Ρένα Δούρου

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 28 Ιουνίου 2011

Σαρανταοκτώ ώρες αναγκαστικής, λόγω υπερκόπωσης, αργίας και ξαναδιάβασα (την ελληνική μετάφραση, εκδ. Πατάκη) του «Αγανακτήστε!» του Stéphane Hessel. Αυτού του έφηβου των 93 ετών που έγραψε ένα από τα πιο δυνατά κείμενα των τελευταίων δεκαετιών. Ένα κείμενο που πράγματι το ζήλεψα. Και θα ήθελα από βάθους καρδίας να τον ευχαριστήσω. Για την απόφασή του να πιάσει χαρτί και μολύβι, σε μια τόσο φορτισμένη πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά περίοδο, και να μας δώσει έναν πολύτιμο μπούσουλα. Έναν ανεκτίμητο οδικό χάρτη, ειδικά για τους καιρούς του «πιο πολύ, όλο και πιο πολύ», ανεξαρτήτως των συνεπειών της αδηφάγου ανάπτυξης, που ως αντίληψη κυριαρχεί στον πλανήτη.

Χρωστάμε ένα «ευχαριστώ» στον Στεφάν Εσέλ, γιατί αντί να αναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του (επιζήσας των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, αντιστασιακός, μέλος της επιτροπής που συνέταξε την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το 1948), γίνεται ξανά –ανιδιοτελώς- κομμάτι της σύγχρονης πρωτοπορίας και, όπως τότε απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς, έτσι και τώρα δείχνει το δρόμο της αντίστασης όχι μόνο στις νέες γενιές, αλλά και σε όποιον θέλει να βγούμε από το βάλτο της -δίχως μέλλον- ξέφρενης κατανάλωσης. Με λόγια απλά, που πηγαίνουν κατευθείαν στο μυαλό και την καρδιά, μας καλεί: «Αδιαφορία τέλος»! Οι τεράστιες διαφορές μεταξύ των πολύ φτωχών και των πολύ πλούσιων, η δοκιμασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η επιδεινούμενη κατάσταση του πλανήτη αποτελούν μερικές από τις πρόσφορες «λεωφόρους» αγανάκτησης. Ο σύγχρονος κόσμος «προσφέρει» ένα σωρό λόγους για αντίσταση. «Ψάξτε και θα βρείτε ζητήματα που δικαιολογούν την αγάνακτησή σας», τονίζει. Συνέχεια…

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, «Αναγνώσεις», 12 Ιουνίου 2011

Το αίτημα για μια νέα λαϊκότητα
Η αγανάκτηση στις πλατείες της Ευρώπης

Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοσμοείδωλο διαμόρφωσε μια αποδεκτή ταυτότητα, για τα εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων που έβγαιναν καθημαγμένοι απ’ τον πόλεμο, συνιστούσε μια πειστική αφήγηση, στη βάση της προόδου, που επικυρώθηκε, αν και ως δυναμική ελέγχθηκε πολιτικά, από το «κοινωνικό συμβόλαιο» της σοσιαλδημοκρατίας. Όμως, μέσα σε αυτό το κοσμοείδωλο, μέσα σε αυτή την αφήγηση, κανένας δεν ντρεπόταν που ήταν φτωχός – όλοι πίστευαν πως θα βελτιώσουν τη ζωή τους.
Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο κατέρρευσε απολύτως με την οικονομική κρίση, που ήρθε να επικυρώσει δραματικά το τέλος της μεταπολεμικής εποχής, τέλος που είχε επέλθει, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωπολιτικά, με την πτώση του Τείχους, το 1989. Στα εικοσιδύο αυτά χρόνια, με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, υπήρξε μια τεράστια αλλαγή: όποιος ήταν φτωχός έπρεπε να νιώθει, και ένιωθε, ένοχος (και ξόδευε δανεικά λεφτά, για να κρύψει την ενοχή του). Με αυτή την έννοια, η σημερινή κρίση είναι πρώτα απ’ όλα κρίση αξιών. Συνέχεια…

Του Γιώργου Κόρρα*, Δημοσιεύθηκε στην σελίδα του «Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών» στο Facebook

Μένω σε μια «υποβαθμισμένη» περιοχή της Αθήνας, στην Πλατεία Αττικής, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, όπου το 40% των ενοίκων είναι μετανάστες ή πρόσφυγες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Τρεις φορές μέσα σ’ ένα εξάμηνο έχει κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα, ίσως και η ζωή μου. Όχι όμως από τους μετανάστες, αλλά από Έλληνες χρυσαυγίτες ή άλλα φασιστοειδή, που αποφάσισαν, πριν από περίπου ένα χρόνο, να καθαρίσουν τη γειτονιά μου από τη βρώμα των ξένων.

Με τους μετανάστες οι δικές μου σχέσεις είναι άριστες. Έχω μια καλημέρα για όλους (πολλές φορές μάλιστα στη γλώσσα τους) και εισπράττω καθημερινά τη δική τους, μαζί με ένα χαμόγελο. Γι’ αυτούς έχω «πρόσωπο», «ταυτότητα», δεν είμαι ο «άλλος», ο «ξένος». Κι έχω μπει στην καθημερινότητά τους, τους βοηθάω όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ελληνική γλώσσα ή με την ελληνική γραφειοκρατία. Κι είναι οι καλύτεροι φίλοι μου. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα με φιλοξένησαν επί δύο εβδομάδες στα χωριά τους στο Μπαγκλαντές κι έτρεχαν ποιος θα με περιποιηθεί καλύτερα. Συνέχεια…

Της Ελένης Τσερεζόλε, Η Αυγή, 24 Μαΐου 2011

Ακούς εκεί. Η άφρων γυνή. Να θέλει λέει να οδηγήσει! Και να το δημοσιοποιεί μέσω Facebook, παρακινώντας κι άλλες γυναίκες να την ακολουθήσουν στην οδό της απωλείας, μαθαίνοντας να οδηγούν από τις 17 Ιουνίου… Πρόκειται για τη Μανάλ αλ Σαρίφ που συνελήφθη από τις σαουδαραβικές αρχές γιατί παραβίασε τον νόμο που απαγορεύει στις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας να οδηγούν! Η κατηγορία που της προσήψε το σκοταδιστικό καθεστώς της χώρας είναι αυτή της «υποκίνησης γυναικών»: η 32χρονη γυναίκα, που έμαθε να οδηγεί στις ΗΠΑ, συνελήφθη το Σάββατο στην πετρελαιοπαραγωγική πόλη Χομπάρ, αφού ανέβασε την Πέμπτη στον ιστότοπο YouTube ένα βιντεάκι, όπου εικονίζεται να οδηγεί! Το συγκεκριμένο βίντεο τράβηξε την προσοχή 500.000 ατόμων. Την άφησαν ελεύθερη λίγο αργότερα για να τη συλλάβουν λίγες ώρες αργότερα, τα ξημερώματα της Κυριακής.

Η «φοβερή» κατηγορία που αντιμετωπίζει, σύμφωνα με τον δικηγόρο της, είναι ότι «υποκίνησε μέσω του Διαδικτύου τις γυναίκες να οδηγήσουν», ενώ επεσήμανε ότι θα παραμείνει στη φυλακή για πέντε ημέρες για τις ανάγκες της έρευνας. Στο βίντεο η αλ Σαρίφ δηλώνει ότι «κανένας νόμος του Ισλάμ δεν απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν», προσθέτοντας, ορθώς, ότι την απαγόρευση αυτή έχει επιβάλλει το υπερσυντηρητικό σαουδαραβικό κράτος. Συνέχεια…

Μακαριώτατε,

Με αφορμή τα γεγονότα που ξεδιπλώνονται μέσα και έξω από το κτίριο της Υπατίας, σας απευθύνω αυτή τη σύντομη επιστολή.

Πέρα από το ζήτημα νομιμότητας που, ασφαλώς, τίθεται και έχει υποχρέωση η Πολιτεία να διασφαλίσει, ένα μείζον ανθρωπιστικό πρόβλημα εγείρεται.

Ας προσπεράσουμε αυτή την ώρα το πώς φτάσαμε ως εδώ. Έχει τώρα μικρή σημασία. Επιβάλλεται να δούμε το ευρύτερο και το ουσιαστικότερο. Και αυτό είναι η προστασία της ζωής των ανθρώπων που φιλοξενούνται στην Υπατία. Ούτε είναι της ώρας να αναλύσουμε τις συνθήκες της εποχής που τους κατέστησαν «ξένους». Για αυτούς τους ξένους δεν μίλησε ο Ιησούς λέγοντας «ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με»;

Σας καλώ, Μακαριώτατε, να παράσχετε τις καλές σας υπηρεσίες, προκειμένου να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα. Λύση αξιοπρέπειας. Νομίζω ότι θα μπορούσατε να το κάνετε. Αγνοείστε την οποιαδήποτε κριτική περί πολιτικής παρέμβασης. Ο δικός σας ρόλος είναι διαφορετικός και κανείς δεν μπορεί ούτε να τον παρεμποδίζει, ούτε με πολιτικά κίνητρα να παρεμβαίνει σε αυτόν.

Ως παιδί ιερέα, έχω βιώσει την ουσιαστική δυνατότητα της Εκκλησίας να συμπαρίσταται. Εξάλλου, η αποστολή της στον κόσμο είναι να βρίσκεται πάντοτε αδιακρίτως φύλου, φυλής και εθνότητας στο πλευρό των ανθρώπων και της ελευθερίας τους.

Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένα ζήτημα μεταναστών, που είναι όμως, ταυτόχρονα, και ζήτημα ανθρώπων. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το αγνοούμε.

Με σεβασμό,

Λευτέρης Κουσούλης
————————————————————————-
Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 4 Μαρτίου 2011

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011

«Τσουνάμι», «χιονοστιβάδα», «δημοκρατική άνοιξη», είναι μερικοί από τους πιο ενδεικτικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται κατά κόρον τις τελευταίες ημέρες στον Τύπο, για να περιγράψουν αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη στις χώρες της βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Εν αρχή, βέβαια, το άρωμα των γιασεμιών της Τυνησίας μύρισε στην Αίγυπτο και όλα δείχνουν ότι οι ευωδιές από την Τύνιδα, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων τής κάθε χώρας, έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται, κάνοντας να τρίζουν τα θεμέλια εξουσιών, όπως αυτές του Μουαμάρ Καντάφι (σαράντα χρόνια στην εξουσία) ή του βασιλιά Αμπντάλα της χασεμιτικής δυναστείας στην Ιορδανία ή ακόμη και εκείνης του προέδρου Αλί Αμπντάλα Σαλέχ στην Υεμένη.

Το κύμα των διαμαρτυριών αγγίζει και τη θεοκρατία του Ιράν, όπου οι αγιατολάχ μοιάζει να έπεσαν μόνοι τους στην παγίδα: αντί να σωπάσουν στη διάρκεια των γεγονότων της πλατείας Ταχρίρ του Καίρου, έσπευσαν να κάνουν λόγο για «ισλαμικό ξύπνημα» και άλλα παρεμφερή, που αφενός δεν είχαν κανέναν αντίκτυπο στο αιγυπτιακό κίνημα (ελάχιστα «Αλάχ Ακμπάρ» ακούστηκαν στις διαδηλώσεις) και αφετέρου έφεραν, άθελά τους, ξανά στο προσκήνιο το θέμα των διαδηλώσεων στο εσωτερικό της χώρας τους. Συνέχεια…