«Σηκώστε τον ποδόγυρό σας, κυρίες μου, μπαίνουμε στην κόλαση»

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής. 25 Ιουλίου 2010

Με αυτή τη φράση, ο Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς προλόγιζε το Ουρλιαχτό του Άλεν Γκίνσμπεργκ, την προφητική αυτή μαρτυρία για τη βαρβαρότητα των ημερών μας. Και το τραγικό για τις γυναίκες της Ευρώπης, που βιώνουν τη σημερινή, πολύμορφη οικονομική κρίση, είναι ότι δεν είχαν καν την «πολυτέλεια» της …προειδοποίησης στην είσοδο της κολάσεως, που κτίζουν όλες σχεδόν (24 από τις 27) οι κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου, με την επιβολή προγραμμάτων δραστικής λιτότητας. Τα εκατομμύρια των ευρωπαίων γυναικών βρέθηκαν, από τη μια στιγμή στην άλλη, μπροστά στην ανάγκη να παλέψουν όχι μόνο τα ήδη γνωστά (και εξαιρετικά άνισα) κοινωνικά συστήματα, αλλά και τα νέα οικονομικά και κοινωνικά βάρη.
Όχι, αυτή η κρίση δεν πλήττει ισότιμα άνδρες και γυναίκες. Εμείς είμαστε αναγκασμένες να εργαστούμε περισσότερα χρόνια για τη σύνταξή μας, παρότι έχουμε τον επιπλέον φόρτο της «εργασίας που δεν πληρώνεται» (της νοικοκυράς).
Τούτη η κρίση έχει και σεξιστικά χαρακτηριστικά, έστω και ως παράπλευρους κινδύνους: παράδειγμα, ο εξαιρετικά αυξημένος κίνδυνος αύξησης της βίας σε βάρος των γυναικών, από συντρόφους, εργοδότες, κ.ά., λόγω των κοινωνικών εντάσεων.
Είναι όμως σημαντικό να μη μας διαφεύγει ο κίνδυνος της κατακερματισμένης προσέγγισης, όπως γίνεται συχνά από ορισμένα ρεύματα σκέψης. Δεν έχουμε μια οικονομική κρίση, και μια άλλη οικολογική και μια άλλη κοινωνική και μια άλλη διατροφική και μια κρίση απασχόλησης, κ.ο.κ. Σήμερα, βιώνουμε μια συνολική συστημική κρίση, που τις περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω, συνδέοντάς τες άρρηκτα. Η νεοφιλελεύθερη θεωρία, ιδεολογία και πολιτική επιλέγει την αποσπασματική προσέγγιση, γιατί έτσι μπορεί να «φορτώσει» στη σφαίρα του ιδιωτικού ό,τι οφείλει να αποτελεί κοινωνική ευθύνη: τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ασθενών, των νοικοκυριών…
Παράλληλα, η ελαστικοποίηση των συνθηκών εργασίας καθιστά τις γυναίκες ομήρους ενός συγκεκριμένου νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης, που επιχειρεί να συρρικνώσει το κόστος παραγωγής προς όφελος του κεφαλαίου: οι εργάτριες/υπάλληλοι καλούνται να δουλέψουν μόνον όταν υπάρχει δουλειά…
Επιπλέον, επιβάλλεται ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών παροχών, η μείωση των μισθών, με άλλα λόγια μια συνολική λειτουργία της κοινωνίας προς όφελος των αγορών, των τραπεζών, του κεφαλαίου. Όχι του ανθρώπου και όχι, φυσικά, της γυναίκας.
«Η Αριστερά πρέπει να διαλύσει τη σύγχυση μεταξύ των οικονομιών που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου κι εκείνων που προσανατολίζονται στον άνθρωπο». Τα λόγια ανήκουν στον Γουώλντεν Μπέλο, οικονομολόγο, επικεφαλής του ιδρύματος Focus on the Global South, κατά την πρόσφατή συνάντησή του με τον πρόεδρο του Συνασπισμού, Αλέξη Τσίπρα. Πράγματι: μια οικονομία στραμμένη προς τον άνθρωπο συνεπάγεται ότι οι γυναίκες δεν θα υφίστανται διπλά και τριπλά βάρη σε σχέση με τους άνδρες. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, για μια Αριστερά που δεν θα περιορίζεται στην αναπαραγωγή συνθημάτων. Για μια Αριστερά όχι του μέλλοντος αλλά του παρόντος, γιατί το πράγμα επείγει: ο ποδόγυρος μας σφίγγει, σαν θανατερός βρόγχος…

Στον Τίτο Μυλωνόπουλο δε χρωστάμε μονάχα για τους συνδικαλιστικούς αγώνες, χρωστάμε κυρίως γιατί πριν από 37 χρόνια με το πρώτο βιβλίο του Αντόνιο Γκράμσι ο Ιστορικός Υλισμός έως πρόσφατα με την Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Μάριο Βίτι που επέλεξε να φέρει στον τόπο μας πρόσφερε όλα εκείνα τα εργαλεία του ευρωκομουνισμού για να ανιχνεύσουμε, να οραματιστούμε και να παλέψουμε για εκείνα που σήμερα παρά ποτέ είναι δυστυχώς τόσο τραγικά επίκαιρα. Του υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε οπλισμένοι με το παράδειγμα δράσης του και με το οπλοστάσιο ιδεών που ακάματα μοιράστηκε μαζί μας.

Του Λευτέρη Κουσούλη, Πολιτικού επιστήμονα
http://www.eklogika.gr, 20 Ιουλίου 2010

Τίποτε το σημαντικό

Η φθορά των κομμάτων, όλων, φαίνεται πια να παγιώνεται. Και είναι σήμερα εύκολος ο ισχυρισμός ότι οι πολίτες αδιαφορούν για την πολιτική, απομακρύνονται από τα κόμματα και τα δημόσια πράγματα, αίρουν την εμπιστοσύνη τους.

Η υπόθεση των κομμάτων όμως, της λειτουργίας τους και της συμμετοχής τους στα δημόσια πράγματα, είναι και παραμένει μια πολύ σημαντική υπόθεση. Δεν μπορεί να νοηθεί όχι μόνο λειτουργία, αλλά ούτε καν ύπαρξη του πολιτικού συστήματος, χωρίς την ύπαρξη των κομμάτων.

Έτσι, έχει ιδιαίτερη αξία να προσεγγίσουμε τη Νέα Δημοκρατία όπως αυτή επιχειρεί να αυτοδιαμορφωθεί υπό την ηγεσία του σημερινού αρχηγού της. Τώρα λοιπόν που κόπασε μεταξύ άλλων ο θόρυβος από το συνέδριο του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και ο σύντομος χρόνος που παρήλθε διέλυσε ήδη την πάχνη της ρητορικής, ένα είναι το πραγματικό και δυσάρεστο συμπέρασμα. Τίποτε το σημαντικό δεν συμβαίνει στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Όλα όσα ειπώθηκαν, όλα όσα ακούστηκαν, η πρόταξη της εσωτερικής εξουσίας (με την ποικιλότροπη και ανομολόγητη αναζήτηση μιας ιδεολογικής καθαρότητας), η εκφώνηση προθέσεων, η απλοποίηση της πραγματικότητας, η άρνηση της συνθετότητας της εποχής, η αδυναμία κατανόησης του σημερινού αδιεξόδου της χώρας, συγκροτούν το κενό μιας πολιτικής παράστασης, που προορίζεται για τα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα. Όχι για τα προβλήματα, τις λύσεις και τη ζωή των ανθρώπων. Αυτοί οι τελευταίοι όμως δεν φαίνεται να έχουν και πολύ μεγάλη αξία παρά μόνο ως αντικείμενο παιγνίων και τεχνασμάτων εξουσίας. Παρατηρώντας κανείς το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, εύκολα διαπιστώνει ότι η αναζήτηση της πολιτικής δεν έχει και πρωτεύουσα θέση στα ενδιαφέροντά του. Η προσπάθεια να προσέλθει με προτάσεις στο πλαίσιο της «Στρατηγικής Ελπίδας για την Έξοδο από την Κρίση» που με υψηλή σκηνοθεσία δόθηκε στη δημοσιότητα, την ώρα ακριβώς που ψηφιζόταν στη Βουλή το Ασφαλιστικό, αποτελεί ένα τεχνοκρατικά επενδεδυμένο γύμνασμα, που αγνοεί – στο βάθος του – την πολιτική. Δεν ασχολείται με το κρίσιμο «πώς».

Σε μια εποχή δύσκολη, όπως η σημερινή, η αλήθεια ότι δεν υπάρχει πολιτική χωρίς θέσεις επιβεβαιώνεται δραματικά. Την ίδια ώρα, η Νέα Δημοκρατία οργανώνει την άρνηση, επιλέγει την αρχιτεκτονική της άρνησης, αναμένοντας τη δικαίωσή της από την επιβεβαίωση των καταστροφικών προφητειών. Αντιπαρέρχομαι την ουσιαστική ταύτιση εν προκειμένω με θεμελιακές επιλογές του Κομμουνιστικού Κόμματος (το τελευταίο όμως είναι σεβαστό ως συνεπές στην ιδεολογία του) αλλά δεν μπορεί κανείς να μη διαπιστώσει ότι πίσω από αυτή την άρνηση βρίσκεται στην πραγματικότητα η άρνηση της ευθύνης.

Η πολιτική απαιτεί το συγκεκριμένο, υπάρχει μέσα από το συγκεκριμένο. Είναι μεν κίνηση «εναντίον», είναι όμως και κίνηση «υπέρ». Αυτό το «υπέρ», «υπέρ» της πολιτικής που είναι στο βάθος «υπέρ» των ανθρώπων, μπορεί να το περιμένει κανείς από τη Νέα Δημοκρατία όπως τη βλέπουμε; Τα μηνύματα λένε όχι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε μια μεγάλη αλήθεια. Η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα, ήταν και παραμένει ένα κλειστό σύστημα εξουσίας. Ένα δραματικά κλειστό σύστημα εξουσίας, σε σφιχτό πάντοτε εναγκαλισμό με το κράτος, το δουλοκτητικό κράτος, το κράτος των απαγορεύσεων και όχι το κράτος των δικαιωμάτων. Και οι ηγεσίες του, καρποί αυτού του συστήματος υπήρξαν. Τίποτε το σημαντικό δεν μπορεί λοιπόν κανείς να αναμένει. Γιατί από κανένα κλειστό σύστημα εξουσίας δεν μπορεί να παραχθεί πολιτική. Να γίνουν επιλογές, να διατυπωθούν προτάσεις, να περιγραφούν δρόμοι πορείας. Να αναληφθεί η ευθύνη και το κόστος μιας τέτοιας διαδρομής.

Για να γίνει αυτό απαιτούνται εσωτερικές πολιτικές λειτουργίες. Αυτό σημαίνει δυνατότητα ανάπτυξης θέσεων, θεσμικό πλαίσιο εσωτερικών συγκρούσεων, δημοκρατικό πλαίσιο συνύπαρξης. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει πολιτικ

Υψηλότεροι μισθοί στη Γερμανία θα ωφελούσαν όλη την Ευρώπη

Η ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Τη συνέντευξη πήρε ο Αργύρης Παναγόπουλος

Το Die Linke δίνει μάχη εναντίον της πολιτικής λιτότητας της Μέρκελ, έχοντας επωμιστεί ένα ιδιαίτερο βάρος στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, εκτιμά ο Βόλφγκανγκ Γκέχρκε, ο βουλευτής του Die Linke και εδώ και χρόνια βασικός υπεύθυνος της διεθνούς πολιτικής του κόμματος.
Ο Γκέχρκε, είναι ένας από τους μεγάλους γερόλυκους της γερμανικής αριστεράς. Γεννήθηκε το 1943, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του ‘50 άρχισε να συμμετέχει στις νεολαιίστικες οργανώσεις της κομμουνιστικής αριστεράς και αποτέλεσε ένα από τα ιστορικά στελέχη της νεολαίας και αργότερα του ίδιου του DKP, του φιλοσοβιετικού κομμουνιστικού κόμματος της Δυτικής Γερμανίας.
Ο οξυδερκής Γκέχρκε συνηθίζει να αστειεύεται για εκείνη την περίοδο, που ως “εχθρός του γερμανικού κράτους” έχει πάνω από 10.000 σελίδες απόρρητων εγγράφων για τη δράση του. Ακόμη και στη σημερινή δημοκρατική Γερμανία, και παρά τη βουλευτική του ιδιότητα, θα χρειαζόταν χρόνια για να πάρει τις εγκρίσεις για να διαβάσει το έγραφα που έγραψαν για αυτόν οι χαφιέδες και οι μυστικές υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας.
Από την περίοδο του DKP ο Γκέχρκε γνώρισε σχεδόν όλα τα σημερινά ηγετικά στελέχη της ελληνικής αριστεράς, που προέρχονται από το ΚΚΕ και τα υπόλοιπα ΚΚ της Δυτικής Ευρώπης, ενώ η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τον οδήγησε να στηρίξει την είσοδο των κομμουνιστών του κόμματος στο PDS.

Πώς αντιμετωπίσατε το πακέτο λιτότητας της Μέρκελ;
Θα το πω επιγραμματικά: είναι καταστροφικό. Κόβει μόνο από τους φτωχούς, τους ανέργους και τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Δεν πλήττει κανέναν άλλο. Τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις και υψηλόμισθοι δεν καταβάλλουν κανένα κόστος για την κρίση.

Κάποτε μιλάγαμε και για μια «κοινωνική δεξιά» στη Γερμανία, που κατά κάποιο τρόπο υπερασπιζόταν τις βασικές αρχές του κοινωνικού κράτους. Υπήρχαν κάποιες μεγάλες κοινωνικές οργανώσεις, κυρίως χριστιανικές, και άλλες μετριοπαθείς κοινωνικές ομάδες πίεσης. Τι έχει μείνει όρθιο από το τσουνάμι του νεοφιλελευθερισμού;
Η εκκλησία των προτεσταντών διατύπωσε δριμύτατη κριτική εναντίον της λιτότητας. Υπάρχουν σε τοπικό επίπεδο πολλές οργανώσεις και δυνάμεις, όπως αυτές που ανέφερες, που αντιδρούν από τα μέσα στις επιλογές του συντηρητικού χώρου. Ακόμη και ορισμένοι πολιτικοί της δεξιάς αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την πολιτική που ακολουθεί η Μέρκελ.
Το πρόβλημα είναι ότι η Μέρκελ έχει δημιουργήσει ένα ουσιαστικά συγκεντρωτικό κόμμα, που ελέγχεται από την ίδια και, το χειρότερο, από τους νεαρούς «συνταγματάρχες» της. Τους οποίους προωθεί ως πιθανούς διαδόχους τους.
Η ηγετική ομάδα των χριστιανοδημοκρατών ελέγχεται ασφυκτικά από τη Μέρκελ, η οποία είναι πολύ υπομονετική, ξέρει να περιμένει για να χτυπήσει τους αντιπάλους της.

Η ανεργία στη Γερμανία βρίσκεται κοντά στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας 20ετίας, οι εξαγωγές και η βιομηχανική παραγωγή αυξάνονται και, σχηματικά, σε λίγο οι φάμπρικες δεν θα μπορούν βρουν βιομηχανικούς εργάτες. Δεν είναι μια καλή ευκαιρία για αυξήσεις; Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε και την ενίσχυση των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου και την ικανότητα των χωρών αυτών να αντιμετωπίσουν με καλύτερους και δικαιότερους όρους την κρίση …
Αυτή θα ήταν μια καλή πολιτική, γιατί η αύξηση της κατανάλωσης στη Γερμανία με υψηλότερους μισθούς θα μπορούσε να στηρίξει την ανάκαμψη όλης της Ευρώπης. Η κυβέρνηση και οι βιομήχανοι δεν έχουν καμία πρόθεση για αυξήσεις. Ακόμη και εάν έδιναν κάποιες αυτές θα ήταν πολύ χαμηλές για να στηρίξουν τη γενικότερη ανάκαμψη της Ευρώπης.

Πώς είναι οι σχέσεις σας με τους Πράσινους;
Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα με τους Πράσινους, γιατί η παλιά γενιά του κόμματος έχει πολύ πιο νεοφιλελεύθερες θέσεις ακόμη και από …νεοφιλελεύθερους! Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι πιο εύκολη η προγραμματική συμμαχία τους με τους δεξιούς της Μέρκελ στα διάφορα κρατίδια παρά με τους σοσιαλδημοκράτες. Οι νέες γενιές έχουν μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία, αλλά ακόμη απέχουν πολύ από το να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο.

Στο επίπεδο των οικολογικών και ενεργειακών θεμάτων δεν υπάρχουν περιθώρια συνεργασιών;
Πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε εάν οι θέσεις των Πράσινων για τα ενεργειακά θέματα ξεκινούν από υγιείς οικολογικές αντιδράσεις ή από τη διάθεση να εξυπηρετήσουν συμφέροντα λόμπι του τομέα.

Τα λόμπι της αιολικής ενέργειας ή των ηλιακών πάνελ;
Ασφαλώς. Η πολιτική μας δεν πρέπει να καθορίζεται ή να έχει σχέσεις με τις βιομηχανίες και τα οικονομικά συμφέροντα. Υποστηρίζουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, χωρίς να έχουμε σχέσεις με εταιρείες, ομίλους και λόμπι.

Στην Ελλάδα, πάντως, διαμορφώθηκε μια αρνητική εικόνα για τους γερμανούς Πράσινους από την περίοδο των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών εναντίον της Σερβίας.
Εκείνος ο πόλεμος αποτέλεσε μεγάλη ντροπή για όσους από την αριστερά, τους πράσινους ή τον αποκαλούμενο προοδευτικό κόσμο στήριξαν τους βομβαρδισμούς. Αναφέρθηκες στους Πράσινους της Γερμανίας. Είχαμε την ιταλική κεντροαριστερά να στηρίξει τους βομβαρδισμούς. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στο DNA του Die Linke υπάρχει το στοιχείο της ειρήνης και της μη συμμετοχής σε «ανθρωπιστικούς», «δημοκρατικούς» ή άλλους πολέμους. Από το 1914 οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι και οι εξαρτημένες τάξεις διαιρούνται στο θέμα του πολέμου και της ειρήνης. Φθάνει πια. Δεν έχουμε καμία δουλειά στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και πουθενά. Πολιτική είναι να στέλνεις ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Αυτό είναι το μέτρο της αριστεράς.

Οι σχέσεις σας με τους Σοσιαλδημοκράτες είναι καλύτερες;
Με τους Σοσιαλδημοκράτες μπορεί να υπάρξει μια συζήτηση, γιατί και οι δύο ξεκινάμε από μια ιδεολογική ερμηνεία του σημερινού κόσμου και των αντιθέσεων του και θέτουμε κοινά σημεία για τη διαμόρφωση της πολιτικής. Οι Σοσιαλδημοκράτες πάσχουν όμως από έναν κυβερνητισμό, που θυσιάζει οποιεσδήποτε αντιστάσεις στη νεοφιλελεύθερη πολιτική.
Στο κοινοβούλιο διατηρούμε επαφές, αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική τους δεν επιτρέπει να οδηγηθούμε σε κάποια κοινή αντιμετώπιση προβλημάτων. Αντίθετα, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο μπορούμε να καταλήξουμε σε προγραμματικές συνεργασίες και να προσφέρουμε μια διαφορετική πολιτική στους πολίτες. Το Die Linke σήμερα θα πρέπει να προχωρήσει μόνο του. Δεν ξέρουμε σε μερικά χρόνια τι ακριβώς θα γίνει.

Στο Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς δεν υπάρχει πια η ισχυρή ομάδα της Επανίδρυσης και των Ιταλών Κομμουνιστών. Το Die Linke έχει αναλάβει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής της ευρωπαϊκής αριστεράς για να αντισταθμίσει αυτή την απώλεια;
Μου φαίνεται ότι το Die Linke ανέλαβε ένα υπερβολικά βαρύ φορτίο με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ιδιαίτερα μετά τα τελευταία αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών. Δεν νομίζω ότι είναι καλό οι Γερμανοί να έχουμε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Εξαρτάται τους Γερμανούς …
Έχεις δίκαιο. Πιστεύω όμως ότι το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αντιμετωπίζει ορισμένες «δυσλειτουργίες». Διαβάζω τα πρακτικά των συνεδριάσεων και μου φαίνεται ότι είμαστε χειρότερα από το Ευρωκοινοβούλιο ή τα εθνικά κοινοβούλια, που συζητάνε για τα πάντα και τίποτα. Πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα, να εξετάσουμε καλύτερα τις θεματολογίες μας και να είμαστε περισσότερο διακριτοί και παρεμβατικοί.

Το Die Linke αντιμετωπίζει επίσης και το πρόβλημα αλλαγής της ηγεσίας του…
Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, γιατί η αντιμετώπιση του χρειάζεται βάθος χρόνου. Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις μέσα σε μικρό διάστημα ηγετικές ομάδες. Τα στελέχη μας πρέπει να κάνουν πολλή δουλειά στο κοινοβούλιο και έξω για να βελτιωθούν, να διατηρούν τη σχέση τους με την πραγματικότητα, τον κόσμο, να έχουν οράματα και να είναι αποτελεσματικοί.
Έχουμε πολλούς και ικανούς νέους συντρόφους που μπορούν να διαδεχθούν την ηγεσία που δημιούργησε το Die Linke και σήμερα, ακόμη και ηλικιακά, αποσύρεται.

Η μορφή του Όσκαρ Λαφοντέν βαραίνει τις όποιες επιλογές;
Ο Όσκαρ είναι εξαιρετικός άνθρωπος και εξαιρετικός σύντροφός. Αποτελεί έναν από τους καλύτερους ρήτορες της πολιτικής σκηνής. Έχει το μεγάλο προνόμιο μιας ανιδιοτέλειας, που πηγάζει και από το γεγονός ότι δεν έχει ανάγκη από κανέναν πρωταγωνισμό, ή ηγετισμό. Ήταν πρόεδρος του SPD, υπουργός Οικονομικών, πρωθυπουργούς σε κρατίδιο. Δεν έχει ανάγκη να μας αποδείξει ή να αποδείξει στον εαυτό του τίποτα. Μετράει η τεράστια πολιτική του προσφορά.
Τον Όσκαρ ή τον αγαπούν πολύ ή τον μισούν πολύ. Τον αντιπαθούν κυρίως οι Σοσιαλδημοκράτες. Ανάβει τα πολιτικά πάθη. Οι σύντροφοι μας στη βουλή, στους θεσμούς, στα συνδικάτα, στις μαζικές οργανώσεις έχουν πολλά να μάθουν από ηγέτες όπως ο Λαφοντέν και ο Μπίσκι. Το Die Linke πρέπει να δημιουργήσει μια ηγετική ομάδα που να έχει επικοινωνία με τη βάση της κοινωνίας, που να ξέρει να εκφράζεται, να κινείται, να κάνει πολιτική.
Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος.

Μοιάζει, όμως, λίγο με τη ρητορική του υπαρκτού σοσιαλισμού …
Ίσως έχεις δίκαιο, αλλά το Die Linke πρέπει να προχωρήσει και έχουμε ανάγκη μιας προβολής των θέσεων του κόμματος και της αναγνώρισης των στελεχών του από τον κόσμο και την κοινωνία. Η πορεία μας δεν ήταν ούτε είναι εύκολη.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΒΙΔΗ*, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Το Σάββατο 3 Ιουνίου, ύστερα από καταδίωξη από περιπολικό «για παράβαση υπερβολικής ταχύτητας και παραβίαση διπλής διαχωριστικής γραμμής, συνελήφθη επ’ αυτοφώρω στη Λάρισα ο… υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης».

Η απίστευτη αυτή είδηση («Ελευθεροτυπία» 7/7/2010) συμπληρώνεται με τον εκπληκτικό ισχυρισμό του υπουργού ότι παρανόμησε για να ελέγξει την ετοιμότητα των οργάνων της Τροχαίας, τους οποίους και συνεχάρη. Δεν ξέρουμε πόσοι πίστεψαν αυτή την εκδοχή, γεγονός είναι ότι πολλοί θα έμειναν ικανοποιημένοι με τον τρόπο που ο υπουργός βγήκε και από πάνω. Είναι αυτά που προκαλούν τον θαυμασμό του μέσου Ελληνα και που του δίνουν ερεθίσματα για να νομιμοποιεί την αυθαιρεσία και την επιθετική συμπεριφορά του στον δρόμο. Φαντάζεται κανείς τι θα γινόταν αν παρόμοιους τρόπους ελέγχου υιοθετούσαν και άλλοι υπουργοί ή κρατικοί αξιωματούχοι: «έκλεψα για να δω αν λειτουργεί το ΣΔΟΕ», «έκτισα αυθαίρετο για να δω αν λειτουργεί η Πολεοδομία», «παραβίασα τον μισό Ποινικό Κώδικα για να δω αν λειτουργεί η Δικαιοσύνη», θα ήταν κάποια που θα ακούγαμε, αλλά, δυστυχώς, ή ο κ. Χρυσοχοΐδης δεν έχει μιμητές ή οι άλλες υπηρεσίες δεν είναι άξιες συγχαρητηρίων.

Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Χρυσοχοΐδης είναι ο Νο 2 στη Διυπουργική Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας, για την οποία τόσο ο ίδιος όσο και ο υφυπουργός του κ. Βούγιας δεν χάνουν ευκαιρία να αναφέρονται στη «μηδενική ανοχή».

Τι θα συνέβαινε άραγε σε κάποια άλλη χώρα αν ένας ανάλογος αξιωματούχος επεδείκνυε παρόμοια συμπεριφορά; Αλλά ας μείνουμε καλύτερα στη δική μας χώρα.

Στις 31 Ιανουαρίου 2010, μία βδομάδα μετά τη συγκρότηση της ίδιας επιτροπής, η υπουργός κ. Μπατζελή δήλωνε: «Μ’ αρέσουν δυο πράγματα για να ξεκουράζομαι, να ασχολούμαι με τον κήπο ή να παίρνω το αυτοκίνητο μόνη μου και να πηγαίνω στην εθνική οδό, σε αουτοστράντες, να μην έχει φανάρια, με μουσική διαπασών και να μην αφήνω ούτε τηλέφωνα να με ενοχλούν ούτε κανένας. Μπορώ να κάνω δέκα – δεκαπέντε χιλιόμετρα να ξαναγυρίσω, πραγματικά εκεί αισθάνομαι ότι έχω με την ταχύτητα μια πάρα πολύ καλή σχέση και πραγματικά με ξεκουράζει.
- Εντός ορίων;
- Οταν τρέχεις δεν υπάρχουν όρια!
- Κι όταν λέμε μουσική;
- Δυνατή μουσική, έντονη.
- Ελληνικά;
- Οχι, ξένη, αλλά έντονη μουσική, να πηγαίνει με την ταχύτητα, αυτό είναι σημαντικό!» (Δες: www.youtube.com/watch?v=3owNBRSVAqw&feature=related)

Οι δύο παραπάνω κρατικοί αξιωματούχοι συνεχίζουν μια μακρά παράδοση στο ίδιο μοτίβο: ας θυμηθούμε ενδεικτικά τον πρώην υπουργό Μεταφορών κ. Στυλιανίδη να οδηγεί μηχανή μεγάλου κυβισμού χωρίς κράνος, τον πρώην υπουργό Μεταφορών κ. Χατζηδάκη να εγκαινιάζει την έκθεση «φτιαγμένων» αυτοκινήτων στο Ελληνικό το 2007. Ολοι αυτοί αγωνίστηκαν για την οδική ασφάλεια. Δεν είναι ν’ απορεί κάνεις για τα αποτελέσματα αυτών των αγώνων.

Είναι σύνηθες οι παραπάνω λόγω της θέσεώς τους να εγκαλούν τη νεολαία για την οδηγική της συμπεριφορά και να την καλούν στον δρόμο του καλού. Παραβάτες υπουργοί, μαζί με όλο τον καλό κόσμο, ποδοσφαιριστές κομπάζοντες για την τελική του αυτοκινήτου τους , μοντέλα με αγορασμένα διπλώματα κ.λπ. δείχνουν τον δρόμο…

Δεν είναι ούτε μοιραίο ούτε τυχαίο ότι βρισκόμαστε σταθερά στην πρώτη θέση των τροχαίων εγκλημάτων (και όχι ατυχημάτων) ανάμεσα στις χώρες της παλιάς Ε.Ε.

Στη σημερινή περίοδο, με τα όσα αντιμετωπίζει η κοινωνία μετά την έλευση του ΔΝΤ, μέσα στο μπαράζ αριθμών και ποσοστών που εκτοξεύονται απειλητικά εναντίον μας, οι 6 νεκροί και οι υπερδιπλάσιοι βαριά τραυματίες καθημερνά τείνουν να εξαφανιστούν.

Ομως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αριθμούς, αλλά με ανθρώπους με ονοματεπώνυμο, που τους στερούν βίαια τη ζωή, και που αφήνουν μ’ ένα μόνιμο ανοιχτό τραύμα τους δικούς τους.

Η σημερινή άρχουσα ελίτ αλλά και η γένια της συνολικότερα ταύτισε την πρόοδο και τον πολιτισμό με το Ι.Χ. Αναπόφευκτα αποδέχτηκε τον θάνατο από τα τροχαία σαν παράπλευρη απώλεια αυτού που θεωρεί ανάπτυξη. Αυτός ο κόσμος, αυτές οι γενιές είναι εθισμένες στον θάνατο στον δρόμο. Και οι καταστροφικές τους συνέπειες απέναντι στη νεολαία δεν εξαντλούνται μόνο στο ότι είναι οι ίδιοι οι προπαγανδιστές -πωλητές του Ι.Χ. ούτε μόνο στα σχιζοφρενογόνα μηνύματα για τήρηση των κανόνων οδικής ασφάλειας από ανθρώπους που οι ίδιοι τους παραβιάζουν Είναι κυρίως το ότι είναι υπεύθυνοι για την πλήρη ασυδοσία που κυριαρχεί σ’ όλα τα επίπεδα στο οδικό δίκτυο.

Είναι κανόνας οι νεότερες γενιές να αμφισβητούν τα πρότυπα που αντιπροσωπεύουν οι παλαιότερες, μια τέτοια αμφισβήτηση έχει να κάνει κύρια με τον συντηρητισμό, την ηθικολογία, τη νομολατρία κ.λπ. Ποιες είναι οι ψυχολογικές ταυτίσεις και αμφισβητήσεις που αναπόφευκτα κάθε νεότερος κάνει όταν η παλαιότερη γενιά είναι ταυτισμένη με την παραβατικότητα; Γιατί οι κ.κ. Χρυσοχοΐδης, Μπατζελή, Στυλιανίδης, Χατζηδάκης είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Αυτά τα «πρότυπα» υποθάλπουν όλους όσους τους στενεύει η ζώνη ασφαλείας και το κράνος, θεωρούν τα όρια ταχύτητας παλιομοδίτικα, δεν θα βάλουν σε ειδικό κάθισμα τα παιδιά τους, «δεν μπορούν» να αποχωριστούν το κινητό, «αντέχουν» το αλκοόλ, «προλαβαίνουν» να περάσουν με κόκκινο κ.λπ. Ολους αυτούς που όταν θα συμβάλουν στη δημιουργία μιας σύγκρουσης, συνήθως με οδυνηρές συνέπειες για τους άλλους, θα σπεύσουν να επικαλεστούν την τύχη, την κακιά στιγμή, τη μοίρα, την αμέλεια.

Και φυσικά αυτό θα επικυρωθεί και δικαστικά.

Ελπίζουμε ο και ποδηλάτης πρωθυπουργός, αν ποτέ συναντήσει τους υπουργούς του στον δρόμο, να προλάβει να τους δώσει συγχαρητήρια.

youarewhatudokk@gmail.com

* Ο Γ. Κουβίδης έχει χάσει τον γιο του Κώστα από παραβάτη ορίου ταχύτητας και ερυθρού σηματοδότη.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, Αλέξης Τσίπρας την Τετάρτη, 14/7 και ώρα 8:30 μ.μ. θα μιλήσει στην Προφεστιβαλική Εκδήλωση της Νεολαίας ΣΥΝ, στην Πλατεία Μετρό στο Αιγάλεω, για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει και τις 3 μέρες συζητήσεις, συναυλίες από ντόπια και μεταναστευτικά συγκροτήματα, εκθέσεις, προβολές, θεατρικά δρώμενα. Την Παρασκευή τον κύκλο των συζητήσεων ανοίγουν τέσσερις εκδηλώσεις με θέμα τη “Frontex, θωράκιση των συνόρων, συρρίκνωση του πολιτικού ασύλου: Αγώνες για το δικαίωμα στη μετακίνηση”, το “Μποϊκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ”, στην οποία θα μιλήσει o Τζαμάλ Τζουμάα, μορφή του παλαιστινιακού λαϊκού κινήματος και ιδρυτής της καμπάνιας Stop the Wall, το “Μέτωπο ενάντια στις διακρίσεις: φύλο, μετανάστευση, αναπηρία, μειονότητες και σεξουαλικός προσανατολισμός” και τέλος τον “Αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων”. Το Σάββατο στις 7.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθει η συζήτηση “Ενάντια στη δικτατορία του ΔΝΤ”, στην οποία θα συμμετέχουν ως ομιλητές ο Γούλντεν Μπέλο, καθηγητής του Μπέρκλεϊ και μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, καθώς και ο συνδικαλιστής Χόρχε Βερμούδες από το γνωστό αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της Ζανόν στην Αργεντινή. Οι υπόλοιπες συζητήσεις αφορούν ζητήματα όπως “Κρίση, ‘εγκληματικότητα’, ‘ασφάλεια’ και ακροδεξιά βία”, “Ποδόσφαιρο, ρατσισμός και εθνικισμός” και “Ναρκωτικά: Παλεύοντας ενάντια στην εξάρτηση και στον αποκλεισμό”. Την Κυριακή, το πρόγραμμα περιλαμβάνει 3 συζητήσεις με θέμα “Κρίση και ρατσισμός: για την ενότητα εγχώριων και αλλοδαπών εργαζομένων”, “Ιθαγένεια, εκπαίδευση, και κοινωνικός αποκλεισμός των μεταναστών/ριών” και “Για την επιστροφή των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου”.

Πλούσιο είναι και το συναυλιακό κομμάτι του φεστιβάλ, με πρώτους να ανεβαίνουν στην κεντρική σκήνη της Παρασκευής τους Deus Ex Machina, Skaribas, Les SkartOi!, Dustbowl, ενώ στη μεταναστευτική σκηνή θα βρίσκονται συγκροτήματα 2ης και 3ης γενιάς σε hip hop, rock, grunge, όπως οι DJ Theo, Familia Ideale, Kurorat Fiks, Fried Rice, Le blonc.

Το Σάββατο θα παίξουν οι Chicks On Speed, Μιχάλης Δέλτα, The Boy, MC Yinka & The Urbanix, ενώ στη δεύτερη σκηνή θα ανέβουν μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις σε παραδοσιακές μουσικές, όπως το πολυφωνικό συγκρότημα «Rodina» (Βουλγαρία), ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές «DOEL» και το Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν. Επίσης, θα συμμετάσχουν συγκροτήματα 2ης και 3ης γενιάς σε hip hop, rock, grunge: Κώστας Παράξενος, Minus One, The U.N. Band. Μετά τις 11 μ.μ. στη ρεμπέτικη σκηνή θα βρίσκονται οι Σαμπάχ Attack.

Στο μουσικό κομμάτι της τελευταίας μέρας, στην κεντρική σκηνή στις 9.30 μ.μ. θα βρεθούν οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Encardia, Salonumuz Klimalidir, Στάθης Δρογώσης, ενώ στη σκηνή των μεταναστών διάφορα μουσικοχορευτικά σχήματα: Παιδιά από την Κοινότητα της Τανζανίας, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Πολιτιστικό Κέντρο Γεωργίας «Ο Καύκασος», παραδοσιακές μουσικές: Κούρδοι της Συρίας «Koma Hawar», συγκρότημα από την παλαιστινιακή παροικία, Natural Sound Revival (Νιγηρία). Στη ρεμπέτικη σκηνή στις 11 μ.μ. θα βρίσκεται ο Θανάσης Γκέκας και το συγκρότημά του.

Όλες τις μέρες στον χώρο του φεστιβάλ θα πραγματοποιούνται προβολές, θεατρικά δρώμενα και διάφορες performances με θέμα τη μετανάστευση, ενώ θα λειτουργούν παιδότοπος, εκθέσεις σκίτσου και αντιρατσιστικής αφίσας.

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ, 8 Ιουλίου 2010

«Αγωνιζόμαστε για να μη… χάσουμε το τρένο» έλεγε το ευρηματικό σύνθημα, με το οποίο δεκάδες μέλη και στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διαδήλωσαν χθες την αντίθεσή τους στα σχέδια ιδιωτικοποίησης του Ο.Σ.Ε. και του ξεπουλήματος της περιουσίας του.
Οι διαδηλωτές – που έφθασαν γύρω στη 1 το μεσημέρι στο Σταθμό του Ο.Σ.Ε. (με το τρένο, παρακαλώ!), προερχόμενοι από Βόλο, Λαμία και Αθήνα – μοίρασαν ενημερωτικό υλικό με τις θέσεις τους, συναντήθηκαν με συνδικαλιστές του Οργανισμού από τη Λάρισα και ενημέρωσαν εκατοντάδες επιβάτες, που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στις αποβάθρες.
Σε σχετικές δηλώσεις της προς τα τοπικά Μ.Μ.Ε., η βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Ηρώ Διώτη, τόνισε ότι ο «ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απορρίπτει κατηγορηματικά τα σχέδια της κυβέρνησης για τον Ο.Σ.Ε. Συμφωνεί με την εκτίμηση των εργαζομένων ότι είναι σχέδιο διάλυσης – ξεπουλήματός του.
Το μέλλον του σιδηρόδρομου στη χώρα μας και η ύπαρξη του Ο.Σ.Ε. ως Ενιαίας, Δημόσιας επιχείρησης στην υπηρεσία της κοινωνίας και των εργαζομένων, είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό ζήτημα και κοινωνικό ζήτημα.
Σαν πολιτικό ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Σαν κοινωνικό πρέπει να συσπειρώσει όλους τους κοινωνικούς φορείς (συλλόγους, Αυτοδιοίκηση, οργανώσεις, συνδικάτα κ.ά.).
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καταθέτει τις προτάσεις του και καλεί πολιτικά κόμματα και τους κοινωνικούς φορείς σε διάλογο και δράσεις πάνω σε αυτές».
Όσον αφορά στις συγκεκριμένες προτάσεις του συμμαχικού σχηματισμού για τον Ο.Σ.Ε., κωδικοποιούνται ως εξής:
- Να αποκρουστούν οι ευρωπαϊκές οδηγίες για την απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών. Το μικρό, τερματικό, μη σύγχρονο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο δεν πρέπει και δεν μπορεί να μπει στη λογική της απελευθέρωσης.
- Να διαλυθούν άμεσα όλες οι θυγατρικές που μόνο χρέη εισφέρουν. Ο Ο.Σ.Ε. να ξαναγίνει ενιαία επιχείρηση Κοινής Ωφέλειας με κοινωνικό έλεγχο.
- Διοικητική αναδιάρθρωση του Ο.Σ.Ε. Διαφάνεια, απεξάρτηση από τον κομματικό εναγκαλισμό. Σύγχρονο οργανόγραμμα.
- Να γίνουν προσλήψεις προσωπικού με σύγχρονους κανονισμούς, που να κατοχυρώνουν τα κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα, χωρίς ελαστικότητα, χωρίς κατάργηση της 8ωρης, 5νθήμερης εργασίας. Να σταματήσει η καταστροφή και άλλων θέσεων εργασίας με την εθελούσια έξοδο.
- Να ολοκληρωθούν άμεσα τα σχέδια εκσυγχρονισμού στον ΠΑΘΕΠ – Προαστιακό και τα έργα ανακαίνισης στο περιφερειακό δίκτυο.
- Να συνδεθεί το θεσσαλικό δίκτυο με το δίκτυο της Δυτ. Μακεδονίας (Καλαμπάκα – Κοζάνη).
- Να τεθεί άμεσα σχέδιο εκσυγχρονισμού του περιφερειακού δικτύου.
- Να συνδεθεί το δίκτυο με τα μεγάλα λιμάνια. Δημιουργία εμπορευματικών κέντρων του Ο.Σ.Ε. Να αναπτυχθούν συνδυασμένες μεταφορές.
- Να εκσυγχρονιστούν τα μηχανοστάσια, εργοστάσια, για να ανταποκριθούν στις ανάγκες επισκευής, συντήρησης τροχαίου υλικού.
- Να εφοδιαστεί η συντήρηση γραμμής με τα απαραίτητα μηχανήματα ελέγχου γραμμής υψηλών ταχυτήτων.
- Να αξιοποιηθεί η ακίνητη περιουσία του Ο.Σ.Ε. σε όφελος του ίδιου και του δημόσιου συμφέροντος.
- Να εξοφληθούν τα χρέη (7 δισ. ευρώ) του Δημοσίου προς τον Ο.Σ.Ε. και το κράτος στο εξής να εκπληρώνει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις του.
Η άμεση εφαρμογή των παραπάνω προτάσεων θα αλλάξει προς το καλύτερο όλα τα δεδομένα του Ο.Σ.Ε. Θα του επιτρέψουν να εξετάσει τις δυνατότητες επέκτασής του με την κατασκευή του Δυτικού Άξονα και της σιδηροδρομικής Εγνατίας. Ένας άλλος σιδηρόδρομος είναι εφικτός.

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθερία Λάρισας, Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Αθήνα, 24 Ιουνίου 2010

Προς τον Πρωθυπουργό κ. Γεώργιο Α. Παπανδρέου

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Ο Δήμαρχος Ελληνικού κ. Χρήστος Κορτζίδης συμπληρώνει ήδη 57 ημέρες απεργίας πείνας. Η υγεία του βρίσκεται σε κίνδυνο και τις αμέσως επόμενες ημέρες είναι πιθανό να υποστεί μη αναστρέψιμες βλάβες.
Ο Χρήστος Κορτζίδης με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζεται το έργο του Δήμου Ελληνικού, την ίδια την ουσία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τη μείζονα ανάγκη μιας διαφορετικής ποιότητας ζωής, τα δημόσια αγαθά, τους δημόσιους χώρους, το περιβάλλον.
Η Δημοτική Αρχή του Δήμου Ελληνικού έχει ταυτιστεί στη συνείδηση του κόσμου με την επίμονη προσπάθεια να αποδοθεί στον Δήμο η αρμοδιότητα της διαχείρισης της παραλίας του Αγίου Κοσμά. Πριν από τρία χρόνια με την παρουσία χιλιάδων πολιτών, στελεχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μελών του Κοινοβουλίου έπεσαν τα κάγκελα και, έπειτα από πολλή δουλειά των εργαζομένων του Δήμου Ελληνικού, και εθελοντών δημιουργήθηκε μια υποδειγματική πλαζ, την οποία επισκέπτονται δωρεάν χιλιάδες πολίτες του Λεκανοπεδίου.
Αυτήν τη συνολική διεκδίκηση και παρέμβαση των κατοίκων και του Δήμου Ελληνικού με επικεφαλής τον Δήμαρχο κ. Χρήστο Κορτζίδη την είχατε υποστηρίξει και εσείς ενεργά τότε ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με την παρουσία σας στο χώρο με δηλώσεις και με άλλες παρεμβάσεις.
Όμως, ο πόλεμος παρανομούντων επιχειρηματιών συνεχίζει να παρεμποδίζει την ομαλή λειτουργία της πλαζ. Οι επιχειρηματίες αυτοί κατέχουν και διαχειρίζονται παρανόμως τις περιοχές που περικλείουν την ελεύθερη πλαζ του Ελληνικού, οικοδομούν αυθαίρετα κτίσματα, εμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία. Το γεγονός ότι η διαχείριση της πλαζ δεν έχει ακόμα αποδοθεί επίσημα στον Δήμο, δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στη λειτουργία της.
Τόσο για το θέμα της πλαζ όσο και για εκείνο των παράνομων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων δεσμεύτηκαν οι κ. Υπουργοί Οικονομικών και Πολιτισμού(αρ. πρωτ. 1037414/1147/Β0010 και ΥΠ.ΠΟ.Τ./ΓΡ.ΥΦ./ΚΕ./594/148 αντίστοιχα), απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις του προέδρου της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας, ότι θα παρέμβουν προκειμένου να αποκατασταθεί η νομιμότητα.
Η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα παρέδωσε επίσης στις 15 Ιουνίου σχετικό υπόμνημα στον κ. Πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος το διαβίβασε στους αρμόδιους Υπουργούς Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Πολιτισμού.

Όλες αυτές οι ενέργειες παρέμειναν χωρίς αποτέλεσμα.

Σας καλούμε λοιπόν, κ. Πρωθυπουργέ, με δεδομένη και την κατάσταση της υγείας του Δημάρχου του Ελληνικού κ. Χρήστου Κορτζίδη ύστερα από 54 ημέρες απεργίας πείνας, να μεριμνήσετε ο ίδιος ώστε να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα του Δημάρχου Ελληνικού, προς όφελος και του δημοσίου συμφέροντος, και
α) Να παραχωρηθεί η πλαζ του Αγίου Κοσμά στον Δήμο
β) Να αποβληθούν από την παραλιακή ζώνη του Ελληνικού οι επιχειρήσεις που παράνομα βρίσκονται εκεί, καταπατούν δημόσια γη και προβαίνουν σε παράνομες δραστηριότητες, απαγορευμένες με διοικητικές και δικαστικές αποφάσεις, ακόμα και του Συμβουλίου Επικρατείας.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Αλέξης Τσίπρας
Βουλευτής Ά Αθηνών
Πρόεδρος Κ.Ο. ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Τάσος Κουράκης
Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης
Ζ΄ Αντιπρόεδρος Βουλής

Παναγιώτης Λαφαζάνης
Β΄ Πειραιά
Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος

Θοδωρής Δρίτσας
Βουλευτής Πειραιά και Νησιών
Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος

Ευαγγελία Αμμανατίδου Πασχαλίδου
Βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης

Ηρώ Διώτη
Βουλευτής Λάρισας

Μιχάλης Κριτσωτάκης
Βουλευτής Ηρακλείου

Βασίλης Μουλόπουλος
Βουλευτής Επικρατείας

Δημήτρης Παπαδημούλης
Βουλευτής Β΄ Αθηνών

Από τα τηλεοπτικά σποτ της Διεθνούς Αμνηστίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Amnesty International Greece, http://www.youtube.com/amnestyinternational