δυνατότητα της Εκκλησίας να συμπαρίσταται. Εξάλλου, η αποστολή της στον κόσμο είναι να βρίσκεται πάντοτε αδιακρίτως φύλου, φυλής και εθνότητας στο πλευρό των ανθρώπων και της ελευθερίας τους.

Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένα ζήτημα μεταναστών, που είναι όμως, ταυτόχρονα, και ζήτημα ανθρώπων. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το αγνοούμε.

Με σεβασμό,

Λευτέρης Κουσούλης
————————————————————————-
Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 4 Μαρτίου 2011

«Τσουνάμι», «χιονοστιβάδα», «δημοκρατική άνοιξη», είναι μερικοί από τους πιο ενδεικτικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται κατά κόρον τις τελευταίες ημέρες στον Τύπο, για να περιγράψουν αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη στις χώρες της βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Εν αρχή, βέβαια, το άρωμα των γιασεμιών της Τυνησίας μύρισε στην Αίγυπτο και όλα δείχνουν ότι οι ευωδιές από την Τύνιδα, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων τής κάθε χώρας, έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται, κάνοντας να τρίζουν τα θεμέλια εξουσιών, όπως αυτές του Μουαμάρ Καντάφι (σαράντα χρόνια στην εξουσία) ή του βασιλιά Αμπντάλα της χασεμιτικής δυναστείας στην Ιορδανία ή ακόμη και εκείνης του προέδρου Αλί Αμπντάλα Σαλέχ στην Υεμένη.

Το κύμα των διαμαρτυριών αγγίζει και τη θεοκρατία του Ιράν, όπου οι αγιατολάχ μοιάζει να έπεσαν μόνοι τους στην παγίδα: αντί να σωπάσουν στη διάρκεια των γεγονότων της πλατείας Ταχρίρ του Καίρου, έσπευσαν να κάνουν λόγο για «ισλαμικό ξύπνημα» και άλλα παρεμφερή, που αφενός δεν είχαν κανέναν αντίκτυπο στο αιγυπτιακό κίνημα (ελάχιστα «Αλάχ Ακμπάρ» ακούστηκαν στις διαδηλώσεις) και αφετέρου έφεραν, άθελά τους, ξανά στο προσκήνιο το θέμα των διαδηλώσεων στο εσωτερικό της χώρας τους.

Γιατί, όμως. οι διαδηλώσεις είναι καλές στην Αίγυπτο και όχι στο Ιράν; Οι ηγέτες της ιρανικής αντιπολίτευσης, Μουσαβί και Καρουμπί, δεν έχασαν, όπως ήταν φυσικό, την ευκαιρία, και κάλεσαν σε διαδηλώσεις, τις οποίες το καθεστώς αντιμετώπισε, όπως ήταν επίσης αναμενόμενο, με κατασταλτικά μέτρα. Βίαα, με το γνωστό τροπάριο περί ξένου δακτύλου κλπ. Σιγά σιγά, λοιπόν, αρχίζει να διαμορφώνεται ένα κύμα διαμαρτυριών, σε χώρες με διαφορετικά βέβαια προβλήματα (λόγω ιστορικής προέλευσης, διαφορετικού επιπέδου πλούτου, κ.ά.), που όμως διαθέτουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Καταρχήν, σε ό,τι αφορά τα εργαλεία οργάνωσης της αμφισβήτησης: μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τύπου Facebook και Twitter, έχουν πλέον αντικαταστήσει τους παραδοσιακούς ιμάντες που χρησιμοποιούσαν το πάλαι ποτέ οι αντιφρονούντες κατά των αυταρχικών καθεστώτων -στη δεκαετία του 1980 το φαξ ήταν το επαναστατικό μέσο που έπληττε την καρδιά του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία, σήμερα τα «τουϊταρίσματα» αποδεικνύονται εξίσου αποτελεσματικά μπροστά σε έναν αναχρονιστικό μηχανισμό καταστολής.

Δακρυγόνα/βία/εγκάθετοι versus ομάδων στο Facebook, νέων που τουϊτάρουν ακαταπαύστως: σημειώσατε στάνταρ 2, προς μεγάλη απογοήτευση των απανταχού «κολλημένων στην εξουσία», προέδρων, βασιλιάδων ή αγιατολάδων.

Δεύτερο κοινό σημείο: το περιεχόμενο των διαδηλώσεων και των διαμαρτυριών. Η ελευθερία έκφρασης, το «άνοιγμα» των πολιτικών θεσμών, η απόρριψη κάθε είδους αυταρχισμού, η ελεύθερη πρόσβαση στον έξω κόσμο, είναι μερικά από τα κοινά αιτήματα των διαδηλωτών, από το Μπαχρέιν έως τη Λιβύη. Αιτήματα, που δεν έκαναν ξαφνικά την εμφάνισή τους, απλώς, με αφορμή τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, βρήκαν την ευκαιρία να διατυπωθούν, διαψεύδοντας έμπρακτα και εντυπωσιακά όσους επέμειναν ότι οι αραβικοί λαοί (λόγω Ισλάμ, λόγω «ιδιοσυγκρασίας», λόγω, λόγω…) δεν είναι «συμβατοί» με τη δημοκρατία ή, με άλλα λόγια, ότι οι δημοκρατικές ελευθερίες και θεσμοί αποτελούν μια αποκλειστική πολυτέλεια του δυτικού κόσμου.

Στο σημείο αυτό δεν μπορεί κανείς παρά να στιγματίσει την εθελοτυφλία των δυτικών κυβερνήσεων, κυρίως των ΗΠΑ και της ΕΕ, που αποτελούν και τους βασικούς οικονομικούς εταίρους των καθεστώτων αυτών: έκλειναν τα μάτια τους στις κατάφωρες παραβιάσεις των στοιχειωδέστερων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες αυτές, στο όνομα του αγώνα κατά του ισλαμικού φονταμενταλισμού, τον οποίο υποτίθεται ότι διεξήγαγαν καθεστώτα τύπου Μουμπάρακ. Τι κι αν τα τελευταία χρόνια η αιγυπτιακή κοινωνία έχει εξισλαμιστεί, με τους ομοφυλόφιλους, για παράδειγμα, να γίνονται συχνά πυκνά οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για τα αδιέξοδά της; Όπως φάνηκε και από τις διαδηλώσεις στην Αίγυπτο, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, αν και εξακολουθούν να παραμένουν η πιο οργανωμένη πολιτική δύναμη, δεν διαθέτουν ούτε ενιαίες απόψεις ούτε είναι βέβαιο ότι μπορούν να διαμορφώσουν προς όφελός τους τις καταστάσεις. Η ισλαμική επανάσταση του Ιράν δύσκολα, πλέον, μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για τους νέους άραβες. Όχι τόσο γιατί αυτοί είναι σουνίτες και όχι σιίτες, αλλά γιατί οι συνομήλικοί τους στην Τεχεράνη αγωνίζονται σήμερα κατά του θεοκρατικού καθεστώτος και των ανελευθεριών του, των στημένων εκλογών, και τόσων άλλων.

Οι νέοι που διαδήλωναν στους δρόμους του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας, του Πορτ Σάιντ ή της Ισμαηλίγια, δεν κοιτούσαν προς την Τεχεράνη και τη θεοκρατία της, αλλά μάλλον προς την Τουρκία. Η εξέγερση της Αιγύπτου, παρά τα όσα πίστευε (ή τον έκαναν να πιστεύει) ο γηραιός Ραΐς, δεν ήταν ισλαμική αλλά μετά-ισλαμική. Και τούτο οφείλει να είναι το πρίσμα, μέσω του οποίου η Δύση θα αντιμετωπίσει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική: όχι φοβικά έναντι του Ισλάμ, αλλά διορατικά έναντι των νέων γενεών των Αράβων, που είναι μεν μουσουλμάνοι, αλλά δεν βλέπουν κανέναν λόγο να θεωρούνται παιδιά ενός κατώτερου θεού και να στερούνται των στοιχειωδών ελευθεριών.

Μήπως το ίδιο θα πρέπει να σκεφτούν οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης, για τις χώρες του νότου αλλά και για όλη την ευρωπαϊκή μεσαία τάξη, που έχουν βαλθεί να την εξοντώσουν;

Γιατί το «κοινωνικό συμβόλαιο» της Γαλλικής Επανάστασης, η ιδρυτική δημοκρατική συνθήκη, περιέχει και την ισότητα, περιέχει και την κοινωνική συνοχή, αυτά αποτελούν τη βάση του περιβόητου «ευρωπαϊκού κεκτημένου». Διαφορετικά, πλάι στη μετά-ισλαμική εξέγερση, μπορεί σύντομα να δούμε και μια «μετά-ευρωπαϊκή»… Άλλωστε, εδώ το tweeter και το facebook έχουν πολύ μεγαλύτερη διάδοση – τι θα γίνει όμως όταν πολλοί δεν θα έχουν να πληρώσουν την τηλεφωνική σύνδεση;

Tης Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο http://ecoleft.wordpress.com/
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Τριακόσιοι άνθρωποι κάνουν απεργία πείνας, σε ένα κτίριο στην οδό Πατησίων και στη Θεσσαλονίκη πάνω από τρεις εβδομάδες. Αίτημά τους η νομιμοποίησή τους στη χώρα μας ύστερα από πολλά χρόνια δουλειάς ο καθένας τους, στην Κρήτη και αλλού. Είναι άραγε ένα αίτημα αβάσιμο, υπερβολικό ή, έστω, επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της χώρας μας; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διδάκτορας Κοινωνικών Επιστημών για να δώσει αρνητική απάντηση. Οι 300 απεργοί πείνας – ο καθένας τους σίγουρα και μια ξεχωριστή ιστορία μιζέριας στην πατρίδα του και αναζήτησης καλύτερης τύχης στη χώρα μας – ζητούν το αυτονόητο: την αξιοπρεπή διαβίωση. Χωρίς να αναγκαστούν να στραφούν στην παραβατικότητα, στις κλοπές, στη διακίνηση ναρκωτικών, στην εκπόρνευση, και σε τόσα άλλα, τα οποία τα βλέπουμε και τα βιώνουμε καθημερινά, λίγα μέτρα πιο κάτω, στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια και στα πέριξ της… Αξιοπρεπή εργασία, αξιοπρεπή διαβίωση… Είναι άραγε τόσα πολλά; Είναι άραγε τόσο δυσβάστακτο το βάρος που συνεπάγονται τα αιτήματα αυτά για την ελληνική πολιτεία; Για την κυβέρνηση φαίνεται ότι οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι καταφατικές. Ο αυστηρός τόνος των κυβερνητικών αξιωματούχων και υπουργών και άλλων – κατήφεια, σουφρωμένα φρύδια – φανερώνει ότι “εδώ δεν παίζουμε, έχουμε κράτος, οργανωμένο μηχανισμό, όλα κι όλα, θα τηρηθούν οι νόμοι, είμαστε σοβαρή κυβέρνηση, σοβαρή χώρα”.

Αν η κατάσταση υγείας των απεργών πείνας δεν επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, η στάση της κυβέρνησης Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου στο θέμα, θα ήταν κωμική. Όχι μόνο για την αυστηρότητά της (που αγγίζει τα όρια της απανθρωπιάς) αλλά και για το γεγονός ότι εκπορεύεται από μια κατ’ εξοχήν… άσχετη διακυβέρνηση, μια διακυβέρνηση που πελαγοδρομεί σε όλα τα επίπεδα (τελευταίο το ξεμπρόστιασμά της από τους τροϊκανούς σε σχέση με το πουλιέται στη χώρα μας – τα πάντα, είναι η έγκυρη απάντησή τους), που συνήθως αυτοσχεδιάζει και πειραματίζεται, με το σύνολο του ελληνικού λαού να αποτελούμε το… πειραματόζωο ανερυθρίαστων μάγων του Οζ! Αυτή λοιπόν η κωμική κυβέρνηση που αποδεικνύεται καθημερινά ότι δεν διαθέτει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας (το έχουν διαπιστώσει άλλωστε όλες οι κοινωνικές ομάδες που είχαν την ατυχία να βρεθούν απέναντί της κι απέναντι στις απαιτήσεις της τρόικας), θέλει να εφαρμόσει λέει τους νόμους του κράτους έναντι των μεταναστών, θέλει να εξαντλήσει την αυστηρότητά της απέναντί τους, υπό τις επευφημίες όχι μόνο του ΛΑΟΣ ή του κ. Καρατζαφέρη αλλά, δυστυχώς και μιας μερίδας της ελληνικής κοινωνίας που κρατά αμυντική / απορριπτική στάση έναντι των ξένων και λόγω της δύσκολης οικονομικά συγκυρίας – άλλωστε η χώρα μας δεν μπορεί να αποτελεί την εξαίρεση: είναι γνωστό ότι στις οικονομικές κρίσεις επωάζεται συχνά ευκολότερα το “αυγό του φιδιού”. Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση, η οποία θα περάσει στην ιστορία ως εκείνη που επέβαλλε στο λαό τη βιαιότερη προσαρμογή στο νεοφιλελεύθερο δόγμα Κομισιόν και ΔΝΤ, εκείνη που οδήγησε τα οικονομικά δεδομένα των νοικοκυριών στη… δεκαετία του 80 κι ίσως ακόμη πιο πίσω, αυτή λοιπόν η κυβέρνηση αποφάσισε, λέει, να δείξει πυγμή έναντι των μεταναστών. Τι κι αν η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού ανθεί και καλά κρατεί; Απέναντι στους απεργούς πείνας μετανάστες η κυβέρνηση ορθώνει το παράστημά της.

Ωστόσο είναι (για άλλη μια φορά) λάθος πληροφορημένη: οι 300 δεν είναι μόνοι τους. Στο πλευρό τους δεν έχουν μόνο κάποια κόμματα αλλά και απλούς Έλληνες πολίτες, που αντιλαμβάνονται την τραγικότητα της κατάστασης των ανθρώπων αυτών (και το τραγελαφικό της κυβερνητικής στάσης), που μετέχουν στις εκδηλώσεις συμπαράστασης προς τους απεργούς μετανάστες, που δηλώνουν παρόντες σε έναν αγώνα που θυμίζει καταστάσεις Ελλήνων μεταναστών στις Η.Π.Α, αλλά και στη Γερμανία. Οι γκασταρμπάιντερ τότε δεν ήσαν αρεστοί ούτε στις γερμανικές κυβερνήσεις ούτε στη γερμανική ακροδεξιά. Όμως και τότε υπήρξαν φωνές Γερμανών πολιτών υπέρ τους και υπέρ της αξιοπρέπειάς τους. Έτσι και σήμερα όλοι εμείς δηλώνουμε σταθερά: “είμαστε όλοι μας μετανάστες που διεκδικούμε την αξιοπρέπειά μας”. Και αυτό δεν είναι υπερβολή: σε λίγο, εξαιτίας των πολιτικών λιτότητας της ανεκδιήγητης αυτής κυβέρνησης, όλοι μας θα διεκδικούμε αξιοπρεπή βίο, μετανάστες κι Έλληνες μαζί!

Από τα τηλεοπτικά σποτ της Διεθνούς Αμνηστίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Amnesty International Greece, http://www.youtube.com/amnestyinternational

Του Niko Ago, Η Αυγή της Κυριακής, 21 Μαρτίου 2010

Μιλούν για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού τέσσερις άνθρωποι που, από τη δική του πλευρά ο καθένας, είναι συστατικό ενός μείγματος που αποτελεί τον πυρήνα του ζητήματος. Ένα παιδί μεταναστών, ένας μετανάστης πρώτης γενιάς, μία πολιτική επιστήμονας που σπούδασε στη Γαλλία και μια ακτιβίστρια που σήμερα έχει θέση ευθύνης.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΦΟΛΑΪΑΝ – Παιδί μεταναστών από Νιγηρία
Ο ρατσισμός (είναι και) μέσα μας

Κάποτε πίστευα ότι ο ρατσισμός δεν έχει πρόσωπο και ότι ο καθένας μας έχει υπάρξει ρατσιστής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανάλογα με την περίσταση.
Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από κάποιους Έλληνες που ο φόβος τους για το μέλλον αναζητεί εξιλαστήρια θύματα. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από Αλβανόφωνους μετανάστες που αρέσκονται να χαβαλεδιάζουν μεταξύ τους κοροϊδεύοντας άλλους αλλοεθνείς σαν μια μορφή εκτόνωσης από την πίεση που οι ίδιοι δέχονται. Έχω ακούσει από φίλους μου για το πόσο σνομπ και ψηλομύτες είναι οι Παριζιάνοι απέναντι σε όποιον δεν μιλάει γαλλικά. Πώς οι Κινέζοι κυριεύουν την αγορά. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να βλέπει με καχυποψία Αλγερινούς εξαιτίας κάποιων μεμονωμένων συμβάντων βίας. Έχω νιώσει έντονα τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που ο θρησκευτικός κόσμος επιβάλλει θεωρώντας, καθένας ξεχωριστά, τη δική του θρησκεία ως την απόλυτη αλήθεια και των άλλων ως ένα λάθος που πρέπει να διορθωθεί. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από αναρχικούς όταν, στην προσπάθειά μας για αυτοοργάνωση και επιβίωση μέσω της τέχνης που αγαπάμε, αρνήθηκαν να μας υποστηρίξουν γιατί θεωρούσαν ότι το να ζει κάποιος από την τέχνη του είναι λάθος, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι τελικά πρέπει όλοι μας να έχουμε ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μας κι αυτό που αγαπάμε να μην είναι παρά μονάχα ένα χόμπι.
Ο ρατσισμός και οι διακρίσεις ίσως να μην έχουν πρόσωπο. Αν όμως κοιτάξουμε καλύτερα στον καθρέφτη, θα διακρίνουμε στο πρόσωπό μας κάποια σημάδια που αφήνουν ο φόβος, η προκατάληψη και ο δογματισμός.

ΑΡΝΤΙ ΣΤΕΦΑ – Μετανάστης από Αλβανία
Υπάρχει ρατσισμός και ανάμεσα στους μετανάστες

Μύθος η πραγματικότητα; Καθόλου μύθος, θα έλεγα εγώ. Και δεν μου το έχουν πει, το έχω δει με τα μάτια μου. Εμπλεκόμενοι και στις δυο περιπτώσεις, συμπατριώτες μου Αλβανοί. Κάπου στην Πειραιώς κοντά σε ένα φανάρι, ένα απόγευμα που γυρίζω από τη δουλειά. Πλάι μου ένα αυτοκίνητο με τρεις επιβάτες που ακούνε δυνατά αλβανική μουσική. Ο Πακιστανός προσπαθεί να καθαρίσει τα βρώμικα τζάμια του αυτοκίνητου τους. Από μέσα, οι φωνές διαπερνάνε και τη μουσική που ακούγεται στη διαπασών: φύγε, ρε μαύρε, από ‘κεί. Να πας στην πατρίδα σου, ρε κακομοίρη, που θες και Ευρώπη!!!
Και η δεύτερη περίπτωση ξανά ανάμεσα σε μετανάστες σε γραφείο του ΟΑΕΔ τούτη τη φορά. Ένας μαύρος μετανάστης προσπαθούσε να μπει εκτός σειράς. Οι άλλοι, σχεδόν όλοι μετανάστες από την Αλβανία, δεν τον αφήνουν. Φεύγει θυμωμένος και μονολογώντας και γυρνάει σε λίγα λεπτά πίσω συνοδευόμενος από δύο αστυνομικούς. Δείχνει με το δάχτυλο τον πρώτο μετανάστη που διαμαρτυρήθηκε για την «παρασπονδία» του λέγοντας ότι τον χτύπησε. Οι αστυνομικοί τού περνάνε χειροπέδες, παρά τη σύσσωμη και έντονη διαμαρτυρία των υπολοίπων, αλλά και της υπαλλήλου του ΟΑΕΔ που δεν είχε λόγο να λέει ψέματα. Μαζί με του αστυνομικούς έφυγε και ο Αφρικανός που κατήγγελλε τον «ξυλοδαρμό» του.
Τη θέση του χθεσινού «Αλβανού» στο φθηνό μεροκάματο το έχουν πάρει πλέον οι αφρικανοί. Και το «αστείο» του εργοδότη μου «αυτοί κάνουν πως δουλεύουν κι εγώ πως τους πληρώνω» δεν είναι και τόσο αστείο…

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΛ ΣΑΛΕΧ
Η διόρθωση μιας διαρκούς αδικίας

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα μας έχει διαφορετική χροιά από τα παρελθόντα έτη. Στην Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα δεν θα χρειαστεί να επαναλάβουμε τα συνήθη ευχολόγια και τις λέξεις κενές περιεχομένου. Κι αυτό γιατί την Τρίτη 16 Μαρτίου έγινε ένα ιστορικό βήμα: άλλαξε ο κώδικας ιθαγενείας και τα παιδιά των μεταναστών, τα παιδιά αυτά που τα αντιμετωπίζαμε μέχρι σήμερα ως παρίες, αποκτούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ιθαγένεια -το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στο δικαίωμα, που επί σειρά ετών τους το στερούμε. Και μαζί μ’ αυτά θα νιώσουμε κι εμείς, για λίγο, εθνικά υπερήφανοι. Και, ποιος ξέρει, ίσως και να μας παρασύρει η αισιοδοξία και η χαρά τους.
Ναι, το ψηφισθέν νομοσχέδιο ίσως να είναι δειλό, ναι, ίσως να είναι και άδικο, αλλά το βήμα έγινε και δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα επιστροφής σε πρότερες μεσαιωνικές καταστάσεις, καθώς μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου παράγονται έννομες συνέπειες από το Σύνταγμα που δεν μπορούν να καταργηθούν.
Βέβαια, η ιθαγένεια δεν είναι πανάκεια. Δεν είναι το μαγικό ραβδάκι δια μέσου του οποίου επιλύονται όλα τα προβλήματα. Ο νόμος αυτός αποτελεί ένα ιστορικό βήμα που θα αποτιμηθεί ιστορικά. Δεν θα πρέπει όμως να τον εγκαταλείψουμε στην τύχη του και να επαναπαυθούμε στα δίκαια μας καταγγέλλοντας απλώς τον διπλανό μας. Χρειάζεται κόπος και επαγρύπνηση. Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες αλλά και πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών. Πρόκειται για ένα στοίχημα που δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε. Και το στοίχημα θα χαθεί εάν επιτρέψουμε να υπάρξουν στην Ελλάδα δύο κατηγορίες Ελλήνων. Γιατί, στην περίπτωση αυτή, οδηγούμαστε στον εκφασισμό της κοινωνίας που όταν αυτός ολοκληρωθεί θα είναι τραχύς, αιματηρός, μη αντιστρέψιμος και οπωσδήποτε καθολικός, καθώς είναι σαφές ότι δεν υφίσταται επιλεκτικός φασισμός.

ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΙΑΚΑΚΗ, Πολιτικός επιστήμων
Ο αγώνας κατά του ρατσισμού πρέπει να είναι διαρκής

Ο ρατσισμός δεν είναι μια ασθένεια που μπορούμε απλώς να την θεραπεύσουμε. Μας ενοχλεί τόσο, ακριβώς επειδή παρεισφρέει ύπουλα όταν δεν το περιμένουμε, εκεί που θεωρούμε ότι έχει σταματήσει να υπάρχει.
Κοινωνικός, φυλετικός, θεσμικός, είναι μερικά από τα πολλά πρόσωπα του σύγχρονου ρατσισμού, που ωστόσο όλα σχετίζονται με τον αποκλεισμό από κοινωνικά αγαθά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η αναγνώριση, ο σεβασμός αλλά και οι δυνατότητες πρόσβασης ευάλωτων ομάδων σε υψηλού κύρους κοινωνικές θέσεις.
Σήμερα ο ρατσισμός εμφανίζεται στην Ελλάδα με διαφορετική ένταση από παλαιότερα: ο πάντα παρών αντισημιτισμός αλλά και η πρόσφατη ισλαμοφοβία, η ομοφοβία, η γενική ανησυχία ότι «μαύρισε ο τόπος», καθώς και η αγανάκτηση για την υποβάθμιση ολόκληρων συνοικιών, τη στιγμή που αποσιωπάται η «αποχώρηση» του κράτους και των υπηρεσιών του από αυτές.
Ο «εχθρός», ο «ξένος», είναι ο κάθε φορά διαφορετικός. Τόσο διαφορετικός, ώστε να μοιάζει καταδικασμένος στο περιθώριο μιας δήθεν ομοιογενούς κοινωνίας, η οποία ωστόσο ιστορικά ενέταξε μειονότητες, διαμόρφωσε πληθυσμούς και μαζί συγκρότησε μια συνεχώς ανανεούμενη πολιτική κοινότητα που σήμερα για άλλη μια φορά καλείται σε μετασχηματισμό και σε άνοιγμα του δημοκρατικού πεδίου. Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι ο ρατσισμός θα σταματήσει να υπάρχει;
Η συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών φορέων, η συνεπής και με συνέχεια αντιρατσιστική δράση ατόμων και συλλογικοτήτων, η παρέμβαση με αντιρατσιστική εκπαίδευση ήδη από μικρή ηλικία, θα επιτρέψουν όχι μόνο την υπέρβαση του ορατού και έντονα επιθετικού εθνοφυλετικού ρατσισμού, αλλά και του υπόγειου και λανθάνοντα, που, συνδέοντας την φιλανθρωπία με τον ρατσισμό, λυπάται τους ανθρώπους ακριβώς για τη διαφορετικότητά τους.

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 Φλεβάρη:

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!
ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

3 μ.μ. Συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στη Βουλή
5 μ.μ. Συναυλία στο Σύνταγμα με συγκροτήματα μεταναστών 2ης γενιάς και έλληνες καλλιτέχνες

Αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις – Κοινωνικοί φορείς

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010, ώρα 18.00
Αίθουσα Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
18.00 Προσφωνήσεις:
Ιωάννης Κουκιάδης, Ομ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Πρόεδρος ΕΔΕΚΑ
Δημήτριος Παξινός, Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών
18.15 Αναφορά στον Αθανάσιο Καρδαρά, Παναγιώτα Πετρόγλου, Δικηγόρος, Γενική Γραμματέας ΕΔΕΚΑ
Πρόεδρος: Άγγελος Στεργίου , Καθηγητής Νομικής Α.Π.Θ.
18.30 Régis Brillat, Εκτελεστικός Γραμματέας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων: «Η επιρροή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη»
19.00 Πέτρος Στάγκος, καθηγητής Νομικής Σχολής Α.Π.θ. – Μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων: «Οι συλλογικές προσφυγές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων: ευκαιρίες και προκλήσεις»
19.30 Νικήτας Αλιπράντης, Ομ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δημ. Παν/μίου Θράκης: «Η ανάγκη κύρωσης των διατάξεων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη»
20.00 Συζήτηση

Του Κωστή Παπαϊωάννου,

Ποιους αφορά η ιθαγένεια των μεταναστών; Ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές ελίτ; Τη γραφειοκρατία ενός υπουργείου; Μερικούς «γραφικούς» κοσμοπολίτες διανοούμενους; Τους συνήθεις δημοσιολογούντες επί παντός επιστητού; Το θέμα δεν αφορά μόνο ή κυρίως αυτούς. Πού είναι οι κοινωνικοί εταίροι, οι εργοδοτικές ενώσεις και τα συνδικάτα των εργαζομένων; Πού είναι οι επιστημονικοί σύλλογοι και οι επαγγελματικές ενώσεις; Τα σωματεία των εκπαιδευτικών δεν έχουν άποψη για το καθεστώς των μαθητών τους, αυτών των παιδιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε δεύτερη γενιά μεταναστών; Οι δικηγορικοί σύλλογοι και οι ενώσεις των δικαστών δεν αντιμετωπίζουν την καθημερινή πραγματικότητα της γκρίζας μεταναστευτικής ζώνης μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας; Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι πρέπει να μιλήσουν. Οφείλουν οι υπεύθυνες και νηφάλιες φωνές, ανεξαρτήτως της άποψης που θα εκφέρουν, να αποτελέσουν αντίβαρο στο επιχειρούμενο εμπόριο εντυπώσεων. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα πολιτικά κόμματα. Πρέπει να μιλήσουν με σαφήνεια και γενναιότητα για ένα θέμα που διχοτομεί το εκλογικό τους ακροατήριο. Αν αφήσουν το στενό πολιτικό κόστος να ορίσει τη θέση τους, μακροπρόθεσμα κερδισμένος θα είναι ένας κομματικός φορέας, εκείνος που εργολαβικά και προνομιακά τα τελευταία χρόνια τρέφεται από τα φοβικά αποφάγια του πολιτικού μας συστήματος. Να μιλήσουν λοιπόν με σαφήνεια και να δηλώσουν αν θέλουν γενναίες πολιτικές ένταξης, αν προτιμούν τη σημερινή κατάσταση ή αν έχουν κάτι άλλο να προτείνουν. Το επόμενο διάστημα πρέπει με τον τρόπο τους να «μιλήσουν» και τα μέσα ενημέρωσης, κυρίως τα ηλεκτρονικά. Οφείλουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη που οι ίδιες έχουν θεσπίσει. Σταχυολογώ: Πρώτον, η ραδιοτηλεόραση «αναγνωρίζει και σέβεται εμπράκτως τη διαφορά των απόψεων και υπερασπίζεται την ελευθερία μεταδόσεως διαφορετικών απόψεων». Δεύτερον, «δεν επιτρέπεται η παρουσίαση προσώπων με τρόπο που να μπορεί, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, να ενθαρρύνει τον εξευτελισμό, την κοινωνική απομόνωση ή τις δυσμενείς διακρίσεις εις βάρος μέρους του κοινού βάσει ιδίως του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, της γλώσσας, της θρησκείας…» Ειδάλλως, τον τόνο στον δημόσιο διάλογο θα δώσουν αλαλάζοντες τηλεπωλητές βιβλίων και ανώνυμοι διαδικτυακοί εθναμύντορες που έχουν «ξεσαλώσει» απειλώντας και βρίζοντας. Οι ίδιοι που εσχάτως «ανακάλυψαν» ότι το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια βασίζεται σε πρόταση μιας ΜΚΟ, της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και θριαμβολογούν για την αποκάλυψη της αντεθνικής σκευωρίας! Ωσάν να ήταν ποτέ κρυφή αυτή η πρωτοβουλία, ωσάν να μην παρουσιάστηκε πέρσι σε δημόσια εκδήλωση και να μην επιδόθηκε επισήμως στα πολιτικά κόμματα! Το γαρ πολύ της θλίψεως…
Τέλος, δεν αντέχω τον πειρασμό να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από άρθρο του Γ.Α. Βλάχου του 1928: «Η “Καθημερινή” πολιτικάς σχέσεις με τους πρόσφυγας δεν θέλει να έχει. Δεν έχει διάθεσιν να ακούη πρόσφυγας πολιτικολογούντας, δεν συζητεί με επιτροπάς προσφύγων διά ζητήματα αφορώντα τον τόπον, δεν ζητεί ούτε ψήφους ούτε αναγνώστας εις τους συνοικισμούς (…) Δεν τους θέλομεν ούτε ως ψηφοφόρους, ούτε ως εκλογείς, ούτε ως εκλέξιμους, ούτε ως πολίτας δικαιουμένους να κυβερνούν την Ελλάδα» (προσφυώς το ανέσυρε ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, 9/1/10). Αν μη τι άλλο, η αντικατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τους μετανάστες αποδεικνύει την αδιάσπαστη εθνική μας συνέχεια στη διαχείριση του φόβου.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Του Νάσου Θεοδωρίδη, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Η πιο σημαντική τομή που φαίνεται να κομίζουν οι νέες ρυθμίσεις για την απονομή ιθαγένειας σε μετανάστες/τριες συνίσταται στη ρήξη που επέρχεται στην «εθνική ταυτότητα» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στο «συλλογικό φαντασιακό» των Ελλήνων επί πολλές δεκαετίες, λόγω μιας συστηματικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης από παντελώς εσφαλμένες και επιστημονικά ατεκμηρίωτες αντιλήψεις περί «ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας».
Από την άποψη αυτή, η επικείμενη απώλεια της «μονοπωλιακής θέσης» του «δικαίου του αίματος» συνιστά, πράγματι, ένα θετικό πολιτισμικό σοκ για την κυρίαρχη εθνικιστική θεώρηση.
Αναμφίβολα, μια ενδελεχής μελέτη των προτεινόμενων λύσεων δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο θετικά όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Οταν κατά τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει με περισσό ζήλο όχι μόνο να κρατούν πεισματικά κλειστές τις στρόφιγγες της νομιμοποίησης αλλά και να διατηρούν αλώβητο εκείνο ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μετάβαση από τη νομιμότητα στην παρανομία (όπως π.χ. σύνδεση ανανέωσης άδειας διαμονής με αριθμό ενσήμων), τότε είναι φανερό ότι έχουν ήδη δημιουργηθεί όλοι οι αποτρεπτικοί όροι που θα εμποδίσουν πάρα πολλούς μετανάστες ενταγμένους στην ελληνική κοινωνία να επωφεληθούν από τις νέες ρυθμίσεις, αφού η απονομή ιθαγένειας των παιδιών τελεί σε συνάρτηση με το «νόμιμο καθεστώς» των γονέων. Πέρα από το γεγονός ότι το τυπικό στοιχείο της κατοχής ή μη μιας νόμιμης άδειας διαμονής -και μάλιστα επί πενταετία- δεν μπορεί να είναι καθοριστικό ως κριτήριο πραγματικής και ουσιαστικής ένταξης γονέων και τέκνων στην ελληνική κοινωνία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα τέκνα «μη νόμιμων» γονέων υφίστανται μια έμμεση κύρωση για την οποία τα ίδια δεν φέρουν απολύτως καμία ευθύνη, όπως πιθανότατα δεν ευθύνονται ούτε καν οι γονείς, καθώς απουσιάζει επιδεικτικά ένα διαρκές σύστημα ανοιχτής διαδικασίας νομιμοποίησης που θα οδηγούσε σε βασική επίλυση προβλημάτων των μεταναστών/τριών, αλλά και της κοινωνίας υποδοχής (π.χ. επ’ ωφελεία των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος). Εξάλλου, υπάρχει ήδη σαφής υπαναχώρηση σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, καθώς η τριετία σχολικής φοίτησης έγινε εξαετία, αποκλειστικά και μόνο προς άμβλυνση πιθανών αντιδράσεων, ενώ το δικαίωμα ψήφου χορηγείται -κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο- σε έναν πολύ μικρό αριθμό αλλοδαπών, ενώ θα έπρεπε να δίδεται σε όλους όσοι συμπληρώνουν την πενταετία, δίχως άλλη προϋπόθεση.
Σε ό,τι αφορά την πολιτογράφηση, αν λάβει κανείς υπόψη τις νοοτροπίες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, όπως τη γνωστή μίζερη αντίληψη εθνικής περιχαράκωσης, τότε θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη ότι οι νέες διατάξεις φέρνουν έναν αέρα στοιχειώδους νεωτερικότητας μέσα σε μια έρημο απολυταρχίας (π.χ. ως προς την αιτιολογία των αποφάσεων απόρριψης). Το εάν όμως θα πρέπει ή όχι να πανηγυρίζει κανείς για το θρίαμβο του «αυτονόητου» σχετίζεται αναπόφευκτα με το βαθμό ωριμότητας των γενικότερων συνθηκών. Υποστηρίζω, δηλαδή, ότι σήμερα θα ήταν απολύτως ρεαλιστική, υπό προϋποθέσεις, μια κάμψη της αρχής της απόλυτης διακριτικής ευχέρειας και εξουσίας που διαθέτει ένα κυρίαρχο κράτος ως προς την απονομή ιθαγένειας σε αλλοδαπούς πολίτες προς όφελος της αρχής του σεβασμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ιδίως εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλη η χρονική διάρκεια κατά την οποία ένας αλλοδαπός έχει ζήσει στην Ελλάδα. Αυτό θα σήμαινε θέσπιση «δέσμιας αρμοδιότητας» της Διοίκησης για κατ’ αρχήν υποχρεωτική αποδοχή, εκ μέρους της, όλων των αιτήσεων κτήσης ιθαγένειας ενηλίκων μετά την πάροδο ενός μεγάλου αριθμού ετών διαμονής στη χώρα, πλην ειδικών εξαιρέσεων.
Επί του παρόντος, ας αγωνιστούμε όλοι και όλες για να διασφαλιστεί ότι την ύστατη ώρα δεν θα υπάρξουν υπαναχωρήσεις από τα ήδη εξαγγελθέντα, αλλά και για να επιτευχθούν περισσότερες και τολμηρότερες βελτιώσεις. Παράλληλα, ας απολαύσουμε τον παροξυσμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»

http://grpersepolis.wordpress.com/

Του Γιώργου Αγγελόπουλου, ΤΑ ΝΕΑ, Πρόσωπα, 4 Ιανουαρίου 2010

«Είμαι Ιταλός και έχω μαύρο δέρμα», έγραψε ο συγγραφέας Παπ Χουμά στη «Ρεπούμπλικα» και αφηγήθηκε τη «γεμάτη εμπόδια» ζωή ενός μαύρου Ιταλού. Η αφήγησή του άνοιξε μια συζήτηση για τον ρατσισμό στην Ιταλία.

Ο Παπ Χουμά γεννήθηκε το 1957 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, εδώ και 15 χρόνια είναι Ιταλός πολίτης, εργάζεται σ’ ένα βιβλιοπωλείο του Μιλάνου και έχει γράψει δύο βιβλία που εκδόθηκαν το 1990 και το 2005. «Είμαι Ιταλός κι έχω μαύρο δέρμα. Ενας ‘Black Italian’, όπως άκουσα να λένε δύο Αφροαμερικανοί της ασφάλειας στον έλεγχο διαβατηρίων του αεροδρομίου της Βοστώνης. Ομως έχετε ιδέα τι σημαίνει να είσαι Ιταλός και να έχεις μαύρο δέρμα σήμερα στην Ιταλία;», έγραψε ο Χουμά στη «Ρεπούμπλικα».

Στο άρθρο του μίλησε για τις προσβολές, τον ρατσισμό που αντιμετωπίζει καθημερινά. Οταν εμφανίστηκε σ’ ένα γραφείο της δημαρχίας για να πάρει ένα πιστοποιητικό, το χρώμα του δέρματός του αιφνιδίασε τους δημοτικούς υπαλλήλους. «Η υπάλληλος δεν κοίταξε καν την ταυτότητα που της έδειχνα και μου ζήτησε άδεια παραμονής. Οταν της είπα ότι δεν έχω, αλλά αρκούσε να κοιτάξει τι έγραφε η ταυτότητα, ‘Ιταλός’, εκείνη περιήλθε σε αμηχανία και ζήτησε τη βοήθεια δύο συναδέλφων της. ‘Μου έδωσε την ιταλική ταυτότητά του, αλλά λέει πως δεν έχει άδεια παραμονής. Πώς είναι δυνατόν; Πώς έβγαλες ταυτότητα, αν δεν έχεις άδεια παραμονής… καταλαβαίνεις; Από πού πήρες αυτό το έγγραφο; Καταλαβαίνεις ιταλικά;’. ‘Δεν έχω άδεια παραμονής’, περιοριζόμουν να απαντώ…».

Ο Χουμά εξηγεί πως, σε άλλες περιπτώσεις που υπογράμμιζε αμέσως το γεγονός ότι είναι ιταλός πολίτης, συναντούσε αντιδράσεις του τύπου «έχεις ιταλικό διαβατήριο, αλλά δεν είσαι Ιταλός» ή «δεν έχεις ιταλική εθνικότητα, όπως εμείς, αλλά μόνο την ιταλική υπηκοότητα». Οταν μετακόμισε στην καινούργια πολυκατοικία του, ο γείτονάς του τον πέρασε για πλασιέ και θέλησε να τον πετάξει έξω. Μια φορά που πήγε να ξεκλειδώσει το αυτοκίνητό του, κάποιος που τον είδε παραλίγο να ειδοποιήσει διερχόμενους αστυνομικούς ότι «ένας μαύρος κλέβει αυτοκίνητο». Οποτε μπαίνει στο τραμ, είναι πάντα προετοιμασμένος για προσβολές. Η ιταλική υπηκοότητά του δεν βοηθάει· «δεν φτάνει που είσαι μαύρος, αλλά κάνεις και τον Ιταλό» του λένε…

Ο απεσταλμένος της γαλλικής «Λε Μοντ» στην Ιταλία επισημαίνει πως πολλοί μετανάστες γίνονται Ιταλοί πολίτες έπειτα από μια μακροχρόνια διαδικασία -40.000 έγιναν το 2008, τετραπλάσιοι απ’ ό,τι το 2000. Ομως για πολλούς συμπολίτες τους παραμένουν ξένοι. Και, όπως υπογραμμίζει στην επιθεώρηση Limes ο γεννημένος στην Τεχεράνη Ιταλός Μπιγιάν Ζαρμαντιλί, ο ρατσισμός των αρχών, «αυτός που υπερβαίνει τη χυδαιότητα του αδαούς, του απολίτιστου, κινδυνεύει να γίνει μια δομική ασθένεια της κοινωνίας, μια ασθένεια που είναι δύσκολο να ιαθεί: η ασθένεια όπου το θύμα συγχέεται με τον δήμιο». Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ιταλία».

ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΥΡΕ

Η κατάθεση του ν/σ της κυβέρνησης με τον τίτλο «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα», αποδίδει – πολύ ετεροχρονισμένα βέβαια – ένα μέρος των αυτονόητων δημοκρατικών δικαιωμάτων που στερούνταν αδικαιολόγητα χιλιάδες μετανάστες-ριες, αυτοί και τα παιδιά τους.
Σημειώνουμε τα εξής. Χρειάστηκε να καταλήξει σε σχιζοφρενικό αδιέξοδο η πολιτική των κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), σχεδόν 2 δεκαετίες τώρα, για τα παιδιά των μεταναστών, μέχρι το σημερινό ν/σ να προσαρμοστεί τελικά απλά στην ίδια την πραγματικότητα! Χρειάστηκε παιδιά να βρεθούν στα κρατητήρια και να κινδυνέψουν με απέλαση! Χρειάστηκε 5 αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (από το 1992 ως το 2006) για να υιοθετηθεί κάποιας μορφής δικαίωμα στην ψήφο, όταν αυτό εφαρμόζεται ήδη στα 14 από τα 27 κράτη-μέλη. Χρειάστηκε να καταγγελθούν αυτές οι πολιτικές ξανά και ξανά χρόνια τώρα. Και πάνω από όλα χρειάστηκε οι μετανάστες-ριες, το αντιρατσιστικό και το μαζικό κίνημα να παλέψουν ακούραστα για τα αυτονόητα από θέση αρχών!
Με βάση τις ίδιες αρχές προκύπτει η κριτική και οι προτάσεις μας.
Το γεγονός πως η κυβέρνηση δια του ν/σ υιοθετεί μέρος της ατζέντας του αντιρατσιστικού κινήματος, δεν μας στερεί έδαφος. Όχι, για όσο θα υπάρχουν άνθρωποι χωρίς χαρτιά! Όχι, για όσο η παροχή ασύλου θα παραμένει κάτω από 1%! Όχι, για όσο τα κέντρα κράτησης θα θυμίζουν «εξπρές του μεσονυκτίου». Όχι, για όσο οι μετανάστες-ριες θα γίνονται τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης.
Γιατί τελικά οι σημερινοί φίλοι των μεταναστών-ριών και των παιδιών τους, από την μια δίνουν δημοκρατικά δικαιώματα σε κάποιους, ενώ συνεχίζουν να τα στερούν σε πολλούς άλλους. Από την μια φορούν το «ευαίσθητο» προσωπείο, κι από την άλλη εφαρμόζουν ανάλγητες πολιτικές για το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα δημόσια αγαθά, σε όλα αυτά δηλ. που πάντα είμασταν «συγκάτοικοι» έλληνες και μετανάστες. Και για όλα αυτά που θα πρέπει όπως πριν έτσι και πάντα να παλέψουμε από κοινού!

Για το ζήτημα της ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών
1. Δεν αποδεχόμαστε να εξοστρακίζονται από την ρύθμιση χιλιάδες παιδιά μεταναστών γεννημένων ή μεγαλωμένων στην Ελλάδα, επειδή οι γονείς τους δεν έχουν άδεια παραμονής με υπαιτιότητα των ακολουθούμενων μεταναστευτικών πολιτικών. Κι αυτό αφορά εξίσου τα παιδιά όσων δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις του Ν.2910/2001 ή του Ν.3386/2005, αλλά και όσων μετά το 2005 δεν τους δόθηκε ποτέ καμιά δυνατότητα νομιμοποίησης (το ΙΜΕΠΟ τους υπολογίζει σε 250.000 περίπου). Αλλά αφορά και τα παιδιά όσων εξέπεσαν της νομιμότητας, εξαιτίας για παράδειγμα εργοδοτικής αυθαιρεσίας με ασφαλιστικές εισφορές κ.α (από δηλώσεις του Υπ. Εσ.  Γ. Ραγκούση αυτοί είναι 140.000 άνθρωποι).
2. Πιστεύουμε πως η ολοκλήρωση έξι τουλάχιστον τάξεων σε ελληνικό σχολείο ως προϋπόθεση για την απόκτηση της ιθαγένειας από παιδιά μεταναστών που μεγάλωσαν από μια ηλικία και μετά εδώ, είναι πηγή αδικίας. Η ένταξη σε μια νέα και εντελώς διαφορετική σχολική πραγματικότητα προϋποθέτει εντατικότερη προσπάθεια και συμπύκνωση μεγαλύτερης γνώσης σε λιγότερο χρόνο. Με αυτή την έννοια θεωρούμε ότι οι τρείς τάξεις είναι αρκετές.

Για το δικαίωμα στην ψήφο
Σημειώνουμε πως σε σχέση με προηγούμενες δηλώσεις της κυβέρνησης για παροχή του δικαιώματος ψήφου μόνο σε όσους μετανάστες κατείχαν το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος (δηλ. 5ετή άδεια παραμονής, την οποία παρεπιπτόντως έχουν μόλις λίγο περισσότεροι από 100), το ν/σ επεκτείνει σε περισσότερες κατηγορίες (10ετείς άδειες, αόριστης διάρκειας, συζύγους ελλήνων, γονείς ανήλικων ελλήνων, πρόσφυγες, επικουρικό ή ανθρωπιστικό καθεστώς κ.λ.π.).
Η αλήθεια όμως είναι πως τα πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών μπήκαν στην κλίνη του Προκρούστη. Κι εξηγούμαστε:
1) Το πνεύμα και το γράμμα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών οδηγιών για το δικαίωμα στην ψήφο μή ευρωπαίων πολιτών αφορά στην συνολική νόμιμη παραμονή 5 ετών. Και καθόλου στον τύπο άδειας που κάποιος-α κατέχει! Με βάση το ν/σ προκύπτουν -κατά δήλωση Γ.Ραγκούση- 80-90.000 εν δυνάμει νέοι ψηφοφόροι από τις γραμμές των μεταναστών για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010. Ενώ αν τηρούνταν ουσιαστικά οι ευρωπαϊκές οδηγίες, αυτός ο αριθμός θα ήταν πολλαπλάσιος! Ζητάμε την αποκατάσταση αυτής της στρέβλωσης.
2) Κι ακόμα ζητάμε την πλήρη εφαρμογή του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.

Για τις αλλαγές στην πολιτογράφιση
Είναι αλήθεια πως οι αλλαγές γίνονται σε όσα σημεία δικαίως είχε επικριθεί ο ελληνικός κώδικας από το αντιρατσιστικό κίνημα. Θεωρούμε θετική την μείωση του συνολικού χρόνου παραμονής από 10ετία σε 5ετία. Επιτέλους εισάγεται η αιτιολογημένη απάντηση στο αίτημα πολιτογράφισης -απλή κοινή λογική- ωστόσο θεωρούμε υπερβολικό τον χρόνο αναμονής των 2 χρόνων. Όσο για το παράβολο πέφτει μέν από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ, αλλά ακόμα κι έτσι παραμένει το πιο ακριβό στην Ε.Ε. -ακολουθεί η Αυστρία με 700 ευρώ. Διεκδικούμε την δραστική μείωση του στα όρια του μ.ο. άλλων παραβόλων στην Ελλάδα (π.χ. το παράβολο για το ελληνικό διαβατήριο είναι 100 ευρώ).

Η ΑΥΓΗ, 29/12/2009

Οι οικιακές εργάτριες είναι η πεμπτουσία των εργατών της παγκοσμιοποίησης, επισημαίνουν η Ντίνα Βαΐου και η Μαρία Στρατηγάκη μιλώντας στην «Αυγή» με αφορμή τον συλλογικό τόμο «Το φύλο της μετανάστευσης».

Διεθνής καταμερισμός εργασίας και γυναικεία μετανάστευση

Στην Μαρία Καλυβιώτη

Το ζήτημα της έμμισθης οικιακής εργασίας των μεταναστριών και της συνεπαγόμενης αμφισβήτησης των ορίων μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού ανέδειξαν μεταξύ άλλων, οι συγγραφείς του συλλογικού τόμου “Το φύλο της μετανάστευσης”.
Οι επιμελήτριες του έργου, Ντίνα Βαΐου, καθηγήτρια στον Τομέα Πολεοδομίας και Χωροταξίας του ΕΜΠ και επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος “Φύλο και Χώρος” του ΕΜΠ και Μαρία Στρατηγάκη, επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, διευθύντρια του Εργαστηρίου Σπουδών Φύλου και γγ Ισότητας στη σημερινή κυβέρνηση, μίλησαν στην “Α” ρίχνοντας φως σε επιμέρους πτυχές του ζητήματος.

Αμφισβήτηση των ορίων «δημοσίου» και «ιδιωτικού» – Ξεπέρασμα της συζυγικής οικογένειας – Οικοδόμηση της Ε.Ε. ως πολιτειακή οντότητα

Υποστηρίζετε ότι διαμορφώνεται ένα σύνθετο πεδίο όπου αναδεικνύονται σημαντικές όψεις των σύγχρονων μεταναστεύσεων, στη διερεύνηση των οποίων είναι αναγκαία μια οπτική φύλου. Για ποιον λόγο;
Ν.Β.: Στα καινούρια μεταναστευτικά ρεύματα είναι πάρα πολύ αυξημένη η παρουσία των μεταναστριών και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα αριθμητικά δεδομένα, αλλά κυρίως με το ότι είναι συγκλονιστικά μεγαλύτερος σε σχέση με παλιότερα ο αριθμός των γυναικών που μεταναστεύουν όχι ως μέλη οικογενειών, αλλά ανεξάρτητα. Υπάρχουν αξιολογήσεις στο πλαίσιο της οικογένειας ή της κοινότητας στην οποία ζει κανείς, που οδηγούν σε μια απόφαση να μεταναστεύσουν οι γυναίκες και όχι οι άνδρες. Και αυτό έχει να κάνει με ζητήματα τα οποία δεν ερμηνεύονται μόνο σε τοπικό επίπεδο, αλλά έχουν να κάνουν και με παγκόσμια θέματα όπως είναι ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας, το τι είδους εργαζόμενους και ως προς το φύλο ζητούν τα μέρη όπου υπάρχει ζήτηση εργασίας. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το ερμηνεύσει χωρίς να πάρει υπόψιν του όλο το πλέγμα των έμφυλων σχέσεων που καθοδηγεί τις αποφάσεις σε τοπικό επίπεδο αλλά και τις αναπαράγει μέσα από τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται τα διεθνή μεταναστευτικά ρεύματα.
Μ.Σ.: Στη σύγχρονη μετανάστευση εμπλέκεται και η οικιακή εργασία, πράγμα το οποίο εμπεριέχει τη διάσταση του φύλου. Στο παρελθόν, το φαινόμενο της μετανάστευσης για οικιακή εργασία δεν ήταν τόσο μαζικό όσο στις μέρες μας.
“Οι οικιακές εργάτριες είναι η πεμπτουσία των εργατών της παγκοσμιοποίηση”. Πως τεκμηριώνεται η παραπάνω φράση;
Ν.Β.: Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει όλο το σύστημα της κοινωνικής αναπαραγωγής, εάν δεν υπήρχε αυτή η έμμισθη οικιακή εργασία που τώρα είναι πολύ γενικευμένη γιατί μπαίνει τόσο μαζικά η δουλειά των χαμηλά αμειβομένων μεταναστριών σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτές οι μεγάλες μετακινήσεις, τόσο των μετακινούμενων ατύπως, όσο και σε άλλες χώρες, μέσα από συμβάσεις μεταξύ κρατών, διαμορφώνουν αυτό που πολλές φορές το αναφέρουν στη βιβλιογραφία ως “αλυσίδες φροντίδας”. Αυτές λύνουν το πρόβλημα των οικογενειών στις αναπτυγμένες χώρες, αλλά δημιουργούν τεράστια κενά στις χώρες προέλευσης.
Στο βιβλίο μιλάτε για αμφισβήτηση των ορίων μεταξύ “δημοσίου” και “ιδιωτικού” χώρου.
Μ.Σ.: Από τη στιγμή που υπάρχει έμμισθη εργασία μέσα στον “ιδιωτικό” χώρο, αυτό είναι μια ένδειξη ότι δίκιο είχε η φεμινιστική θεωρία ότι δεν υπάρχουν όρια μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού.
Ν.Β.: Ταυτόχρονα η έμμισθη οικιακή εργασία δεν τίθεται σαν αντικείμενο δημόσιας διαπραγμάτευσης. Διευθετείται μέσα στο πλαίσιο του ιδιωτικού, ενώ δεν είναι καθόλου ιδιωτική υπόθεση.
Μ.Σ.: Βασική επίπτωση είναι ότι δεν υπάρχει επιθεώρηση εργασίας. Δεν ελέγχεται το κατά πόσο παρέχεται η κοινωνική ασφάλιση. Οι όροι εργασίας είναι τελείως ασαφείς και αρρύθμιστοι.
“Κανονικότητα” εργασίας και “φύση” του φύλου. Μπορείτε να το αναλύσετε περαιτέρω;
Ν.Β.: Η οικιακή εργασία στην κοινή αντίληψη ήταν αγάπη, προσφορά και φροντίδα. Τώρα, με το γεγονός ότι εμπλέκονται οι μετανάστριες και πρέπει αφενός να πληρωθούν και αφετέρου μπαίνει ένα ζήτημα κοινωνικής ασφάλισης, αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με επάγγελμα. Αποτιμάται, δηλαδή, οικονομικά. Οι μαρξιστές δεν θεωρούν την οικιακή εργασία, παραγωγική εργασία.
Μ.Σ.: Και εδώ μπαίνει η περίφημη συζήτηση για το μισθό της νοικοκυράς, που είχε τεθεί και από το φεμινιστικό κίνημα.
Ν.Β.: Τον καιρό εκείνο, κάποιες τάσεις του φεμινιστικού κινήματος συνομιλούσαν με τους μαρξιστές. Δεν υπήρχε η περίπτωση να δεχθούν ότι η οικιακή εργασία, που είναι στον ιδιωτικό χώρο και δεν αμείβεται, αποτελεί παραγωγική εργασία. Όλες αυτές οι προσπάθειες επιχειρούσαν να χωρέσουν την οικιακή εργασία στο θεωρητικό οικοδόμημα του μαρξισμού. Άλλες φεμινίστριες, δεν ασχολούνταν με αυτό.
Μ.Σ.: Τελικά επικράτησε ότι δεν ήταν σωστό να δοθεί μισθός στη νοικοκυρά, γιατί με αυτόν τον τρόπο, θα αποτιμούσαν μεν οικονομικά την εργασία, αλλά ταυτόχρονα θα παγίωναν τον καταμερισμό εργασίας μεταξύ των φύλων.
Ν.Β.: Πάντως στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα, διάφορες ομάδες φεμινιστριών στις ΗΠΑ, που αποκαλούνταν υλίστριες φεμινίστριες, είχαν προωθήσει καμπάνιες για τα “σπίτια χωρίς κουζίνες” και το “συλλογικό νοικοκυριό”. Δηλαδή οι γυναίκες για να προσφέρουν την οικιακή εργασία, οργανώνονταν σε συνεταιρισμούς και κάθε άνδρας που θα ήθελε το φαγητό του ή τα πλυμένα του ρούχα, θα έπρεπε να πληρώσει τη δική του ή όποια άλλη γυναίκα είχε αναλάβει μέσω του συνεταιρισμού να κάνει αυτή τη δουλειά.
Μ.Σ.: Και αυτό εδώ έρχεται να κολλήσει με το ξεπέρασμα της συζυγικής οικογένειας.
Στο βιβλίο κάνετε λόγο για «την οικοδόμηση της Ε.Ε. ως πολιτειακής οντότητας». Μπορείτε να μας μιλήσετε για αυτό;
Μ.Σ.: Αναλύοντας τα κείμενα για τη μετανάστευση, τελικά βλέπεις ότι εμφανίζονται οι γυναίκες μόνο ως υποκείμενα τα οποία παρουσιάζονται με την ιδιότητά τους ως υποταγμένα σε κάποια ανδρική εξουσία. Είτε του κράτους, είτε του συζύγου, στην περίπτωση της οικογενειακής επανένωσης. Η Ε.Ε. προφανώς είναι μια νέα πολιτική οντότητα, η οποία διαμορφώνει και διαμορφώνεται από τις πολιτικές της.
Ν.Β.: Και ήδη, μέσα στους θεσμούς αυτής της νέας πολιτικής οντότητας, είναι εγγεγραμμένη η ανισότητα των φύλων.

Mετανάστευση και Ισλάμ στην Ελλάδα

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009, 18.00 μμ
Αίθουσα «ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ», Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αιγάλεω
(έναντι ΜΕΤΡΟ ΑΙΓΑΛΕΩ)

Ομιλητές:
Ζαβός Αλέξανδρος
Mαθηματικός, Πρόεδρος Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής (συμβουλευτικού οργάνου Υπουργείου Εσωτερικών)
Ναιμ Ελγαντούρ
Πρόεδρος Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος
Κώστας Πικραμένος
Πρόεδρος Εταιρίας Ελληνο-Γαλλικής Φιλίας & Συνεργασίας
Ερευνητής: Σύγχρονη Τουρκία – Μουσουλμανικές Κοινότητες στην Ευρώπη

ΘΕΜΑ: ΘΕΣΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2009

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009, Ώρες: 5μ.μ. – 9.30 μ.μ. Αίθουσα ΕΣΗΕΑ – Ακαδημίας 20, Αθήνα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Σύντομοι χαιρετισμοί (ώρα 5μμ) από τους διοργανωτές και από το αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων Δικηγόρο κ. Σοφία Σπηλιωτοπούλου

Α΄ Ενότητα (17:30- 19:15)
Θεσμικό πλαίσιο προστασίας ευάλωτων κοινωνικών ομάδων : Νομικές Μελέτες για λογαριασμό του ευρωπαϊκού Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων για το έτος 2009
Συντονίζει η Μαρία Μουσμούτη, Εκτελεστική Διευθύντρια του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου
Ομιλητές: 1. Αλκμήνη Φωτιάδου – Δικηγόρος & συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, «Οι επιπτώσεις της Οδηγίας για τη φυλετική ισότητα»
2. Ελένη Σπαθανά – Δικηγόρος & συνεργάτιδα του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης «ΑΝΤΙΓΟΝΗ», «Τα θεσμικά δικαιώματα των μεταναστών χωρίς χαρτιά κατά τις διαδικασίες εθελοντικής και μη εθελοντικής επιστροφής τους στη χώρα προέλευσης»
3. Δρ. Βασίλειος Τζέμος, Ειδικός Σύμβουλος Συνηγόρου του Πολίτη, «Το θεμελιώδες δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη»
4. Ανδρέας Δημόπουλος – Δικηγόρος και συνεργάτης του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, «Ψυχική Υγεία και θεμελιώδη δικαιώματα»
5. Λίλιαν Μήτρου, επίκουρη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, «Η προστασία των προσωπικών δεδομένων στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα»

Β΄ Ενότητα (19:45 –21:30)
Ζητήματα παραβιάσεων Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του 2009
Συντονίζει ο Δικηγόρος Νάσος Θεοδωρίδης, Διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία , την Ειρήνη και τη Μη Βία «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»
Ομιλητές : 1. Νίκος Φραγκάκης – Δικηγόρος & πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών, «Οι εκκρεμότητες της Ελλάδας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σύμφωνα με τις τελευταίες Εκθέσεις Διεθνών Οργανισμών (ECRI, CERD)»
2. Μαριάννα Τζεφεράκου – μέλος της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Μεταναστών και Προσφύγων, «Οι αλλοδαποί στο στόχαστρο : Μαζικά πογκρόμ κατά μεταναστών στα αστικά κέντρα & παραβιάσεις δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο ανά την επικράτεια»
3. Λυδία Μπολάνη – επιστημονική συνεργάτιδα της ΕΕΔΑ, «Συνοπτική κριτική της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην πρόσφατη τροποποίηση του Π.Δ. για το άσυλο και στις θερινές τροπολογίες περί μεταναστευτικής πολιτικής»
4. Τζανέτος Αντύπας, πρόεδρος της ΜΚΟ “Praksis”, «Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων : οι επιπτώσεις της παραμέλησης ενός θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος»

Του Κωστή Παπαϊωάννου

Από την αναμέτρηση για την εκλογή αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία κρατάμε την επίθεση στην κ. Μπακογιάννη από την εφημερίδα «Veto», επίθεση- υπόδειγμα ελεεινής ρυπαρογραφίας. Το δημοσίευμα παρουσίαζε σωματικά γνωρίσματα, ερωτικά απωθημένα και ψυχογραφήματα επιπέδου σαπουνόπερας σαν ερμηνείες πολιτικών συμπεριφορών. Είναι αδιάφορο αν ο διάχυτος στο κείμενο επιθετικός σεξισμός αποτελούσε νοητική αφετηρία ή απλό εργαλείο του «ανώνυμου» συντάκτη. Επιπλέον, πέρα από τη σοβαρή προσβολή της προσωπικότητας που συνιστά, ένα τέτοιο κείμενο παραμερίζει επίσης την ουσιαστική ανάλυση των πολιτικών πραγμάτων. Εν προκειμένω, αποσιωπούνται άλλα θέματα που αφορούν άμεσα τους τρεις υποψηφίους, όπως η διαπλοκή με επιχειρηματικά συμφέροντα και οι αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις, η καπηλεία εθνικών θεμάτων και η δημαγωγική κολακεία εθνικιστικών αντανακλαστικών. Αυτά τα θέματα φαίνεται δεν χωρούν στην παραδημοσιογραφία που συστηματικά υπηρετεί ο εκδότης της εφημερίδας και οικοδεσπότης της τηλεοπτικής «Ζούγκλας».

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η «υπόμνηση» παλαιών φωτογραφικών στιγμών της κ. Αλ Σάλεχ από το «Πρώτο Θέμα», εφημερίδα «αδελφή» της προηγουμένης. Από τη στιγμή που η κ. Αλ Σάλεχ ανέλαβε θέση συμβούλου για θέματα μετανάστευσης στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ξέσπασε μια χυδαία εναντίον της επίθεση, κυρίως στο Διαδίκτυο. Κι εδώ υπόβαθρο αποτελεί ο σεξισμός, πιο προφανής και μπρουτάλ, άμεσα συνδεόμενος με την ενασχόλησή της με τα δικαιώματα των μεταναστών. Και πώς να γίνει αλλιώς; Η συνταγή είναι κοκτέιλ μολότοφ για τη σκέψη ενός «Ελληναρά του καφενείου»: νέα όμορφη γυναίκα με αραβικό όνομα, που έχει κάνει τολμηρή επαγγελματική φωτογράφιση, υπερασπίζεται τα δικαιώματα μεταναστών και μάλιστα από θεσμική θέση. Και πάλι βέβαια, η ουσία, το μεταναστευτικό και ό,τι αυτό συνεπάγεται, μένει στο περιθώριο. Ας είναι καλά ο εκδότης της εφημερίδας, έτερος στυλοβάτης της ηδονοβλεπτικής δημοσιογραφίας και τελεσίδικα πλέον καταδικασμένος για παραβάσεις των νόμων περί ασέμνων και προσωπικών δεδομένων (υπόθεση Τζέκου).

Πολλές βέβαια οι διαφορές ανάμεσα στις δύο κυρίες και δεν μπορούν να εξομοιωθούν οι δύο περιπτώσεις. Τις ενώνει όμως ο σκανδαλοθηρικός σεξισμός, που δεν κάνει πολιτικές διακρίσεις. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι στη δεύτερη περίπτωση τα σεξιστικά σχόλια ανακυκλώθηκαν και από φίλους, στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης χιουμοριστικής και από «προοδευτική σκοπιά» κριτικής στις επιλογές των ιθυνόντων του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Σημείο των καιρών και αυτό.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009, 12:30μμ, Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδας (ΕΑΞΤ), Ακαδημίας 23, Αθήνα

Θα μιλήσουν:
Μαρία Λιάπη, Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών
Χρυσάνθη Ζαφειράτου, Εταιρεία για τον Κοινωνικό Αποκλεισμό και την Ψυχική Υγεία (ΕΚΑΨΥ) Κέντρο Κοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών- Θεσσαλονίκη
Δήμητρα Σπυροπούλου, Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
Κατερίνα Θεοδωράτου, δικηγόρος

Θα συντονίσει η ‘Άννα Βουγιούκα, κοινωνική επιστήμονας

http://0racism100solidarity.wordpress.com

http://dikaiomatansyn.wordpress.com/»>http://dikaiomatansyn.wordpress.com/

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (Μέγαρο Μουσικής) το διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη (GFMD). Παράλληλα με τις εργασίες της κυρίως διοργάνωσης θα πραγματοποιηθεί και η λεγόμενη «συνάντηση της κοινωνίας των πολιτών» στον Αστέρα της Βουλιαγμένης.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις, που εδώ και σχεδόν μια εικοσαετία παλεύουμε ενάντια στο ρατσισμό, λέμε ΟΧΙ σε αυτό το ψευδεπίγραφο Φόρουμ γιατί:
* Είναι εξοργιστικό οι ίδιες οι κυβερνήσεις που έχουν εξαπολύσει πογκρόμ σε όλη την Ευρώπη (ή και αλλού στον κόσμο) εναντίον των μεταναστών, να στήνουν τώρα «νηφάλιες» συζητήσεις για τη μετανάστευση, συζητήσεις για τους αριθμούς της ανάπτυξης και όχι για τις ζωές των ανθρώπων που χάνονται ή καταρρακώνονται καθημερινά.
* Με τέτοιου είδους εκδηλώσεις επιχειρείται να δοθεί πολιτική νομιμοποίηση στις αντι-μεταναστευτικές πολιτικές που ακολουθούν τα δυτικά κράτη. Η φλυαρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα για τη συστηματική παραβίασή τους.
* Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας η συζήτηση για τα δεινά των προσφύγων των φτωχών χωρών, την ίδια στιγμή που οι πλούσιες χώρες παροξύνουν τις πολιτικές λεηλασίας και κατοχής που γιγαντώνουν την προσφυγιά.
* Αποτελεί πραγματικό σκάνδαλο να σπαταληθούν εκατομμύρια για μια διακυβερνητική φιέστα, την ίδια ακριβώς στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες στη δήθεν πολιτισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν καν πρόσβαση στη στέγη και σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας.
* Η διαχείριση της μετανάστευσης και η σύνδεσή της με την ανάπτυξη αποσκοπούν μονάχα στην κερδοσκοπία των επιχειρήσεων των χωρών υποδοχής και την εκμετάλλευση των μεταναστευτικών εμβασμάτων από τις κυβερνήσεις των χωρών αποστολής. Την ίδια στιγμή η συντριπτική πλειονότητα τόσο των μεν όσο και των δε συναινούν στην υπερεκμετάλλευση των μεταναστών και μεταναστριών, ενώ επιβάλλουν και αποδέχονται ένα καθεστώς στέρησης δικαιωμάτων και προωθούν ένα πλέγμα αντιμεταναστευτικών πολιτικών και ρατσιστικών συμφωνιών επανεισδοχής.
* Η ελληνική κυβέρνηση που υποδέχεται το Φόρουμ έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Μια επίθεση που μετατρέπει την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς σε επίσημη κρατική πολιτική. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, οι θάνατοι προσφύγων στα σύνορα είναι ρουτίνα, το άσυλο έχει ουσιαστικά καταργηθεί, τα στρατόπεδα κράτησης προσφύγων είναι πραγματικά κολαστήρια, η αστυνομική βία εναντίον των μεταναστών είναι κομμάτι της καθημερινότητας, οι διακρίσεις σε βάρος των αλλοδαπών εργαζομένων έχουν θεσμικό χαρακτήρα, τα παιδιά τους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ δεν έχουν κανένα δικαίωμα.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις καλούμε σε διεθνή κινητοποίηση ενάντια στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη. Καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από όλο τον κόσμο, κάθε μεταναστευτική και αντιρατσιστική οργάνωση, να έρθουν στην Αθήνα από τις 2 έως τις 4 Νοεμβρίου για να διαδηλώσουμε ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, για να συζητήσουμε τη στρατηγική των αντιστάσεών μας. Να βρεθούμε όλοι-ες μαζί, διατηρώντας βέβαια ο καθένας την ιδιαιτερότητά του, για να διεκδικήσουμε:
* Να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες.
* Να δοθεί άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες.
* Να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
* Να μη γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης.
* Να σταματήσει η ιμπεριαλιστική λεηλασία και κατοχή των φτωχών χωρών.

Να βρεθούμε στην Αθήνα από τις 2 έως τις 5 Νοέμβρη για να πούμε όχι στη διάσπαση και τον κατακερματισμό των εκμεταλλευόμενων. Όλοι-ες μαζί, «ξένοι» και «ντόπιοι», παλεύουμε για τα δικαιώματά μας. Για την κρίση δεν φταίνε ο μετανάστες, άλλα η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός.