Ρένα Δούρου

Tης Ρένας Δούρου, Free Sunday, 28 Μαΐου 2011

“Και τι κάνει η αστυνομία; Δεν πρέπει να δείξει περισσότερη πυγμή;” Πρόκειται για μια εντελώς λάθος προσέγγιση, ενός σώματος που ΟΦΕΙΛΕΙ να είναι χρήσιμο στην κοινωνία και όχι να την έχει απέναντί του, στοχοποιώντας κατά καιρούς ολόκληρα τμήματά της, όπως νέους, διαμαρτυρόμενους εργαζόμενους, συνταξιούχους που εκφράζουν την οργή τους για την μείωση των συντάξεών τους, αλλά και μετανάστες, οι οποίοι όταν δεν γίνονται αντικείμενο “αστυνομικού ζήλου”, αφήνονται βορά στους χρυσαυγίτες, που θέλουν να “καθαρίσουν” την πρωτεύουσα από τη “βρώμα”… Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου έχει πλέον καταστεί έμβλημα μιας Αστυνομίας τυφλού οργάνου της βίαιης καταστολής, όπου προστίθενται απόπειρες σαν κι αυτή κατά του Γιάννη Καύκα και τα παλαιότερα, αλήστου μνήμης περιστατικά «ζαρντινιέρας».
Στο πλαίσιο της εσκεμμένης παραπληροφόρησης, που θέλει την Αριστερά και συγκεκριμένα το Συνασπισμό να μην έχει συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς ΠΡΕΠΕΙ να ΑΝΑΜΟΡΦΩΘΕΙ η Ελληνική Αστυνομία, έχει έλθει πλέον ο καιρός οι πάντες να σκύψουν με προσοχή σε όσα προτείνει το κόμμα εδώ και καιρό. Γιατί ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι και ο χρόνος μετράει αντίστροφα: η Ελλάδα δεν μπορεί να διαθέτει ένα αστυνομικό σώμα που πάσχει σε απελπιστικό βαθμό από τη γάγγραινα της ακροδεξιάς παρουσίας στο εσωτερικό του. Το απόστημα αυτό πρέπει να σπάσει! Συνέχεια…

Ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

Ανακοίνωση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Ένας χρόνος από το αυθόρμητο, μαζικό, πανελλαδικό ξέσπασμα της Νεολαίας. Μια εξέγερση εναντίον αυτών που δολοφόνησαν και εναντίον όλων εκείνων που κάνουν τη ζωή των νέων αβίωτη από την αδικία, την ανασφάλεια, τις διακρίσεις και την καταστολή.
Το πολιτικό σύστημα, το οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο προσπάθησε να ακυρώσει στη συνείδηση της κοινωνίας την εξέγερση των νέων, επιχείρησε να συκοφαντήσει τον αγώνα τους αποδίδοντας τους σκοτεινά ελατήρια και προθέσεις. Τους φοβήθηκαν.
Τότε και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε και υποστηρίζει ότι η Νεολαία έχει λόγους που εξεγείρεται, που αγωνίζεται, που διεκδικεί. Ιδιαίτερα σήμερα που οι νέοι και οι νέες είναι τα πρώτα θύματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, είναι εκείνοι που πληρώνουν την οικονομική κρίση με μαζική ανεργία, με μισθούς πείνας των 500 και 600 ευρώ, με εργασιακή ανασφάλεια, με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις από το νεοφιλελεύθερο δικομματικό σύστημα. Υποσχέσεις που ξεχνιούνται μόλις γίνουν κυβέρνηση και αντικαθίστανται από την κρατική καταστολή, την επιτήρηση, την αστυνομική βία. Χθες η ΝΔ., σήμερα το ΠΑΣΟΚ
Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τους αγώνες των νέων γιατί οι νέοι έχουν δίκιο. Το κάναμε πέρυσι θα το επαναλάβουμε και φέτος. Συμμετέχουμε στο συλλαλητήριο της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου, υποστηρίζουμε την πανεκπαιδευτική κινητοποίηση της Δευτέρας 7 Δεκεμβρίου.

4/12/2009, Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ,
Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

Με μοναδικά στοιχεία τις μαρτυρίες δύο αστυνομικών των ΜΑΤ -η αξιοπιστία των οποίων ελέγχεται λόγω της ιδιότητάς τους και μόνο- ο Θοδωρής Ηλιόπουλος παραμένει προφυλακισμένος από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ηταν ένας από τους χιλιάδες νέους που εξεγέρθηκαν με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Από τις 10 Ιουλίου βρίσκεται σε απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενος για τη συνεχιζόμενη κράτησή του, την οποία θεωρεί άδικη. Δεκάδες μαζικοί φορείς, κόμματα και επιτροπές προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν ζητήσει την αποφυλάκισή του όχι μόνο για το υπερβολικό της παρατεταμένης προφυλάκισης, αλλά και επειδή κινδυνεύει η ζωή του, αυτή ωστόσο δεν γίνεται. Και είναι φυσιολογική και μάλλον δικαιολογημένη η στάση αυτή του συστήματος, όπως εκφράζεται μέσα από κάποιους δικαστές. Το κράτος προσπαθεί να παραδειγματίσει. Στο πρόσωπο του Θ. Ηλιόπουλου τιμωρούνται όλοι εκείνοι που βγήκαν στους δρόμους και εξεγέρθηκαν, όλοι εκείνοι, οι νέοι κυρίως, που αμφισβήτησαν το ίδιο το σύστημα που προσπαθεί να εντάξει στα δικά του ελεγχόμενα πλαίσια κάθε φωνή που δεν εφησυχάζει και δεν πειθαρχεί. Ο Θ. Ηλιόπουλος ουσιαστικά πληρώνει την οργή ενός καθεστώτος που δεν θέλει ν’ αμφισβητούν την κυριαρχία του και τις δομές του, κάτι που επιχειρήθηκε να συμβεί τον περασμένο Δεκέμβρη. Η ξαφνική, μαζική και μη ελεγχόμενη εξέγερση είχε απειλήσει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και σχεδόν ολόκληρο το κομματικό σύστημα, το οποίο με καθεστωτικά χαρακτηριστικά κυριαρχεί και μας εξουσιάζει. Και τώρα, στο πρόσωπο του κρατούμενου Ηλιόπουλου, εκδικείται..