Από τα τηλεοπτικά σποτ της Διεθνούς Αμνηστίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Amnesty International Greece, http://www.youtube.com/amnestyinternational

Του Niko Ago, Η Αυγή της Κυριακής, 21 Μαρτίου 2010

Μιλούν για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού τέσσερις άνθρωποι που, από τη δική του πλευρά ο καθένας, είναι συστατικό ενός μείγματος που αποτελεί τον πυρήνα του ζητήματος. Ένα παιδί μεταναστών, ένας μετανάστης πρώτης γενιάς, μία πολιτική επιστήμονας που σπούδασε στη Γαλλία και μια ακτιβίστρια που σήμερα έχει θέση ευθύνης.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΦΟΛΑΪΑΝ – Παιδί μεταναστών από Νιγηρία
Ο ρατσισμός (είναι και) μέσα μας

Κάποτε πίστευα ότι ο ρατσισμός δεν έχει πρόσωπο και ότι ο καθένας μας έχει υπάρξει ρατσιστής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανάλογα με την περίσταση.
Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από κάποιους Έλληνες που ο φόβος τους για το μέλλον αναζητεί εξιλαστήρια θύματα. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από Αλβανόφωνους μετανάστες που αρέσκονται να χαβαλεδιάζουν μεταξύ τους κοροϊδεύοντας άλλους αλλοεθνείς σαν μια μορφή εκτόνωσης από την πίεση που οι ίδιοι δέχονται. Έχω ακούσει από φίλους μου για το πόσο σνομπ και ψηλομύτες είναι οι Παριζιάνοι απέναντι σε όποιον δεν μιλάει γαλλικά. Πώς οι Κινέζοι κυριεύουν την αγορά. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να βλέπει με καχυποψία Αλγερινούς εξαιτίας κάποιων μεμονωμένων συμβάντων βίας. Έχω νιώσει έντονα τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που ο θρησκευτικός κόσμος επιβάλλει θεωρώντας, καθένας ξεχωριστά, τη δική του θρησκεία ως την απόλυτη αλήθεια και των άλλων ως ένα λάθος που πρέπει να διορθωθεί. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από αναρχικούς όταν, στην προσπάθειά μας για αυτοοργάνωση και επιβίωση μέσω της τέχνης που αγαπάμε, αρνήθηκαν να μας υποστηρίξουν γιατί θεωρούσαν ότι το να ζει κάποιος από την τέχνη του είναι λάθος, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι τελικά πρέπει όλοι μας να έχουμε ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μας κι αυτό που αγαπάμε να μην είναι παρά μονάχα ένα χόμπι.
Ο ρατσισμός και οι διακρίσεις ίσως να μην έχουν πρόσωπο. Αν όμως κοιτάξουμε καλύτερα στον καθρέφτη, θα διακρίνουμε στο πρόσωπό μας κάποια σημάδια που αφήνουν ο φόβος, η προκατάληψη και ο δογματισμός.

ΑΡΝΤΙ ΣΤΕΦΑ – Μετανάστης από Αλβανία
Υπάρχει ρατσισμός και ανάμεσα στους μετανάστες

Μύθος η πραγματικότητα; Καθόλου μύθος, θα έλεγα εγώ. Και δεν μου το έχουν πει, το έχω δει με τα μάτια μου. Εμπλεκόμενοι και στις δυο περιπτώσεις, συμπατριώτες μου Αλβανοί. Κάπου στην Πειραιώς κοντά σε ένα φανάρι, ένα απόγευμα που γυρίζω από τη δουλειά. Πλάι μου ένα αυτοκίνητο με τρεις επιβάτες που ακούνε δυνατά αλβανική μουσική. Ο Πακιστανός προσπαθεί να καθαρίσει τα βρώμικα τζάμια του αυτοκίνητου τους. Από μέσα, οι φωνές διαπερνάνε και τη μουσική που ακούγεται στη διαπασών: φύγε, ρε μαύρε, από ‘κεί. Να πας στην πατρίδα σου, ρε κακομοίρη, που θες και Ευρώπη!!!
Και η δεύτερη περίπτωση ξανά ανάμεσα σε μετανάστες σε γραφείο του ΟΑΕΔ τούτη τη φορά. Ένας μαύρος μετανάστης προσπαθούσε να μπει εκτός σειράς. Οι άλλοι, σχεδόν όλοι μετανάστες από την Αλβανία, δεν τον αφήνουν. Φεύγει θυμωμένος και μονολογώντας και γυρνάει σε λίγα λεπτά πίσω συνοδευόμενος από δύο αστυνομικούς. Δείχνει με το δάχτυλο τον πρώτο μετανάστη που διαμαρτυρήθηκε για την «παρασπονδία» του λέγοντας ότι τον χτύπησε. Οι αστυνομικοί τού περνάνε χειροπέδες, παρά τη σύσσωμη και έντονη διαμαρτυρία των υπολοίπων, αλλά και της υπαλλήλου του ΟΑΕΔ που δεν είχε λόγο να λέει ψέματα. Μαζί με του αστυνομικούς έφυγε και ο Αφρικανός που κατήγγελλε τον «ξυλοδαρμό» του.
Τη θέση του χθεσινού «Αλβανού» στο φθηνό μεροκάματο το έχουν πάρει πλέον οι αφρικανοί. Και το «αστείο» του εργοδότη μου «αυτοί κάνουν πως δουλεύουν κι εγώ πως τους πληρώνω» δεν είναι και τόσο αστείο…

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΛ ΣΑΛΕΧ
Η διόρθωση μιας διαρκούς αδικίας

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα μας έχει διαφορετική χροιά από τα παρελθόντα έτη. Στην Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα δεν θα χρειαστεί να επαναλάβουμε τα συνήθη ευχολόγια και τις λέξεις κενές περιεχομένου. Κι αυτό γιατί την Τρίτη 16 Μαρτίου έγινε ένα ιστορικό βήμα: άλλαξε ο κώδικας ιθαγενείας και τα παιδιά των μεταναστών, τα παιδιά αυτά που τα αντιμετωπίζαμε μέχρι σήμερα ως παρίες, αποκτούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ιθαγένεια -το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στο δικαίωμα, που επί σειρά ετών τους το στερούμε. Και μαζί μ’ αυτά θα νιώσουμε κι εμείς, για λίγο, εθνικά υπερήφανοι. Και, ποιος ξέρει, ίσως και να μας παρασύρει η αισιοδοξία και η χαρά τους.
Ναι, το ψηφισθέν νομοσχέδιο ίσως να είναι δειλό, ναι, ίσως να είναι και άδικο, αλλά το βήμα έγινε και δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα επιστροφής σε πρότερες μεσαιωνικές καταστάσεις, καθώς μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου παράγονται έννομες συνέπειες από το Σύνταγμα που δεν μπορούν να καταργηθούν.
Βέβαια, η ιθαγένεια δεν είναι πανάκεια. Δεν είναι το μαγικό ραβδάκι δια μέσου του οποίου επιλύονται όλα τα προβλήματα. Ο νόμος αυτός αποτελεί ένα ιστορικό βήμα που θα αποτιμηθεί ιστορικά. Δεν θα πρέπει όμως να τον εγκαταλείψουμε στην τύχη του και να επαναπαυθούμε στα δίκαια μας καταγγέλλοντας απλώς τον διπλανό μας. Χρειάζεται κόπος και επαγρύπνηση. Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες αλλά και πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών. Πρόκειται για ένα στοίχημα που δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε. Και το στοίχημα θα χαθεί εάν επιτρέψουμε να υπάρξουν στην Ελλάδα δύο κατηγορίες Ελλήνων. Γιατί, στην περίπτωση αυτή, οδηγούμαστε στον εκφασισμό της κοινωνίας που όταν αυτός ολοκληρωθεί θα είναι τραχύς, αιματηρός, μη αντιστρέψιμος και οπωσδήποτε καθολικός, καθώς είναι σαφές ότι δεν υφίσταται επιλεκτικός φασισμός.

ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΙΑΚΑΚΗ, Πολιτικός επιστήμων
Ο αγώνας κατά του ρατσισμού πρέπει να είναι διαρκής

Ο ρατσισμός δεν είναι μια ασθένεια που μπορούμε απλώς να την θεραπεύσουμε. Μας ενοχλεί τόσο, ακριβώς επειδή παρεισφρέει ύπουλα όταν δεν το περιμένουμε, εκεί που θεωρούμε ότι έχει σταματήσει να υπάρχει.
Κοινωνικός, φυλετικός, θεσμικός, είναι μερικά από τα πολλά πρόσωπα του σύγχρονου ρατσισμού, που ωστόσο όλα σχετίζονται με τον αποκλεισμό από κοινωνικά αγαθά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η αναγνώριση, ο σεβασμός αλλά και οι δυνατότητες πρόσβασης ευάλωτων ομάδων σε υψηλού κύρους κοινωνικές θέσεις.
Σήμερα ο ρατσισμός εμφανίζεται στην Ελλάδα με διαφορετική ένταση από παλαιότερα: ο πάντα παρών αντισημιτισμός αλλά και η πρόσφατη ισλαμοφοβία, η ομοφοβία, η γενική ανησυχία ότι «μαύρισε ο τόπος», καθώς και η αγανάκτηση για την υποβάθμιση ολόκληρων συνοικιών, τη στιγμή που αποσιωπάται η «αποχώρηση» του κράτους και των υπηρεσιών του από αυτές.
Ο «εχθρός», ο «ξένος», είναι ο κάθε φορά διαφορετικός. Τόσο διαφορετικός, ώστε να μοιάζει καταδικασμένος στο περιθώριο μιας δήθεν ομοιογενούς κοινωνίας, η οποία ωστόσο ιστορικά ενέταξε μειονότητες, διαμόρφωσε πληθυσμούς και μαζί συγκρότησε μια συνεχώς ανανεούμενη πολιτική κοινότητα που σήμερα για άλλη μια φορά καλείται σε μετασχηματισμό και σε άνοιγμα του δημοκρατικού πεδίου. Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι ο ρατσισμός θα σταματήσει να υπάρχει;
Η συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών φορέων, η συνεπής και με συνέχεια αντιρατσιστική δράση ατόμων και συλλογικοτήτων, η παρέμβαση με αντιρατσιστική εκπαίδευση ήδη από μικρή ηλικία, θα επιτρέψουν όχι μόνο την υπέρβαση του ορατού και έντονα επιθετικού εθνοφυλετικού ρατσισμού, αλλά και του υπόγειου και λανθάνοντα, που, συνδέοντας την φιλανθρωπία με τον ρατσισμό, λυπάται τους ανθρώπους ακριβώς για τη διαφορετικότητά τους.

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 Φλεβάρη:

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!
ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

3 μ.μ. Συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στη Βουλή
5 μ.μ. Συναυλία στο Σύνταγμα με συγκροτήματα μεταναστών 2ης γενιάς και έλληνες καλλιτέχνες

Αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις – Κοινωνικοί φορείς

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010, ώρα 18.00
Αίθουσα Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
18.00 Προσφωνήσεις:
Ιωάννης Κουκιάδης, Ομ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Πρόεδρος ΕΔΕΚΑ
Δημήτριος Παξινός, Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών
18.15 Αναφορά στον Αθανάσιο Καρδαρά, Παναγιώτα Πετρόγλου, Δικηγόρος, Γενική Γραμματέας ΕΔΕΚΑ
Πρόεδρος: Άγγελος Στεργίου , Καθηγητής Νομικής Α.Π.Θ.
18.30 Régis Brillat, Εκτελεστικός Γραμματέας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων: «Η επιρροή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη»
19.00 Πέτρος Στάγκος, καθηγητής Νομικής Σχολής Α.Π.θ. – Μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων: «Οι συλλογικές προσφυγές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων: ευκαιρίες και προκλήσεις»
19.30 Νικήτας Αλιπράντης, Ομ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δημ. Παν/μίου Θράκης: «Η ανάγκη κύρωσης των διατάξεων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη»
20.00 Συζήτηση

Του Κωστή Παπαϊωάννου,

Ποιους αφορά η ιθαγένεια των μεταναστών; Ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές ελίτ; Τη γραφειοκρατία ενός υπουργείου; Μερικούς «γραφικούς» κοσμοπολίτες διανοούμενους; Τους συνήθεις δημοσιολογούντες επί παντός επιστητού; Το θέμα δεν αφορά μόνο ή κυρίως αυτούς. Πού είναι οι κοινωνικοί εταίροι, οι εργοδοτικές ενώσεις και τα συνδικάτα των εργαζομένων; Πού είναι οι επιστημονικοί σύλλογοι και οι επαγγελματικές ενώσεις; Τα σωματεία των εκπαιδευτικών δεν έχουν άποψη για το καθεστώς των μαθητών τους, αυτών των παιδιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε δεύτερη γενιά μεταναστών; Οι δικηγορικοί σύλλογοι και οι ενώσεις των δικαστών δεν αντιμετωπίζουν την καθημερινή πραγματικότητα της γκρίζας μεταναστευτικής ζώνης μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας; Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι πρέπει να μιλήσουν. Οφείλουν οι υπεύθυνες και νηφάλιες φωνές, ανεξαρτήτως της άποψης που θα εκφέρουν, να αποτελέσουν αντίβαρο στο επιχειρούμενο εμπόριο εντυπώσεων. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα πολιτικά κόμματα. Πρέπει να μιλήσουν με σαφήνεια και γενναιότητα για ένα θέμα που διχοτομεί το εκλογικό τους ακροατήριο. Αν αφήσουν το στενό πολιτικό κόστος να ορίσει τη θέση τους, μακροπρόθεσμα κερδισμένος θα είναι ένας κομματικός φορέας, εκείνος που εργολαβικά και προνομιακά τα τελευταία χρόνια τρέφεται από τα φοβικά αποφάγια του πολιτικού μας συστήματος. Να μιλήσουν λοιπόν με σαφήνεια και να δηλώσουν αν θέλουν γενναίες πολιτικές ένταξης, αν προτιμούν τη σημερινή κατάσταση ή αν έχουν κάτι άλλο να προτείνουν. Το επόμενο διάστημα πρέπει με τον τρόπο τους να «μιλήσουν» και τα μέσα ενημέρωσης, κυρίως τα ηλεκτρονικά. Οφείλουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη που οι ίδιες έχουν θεσπίσει. Σταχυολογώ: Πρώτον, η ραδιοτηλεόραση «αναγνωρίζει και σέβεται εμπράκτως τη διαφορά των απόψεων και υπερασπίζεται την ελευθερία μεταδόσεως διαφορετικών απόψεων». Δεύτερον, «δεν επιτρέπεται η παρουσίαση προσώπων με τρόπο που να μπορεί, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, να ενθαρρύνει τον εξευτελισμό, την κοινωνική απομόνωση ή τις δυσμενείς διακρίσεις εις βάρος μέρους του κοινού βάσει ιδίως του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, της γλώσσας, της θρησκείας…» Ειδάλλως, τον τόνο στον δημόσιο διάλογο θα δώσουν αλαλάζοντες τηλεπωλητές βιβλίων και ανώνυμοι διαδικτυακοί εθναμύντορες που έχουν «ξεσαλώσει» απειλώντας και βρίζοντας. Οι ίδιοι που εσχάτως «ανακάλυψαν» ότι το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια βασίζεται σε πρόταση μιας ΜΚΟ, της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και θριαμβολογούν για την αποκάλυψη της αντεθνικής σκευωρίας! Ωσάν να ήταν ποτέ κρυφή αυτή η πρωτοβουλία, ωσάν να μην παρουσιάστηκε πέρσι σε δημόσια εκδήλωση και να μην επιδόθηκε επισήμως στα πολιτικά κόμματα! Το γαρ πολύ της θλίψεως…
Τέλος, δεν αντέχω τον πειρασμό να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από άρθρο του Γ.Α. Βλάχου του 1928: «Η “Καθημερινή” πολιτικάς σχέσεις με τους πρόσφυγας δεν θέλει να έχει. Δεν έχει διάθεσιν να ακούη πρόσφυγας πολιτικολογούντας, δεν συζητεί με επιτροπάς προσφύγων διά ζητήματα αφορώντα τον τόπον, δεν ζητεί ούτε ψήφους ούτε αναγνώστας εις τους συνοικισμούς (…) Δεν τους θέλομεν ούτε ως ψηφοφόρους, ούτε ως εκλογείς, ούτε ως εκλέξιμους, ούτε ως πολίτας δικαιουμένους να κυβερνούν την Ελλάδα» (προσφυώς το ανέσυρε ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, 9/1/10). Αν μη τι άλλο, η αντικατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων από τους μετανάστες αποδεικνύει την αδιάσπαστη εθνική μας συνέχεια στη διαχείριση του φόβου.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Του Νάσου Θεοδωρίδη, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Η πιο σημαντική τομή που φαίνεται να κομίζουν οι νέες ρυθμίσεις για την απονομή ιθαγένειας σε μετανάστες/τριες συνίσταται στη ρήξη που επέρχεται στην «εθνική ταυτότητα» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στο «συλλογικό φαντασιακό» των Ελλήνων επί πολλές δεκαετίες, λόγω μιας συστηματικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης από παντελώς εσφαλμένες και επιστημονικά ατεκμηρίωτες αντιλήψεις περί «ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας».
Από την άποψη αυτή, η επικείμενη απώλεια της «μονοπωλιακής θέσης» του «δικαίου του αίματος» συνιστά, πράγματι, ένα θετικό πολιτισμικό σοκ για την κυρίαρχη εθνικιστική θεώρηση.
Αναμφίβολα, μια ενδελεχής μελέτη των προτεινόμενων λύσεων δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο θετικά όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Οταν κατά τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει με περισσό ζήλο όχι μόνο να κρατούν πεισματικά κλειστές τις στρόφιγγες της νομιμοποίησης αλλά και να διατηρούν αλώβητο εκείνο ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μετάβαση από τη νομιμότητα στην παρανομία (όπως π.χ. σύνδεση ανανέωσης άδειας διαμονής με αριθμό ενσήμων), τότε είναι φανερό ότι έχουν ήδη δημιουργηθεί όλοι οι αποτρεπτικοί όροι που θα εμποδίσουν πάρα πολλούς μετανάστες ενταγμένους στην ελληνική κοινωνία να επωφεληθούν από τις νέες ρυθμίσεις, αφού η απονομή ιθαγένειας των παιδιών τελεί σε συνάρτηση με το «νόμιμο καθεστώς» των γονέων. Πέρα από το γεγονός ότι το τυπικό στοιχείο της κατοχής ή μη μιας νόμιμης άδειας διαμονής -και μάλιστα επί πενταετία- δεν μπορεί να είναι καθοριστικό ως κριτήριο πραγματικής και ουσιαστικής ένταξης γονέων και τέκνων στην ελληνική κοινωνία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα τέκνα «μη νόμιμων» γονέων υφίστανται μια έμμεση κύρωση για την οποία τα ίδια δεν φέρουν απολύτως καμία ευθύνη, όπως πιθανότατα δεν ευθύνονται ούτε καν οι γονείς, καθώς απουσιάζει επιδεικτικά ένα διαρκές σύστημα ανοιχτής διαδικασίας νομιμοποίησης που θα οδηγούσε σε βασική επίλυση προβλημάτων των μεταναστών/τριών, αλλά και της κοινωνίας υποδοχής (π.χ. επ’ ωφελεία των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος). Εξάλλου, υπάρχει ήδη σαφής υπαναχώρηση σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, καθώς η τριετία σχολικής φοίτησης έγινε εξαετία, αποκλειστικά και μόνο προς άμβλυνση πιθανών αντιδράσεων, ενώ το δικαίωμα ψήφου χορηγείται -κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο- σε έναν πολύ μικρό αριθμό αλλοδαπών, ενώ θα έπρεπε να δίδεται σε όλους όσοι συμπληρώνουν την πενταετία, δίχως άλλη προϋπόθεση.
Σε ό,τι αφορά την πολιτογράφηση, αν λάβει κανείς υπόψη τις νοοτροπίες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, όπως τη γνωστή μίζερη αντίληψη εθνικής περιχαράκωσης, τότε θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη ότι οι νέες διατάξεις φέρνουν έναν αέρα στοιχειώδους νεωτερικότητας μέσα σε μια έρημο απολυταρχίας (π.χ. ως προς την αιτιολογία των αποφάσεων απόρριψης). Το εάν όμως θα πρέπει ή όχι να πανηγυρίζει κανείς για το θρίαμβο του «αυτονόητου» σχετίζεται αναπόφευκτα με το βαθμό ωριμότητας των γενικότερων συνθηκών. Υποστηρίζω, δηλαδή, ότι σήμερα θα ήταν απολύτως ρεαλιστική, υπό προϋποθέσεις, μια κάμψη της αρχής της απόλυτης διακριτικής ευχέρειας και εξουσίας που διαθέτει ένα κυρίαρχο κράτος ως προς την απονομή ιθαγένειας σε αλλοδαπούς πολίτες προς όφελος της αρχής του σεβασμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ιδίως εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλη η χρονική διάρκεια κατά την οποία ένας αλλοδαπός έχει ζήσει στην Ελλάδα. Αυτό θα σήμαινε θέσπιση «δέσμιας αρμοδιότητας» της Διοίκησης για κατ’ αρχήν υποχρεωτική αποδοχή, εκ μέρους της, όλων των αιτήσεων κτήσης ιθαγένειας ενηλίκων μετά την πάροδο ενός μεγάλου αριθμού ετών διαμονής στη χώρα, πλην ειδικών εξαιρέσεων.
Επί του παρόντος, ας αγωνιστούμε όλοι και όλες για να διασφαλιστεί ότι την ύστατη ώρα δεν θα υπάρξουν υπαναχωρήσεις από τα ήδη εξαγγελθέντα, αλλά και για να επιτευχθούν περισσότερες και τολμηρότερες βελτιώσεις. Παράλληλα, ας απολαύσουμε τον παροξυσμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»

http://grpersepolis.wordpress.com/

Του Γιώργου Αγγελόπουλου, ΤΑ ΝΕΑ, Πρόσωπα, 4 Ιανουαρίου 2010

«Είμαι Ιταλός και έχω μαύρο δέρμα», έγραψε ο συγγραφέας Παπ Χουμά στη «Ρεπούμπλικα» και αφηγήθηκε τη «γεμάτη εμπόδια» ζωή ενός μαύρου Ιταλού. Η αφήγησή του άνοιξε μια συζήτηση για τον ρατσισμό στην Ιταλία.

Ο Παπ Χουμά γεννήθηκε το 1957 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, εδώ και 15 χρόνια είναι Ιταλός πολίτης, εργάζεται σ’ ένα βιβλιοπωλείο του Μιλάνου και έχει γράψει δύο βιβλία που εκδόθηκαν το 1990 και το 2005. «Είμαι Ιταλός κι έχω μαύρο δέρμα. Ενας ‘Black Italian’, όπως άκουσα να λένε δύο Αφροαμερικανοί της ασφάλειας στον έλεγχο διαβατηρίων του αεροδρομίου της Βοστώνης. Ομως έχετε ιδέα τι σημαίνει να είσαι Ιταλός και να έχεις μαύρο δέρμα σήμερα στην Ιταλία;», έγραψε ο Χουμά στη «Ρεπούμπλικα».

Στο άρθρο του μίλησε για τις προσβολές, τον ρατσισμό που αντιμετωπίζει καθημερινά. Οταν εμφανίστηκε σ’ ένα γραφείο της δημαρχίας για να πάρει ένα πιστοποιητικό, το χρώμα του δέρματός του αιφνιδίασε τους δημοτικούς υπαλλήλους. «Η υπάλληλος δεν κοίταξε καν την ταυτότητα που της έδειχνα και μου ζήτησε άδεια παραμονής. Οταν της είπα ότι δεν έχω, αλλά αρκούσε να κοιτάξει τι έγραφε η ταυτότητα, ‘Ιταλός’, εκείνη περιήλθε σε αμηχανία και ζήτησε τη βοήθεια δύο συναδέλφων της. ‘Μου έδωσε την ιταλική ταυτότητά του, αλλά λέει πως δεν έχει άδεια παραμονής. Πώς είναι δυνατόν; Πώς έβγαλες ταυτότητα, αν δεν έχεις άδεια παραμονής… καταλαβαίνεις; Από πού πήρες αυτό το έγγραφο; Καταλαβαίνεις ιταλικά;’. ‘Δεν έχω άδεια παραμονής’, περιοριζόμουν να απαντώ…».

Ο Χουμά εξηγεί πως, σε άλλες περιπτώσεις που υπογράμμιζε αμέσως το γεγονός ότι είναι ιταλός πολίτης, συναντούσε αντιδράσεις του τύπου «έχεις ιταλικό διαβατήριο, αλλά δεν είσαι Ιταλός» ή «δεν έχεις ιταλική εθνικότητα, όπως εμείς, αλλά μόνο την ιταλική υπηκοότητα». Οταν μετακόμισε στην καινούργια πολυκατοικία του, ο γείτονάς του τον πέρασε για πλασιέ και θέλησε να τον πετάξει έξω. Μια φορά που πήγε να ξεκλειδώσει το αυτοκίνητό του, κάποιος που τον είδε παραλίγο να ειδοποιήσει διερχόμενους αστυνομικούς ότι «ένας μαύρος κλέβει αυτοκίνητο». Οποτε μπαίνει στο τραμ, είναι πάντα προετοιμασμένος για προσβολές. Η ιταλική υπηκοότητά του δεν βοηθάει· «δεν φτάνει που είσαι μαύρος, αλλά κάνεις και τον Ιταλό» του λένε…

Ο απεσταλμένος της γαλλικής «Λε Μοντ» στην Ιταλία επισημαίνει πως πολλοί μετανάστες γίνονται Ιταλοί πολίτες έπειτα από μια μακροχρόνια διαδικασία -40.000 έγιναν το 2008, τετραπλάσιοι απ’ ό,τι το 2000. Ομως για πολλούς συμπολίτες τους παραμένουν ξένοι. Και, όπως υπογραμμίζει στην επιθεώρηση Limes ο γεννημένος στην Τεχεράνη Ιταλός Μπιγιάν Ζαρμαντιλί, ο ρατσισμός των αρχών, «αυτός που υπερβαίνει τη χυδαιότητα του αδαούς, του απολίτιστου, κινδυνεύει να γίνει μια δομική ασθένεια της κοινωνίας, μια ασθένεια που είναι δύσκολο να ιαθεί: η ασθένεια όπου το θύμα συγχέεται με τον δήμιο». Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ιταλία».