Σήμερα αυτή η κυβέρνηση – έκτρωμα του κ. Λ. Παπαδήμου, στην οποία έπρεπε πάση θυσία να μετέχει και η ακροδεξιά του κ. Καρατζαφέρη, ουσιαστικά ανακυκλώνει τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές της κυβέρνησης Παπανδρέου και της Τρόικας. Η τελευταία έχει τέτοια “επιτυχία” που μέχρι σήμερα έχει αλλάξει πέντε φορές τη συνταγή, λόγω λάθους στις προβλέψεις της, σχετικά π.χ. με την ύφεση. Φαίνεται λοιπόν ότι πέρα από την εφαρμογή των σκληρών μέτρων λιτότητας και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης που προέκυψε από τη συνοδο κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει και έναν ακόμη στόχο: αυτόν της όσο το δυνατόν με λιγότερες απώλειες ανασύνταξης του… ΠΑΣΟΚ! Και τούτο συνιστά πρόκληση για τον ελληνικό λαό που σήμερα βιώνει μια λιτότητα χωρίς τέλος, την κατάρρευση των κάθε είδους κοινωνικών παροχών, την καλπάζουσα ανεργία.

Πλέον δημοσιεύματα του ξένου Τύπου αλλά και αξιόπιστες ΜΚΟ, όπως οι Γιατροί του κόσμου κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη χώρα μας – όχι για κάποια τριτοκοσμική χώρα της Αφρικής ή της Ασίας – κανοντας λόγο για ανθρωπιστική καταστροφή. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας αδυνατούν να έχουν υγειονομική ή νοσοκομειακή περίθαλψη, στα νοσοκομεία που ο κ. Λοβέρδος κάνει το παν για να διαλύσει. Την ίδια στιγμή μαθητές λιποθυμούν στα σχολεία από ασιτεία ενώ απελπισμένοι γονείς εγκαταλείπουν στα ιδρύματα τα παιδιά τους γιατί αδυνατούν να τα μεγαλώσουν λόγω της ανεργίας και της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας!

Και αποτελεί τουλάχιστον πρόκληση σήμερα να ακούμε κυβερνητικά στελέχη όπως οι κκ Βενιζέλος, Σαχινίδης, Χρυσοχοίδης, Λοβέρδος σε ρόλο… σχολιαστών των γεγονότων, σαν να μην ήταν αυτοί οι ίδιοι που έχουν ψηφίσει και εφαρμόζουν την καταστροφική πολιτική του πρώτου μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και αύριο της νέας δανειακής σύμβασης. Σαν να μην είναι αυτοί που έχουν αποφασίσει όλες τις πολιτικές που έχουν εξαθλιώσει σε απίστευτο βαθμό την ελληνική κοινωνία, οδηγούν τους νέους μας προς την αναγκαστική μετανάστευση για να βρουν δουλειά, φτωχοποιούν όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού μας. Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, και πέρα από τα εκατοντάδες λουκέτα, θα διαπιστώσει κανείς και τη ραγδαία αύξηση των αστέγων στους δρόμους να αναζητούν τροφή στα σκουπίδια… Και όλα τούτα στην πρωτεύουσα της χώρας εν έτει 2011.

Τι είδους ευχές μπορούμε να αντάλλασσουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες; Το “καλή χρονιά” όταν δεν είναι σύντομο ανέκδοτο, ηχεί ειρωνικά. “Καλή χρονιά” στον άνεργο νέο και νέα; “Καλή χρονιά” στον συνταξιούχο που βλέπει και τη σύνταξή του να συρρικνώνεται και τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης να εκτοξεύονται; “Καλή χρονιά” στον μισθωτό που είναι πλέον στο έλεος των διαθέσεων του εργοδότη του και υπό το φόβο της καλπάζουσας ανεργίας, αναγκάζεται να αποδεχθεί τους όρους της ελαστικής εργασίας, συχνά ανασφάλιστης; “Καλή χρονιά” για τα ασφαλιστικά ταμεία που σε λίγο, εντός του 2012 θα αδυνατούν, λόγω της υψηλής ανεργίας, να δίνουν συντάξεις;

Και είναι εξόχως προκλητικό ένας ολόκληρος πολιτικό-δημοσιογραφικός μικρόκοσμος να ασχολείται με τη… διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, τις εσωκομματικές διαφορές, τι λέει ποιός δελφίνος για τη διαδοχή, κοκ. Ποιόν αφορούν αυτά; Πάντως όχι την ελληνική κοινωνία που στενάζει από την οριζόντια φορολογία, από τα άδικα και αντισυνταγματικά χαράτσια όπως αυτό στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ, που δεν ξέρει πραγματικά πώς θα βγάλει το μήνα. Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που να ενδιαφερονται για το… όραμα της Άννας της Διαμαντοπούλου ή του Μιχάλη του Χρυσοχοίδη. Δυστυχώς για εμάς το έχουμε ήδη γνωρίσει πολύ καλά το όραμά τους: το ζούμε καθημερινά στο πετσί μας. Όπως για παράδειγμα οι χιλιάδες μαθητές που χάρη στην πολιτική της υπουργού Παιδείας δεν έχουν βιβλία. Καθημερινά, επίσης ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό ζουν το… όραμα του υπουργού Υγείας, του κ. Λοβέρδου, που έχει βαλθεί να κατεδαφίσει το σύστημα υγείας…

Μόλις την Τρίτη ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος παραδέχθηκε ότι σωρευτικά από το 2009 ως φέτος η ύφεση αγγίζει το 20% και ότι η ανεργία θα φθάσει στο 25%. Να θυμίσω εδώ ότι η ανεργία στους νέους ήδη έχει φθάσει στο 43.5% ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ είναι 21%.

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι το μνημόνιο έχει αποτύχει, είτε το ομολογούν οι κυβερνώντες είτε όχι.

Πια φαίνεται ότι γίνεται συντονισμένη προσπάθεια παράτασης της ζωής αυτής της εκτρωματικής κυβέρνησης, του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου, ο οποίος πέραν των άλλων, φαίνεται καθημερινά από τις δημοσκοπήσεις ότι καταρρέει: αφού εμφανίστηκε συντονισμένα από ορισμένα ΜΜΕ ως… σωτήρας, τώρα βλέπει τα ποσοστά δημοτικότητάς του να έχουν πάρει την κατιούσα. Η αποδόμησή του είναι ραγδαία: ξεφουσκώνει σα μπαλόνι…

Παρόλα αυτά οι σχεδιασμοί τεχνητής αναπνοής αυτής της μη εκλεγμένης κυβέρνησης καλά κρατούν. Πολλαπλασιάζονται οι σχετικές δηλώσεις ενώ για άλλη μια φορά φαίνεται ότι ο κ. Καρατζαφέρης λειτουργεί ως… λαγός.

Όπως και με το σημερινό σχήμα που το είχε προαναγγείλει από το 2009, έτσι και τώρα δηλώνει ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να ανασχηματιστεί και να παραταθεί η ζωή της κατά μερικούς μήνες.

Θα εισακουστεί;

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 30 Νοεμβρίου 2011

Οι εξελίξεις στους ηγετικούς κύκλους της ευρωζώνης αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας είναι ραγδαίες: συναντήσεις επί συναντήσεων, μεταξύ των Μέρκελ και Σαρκοζί αλλά και πέραν του Ατλαντικού, μεταξύ του Μπάρακ Ομπάμα με των βαν Ρομπέι και Μπαρόζο. Διεργασίες λαμβάνουν χώρα νυχθημερόν σε Βερολίνο, Παρίσι, Βρυξέλλες, με διάφορα σενάρια να βλέπουν το φως της δημοσιότητας ενώ ο διεθνής Τύπος προβλέπει μαύρες ημέρες για την ευρωζώνη, κάνοντας λόγο ακόμη και για άμεση διάλυσή της.

Τα όσα δρομολογούνται είναι σίγουρα σημαντικά ωστόσο ο απόηχός τους είναι πολύ μακρινός για εκείνους που ήδη βιώνουν, όχι θεωρητικά αλλά στην καθημερινότητά τους, ακριβώς τις επιπτώσεις αυτής της γερμανικής συνταγής της δημοσιονομικής «αρετής» μέσω ακραίας λιτότητας. Πράγματι, τα πρώτα θύματα μιας κρίσης, που είναι ακόμη στα πρώτα της βήματα, δεν είναι άλλοι από τους παραδοσιακά αδύναμους κρίκους κάθε κοινωνίας: γυναίκες, νέοι, ηλικιωμένοι, άνεργοι…

Ειδικά για τις πρώτες, τις γυναίκες δηλαδή η σοβούσα κρίση ήταν ένα επιπλέον πλήγμα σε μια ήδη πολύ δύσκολη κατάσταση. Πριν από την κρίση οι γυναίκες αντιμετώπιζαν τεράστιες ανισότητες στην αγορά εργασίας σε σχέση με τους άνδρες, αναφορικά με την απασχόληση, την αμοιβή, την ανεργία. Μάλιστα, σε σχέση με την υπάρχουσα κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ανισότητες τις οποίες υφίσταντο οι ελληνίδες εργαζόμενες ήσαν μεγαλύτερες. Το 2008 το ποσοστό γυναικείας ανεργίας ήταν 13% – ποσοστό που σήμερα έχει εκτοξευθεί στο 22.3%, η μία δηλαδή στις πέντε ελληνίδες είναι άνεργη, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή. Το 50% των γυναικών ηλικίας 20 – 24 ετών και το 35% εκείνων ηλικίας 25 – 29 που αναζητούν δουλειά, είναι σήμερα άνεργες. Στις δε ηλικίες 30 ως 34 ετών η ανεργία κινείται άνω του 20%.

Το δε φαινόμενο πλήττει αδιάκριτα δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι γυναίκες απολύονται λόγω της εφαρμογής του μέτρου της εφεδρείας (ξεκίνησε τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου), των συγχωνεύσεων, της κατάργησης ή της ιδιωτικοποίησης δημοσίων φορέων και επιχειρήσεων. Στον ιδιωτικό τομέα, τα πράγματα είναι πιο απλά: οι γυναίκες, όταν δεν βλέπουν τις αποδοχές τους να συρρικνώνονται, απολύονται…

Και δεν είναι μόνο το καταλυτικό φαινόμενο της ανεργίας που υπονομεύει τη ζωή των γυναικών (όπως και των ανδρών άλλωστε). Η κρίση πλήττει τον γυναικείο πληθυσμό και μέσα από την κατάρρευση των μισθών και των δικαιωμάτων. Οι συνέπειές της λειτουργούν κυκλωτικά και αλληλοτροφοδοτούνται, δημιουργώντας ένα εφιαλτικό περιβάλλον για τις γυναίκες, που βλέπουν να καταρρέουν όσα κάποτε τους εγγυούνταν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής – για τις ίδιες, τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, τους ανθρώπους που εξαρτώνται από αυτές.

Ένα μικρό παράδειγμα: λόγω των σκληρών πολιτικών λιτότητας και των απολύσεων χιλιάδων συμβασιούχων (στη συντριπτική τους πλειοψηφία γυναίκες) από τους βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς των δήμων, λόγω του κλεισίματος διαφόρων δομών υποστήριξης ζευγαριών με παιδιά και λόγω του περιορισμού του ωραρίου λειτουργίας του ολοήμερου σχολείου, οι μητέρες, παντρεμένες ή όχι, χάνουν τα στηρίγματα εκείνα που τις βοηθούσαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, εργαζόμενες…

Ένα άλλο φαινόμενο που μαρτυρά ανάγλυφα την έκταση της κρίσης είναι και το γεγονός ότι πλέον οι ελληνίδες καθυστερούν, όταν δεν αποκλείουν, τη γέννηση ενός παιδιού. Όχι για λόγους ιδεολογικούς, φεμινιστικούς, όπως συνέβαινε μέχρι πρόσφατα, αλλά γιατί τις φοβίζει η κρίση, η αυξανόμενη ανεργία, η επισφάλεια της απασχόλησης, η καταβαράθρωση των αμοιβών, των ίδιων αλλά και των συντρόφων τους… Πριν από την κρίση, σύμφωνα με την Ελληνική Παιδιατρική Εταιρία, σημειώνονταν περίπου 110 χιλιάδες γεννήσεις το χρόνο στη χώρα μας ενώ φέτος ο ίδιος αριθμός ανήλθε στις 85 χιλιάδες, στις οποίες πρέπει να περιληφθούν και οι τοκετοί μεταναστριών.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις «παράπλευρες» συνέπειες που επιφέρει η ανατροπή χρόνιων προτύπων, όπως π.χ. το γεγονός ότι σε όλο και περισσότερα νοικοκυριά είναι πλέον η γυναίκα η μοναδική εργαζόμενη, με αποτέλεσμα την όξυνση των σχέσεών τους με τους άνεργους συντρόφους τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε τριβές, συγκρούσεις, κακοποιήσεις…

Το Σεπτέμβριο ο τέως πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου δήλωνε ότι η κυβέρνησή του επιθυμούσε να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια. Κάτι που σύμφωνα με τον Σάββα Ρομπόλη, επιστημονική διευθυντή του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, θα ήταν καταστροφή γιατί θα σήμαινε 1.5 εκατομμύριο ανέργους. Σήμερα βρισκόμαστε αισίως στο ένα εκατομμύριο ανέργους από τους οποίους το 1/5 είναι γυναίκες. Και με την ύφεση να κινείται φέτος πάνω από το 6% και γύρω στο 3% του χρόνου, και με μια αναιμική ανάπτυξη της τάξης του 0.5% το… 2013, με άλλα λόγια με τη χώρα να βρίσκεται στο τούνελ της ύφεσης επί πέντε συνεχόμενα χρόνια, είναι βέβαιο ότι οι γυναίκες θα συνεχίσουν να πληρώνουν το βαρύ τίμημα μιας κρίσης, η οποία τώρα μόλις αρχίζει να ξεδιπλώνεται…

Έτσι λοιπόν. Οι 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ξαναγράφουν Ιστορία. Και πάλι με αρνητικό τρόπο: μετά από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο, οι 154 υποτροπίασαν, ψηφίζοντας το γνωστό πλέον χαράτσι στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ και τώρα ετοιμάζονται να υπερψηφίσουν και το φοβερό πολυνομοσχέδιο με το εμβληματικό πλέον, «αδιαπραγμάτευτο» άρθρο 37 που φέρνει τα πάνω – κάτω στις συμβάσεις σε βάρος των εργαζομένων!

Έχει κανείς την αίσθηση ότι βλέπει το ίδιο έργο: οι κυβερνητικοί βουλευτές εξεγείρονται, διαφωνούν, διαμαρτύρονται «εντόνως» και μετά… υπερψηφίζουν, μένοντας στα, έστω μεγάλα, λόγια. Μη προχωρώντας στη θαρρετή και πατριωτική πράξη καταψήφισης. Θα υπερισχύσει άραγε και τούτη τη φορά το κομματικό καθήκον έναντι του συμφέροντος της κοινωνίας;

Πολλές οι εκκλήσεις προς τους βουλευτές του κυβερνητικού κόμματος, να κάνουν, έστω και την ύστατη ώρα, την υπέρβαση, να καταψηφίσουν ένα πολυνομοσχέδιο που δυναμιτίζει κεκτημένα ετών, ξεθεμελιώνει κάθε έννοια παροχής δημόσιας υπηρεσίας – έχει κανείς τη ψευδαίσθηση ότι με αυτά τα τσεκουρέματα η ελληνική δημόσια διοίκηση θα γίνει ποιοτική και αποτελεσματική;

Παρεμφερείς ήσαν και οι εκκλήσεις για το θέμα του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ – ένα μέτρο ολοφάνερα αντισυνταγματικό, που παραβίαζε ακόμη και την κοινοτική νομοθεσία (βλ. ερώτηση Ν. Χουντή προς την Κομισιόν), αλλά δεν εισακούστηκαν τελικά από τους κυβερνητικούς βουλευτές.

Πλέον μετά από την, αναμενόμενη (αν λειτουργήσει το σενάριο όπως με το χαράτσι στα ακίνητα), υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου, οι κυβερνητικοί βουλευτές πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα πρέπει να αποφεύγουν τις δημόσιες εμφανίσεις. Με δική τους απολύτως ευθύνη.

Και το γεγονός ότι δεν θα μπορείτε κύριοι και κυρίες βουλευτές της κυβέρνησης να καθίσετε σε έναν δημόσιο χώρο, σ’ ένα εστιατόριο ή μια καφετέρια, φοβούμενοι κάποια δημόσια προσβολή, δεν θα οφείλεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύναμη του χάους, αλλά στο ότι ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ το συγκεκριμένο δρόμο, την ψήφιση αντισυνταγματικών και καταφανώς άδικων μέτρων.

Ο πολιτικός μου χώρος, κι εγώ η ίδια προσωπικά με επιμονή, καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο κάθε είδους βιαιοπραγία, γιατί δεν αποτελεί λύση, δεν δίνει διέξοδο, και βάζει στη θέση του θύματος εκείνους που πραγματικά ευθύνονται για το σημερινό πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση κατά της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η πραγματική ανεργία να φθάσει ως το 2012 το 26% (ΙΝΕ της ΓΣΕΕ)!

Τι περιμένετε λοιπόν να σας απαντήσει η κοινωνία; Σε ποια «γλώσσα»; Ποια προσχήματα να τηρήσει ο άνεργος και ο απελπισμένος; Ποιους κανόνες διαλόγου να σεβαστεί αυτός που κάθε εβδομάδα μαθαίνει ότι το εισόδημά του θα μειωθεί κι άλλο;

Και το τελευταίο, και κατά τη γνώμη μου σημαντικότερο: από τη μια η κυβέρνηση κυβερνά χωρίς πλέον καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, και από την άλλη το κατεστημένο σύστημα των ΜΜΕ δεν επιτρέπει να εκφραστεί η λαϊκή οργή, κανένας αντίλογος. Τι περιμένετε να θερίσετε, εκτός από θύελλες;

Ποιου Κοινοβουλίου είστε μέλη; Ποιας Δημοκρατίας εκφραστές και θεματοφύλακες; Η ευθύνη που έχετε απέναντι στην κοινωνία, είναι σίγουρο ότι σας ξεπερνά.

Γιατί η σημερινή κρίση αποτυπώνει την τεράστια στρέβλωση που έχει υποστεί η χώρα, τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της πασοκικής αντίληψης της πολιτικής, επί μια τριακονταετία.

Γι’ αυτά θα έπρεπε να ντρέπεστε και, από μόνοι σας, να αποφεύγετε να κυκλοφορείτε στα εστιατόρια. Υπάρχουν και τα ντελίβερι…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 5 Οκτωβρίου 2011

Το σπίτι – Ευρώπη έχει πιάσει φωτιά, οι πυροσβέστες συζητούν ποιός είναι ο καλύτερος δρόμος για να φθάσουν σε αυτό και τι είδους σωλήνες πρέπει να χρησιμοποιήσουν όταν φθάσουν επ τόπου, στο μεταξύ το ισόγειο έχει αρχίσει να υφίσταται σοβαρές ζημιές ενώ σε αυτό έχουν εγκλωβιστεί και άνθρωποι.

Την ίδια στιγμή οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος του ισογείου, αντί να οργανωθούν κατά της επεκτεινόμενης φωτιάς, φαίνεται να κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες επέκτασής της: συγκεντρώνουν τα εύφλεκτα υλικά, ανοίγουν το υγραέριο, χρησιμοποιούν σόμπες με ξύλα, κ.α.. Η συμπεριφορά τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παρανοϊκή αν όχι υπονομευτική έναντι των ανθρώπων που ζουν στο διαμέρισμα. Μοιάζει σα να θέλουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου και το διαμέρισμα να καεί και μαζί του και οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό…

Ευτυχώς για τον ελληνικό λαό η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έχει στην ιδιοκτησία της τη χώρα. Ωστόσο ο τρόπος που πολιτεύεται ουδόλως διαφέρει από τον προαναφερθέντα. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να εξαθλιώσει την κοινωνία και να υπονομεύσει το μέλλον των νέων. Ήδη, με την πολιτική λιτότητας, έχει οδηγήσει την κοινωνία στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, με την ανεργία να καλπάζει και τους ‘Ελληνες να γίνονται μετανάστες, αναζητώντας καλύτερο μέλλον. Ειδικά για τους νέους τα πράγματα είναι περισσότερο από τραγικά αφού η ανεργία πλήττει πάνω από το 40% και τα πράγματα θα γίνουν εφιαλτικότερα το 2012, καθώς η όλο και βαθύτερη ύφεση δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Είναι ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την κρίση, το γεγονός ότι εμφανίζει την ύφεση περίπου ως ένα… φυσικό φαινόμενο, το οποίο φέρνει ένα σωρό δεινά: Αυξάνει το δημοσιονομικό έλλειμμα, συρρικνώνει την αγορά, επιδεινώνει τους δείκτες της απασχόλησης, κ.ο.κ.

Ομως, είναι η κυβερνητική πολιτική, η εφαρμογή του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, η εφαρμογή όλων των τερατωδών περικοπών της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει, που οδηγεί στο βάθεμα της ύφεσης. Είναι δυνατόν να μην το γνωρίζουν αυτό οι κ.κ. Παπανδρέου, Βενιζέλος, Πάγκαλος και κομπανία; Αποκλείεται. Πέραν λοιπόν της παραπληροφόρησης, που εσκεμμένα επιχειρούν προκειμένου να παραπλανήσουν την κοινωνία – «δεν φταίμε εμείς, αλλά αυτή η κακιά ύφεση τα κάνει όλα αυτά» – η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να παίζει το ρόλο του πειραματόζωου, τον οποίο επέλεξε από την αρχή, ενόψει των καταλυτικών εξελίξεων στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Γιατί είναι πλέον κοινά αποδεκτό ότι το «πρόβλημα ελληνικό χρέος» συνιστά δομικό πρόβλημα της ευρωζώνης, που αποκαλύπτει τις συστημικές της ελλείψεις – ελλείψεις που την απειλούν με κατάρρευση, εξ ου και ο «πόνος» των Μέρκελ, Σαρκοζί για τη διάσωση του «στρατιώτη Παπανδρέου». Μόνο που η συνταγή που προτείνουν (όχι μόνο στην Αθήνα πλέον, αλλά και στη Ρώμη και τη Μαδρίτη) – σκοτώνει τον ασθενή (εξαθλιώνει δηλαδή τις κοινωνίες, αλλά αυτό ουδόλως τους απασχολεί) και – προετοιμάζει το έδαφος για ριζική μεταρρύθμιση του μέχρι σήμερα γνωστού ως «ευρωπαϊκού μοντέλου» (ό,τι, τέλος πάντων, εννοούσαμε με αυτή τη φράση, δηλαδή, ύπαρξη σε διαφορετικούς βαθμούς, ανάλογα με την περίπτωση, κράτους πρόνοιας, κοινωνικών παροχών, δημόσιου τομέα, κ.α., σε αντίστιξη κυρίως με την κατάσταση στις ΗΠΑ). Σήμερα με τις πολιτικές που προωθεί το γερμανογαλλικό δίδυμο μοιάζει να εφαρμόζεται το σκληρότερο μοντέλο του καπιταλισμού της καταστροφής (αυτού που επιβάλλεται μετά από μια καταστροφή, φυσική ή οικονομική).

Τα χαρακτηριστικά του, έτσι όπως αναδεικνύονται μέσα από τις προσταγές της τρόικας, με αποδέκτες τα κακά Pigs αλλά και την Ιταλία, είναι τα εξής: Υψηλή ανεργία, συρρίκνωση όσο το δυνατόν του κόστους της εργασίας (δηλαδή μισθοί πείνας), ελαστικές αγορές εργασίας για να μπορούν οι επιχειρήσεις να απολύουν άνετα, εξαφάνιση του δημόσιου τομέα και των κοινωνικών παροχών, ιδιωτικοποίηση εθνικού πλούτου και τούτα με παράλληλη συνταγματοποίηση του λεγόμενου «χρυσού κανόνα», προκειμένου να αποτρέπονται τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Επιστροφή, με άλλα λόγια, στον 19ο αιώνα, την εποχή του Καρόλου Ντίκενς, της εργασίας για ψίχουλα, της εκμετάλλευσης των εργατών χωρίς όρια, της εξαθλίωσης για ένα κομμάτι ψωμί.

Να είναι άραγε ο Ντίκενς ο αγαπημένος συγγραφέας του κ. Παπανδρέου;

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Έθνος της Κυριακής, 2 Οκτωβρίου 2011

«Η παραβολή των τυφλών» είναι πίνακας του γνωστού ζωγράφου Πήτερ Μπρίγκελ (16ος αι.): εικονίζει έναν τυφλό ζητιάνο να οδηγεί άλλους τυφλούς στην πτώση τους! Το ενδιαφέρον έγκειται στο ότι ενώ η πτώση έχει αρχίσει, οι υπόλοιποι της σειράς, ακολουθούν πιστά την πορεία προς το χαμό τους!

Το ίδιο ισχύει σήμερα στη χειμαζόμενη από την τριπλή κρίση (χρέους, τραπεζικού συστήματος και ανάπτυξης) ευρωζώνη. Ο γαλλογερμανικός άξονας, Μέρκελ και Σαρκοζί, εγκλωβισμένοι στο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού οδηγούν τους ευρωπαϊκούς λαούς στον γκρεμό της οικονομικής χρεοκοπίας και της κοινωνικής εξαθλίωσης, επιβάλλοντας, στους «κακούς μαθητές» (Pigs αλλά και Ισπανία, Ιταλία) μέτρα σούπερ λιτότητας που οδηγούν στο φαύλο κύκλο της ύφεσης και της ανεργίας. Τι κι αν από πολλές πλευρές (και όχι αποκλειστικά από τον «κακό» ΣΥΡΙΖΑ) δέχονται μηνύματα ότι η ρότα τους είναι λάθος; Το δίδυμο, μαζί με την Κομισιόν και την ΕΚΤ, μοιάζει να έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.

Πραγματικότητα που στην Ελλάδα βιώνουμε ήδη. Ο κ. Ρομπόλης, εισηγητής της ετήσιας έκθεσης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, εκτίμησε ότι η πραγματική ανεργία στην Ελλάδα θα φθάσει το 26% ως το 2012, δηλαδή 1.250.000 εργαζόμενους. Το γεγονός, πέρα της διάστασης του κοινωνικού δράματος, συνεπάγεται μείωση των συντάξεων λόγω της «αρνητικής αναλογιστικότητας»: οι εργαζόμενοι, όπως εξήγησε ο κ. Ρομπόλης, θα λαμβάνουν συντάξεις μικρότερες από τις εισφορές που έχουν καταβληθεί… Με την ύφεση που βαθαίνει, οι προβλέψεις για την ελληνική οικονομία καθίστανται τραγικές.

Παράλληλα ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου συνεχίζει ένα ιδιότυπο roadshow: μετά το Βερολίνο το Παρίσι. Το μήνυμά του απαράλλακτο: «η Ελλάδα θα εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της» – αυτές ακριβώς που εξαθλιώνουν την κοινωνία μας. Οι εικόνες παραπέμπουν περισσότερο σε κατάθεση διαπιστευτηρίων.

Του τυφλού σε εκείνους που μας οδηγούν στο γκρεμό…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο zoomnews.gr, 30 Μαΐου 2011

Ορισμένοι, από τους γνωστούς «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» αναλυτές αλλά και πολιτικούς, έσπευσαν να βγάλουν το συμπέρασμα: το Σύνταγμα έγινε πλατεία Ταχρίρ και Πουέρτα ντελ Σολ. Ωστόσο, αν κανείς προσέξει καλύτερα, θα αντιληφθεί ότι οι ισπανικές και οι ελληνικές συγκεντρώσεις έχουν όντως πολλά κοινά στοιχεία με εκείνες της Αιγύπτου και της Τυνησίας, εκτός από την προφανή σημασία της κινητοποίησης του λαϊκού, χωρίς κομματικούς ελέγχους, παράγοντα. Στην Ισπανία, που και αυτή χειμάζεται από σοβαρή οικονομική κρίση, η ανεργία που πλήττει τους νέους κάτω των 25 ετών είναι εξοντωτική: πάνω από 40% (44% για την ακρίβεια) στο πρώτο τρίμηνο του 2011! Την ίδια στιγμή, η χώρα γνωρίζει ένα συστημικό αδιέξοδο: η περιβόητη κουλτούρα των «συμφώνων», βάσει της οποίας δρομολογήθηκε η μετάβαση στη δημοκρατία στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και βάσει της οποίας κυβερνά ο Θαπατέρο από το 2004 -π.χ. σύμφωνο με τα συνδικάτα προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη- φαίνεται ότι πλέον δεν μπορεί να λειτουργήσει. Θύματα αυτού του τέλους εποχής είναι όχι μόνο το Σοσιαλιστικό κόμμα αλλά και τα ισπανικά συνδικάτα, που έχουν καταστεί αναξιόπιστα στα μάτια μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης.
Μοιάζει σα να έκλεισε ένας κύκλος, και η απογοήτευση των ψηφοφόρων του Θαπατέρο είναι μάλιστα έντονη, όπως και η αίσθηση της προδοσίας, από την εφαρμογή διαδοχικών πολιτικών λιτότητας. «Πώς είναι δυνατόν μια σοσιαλιστική κυβέρνηση να εφαρμόζει δεξιά πολιτική;», έλεγε στις τηλεοπτικές κάμερες ένας άνδρας γύρω στα 50, στην Πουέρτα ντελ Σολ. Άρα, στην Ισπανία, η λαϊκή δυσαρέσκεια καταλήγει κυρίως σε κρίση αντιπροσωπευτικότητας και σε κρίση κυρίως του Σοσιαλιστικού κόμματος, αφού οι ψηφοφόροι του βλέπουν να έχει πάρει διαζύγιο από τις σοσιαλιστικές αρχές και τις αρχικές υποσχέσεις του, όταν ερχόταν τόσο αναπάντεχα, εν μέσω των τρομοκρατικών επιθέσεων της αλ Κάιντα, τον Μάρτη του 2004, στην εξουσία.
«Πραγματική Δημοκρατία Τώρα», είναι το σύνθημα των Ισπανών, που στην πλατεία Συντάγματος μετατράπηκε σε «Άμεση Δημοκρατία Τώρα, Όλοι Έξω στις Πλατείες». Στη χώρα μας, που δοκιμάζεται εξίσου από την οικονομική κρίση, η κοινωνικο-πολιτική κρίση πλήττει επίσης το λεγόμενο σύστημα της μεταπολίτευσης. Και στη χώρα μας ένας κύκλος κλείνει: πλέον τα κόμματα πλήττονται κι αυτά από κρίση αντιπροσωπευτικότητας, κρίση δημοκρατίας. Στο επίκεντρο της κρίσης βρίσκονται τα κόμματα εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, αλλά από τη μέγγενη δεν ξεφεύγουν ούτε τα κόμματα της Αριστεράς αλλά ούτε και τα συνδικάτα. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αποτελούν πλέον καρικατούρες, μειωμένης αντιπροσωπευτικότητας. Ειδικά για τα κόμματα της Αριστεράς, πρέπει να κτυπήσουν όλα τα προειδοποιητικά καμπανάκια. Όχι στη γνωστή κατεύθυνση, με τον πειρασμό του “καπελώματος” μιας μαζικής κίνησης, αλλά σε εκείνη της κατανόησής της, ανάλυσης του μηνύματός της, ερμηνείας του περιεχομένου της.

Η κρίση στη χώρα μας, που ξεκίνησε από οικονομική για να καταλήξει σε βαθιά κρίση του συστήματος αντιπροσώπευσης που δομήθηκε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, λειτουργεί πλέον ως καταλύτης ΚΑΙ για την Αριστερά, η οποία οφείλει, επειγόντως, να ξαναπιάσει την επαφή της με τους “αγανακτισμένους” των πλατειών της χώρας, χωρίς να αποσκοπεί σε κοντόφθαλμα κομματικά οφέλη. Γιατί, απλά, οι συγκεντρώσεις αυτές συνιστούν μονόδρομο για το μέλλον…

Της Ρένας Δούρου, «Εντός Φύλου», Η Αυγή, 3 Μαρτίου 2011

Στους δύσκολους καιρούς του μνημονίου που βιώνουμε γυναίκες και άνδρες, εντός κι εκτός Ελλάδας, εποικοδομητική ήταν η συνάντηση του Δικτύου Γυναικών του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, με κύριο θέμα: «Οι συνέπειες στις ζωές των γυναικών από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων, με πρόσχημα την κρίση», που διοργανώθηκε στην Αθήνα, στις 19 και 20 του περασμένου μήνα. Πράγματι, το “θερμόμετρο” της κοινωνικής κατάστασης απανταχού στον κόσμο, παραμένουν οι γυναίκες – οι εργαζόμενες, εκείνες που έχουν και την ευθύνη και του νοικοκυριού, των παιδιών κλπ– εκείνες που βιώνουν από πρώτο χέρι τον …παράδεισο του νεοφιλελευθερισμού. Πόσο δε μάλλον σε μια περίοδο που ο νεοφιλελευθερισμός δείχνει το χειρότερο πρόσωπό του, μέσα από τις πολιτικές ακραίας λιτότητας που επιβάλλουν ΔΝΤ, Κομισιόν και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Οι γυναίκες, οι εργαζόμενες, οι άνεργες, οι νέες, οι ανύπαντρες μητέρες, οι φοιτήτριες, οι συνταξιούχες, οι μετανάστριες, οι χήρες, όλες νιώθουν καθημερινά στο πετσί τους όλες τις ολέθριες συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που ανερυθρίαστα οι κ.κ. Παπανδρέου, Θαπατέρο, Σώκρατες (όλοι τους σοσιαλδημοκράτες – τυχαίο; δεν νομίζω) επιβάλλουν στους λαούς τους, στο όνομα μιας οικονομικής ορθοδοξίας, με αμφίβολα μάλιστα αποτελέσματα… Οι γυναίκες είμαστε εκείνες που βιώνουμε σε καθημερινή βάση την ιδιωτικοποίηση της παροχής των δημόσιων υπηρεσιών (αύξηση τροφείων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς), την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης σε κάθε βαθμίδα (μέσα και από την συστηματική υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης), την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας, του συνταξιοδοτικού συστήματος, ενώ παράλληλα γινόμαστε δέκτες και της προοδευτικής συντηρητικοποίησης των πολιτικών (π.χ. αύξηση των ρατσιστικών φαινομένων, εκείνων της απόρριψης του άλλου, του διαφορετικού). Οι γυναίκες αποτελούμε τις πιο ευαίσθητες χορδές που προειδοποιούν για την καταρράκωση του κοινωνικού ιστού, μέσα από τις κατά μέτωπο επιθέσεις στις οποίες προχωρούν κυβερνήσεις και ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία αισθάνονται ότι έχουν μπροστά τους ελεύθερο πεδίο για την αύξηση των κερδών τους έναντι των συλλογικών και δημόσιων συμφερόντων της κοινωνίας.
Την ίδια στιγμή, εμείς οι γυναίκες γινόμαστε θύματα της αυξανόμενης κοινωνικής αγριότητας, που εκκολάπτεται καθημερινά στη βάση των περικοπών όλων των στοιχειωδών κοινωνικών παροχών, σε όλα τα επίπεδα – να είναι άραγε τυχαίο ότι σε επίπεδο δήμων, στις σημερινές μνημονιακές συνθήκες, τα πρώτα που πλήττονται από την Καλλικρατική νομοθεσία είναι οι παροχές προς τις πιο αδύναμες κοινωνικά τάξεις, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους; Πολύ εύστοχα στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Αυγή της Κυριακής», μία εκ των αντιπροέδρων του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, η ισπανίδα Μαϊτέ Μόλα, παρατηρεί ότι “η επανάσταση θα έλθει από τις νέες γυναίκες”! Πράγματι. Η συγκεκριμένη κατηγορία είναι σήμερα μία από εκείνες που δέχονται τις περισσότερες επιθέσεις από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές: βρίσκεται, ακριβέστερα, στο μάτι του κυκλώνα. Πληρώνει σχεδόν για τα πάντα: για τις σπουδές, για την υγεία της, τη συντήρηση της οικογένειάς της (μονογονεϊκής τις περισσότερες φορές), ενώ την ίδια στιγμή ή δεν βρίσκει δουλειά ή αυτή η απασχόληση που βρίσκει είναι κακοπληρωμένη, συνήθως κάτω από την αμοιβή, υπό τις ίδιες συνθήκες, των ανδρών…
Με το όποιο δίχτυ κοινωνικής προστασίας να είναι πλέον ή ανύπαρκτο ή καταβαραθρωμένο, οι νέες γυναίκες είναι τα πρώτα και τα μεγαλύτερα θύματα της καταιγίδας που σαρώνει τα κοινωνικά δικαιώματα σε όλη την Ευρώπη. Οι φοιτήτριες, οι μετανάστριες, οι νέες μητέρες, τα σύγχρονα θύματα του κοινωνικού Καιάδα του νεοφιλελευθερισμού, μπορούν να μετατραπούν στη λόγχη των αγώνων για κοινωνικά δικαιώματα, για προστασία των δημόσιων αγαθών, για κατοχύρωση αξιοπρεπούς περίθαλψης και συνταξιοδοτικού συστήματος! Στο σύνολό μας, οι γυναίκες της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, αλλά και της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, είμαστε σε θέση να αλλάξουμε τα αρνητικά δεδομένα του άκρατου νεοφιλελευθερισμού: μαζί με τους άνδρες, καθώς δεν πρόκειται για αποκλειστικά “γυναικεία υπόθεση”, μαζί με την Αριστερά, καθώς για τη Δεξιά το θέμα είναι δεδομένο (η γυναίκα παραμένει εσαεί στη γωνία), οι γυναίκες μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά, να παλέψουμε, να διεκδικήσουμε, να κατακτήσουμε. Ισότητα στις αμοιβές, στις συνθήκες εργασίες, στο κοινωνικό γίγνεσθαι, στη δημόσια και πολιτική παρουσία. Αυτοί είναι οι αγώνες, όχι του μέλλοντος, αλλά του σήμερα! Ας ανασκουμπωθούμε, όλες και όλοι!

MARIANNE

Bruxelles n’a plus la cote sur les bords de la mer Egée. En cause : la privatisation du service public, le spectre du déclassement de la classe moyenne et une citoyenneté de seconde zone après l’adoption de la mise sous tutelle du pays par l’Europe et le FMI.

Même les grandes révoltes ont une fin. Voilà le sentiment de qui a vu les cortèges de la colère grecque avant l’été et n’en revient pas du calme apparent qui règne aujourd’hui à Athènes à la veille des élections municipales du 7 novembre. Les manifs se font rares, les touristes un peu moins et l’été indien joue les prolongations. Alors RAS, cinq mois après l’adoption du «Mnémonio», l’accord qui place la Grèce sous une tutelle de fait de l’Union européenne et du FMI ?

On a prévu de poser la question à Antonis Papagiannidis, directeur de la revue Oikonomikh qui a fixé le rendez-vous à l’hôtel de Grande-Bretagne, place Syntagma. Dans ce bijou de l’hôtellerie de luxe, les fauteuils sont profonds, la moindre consommation est hors de prix et la clientèle, ravie d’avoir retrouvé son train-train irréel d’élite mondialisée. «Lors des manifs de mai, ils devaient négocier avec les militants du Parti communiste qui filtraient l’accès», s’amuse le journaliste. Antonis Papagiannidis sourit, mais ne croit guère à un réel retour à la normale. » Nous sommes dans un cul-de-sac. Le plan d’austérité a fait chuter de 15 % les revenus de l’ensemble de la population. Pour espérer commencer à rembourser notre dette, le double serait nécessaire. L’ancien ministre des Finances du gouvernement de Konstantinos Mitsotakis estime par exemple qu’il faudrait licencier 300 000 fonctionnaires sur près de 800 000. En démocratie, en temps de paix, et si on ne veut pas de morts, un tel coût social n’est tout simplement pas possible. » Entre deux notes de piano et les rires de gorge des élégantes, personne n’entend la conclusion du Cassandre : «D’une manière ou d’une autre, la Grèce devra provisoirement se retirer de la zone euro».

Papagiannidis a beau porter cravate et parler châtié, une telle prédiction, qui gagne pourtant du terrain, le range dans la catégorie des doux dingues aux yeux des élites grecques, effrayées à l’idée d’interrompre le joli rêve éveillé que vit le pays depuis son adhésion à la Communauté européenne en 1981. D’ailleurs, les défenseurs de l’accord jurent qu’une disposition permettra à la Grèce de renégocier le montant de sa dette en 2016 si son économie n’a pas repris suffisamment de forces. Pas sûr que l’argument suffise à réchauffer l’ardeur européenne des quelques centaines d’étudiants en pharmacie venus crier très fort leur hostilité à un projet de privatisation partielle des universités sur cette même place Syntagma. Sous une banderole proclamant » Peuple grec prends ta vie dans tes mains «, il y avait là Elena, Christina, Elli et Adriana, quatre filles de fonctionnaires, dont trois couples d’enseignants, la fameuse » génération 700 € «. » Plutôt génération 590 € ! » rectifient-elles, allusion au montant du premier salaire touché par les jeunes de 18 à 25 ans. Toutes quatre convaincues en tout cas que le Mnémonio fragilisera un peu plus les classes moyennes grecques, déjà mises à mal par l’entrée dans la zone euro. » Non, cet accord ne va pas améliorer la situation. Le chômage galope, l’emploi est de plus en plus limité. L’Europe nous plombe. Il faut la quitter «, expliquent ces jeunes pétroleuses qui, depuis leur naissance, n’ont pourtant connu que l’horizon communautaire et son illusoire prospérité. A la Fédération panhellénique des cheminots, Bruxelles non plus n’a guère la cote ces jours-ci. Toujours en cohérence avec l’accord, le gouvernement a fait connaître son intention de privatiser 49 % de Trainose, la filiale d’OSE, la SNCF grecque, au prétexte que cette dernière cumule une impressionnante dette de 10,5 milliards d’euros. » Quatre-vingts pour cent de cette dette sont des dépenses d’infrastructure, mais on veut faire croire que c’est la faute aux personnels «, s’emporte Thanassis Levantis, le président du syndicat, pas content mais prudent. Les trains grecs ne transportent que 3,5 % des voyageurs, à peine 1 % du fret et leurs 6 000 cheminots envient la puissance de mobilisation de leurs collègues français. » Du temps où il était dans l’opposition, le Pasok s’était prononcé contre la privatisation des transports. Avec son plan, près de la moitié de nos effectifs peut disparaître. » Théoriquement, il n’y aura pas de licenciements, mais des mutations vers d’autres secteurs de la fonction publique, selon des critères qui laissent songeur Larissa, le chef de la gare centrale d’Athènes, à peine plus grande et moderne qu’une station ardéchoise oubliée par la SNCF. » Ils vont me mettre où, à la Sécurité sociale ? » s’interroge le cheminot, âgé de 58 ans. Larissa dresse rapidement le bilan de trente-trois ans de carrière : un salaire de 1500 e, vite englouti depuis que sa femme, sa fille cadette et son beau-fils ont tout récemment perdu leur emploi. «La faute de ce maudit accord, ça ne fait aucun doute «!

Concurrence déloyale

Les cheminots ont décidé de quatre jours de grève, mais, au Pirée, les dockers se tâtent. Pour eux, la privatisation est déjà une réalité depuis qu’un quai du port de conteneurs a été concédé au plus gros armateur chinois, Cosco, allié avec un armateur grec qui a délocalisé la construction de ses cargos dans les chantiers navals de l’empire du Milieu. Le projet a été finalisé sous Karamanlis, l’ancien Premier ministre de centre-droit, mais pourrait connaître une nouvelle extension avec le gouvernement socialiste. Ce qui pousse Nick Georgiou, le secrétaire général de l’Union des dockers, à une comparaison très proche du célèbre » blanc bonnet et bonnet blanc » du regretté Jacques Duclos. Son grief majeur ? Une concurrence jugée déloyale : » Les employés de Cosco coûtent 40 € par jour et nous 100. » Et, bien sûr, la crainte que leur condition ne devienne la nouvelle norme : moins bien payés, moins voire pas du tout syndiqués. L’homme se montre d’autant plus chaleureux avec les médias qu’il sait les revendications des dockers peu populaires. Eleni Kostarelou, chargée de l’économie à Eleftherotypia, le grand quotidien de gauche, pourtant fort critique à l’égard du plan d’austérité et de certaines privatisations, les juge même déplacées. «Au Pirée, Cosco va payer 4,5 milliards de loyer à l’OLP [la société à caractère public gestionnaire du port], recruter 650 employés grecs et investir 550 millions d’euros dans la modernisation des infrastructures. Est-ce qu’on peut refuser cela» ?

Climat délétère

Refuser ? Malgré la fatigue des derniers mois, beaucoup de Grecs y songent encore et toujours. Refuser » les sacrifices qu’on veut [leur] imposer avec des statistiques gonflées, cette construction imposée par Merkel à des dirigeants grecs déloyaux «, comme le disent par exemple Nikos Chasomeris et Panagiotis Georgiou du Syndicat des fonctionnaires à temps partiel. Comme eux, ils sont presque 50 000 dans tout le pays qui, à la suite d’un imbroglio politico-administratif, n’ont pratiquement plus aucun statut. » Autrefois, le Pasok avait promis de nous titulariser, aujourd’hui il nous envoie les flics quand nous voulons occuper l’Acropole. » Refuser le déclassement. L’abaissement. La citoyenneté de seconde zone dans une Europe dominée par une Allemagne égoïste et hautaine. Voilà ce que martèle aussi Irène Dourou, membre du comité exécutif de Synaspismos, sorte de Front de gauche version hellène. A titre personnel, depuis l’accord UE/FMI, cette jeune intellectuelle de 36 ans a vu ses revenus passer de 1 500 à 900 € dans la maison d’édition où elle travaille. » Est-ce que Papandréou s’imagine qu’on va sortir le pays de son marasme en assassinant les classes moyennes ? » Elle non plus n’est guère rassurée par la nonchalance trompeuse de ce milieu d’automne et, à y regarder de plus près, c’est un drôle de climat qui règne sur la ville. L’extrême droite surfe sur le malaise. Les brigades motorisées de la police occupent tout le centre mais, sur la grande place Omonia, les dealers nigérians vendent tranquillement l’herbe et l’héro sous les yeux indifférents des fonctionnaires. » Plutôt que de voir dans les privatisations une recette miracle, le Pasok ferait mieux de s’attaquer à la corruption qui gangrène ce pays «, s’emporte Irène Dourou. En cas de défaite trop cinglante le 7 novembre, Georges Papandréou a promis des élections générales. La Grèce n’est pas sauvée. Elle n’est pas pour autant décidée à tout accepter.

Repères

- Le plan d’austérité grec prévoit de réaliser 30 milliards d’euros d’économie en trois ans pour ramener le déficit public de 13,6 % du PIB à moins de 3 % d’ici à 2014.

- Dans la fonction publique et les entreprises publiques, il prévoit un gel ou une réduction des salaires et des pensions et une diminution des primes.

- Enfin, une réforme des retraites va porter la durée des cotisations de 37 à 40 annuités.

Devine qui vient rôder à Athènes ce soir
Hervé Nathan

En septembre dernier, Haris Pamboukis, ministre des Investissements du gouvernement Pasok, rendait une discrète visite à Jacques Attali. Quel conseil est-il venu chercher chez le président de la Commission pour la libération de la croissance française ? Aucun, selon Attali : » Haris Pamboukis est un ami de longue date. J’ai plaisir à discuter avec lui. Je n’ai pas de mission de conseil pour le gouvernement grec. » Un démenti à la presse grecque qui, chaque jour, fustige les » 150 conseillers » prodiguant chèrement leurs avis au gouvernement.

Car les Français sont bien présents autour d’Athènes. A commencer par la banque Lazard, dont la dette souveraine est l’une des spécialités. L’économiste Daniel Cohen, spécialiste de ces problèmes, a même une mission qui consiste » à les aider à réfléchir à ce qu’ils peuvent demander aux partenaires européens en matière de taux d’intérêt. Ce qui est juste et soutenable «. Le rôle principal revient à Matthieu Pigasse. Le banquier, propriétaire des Inrocks, nouvel actionnaire du Monde et ancien conseiller de Dominique Strauss-Kahn à Bercy, assure que » conseiller des Etats attaqués par des hedge funds [...], c’est un acte politique » (L’Express, 19 octobre 2010). Certes. Mais de l’aveu même de George Christodoulakis, le secrétaire général spécial du ministère des Finances chargé des Privatisations, Lazard, avec la Deutsche Bank et HSBC, participe à la restructuration du secteur bancaire et à la privatisation des chantiers navals. Un acte politique bien peu philanthropique.

D’autres officiels font le voyage de Paris. Georges Papaconstantinou, ministre des Finances, a rencontré Michel Pébereau, président de BNP-Paribas. La grande banque française a très peu d’activités en Grèce, mais adore les emprunts d’Etat. Elle en a pour 5 milliards d’euros dans ses comptes, plus 2 milliards d’obligations privées. Les deux mastodontes bancaires grecs sont le Crédit agricole et la Société générale, qui ont acquis les deux premiers réseaux du pays, soit 53 milliards d’euros d’engagements. Quant aux privatisations, même partielles ou sous forme de concessions, elles intéressent des groupes français : EDF est attentif au sort de la compagnie nationale d’électricité, Veolia et Suez à celui de la distribution de l’eau, Vinci aux routes et autoroutes.

Propos recueillis par A.L.

© 2010 Marianne. Tous droits réservés.

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή, Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010

Καθημερινά κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας, όπου είναι το γραφείο μου, από το Αιγάλεω, όπου μένω. Η διαδρομή μεγάλη, αναγκαστικά παρατηρώ δεξιά κι αριστερά τις διαφημιστικές πινακίδες. Λόγω της περιόδου, η συντριπτική τους πλειοψηφία σχετίζεται με ιδιωτικές σχολές που υπόσχονται «άμεση πρόσληψη», «προσφέρουν αμέσως εργασία», «εγγυημένη επαγγελματική αποκατάσταση» κι άλλα παρεμφερή και εξίσου στομφώδη -από εκείνα που ειδικά στη σημερινή ζοφερή συγκυρία για τους νέους ακούγονται από ειρωνικά έως προκλητικά…

Το μυαλό μου δεν μπορεί παρά να πάει σε πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, που κάνει λόγο για «μια χαμένη γενιά» λόγω των υψηλότατων ποσοστών ανεργίας των νέων ανθρώπων, εκείνων που τώρα εισέρχονται στην αγορά. «Και πού εισέρχονται;», σκέφτηκα. «Σαν πρόβατα προς σφαγή», είπα μέσα μου, με τα πτυχία τους υποβαθμισμένα, τις όποιες αποδοχές τους μειωμένες, με ωράρια «ελαστικά» – αχ, αυτή η νέα ορολογία που εξωραΐζει τις πιο εφιαλτικές πραγματικότητες, αφού ο εργοδότης ουσιαστικά αποφασίζει ότι ο εργαζόμενος δεν έχει προσωπική ζωή, υποχρεώσεις οικογενειακές, παιδιά που πρέπει να γυρίσουν από το σχολείο, γονείς που χρειάζονται υποστήριξη κ.ο.κ., καθώς εκείνο που ΠΡΟΕΧΕΙ είναι οι ανάγκες της Επιχείρησης: σήμερα 8ωρο, αύριο 4ωρο, μεθαύριο κάτσε σπίτι σου και αντιμεθαύριο βλέπουμε… Αυτή είναι η περιβόητη «αγορά εργασίας», που στην ποδιά της σφάζονται οι νέοι και για την οποία μεριμνούν με τόση επιμέλεια οι δεκάδες ιδιωτικές σχολές, πλασάροντας το όνειρο της απασχόλησης τυλιγμένο σε σελοφάν που στοιχίζει μερικές χιλιάδες ευρώ.

Τις τελευταίες μέρες, ανάμεσα σε τρεις-τέσσερις χαρτονένιες διαφημιστικές αφίσες, διακρίνω, δειλά-δειλά, και κάποιες άλλες, με κόκκινο φόντο αυτές: είναι της ΓΣΕΕ, γράφουν «Όχι στη λιτότητα», «Προτεραιότητα στην απασχόληση και την ανάπτυξη», «Ημέρα Δράσης των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων 29 Σεπτεμβρίου, Πλατεία Κλαυθμώνος».

Πρόκειται για την εξαιρετικά άτολμη και υποτονισμένη, σε σχέση με το εύρος της κρίσης και της κρισιμότητας του διακυβεύματος, ειδικά για τη χώρα μας, συμμετοχή της Γενικής Συνομοσπονδίας στην πανευρωπαϊκή κινητοποίηση που διοργανώνει σήμερα η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων, με θέμα τον συντονισμένο αγώνα των ευρωπαϊκών λαών κατά των μέτρων λιτότητας που λαμβάνουν σήμερα όλες οι κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος, προκειμένου να μειώσουν τα ελλείμματά τους – να ευημερήσουν, με άλλα λόγια, οι αριθμοί σε βάρος των ζωών μας. Στην Ισπανία, που δεν έχει πληγεί από την κρίση και τα μέτρα λιτότητας όσο η Ελλάδα, τα συνδικάτα αποφάσισαν γενική απεργία, σε άλλες χώρες διαδηλώσεις για σήμερα το πρωί. Κι εμείς; Η ΓΣΕΕ «διακριτικά», για να μην ενοχλήσει προφανώς την κυβέρνηση, αποφάσισε να… εκπροσωπηθεί στην κεντρική διαδήλωση των Βρυξελλών και να οργανώσει πορεία σήμερα το απόγευμα, κάτι σαν εσπερινό περίπατο…

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία, που όμως υπερβαίνει τα στενά συνδικαλιστικά πλαίσια, γιατί πλέον έχει να κάνει με τις ζωές των νέων: αντί η Ελλάδα να είναι η αιχμή του δόρατος αυτής της συντονισμένης πανευρωπαϊκής ενέργειας, η ΓΣΕΕ υιοθετεί μια φοβική τακτική, σαν να επρόκειτο για μια… αγγαρεία που πρέπει να τελειώνει όσο το δυνατόν πιο άοσμα και άχρωμα. Το μίνιμουμ, δηλαδή. Λίγες αφίσες εδώ κι εκεί, άντε και μια ανακοίνωση για να τελειώνουμε.

Κι όμως! Η σημερινή συγκυρία δεν απαιτεί απλώς, αλλά κραυγάζει κυριολεκτικά μέσα από τη σωρευμένη απόγνωση χιλιάδων νέων και των οικογενειών τους, που βρίσκονται μεταξύ της (κυβερνητικής) σφύρας και του (εργοδοτικού) άκμονος, ανυπεράσπιστοι, στο έλεος της εργασιακής ανασφάλειας, της ελαστικής εργασίας, της μείωσης των μισθών, της περικοπής της κοινωνικής ασφάλισης και κάθε είδους κοινωνικής παροχής…

Η συγκυρία κραυγάζει, απαιτώντας περισσότερη Ευρώπη, την Ευρώπη της εργασίας, μέσα από τη συγκρότηση «μιας κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής, ενός μετώπου ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, που θα προωθήσει εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες θα στηρίζουν και θα απαντούν στις κοινωνικές και οικολογικές ανάγκες», όπως σημειώνει στην ανακοίνωσή του το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. «Σε αυτή την αντιπαράθεση, ενίσχυση της αλληλεγγύης σημαίνει πυροδότηση του αγώνα σε κάθε πόλη, σε κάθε εργασιακό χώρο και θεσμό, σε κάθε χώρα, γιατί κάθε φορά που αυτή η λογική (περικοπών κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων) θα αναγκάζεται να υποχωρήσει, αυτό θα μας ωφελεί όλους», συνεχίζει το ίδιο κείμενο. ΕΥΡΩΠΗ, ΜΕΤΩΠΟ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΓΩΝΑΣ, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ: ας γίνει η σημερινή μέρα αφετηρία για την αφύπνιση του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας! Οι προκλήσεις είναι πολλές, μεγάλες και δεν χωρούν αναβολή και πολιτικάντικους χειρισμούς.

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στη Βούλα Κεχαγιά, ΤΑ ΝΕΑ, 3 Μαΐου 2010

Στο δίληµµα «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα» ο Πρωθυπουργός απάντησε «βαρβαρότητα»

Ο Πρωθυπουργός απαντά µάλλον «βαρβαρότητα» στο προεκλογικό του δίληµµα «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα», λέει η Ρένα Δούρου, υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων και µέλος της Κ.Ε. του ΣΥΝ, λίγες ώρες µετά την ανακοίνωση των πρόσθετων οικονοµικών µέτρων. Πάντως, όπως παρατηρεί ακόµη και η Αριστερά όπως είναι σήµερα δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσει την κρίση, αφού φαίνεται πως δεν έχει ολοκληρωµένες προτάσεις.
Η ίδια απαντά µε τη φράση «ας σοβαρευτούµε» όταν καλείται να σχολιάσει τις απόψεις που διατυπώνονται ακόµη και στο εσωτερικό της Κουµουνδούρου για έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ…

1 Γιατί δαιµονοποιείτε στον ΣΥΝ το ΔΝΤ;
Ρωτήστε τους Ούγγρους, τους Ρουµάνους, τους Λετονούς.

2 Είναι µονόδροµος τα σκληρά µέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός;
Υπήρξε πρωθυπουργός που να ισχυρίστηκε κάτι διαφορετικό;

3 Έχει πολιτικές ευθύνες ο Πρωθυπουργός;
Φοβάµαι ότι στο προεκλογικό δίληµµα που επέλεξε να θέσει «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα» απαντά τελικώς… βαρβαρότητα.

4 Το πολιτικό σύστηµα κινδυνεύει από την κρίση;
Είναι µέρος της κρίσης.

5 Υπάρχει άλλο, εφαρµόσιµο οικονοµικό πρόγραµµα;
Ο θάνατος της Ιστορίας διαψεύστηκε· ακολουθεί η διάψευση του θανάτου της εναλλακτικής οικονοµικής πολιτικής, για την οποία η Αριστερά αγωνίζεται.

6 Πώς θα είναι η χώρα και η κοινωνία ύστερα από τρία χρόνια;
Εξαρτάται από τη συµµετοχή και τους αγώνες όλων µας.

7 Δεν σας προβληµατίζει η µικρή συµµετοχή στις κινητοποιήσεις;
Κανείς δεν είχε προβλέψει το τσουνάµι.

8 Η ανεργία στο 20%;
Ο ναός της Δηµοκρατίας µετακοµίζει στον ΟΑΕΔ.

9 Αναµένετε βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις;
Η βία είναι το αριστερό χέρι της καταστολής. Ωστόσο, ό,τι ζούµε σήµερα είναι πραγµατικά πρωτόγνωρο.
Δεν µπορεί να αποκλειστεί µε ευκολία η έκφραση µιας αυθόρµητης και οριακά τυφλής κοινωνικής αντίδρασης. Στην περίπτωση αυτή, που η κρίση θα γίνει αυτόχρηµα πολιτική, το πολιτικό σύστηµα θα βρεθεί απροετοίµαστο.

10 Η Αριστερά θα αξιοποιήσει πολιτικά την κρίση;
Όπως είναι σήµερα, µάλλον όχι. Και τούτο πρέπει να αντιστραφεί άµεσα. Πρέπει να αναδείξουµε, δηλαδή, ότι έχουµε τις πιο ολοκληρωµένες προτάσεις για την κρίση, τις συνέπειές της, τη διέξοδο.

11 Έχει ευθύνες η Αριστερά για τη σηµερινή κατάσταση;
Στον βαθµό που της αναλογεί, γιατί οι ευθύνες δεν επιµερίζονται το ίδιο µε όσους κυβέρνησαν και µας έφεραν στη σηµερινή κατάσταση· η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να αναδείξει έναν άλλο δρόµο για τις κοινωνίες, όπου η Ευρώπη δεν θα είναι µόνο στα λόγια πεδίο ταξικών συγκρούσεων.

12 Συνέδριο του ΣΥΝ εν µέσω κρίσης;
«Εκτός» κρίσης, δεν θα ήταν συνέδριο, αλλά εσπερινό τέιον.

13 Τι περιµένετε από το συνέδριο;
Την επανεκκίνηση του κόµµατος.

14 Τι θα αποφασίσει το συνέδριο για τον ΣΥΡΙΖΑ;
‘Ο,τι πραγµατικά είναι: χώρος διαλόγου, συνεργασίας και κοινής δράσης. Οτιδήποτε άλλο απαιτεί στέρεες ιδεολογικές συγκλίσεις, οι οποίες όµως απουσιάζουν.

15 Έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ;
Ας σοβαρευτούµε.

16 Ο κ. Αλαβάνος ακολουθεί πια τον δικό του δρόµο;
Τι να του ευχηθώ;

17 Η Ελλάδα αδύναµος κρίκος του παγκόσµιου καπιταλισµού;
Γιατί όχι και οµφαλός της γης;

18 Μέτωπο µε το ΚΚΕ;
Μέτωπο και στο ΚΚΕ, όταν στην κρισιµότητα των καιρών επιλέγει την περιχαράκωση και την επαναστατική γυµναστική.

19 Είναι λύση οι εκλογές;
‘Eχουµε τον Νοέµβριο, αυτοδιοικητικές.

20 Να φύγει η κυβέρνηση;
‘Oχι για να έρθει ο κ. Σαµαράς.

Καλούμε τους εργαζόμενους, συνταξιούχους, ανέργους, νέες και νέους να συμμετάσχουν μαζικά και αγωνιστικά σε μία πρώτη συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στα αντεργατικά κυβερνητικά μέτρα μείωσης των μισθών, παγώματος των συντάξεων, αύξησης των έμμεσων φόρων, που διοργανώνουν τα πρωτοβάθμια σωματεία στην Αθήνα την Πέμπτη, 4/3, στις 6 το απόγευμα στα Προπύλαια.

Πάρετε πίσω τα μέτρα.

Να καταργηθεί το ευρωπαϊκό σύμφωνο σταθερότητας.
Να αποσυρθεί το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας που οδηγεί τους εργαζόμενους της χώρας μας στην ανεργία και τη φτώχεια.

Όλοι και όλες στους δρόμους.

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου ΣΥΡΙΖΑ για τα κυβερνητικά μέτρα

Με περισσή ωμότητα και κυνισμό η κυβέρνηση ανακοίνωσε το νέο πακέτο μέτρων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επίθεση ενάντια στην μισθωτή εργασία μεταπολιτευτικά. Η κυβέρνηση υλοποιεί τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, υποτάσσοντας την ελληνική οικονομία στις διαθέσεις των κερδοσκοπικών αγορών και του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου.

Ο σημερινός δημοσιονομικός στραγγαλισμός της ελληνικής οικονομίας είναι απόρροια του σημερινού νεοφιλελεύθερου πλαισίου της Ε.Ε.

Τα νέα κυβερνητικά μέτρα θα βυθίσουν σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση τη χώρα, αποτελούν δε μέρος μιας καθολικής επίθεσης με στόχο την πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των εισοδημάτων και του ασφαλιστικού συστήματος .

Είναι μεγάλες οι ευθύνες των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που διέλυσαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας και βάθυναν τις στρεβλώσεις του εγχώριου παραγωγικού μοντέλου .

Ο μαζικός και ενωτικός αγώνας των εργαζομένων για την ανατροπή των μέτρων είναι ο μόνος δρόμος αλλά και η ελπίδα για μια άλλη πορεία της χώρας και της Ευρώπης Καλούμε κάθε εργαζόμενο/η, κάθε νέο κα νέα να βρεθεί από αύριο στους δρόμους.

To Γραφείο Τύπου

Της Ρένας Δούρου, Εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ, 2 Οκτωβρίου 2009

Ο ΣΥΡΙΖΑ ενοχλεί. Ενοχλούν οι προτάσεις του, οι οποίες χαρακτηρίζονται «λαϊκιστικές» ή /και «ανεφάρμοστες». Ωστόσο τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα. Έτσι τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός, βαρύγδουπα «ανακάλυπτε» την οικονομική κρίση, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθετε υπεύθυνα και τεκμηριωμένα (κοστολογημένα) τις προτάσεις του, μεταξύ τους κι εκείνη περί της δημιουργίας 100.000 θέσεων εργασίας ετησίως επί πέντε χρόνια, τότε ΜΜΕ και κυβερνητικοί παράγοντες έσπευδαν να λοιδορήσουν τη συγκεκριμένη πρόταση με τις γνωστές αιτιολογίες, του τύπου «δεν υπάρχουν χρήματα», «δεν γίνονται αυτά». Κι όμως. Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις, ο ίδιος ο υπουργός κ. Αβραμόπουλος αποκάλυπτε την ύπαρξη 45.000 κενών θέσεων εργασίας στα νοσοκομεία που θα έπρεπε να είχαν πληρωθεί εδώ και καιρό! Τι δείχνει αυτό; Ότι δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για μία διαφορετική πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κουραστεί να επαναλαμβάνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση με μία ανεργία που θα είναι σε δυσθεώρητα ύψη. Δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση με χιλιάδες ανέργους στην πλειονότητά τους νέους. Δεν μπορεί να υπάρχει έξοδος από την κρίση με την συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων να ζουν στην αβεβαιότητα, να εργάζονται υπό συνθήκες μερικής απασχόλησης, ενοικίασης εργαζομένων για προγράμματα stage.
Και είναι αδιανόητο και συνιστά προσβολή στη νοημοσύνη των πολιτών οι δυο μονομάχοι της εξουσίας να τσακώνονται για το πόσο … άδεια είναι τα κρατικά ταμεία. Είναι αδιανόητο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να μην τοποθετούνται συγκεκριμένα για τους αντεργατικούς νόμους που έχουν ψηφίσει τα τελευταία χρόνια, όπως για παράδειγμα τον Νόμο 2639/98, που ψήφισε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και που επεκτείνει τη μερική απασχόληση στον δημόσιο τομέα ή τον Νόμο 2956/2001 που καθιερώνει την δημιουργία εταιρειών υπενοικίασης εργαζομένων σε άλλες επιχειρήσεις (ποιος ξεχνά την τραγική υπόθεση Κούνεβα;). Ή τους νόμους της κυβέρνησης της ΝΔ όπως οι 3385/2005, 3429/2005, που απορυθμίζουν πλήρως την αγορά εργασίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα.
Χρήματα υπάρχουν. Εκείνο που χρειάζεται είναι πραγματικά διαφορετική πολιτική. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που εγγυάται την αλλαγή της ρότας στη κατεύθυνση της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ανάπτυξης για τους πολλούς!

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στο  Δημήτρη Τομαρά

Η Ρένα Δούρου είναι μία ακόμη νέα γυναικεία παρουσία που διεκδικεί την ψήφο στις εκλογές της Κυριακής. Ένα… φρέσκο, δυναμικό και γεμάτο νέες ιδέες άτομο που φιλοδοξεί να φέρει… άλλον αέρα. Η υποψήφια Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθηνών μιλά στο gazzetta.gr καταθέτοντας τις απόψεις της για το γηπεδικό ζήτημα του Παναθηναϊκού και εξηγεί γιατί πρέπει να την… σταυρώσουν.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με το θέμα του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Υπήρξε μία κόντρα ανάμεσα στην «πράσινη» ΠΑΕ και τον κ. Τσίπρα. Τώρα φαίνεται πως μπορεί να γίνει το γήπεδο χωρίς το εμπορικό κέντρο. Αισθάνεστε δικαιωμένοι ως παράταξη από μία τέτοια εξέλιξη;
Αναμφισβήτητα και ήταν μια θετική εξέλιξη. Μια εξέλιξη για την οποία, να σας θυμίσω, λοιδορήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, κατηγορήθηκε άδικα, μόνο και μόνο επειδή τόλμησε να έλθει σε αντιπαράθεση και σε ρήξη με συγκεκριμένα, μεγάλα συμφέροντα, διεκδικώντας το αυτονόητο: πράσινο και όχι τσιμέντο…

Εσείς προσωπικά τάσσεστε υπέρ της κατασκευής του γηπέδου αυτού; Και αν ναι, με ποιούς όρους;
Ποτέ δεν ήμασταν κατά της κατασκευής του γηπέδου του Παναθηναϊκού, αρκεί οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις να μη φορτώνουν το χώρο με περισσότερο τσιμέντο, αλλά να τον «πρασινίζουν», μεταφορικά και πραγματικά. Οι χώροι πρασίνου στην πρωτεύουσα εξαφανίζονται με γοργούς ρυθμούς και δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να χάσουμε έστω κι ένα τετραγωνικό μέτρο…

Ξέχωρα απ’ το συγκεκριμένο ζήτημα εσείς παρακολουθείτε τ’ αθλητικά δρώμενα; Είστε φίλαθλος κάποιας ομάδας;
Παρακολουθώ, όσο μπορώ, όλες τις αθλητικές δραστηριότητες και μπορώ να σας πω -αν και δεν θα πρωτοτυπήσω- ότι είμαι Ολυμπιακός.

Γιατί επιλέξατε να κατεβείτε στον… στίβο της πολιτικής; Τι πιστεύετε πως θα τραβήξει τον Έλληνα ψηφοφόρο σ’ εσάς; Ποιό είναι το μεγάλο σας ατού;
Αναμφισβήτητα ο στίβος της πολιτικής είναι πιο δύσκολος από τους αθλητικούς στίβους, γιατί έχει απαιτήσεις διαρκείας και μεγάλες ευθύνες απέναντι στους πολίτες, ειδικά απέναντι σε αυτούς που εμείς εκπροσωπούμε, δηλαδή εκείνους που τους συνθλίβει η οικονομική κρίση, τους νέους, τις εργαζόμενες, τους μετανάστες…
Οι τεκμηριωμένες προτάσεις μας, για να μην πληρώσουν αυτά τα ευαίσθητα κομμάτια της κοινωνίας μας τα «σπασμένα» της κρίσης, νομίζω ότι μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης του ψηφοφόρου. Εμείς, ως ΣΥΡΙΖΑ, εννοούμε τα όσα λέμε, εντός κι εκτός Βουλής, δεν λέμε άλλα τώρα και άλλα μετά από τις εκλογές. Το κόμμα μας μπορεί να λειτουργήσει ως «ανάχωμα» στις νεοφιλελεύθερες επιλογές, που μας συνθλίβουν όλους μας ως πολίτες. Αυτό είναι το «πλεονέκτημά» μας, κατά τη γνώμη μου.

Θεωρείτε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πιο ενισχυμένος απ’ τις προσεχείς εκλογές σε σχέση με τις Ευρωεκλογές;
Είμαι αισιόδοξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εισέλθει στη Βουλή για να συνεχίσει το έργο που έχει ξεκινήσει, και το οποίο, αν κρίνει κανείς από την προηγούμενη θητεία των βουλευτών του, ήταν εξαιρετικά παραγωγικό και ωφέλιμο – ήταν ο χώρος που άσκησε ουσιαστική αντιπολίτευση στη Ν.Δ., όταν το ΠΑΣΟΚ περί άλλων τύρβαζε.

Ποιά κατά την γνώμη σας είναι τα υπέρ και τα κατά της δικής σας παράταξης; Οι διαφωνίες που υπήρξαν στ’ εσωτερικό του κόμματος και η αποχώρηση του κ. Αλαβάνου πλήττουν ή όχι την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ;
Στα υπέρ μας, είναι σίγουρα οι προτάσεις μας, η δραστηριοποίησή μας. Στα κατά, η τάση μας να διυλίζουμε τον κώνωπα, αλλά όμως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Αλλά προτιμώ να είμαι σε ένα κόμμα όπου τα πάντα συζητούνται ανοικτά και όπου δεν τηρείται σιγή ιχθύος, όπως έγινε, π.χ., με τη Ν.Δ., μετά από το στραπάτσο των ευρωεκλογών. Σε ό,τι αφορά στον Αλ. Αλαβάνο, δεν θεωρώ ότι έχει αποχωρήσει, ούτε ότι η στάση του έχει πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε δεν έχει κάνει κάποια σχετική δήλωση.

Που έχουν κάνει λάθη η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Που εκτιμάτε πως έβλαψαν την ελληνική κοινωνία αλλά και την χώρα μας ως κόμματα;
Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κάνουν το λάθος να εμμένουν στην ίδια, νεοφιλελεύθερη πολιτική, που απορυθμίζει τις εργασιακές σχέσεις, ισοπεδώνει τις ζωές των εργαζομένων, καταστρέφει την καθημερινότητα των πολιτών μέσα από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, προς όφελος μιας «ανάπτυξης» που εξισώνεται με την τσιμεντοποίηση. Και τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν βαριές ευθύνες για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ελληνική κοινωνία: με κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό, εργασιακά δικαιώματα σε διάλυση, περιβάλλον σε υποβάθμιση, τους μετανάστες υπό διωγμό. Γι’ αυτό κι εμείς λέμε ότι χρειάζεται πραγματική αλλαγή πολιτικής, όχι επιφανειακές μεταρρυθμίσεις, «διακοσμητικού» χαρακτήρα, ή αλλαγές, την ουσία των οποίων δεν μας λέει ο κ. Παπανδρέου…
- Αν σας ζητούσα να κάνετε μία πρόβλεψη για τ’ αποτέλεσμα της κάλπης θα ρισκάρετε να την κάνετε;
Η μόνη πρόβλεψη που μπορώ να κάνω είναι ότι πολλοί και πολλές, ενεργοί και ανήσυχοι πολίτες, θα αγωνιστούμε μέχρι την Κυριακή για κάθε ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Και αισιοδοξούμε ότι θα καταφέρουμε τον στόχο μας: ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή!

Ο Έλληνας σήμερα αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα στην ζωή του. Ποιά θεωρείτε πως είναι αυτά που χρίζουν άμεσης λύσης;
Εκείνο που «καίει» τους πολίτες σήμερα είναι το θέμα της απασχόλησης. Με την ανεργία να καλπάζει, την εργασιακή επισφάλεια (βλέπε stage) να κάνει θραύση, χιλιάδες νέοι και νέες βλέπουν μπροστά τους έναν ορίζοντα «μπλοκαρισμένο». Ταυτόχρονα, όσοι εργαζόμενοι, όπως αυτοί της ασφαλιστικής Ασπίς Πρόνοια, απολύονται, ξέρουν ότι στα 50 και στα 60 δεν υπάρχει δυνατότητα νέας πρόσληψης. Είναι ένα θέμα που αξίζει όχι μόνο για να αγωνιστεί κανείς, αλλά και για να καθορίσει την ψήφο του.

Το who is who της Ρένας Δούρου
Η Ρένα Δούρου γεννήθηκε στην Αθήνα και κατοικεί στο Αιγάλεω. Είναι 34 ετών. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1997. Συνέχισε τις σπουδές της στη Γαλλία, την Τουρκία και την Αγγλία. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στις Πολιτικές Επιστήμες. Μιλάει τέσσερις ξένες γλώσσες και έχει αρκετές δημοσιεύσεις στον ελληνικό και ξένο τύπο. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η Απόλαυση του Εθνικισμού», Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, 2007, ενώ έχει συμπράξει και σε διάφορα συλλογικά έργα σχετικά με την πολιτική και τα διεθνή. Ως φοιτήτρια συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και εκλέχθηκε και τα τέσσερα έτη της φοίτησής της στο Διοικητικό συμβούλιο της σχολής.
Οργανωμένη στην Νεολαία του Συνασπισμού από το 1995, υπήρξε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας. Σήμερα είναι μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Συνασπισμού. Δραστηριοποιείται στο κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από τις γραμμές του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Εργάζεται ως σύμβουλος εκδόσεων. Υποψήφια Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθήνας το 2007.

Αισιόδοξη για το αποτέλεσμα της κάλπης η υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄Αθήνας Ρένα Δούρου

«Ο χώρος μας μπορεί να πέρασε κρίση, αλλά δεν πιστεύω ότι προκλήθηκε βαθύ τραύμα στις σχέσεις του, με τους ψηφοφόρους» υπογραμμίζει στο «Π» η υποψήφια βουλευτής στη Β’ Αθηνας του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ρένα Δούρου. Υπογραμμίζει, τέλος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει έναν σταθερό πυρήνα, που δεν αποθαρρύνεται από τις όποιες δυσκολίες.

Δεν πρέπει να υπάρξει εφησυχασμός – μέχρι την τελευταία  ημέρα, εμείς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα δίνουμε την κρίσιμη αυτή μάχη

- Η ανεργία για μία ακόμη φορά αποδείχθηκε ότι είναι κυρίως γένους θηλυκού, αφού τις γυναίκες τις πλήττει σε ποσοστό 12,4%, σύμφωνα με την τελευταία μέτρηση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Ποια είναι η απάντηση της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

- Αναμφισβήτητα η ανεργία, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και μάλιστα ιδιαίτερα τις νέες – 25% στις ηλικίες 15 ως 29 ετών. Εκεί όμως που η χώρα μας διεκδικεί «δάφνες» είναι στον τρόπο που αντιμετωπίζει, ή καλύτερα αποφεύγει συστηματικά να αντιμετωπίσει, το κρίσιμο αυτό πρόβλημα, που αφορά το σύνολο της κοινωνίας. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει λεπτομερείς προτάσεις, άμεσης εφαρμογής που αφορούν όλους τους εργαζόμενους αλλά κυρίως τις πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, που είναι εκτεθειμένες στην ανεργία, τις γυναίκες και τους νέους. Περιληπτικά λοιπόν σας αναφέρω τη δημιουργία μιας ασπίδας κοινωνικής αλληλεγγύης, μέσω της αύξησης του επιδόματος ανεργίας, που είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη και που αντιστοιχεί περίπου στο 53% του μισθού του ανειδίκευτου εργάτη ενώ χορηγείται υπό αυστηρές προϋποθέσεις και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Εμείς λέμε ότι πρέπει να αυξηθεί τουλάχιστον στο 80%. Και λέμε επίσης ότι πρέπει να υπάρχει ασφάλιση των ανέργων, σύνταξη και υγεία για όλο το διάστημα της ανεργίας. Και αυτά ενταγμένα στο πλαίσιο μιας νέας στρατηγικής κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.

- Στις ευρωεκλογές κατεγράφησαν υψηλά ποσοστά του ΛΑΟΣ σε περιοχές με έντονο μεταναστευτικό ρεύμα. Σε εποχές συντηρητικής στροφής της κοινωνίας, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να πείσει η ατζέντα της σύγχρονης Αριστεράς;

- Μα, ακριβώς σε αυτές τις εποχής, ξεχωρίζει η ατζέντα της σύγχρονης Αριστεράς. Ή, αν θέλετε, στις δύσκολες εποχές, δοκιμάζεται η αξιοπιστία, ο ρεαλισμός των προσεγγίσεών της. Το πρόβλημα με τους οικονομικούς μετανάστες και μεγάλο είναι και δεν έχει τεθεί ποτέ στις πραγματικές του διαστάσεις. Δεν αποτελεί μεμονωμένο ή παροδικό φαινόμενο, το οποίο εκμεταλλεύονται, λαϊκιστικά, οι συντηρητικοί για κοντόφθαλμα πολιτικά οφέλη. Ωστόσο και η Αριστερά έχει τις ευθύνες της, όταν για να αποφύγει να χαρακτηριστεί “ρατσιστική’, αρνείται τη σοβαρότητα του προβλήματος. Και πράγματι η σοβαρότητα είναι τέτοια, που δεν λύνεται ούτε με στρατιωτικοποίηση του Αιγαίου ούτε με πανάκριβα προγράμματα Frontex – χρειάζεται καταπολέμηση στη ρίζα του, ανάπτυξη των φτωχών οικονομικών των χωρών – αφετηρία.

- Θεωρείτε πώς υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια ώστε οι θέσεις και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ να εμπνεύσουν ξανά τον κόσμο, έπειτα από μία μακρά περίοδο εσωστρέφειας που μετέδωσε στην κοινωνία ο χώρος;

- Μπορεί πράγματι ο χώρος να πέρασε κρίση – αυτό συμβαίνει άλλωστε με όλους τους ζωντανούς οργανισμούς – αλλά δεν πιστεύω ότι προκλήθηκε βαθύ τραύμα στις σχέσεις του με τους ψηφοφόρους του. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σταθερά πάνω από το όριο του 3% – δείγμα του ότι “αντέχει”. Πρόκειται για έναν σταθερό πυρήνα που δεν αποθαρρύνεται από τις όποιες δυσκολίες. Δεν πρέπει πάντως να υπάρξει επανάπαυση κι εφησυχασμός – μέχρι την τελευταία ημέρα, εμείς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα δίνουμε την κρίσιμη αυτή μάχη.

- Κυρία Δούρου, η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ συνεχίζει την στρατηγική των πυρών κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι Οικολόγοι Πράσινοι, παράλληλα, χάνουν σταδιακά το έρεισμα τους στην κοινωνία. Ωστόσο αν περάσουν το 3%, δεν λένε «όχι» στην προοπτική να στηρίξουν το πρώτο κόμμα σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας. Τελικά η δυνατότητα συγκρότησης ενός τρίτου πόλου στα αριστερά του πολιτικού φάσματος μήπως είναι ανέφικτη;

- Μεταξύ των στόχων του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνεται και η δημιουργία ενός ευρύτερου αριστερού πόλου. Ωστόσο κάτι τέτοιο προϋποθέτει προγραμματικές συγκλίσεις – κάτι που δυστυχώς σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχουν. Και θέλω εδώ να υπογραμμίσω τη μεγάλη σημασία που έχουν οι προγραμματικές συγκλίσεις, που όμως είναι δύσκολο να επιτευχθούν – διαφορετικά μιλάμε για πρόσκαιρες συμμαχίες προκειμένου να βγάλουμε περισσότερους βουλευτές ή υπουργούς. Ωστόσο, στη δική μας φιλοσοφία, ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι αυτοσκοποί. Εμάς μας ενδιαφέρει η πραγματική σύγκλιση στη βάση των προγραμματικών συμφωνιών. Για τούτο έχουμε καταθέσει έγκαιρα σοβαρές προτάσεις προς το ΚΚΕ, τους Πρασίνους, το ΠΑΣΟΚ, που όμως δεν είχαν συνέχεια. Αυτό δεν μας απογοητεύει, οι προτάσεις μας συνεχίζουν να βρίσκονται στο τραπέζι, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή συζήτησής τους.

Η Τουρκία έχει μέλλον μόνο μέσω Ερώπης

- H νέα κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη (Νοέμβριο- Δεκέμβριο) με το ζήτημα των σχέσεων Τουρκίας- Ε.Ε. και της αξιολόγησης της ενταξιακής πορείας της γειτονικής χώρας. Τόσο στο θέμα της ένταξης, όσο και σε διμερές επίπεδο ποιοι θα πρέπει να αποτελέσουν βασικοί άξονες πολιτικής εκ μέρους της χώρας μας;

- Το μέλλον της Τουρκίας είναι σίγουρα ευρωπαϊκό και για αυτό δεν πρέπει να υπάρχει κανενός είδους ερώτημα. Από τη στιγμή που πληροί τα κριτήρια ένταξης η Τουρκία πρέπει να γίνει μέλλον της Ε.Ε. Αυτός ο ευρωπαϊκός δρόμος μας ενδιαφέρει ως Ελλάδα να γίνει πράξη γιατί είναι ο μόνος τρόπος διασφάλισης και των δικών της συμφερόντων. Αλλά και πέρα των θεμάτων που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής, μια ευρωπαϊκή Τουρκία μπορεί να είναι ο συνεπής εταίρος για την επίλυση ενός σοβαρού θέματος, στο οποίο αναφερθήκατε προηγουμένως, εκείνο της μετανάστευσης και της εισόδου στη χώρα μας χιλιάδων οικονομικών μεταναστών μέσω Τουρκίας. Μια Τουρκία μέλος της ΕΕ είναι εξαιρετικά δύσκολο να αγνοήσει την ύπαρξη του προβλήματος. Γι΄αυτό και η Αριστερά σταθερά υποστηρίζει ότι μια ευρωπαϊκή Τουρκία αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για την προστασία των δικών μας συμφερόντων. Μια πρόταση που όποια κυβέρνηση προκύψει μετά από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου δεν πρέπει με τίποτε να παραγνωρίσει… Κι εδώ δεν χωρούν μεγαλοστομίες, λαϊκισμοί ή εθνικισμοί: η γείτονα έχει μέλλον μόνο μέσω Ευρώπης. Εμείς αυτό στηρίζουμε και παλεύουμε, μακριά από τις σειρήνες της υπεραπλούστευσης και του λαϊκισμού.

Αμαρυσία, 10-9-2009

Είθισται να λέγεται ότι κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι σημαντική. Ωστόσο οι πρόωρες εκλογές, στις οποίες οδηγεί τη χώρα η κυβέρνηση Καραμανλή στις 4 Οκτωβρίου, σηματοδοτούν πράγματι μια σημαντική καμπή μέσα σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, κοινωνικής αβεβαιότητας, έντονης εργασιακής ανασφάλειας και τελικά, πολιτικής ρευστότητας. Ζούμε μια περίοδο που οι πολίτες έχουν την αίσθηση ότι η πολιτική και οι πολιτικοί αδυνατούν να προσφέρουν λύσεις, να προτείνουν ρεαλιστικά προτάγματα ή, με απλά λόγια, να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τους πολίτες και την καθημερινότητά τους.

Και όπως φαίνεται το ίδιο σκηνικό μεταξύ των δύο μεγάλων, κομμάτων εξουσίας επαναλαμβάνεται και σε τούτες τις εκλογές. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ διαγκωνίζονται στην υπερ-πλειοδοσία υποσχέσεων, τις οποίες είναι βέβαιο ότι θα ξεχάσουν από τις 5 Οκτωβρίου κι ύστερα.

Η μεν Νέα Δημοκρατία μοιάζει να ενεργεί έχοντας ξεχάσει ότι επί πέντε χρόνια κρατούσε στα χέρια της όλα τα χαρτιά της εξουσίας και λειτουργεί περισσότερο ως… καταγραφέας των προβλημάτων, που η ίδια ως κυβέρνηση δεν κατάφερε να επιλύσει.
Το δε ΠΑΣΟΚ βλέπει να ανοίγεται μπροστά του, ξανά, η «λεωφόρος της εξουσίας» και τα στελέχη του έχουν αρχίσει την κατανομή κυβερνητικών κοστουμιών και ρόλων. Την ίδια στιγμή ένα κομμάτι της Αριστεράς, αυτό που εκπροσωπεί το ΚΚΕ, μοιάζει να ικανοποιείται με το ποσοστό του και διεκδικεί την… περιχαράκωσή του, στρεφόμενο, κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ και όχι τόσο κατά των δύο κομμάτων εξουσίας!

Σε αυτό το παγιωμένο πολιτικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη η δύναμη της Αριστεράς που μπορεί πράγματι ν’ αλλάξει τα δεδομένα του παιχνιδιού, να χαλάσει τη σούπα εκείνων (κομμάτων εξουσίας και μεγάλων ΜΜΕ) που ποντάρουν στην εξαφάνισή του, από τη Βουλή καταρχήν, από το πολιτικό σκηνικό, κατόπιν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα και τα μέσα να προτάξει στην πολιτική ατζέντα τα θέματα της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να στηρίξει τους νέους στις διεκδικήσεις του, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, μέσα από τη δική τους οπτική. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να προστατέψει τον εργαζόμενο από την εργοδοτική αυθαιρεσία (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ήταν το κόμμα εκείνο που άσκησε την αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση στη Βουλή). Είναι η πιο αξιόπιστη δύναμη σε ό,τι αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος, με τις παρεμβάσεις του εντός κι εκτός Βουλής. Είναι η πιο ευαισθητοποιημένη δύναμη στα ζητήματα προστασίας των μεταναστών, είναι η δύναμη εκείνη που στηλιτεύει τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία, την ώρα που η κυβέρνηση υιοθετεί την ξενοφοβική ατζέντα του Γ. Καρατζαφέρη και το ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για «μηδενική ανοχή» στη μετανάστευση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, με λίγα λόγια, το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που δεν φοβάται την εποχή του, δεν φοβάται να παρέμβει, να συγκρουστεί για τις αρχές και τις αξίες που καθιστούσαν ανέκαθεν την Αριστερά την πιο αξιόπιστη δύναμη ανατροπής της κατεστημένης τάξης.

Ψηφίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ κάνετε το πρώτο βήμα για την ανατροπή των δεδομένων.
Τολμήστε Τώρα!
Χαλάστε τους τη σούπα!

http://www.amarysia.gr

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τρίτη 23 Ιουνίου
Αίθουσα Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας (Ξενοφώντος 4 – 6ος όροφος) – 6:00 μ.μ.

Το δίκτυο αριστερών οικονομολόγων διοργανώνει το πρώτο εργαστήριο για την οικονομική κρίση, με αντικείμενο την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την κρίση και την εξαγωγή πρώτων συμπερασμάτων σχετικά με την εξέλιξή της.

Πρόγραμμα εργαστηρίου
18.00 – 18.20: Γιώργος Σταθάκης, «Η παγκόσμια οικονομική ύφεση και οι πολιτικές αντιμετώπισής της»

18.20 – 18.30: Μαρίκα Φραγκάκη, «Το ευρωπαϊκό σύστημα εποπτείας των χρηματοπιστωτικών αγορών: Υπάρχει; Χρειάζεται;»

18.30 – 18.40: Σπύρος Λαπατσιώρας, «Χρηματοπιστωτικές όψεις της κρίσης»

18.50 – 19.00: Μαρία Καραμεσίνη, «Τάσεις στην Ανεργία και την Απασχόληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Πολιτική»

19.00 – 19.10: Απόστολος Δεδουσόπουλος, «Πολιτικές Απασχόλησης»