Ρένα Δούρου

Του ΣΤΑΘΗ ΓΟΥΡΓΟΥΡΗ, «Ελεύθερο βήμα», Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Μαΐου 2010

Σε κείμενο που είχα γράψει μετά τις καταιγιστικές φωτιές στην Ηλεία («Οι εμπρηστές είμαστε εμείς» «Ελευθεροτυπία», 13-9-2007) είχα φτάσει στο συμπέρασμα ότι «ως κοινωνία έχουμε σαφείς τάσεις αυτοκτονίας» και ότι «αν συνεχίσουμε έτσι θα δολοφονήσουμε και τα παιδιά μας».

Το θεωρώ δυστυχία οι προβλέψεις αυτές να έχουν επαληθευτεί ήδη από τον Δεκέμβριο 2008 και να συνεχίζουμε ακάθεκτοι σε ακόμη μεγαλύτερα βάθη αυτοκαταστροφής. Συνέχεια…

Η επιστροφή των ιθαγενών
Του Σλάβοϊ Ζίζεκ, Η Εποχή, 14 Μαρτίου 2010

Κάτω από τον ιδεαλισμό και την πολιτική ορθότητα της ταινίας «Άβαταρ», η οποία ήταν στο επίκεντρο της τελετής των Όσκαρ την περασμένη Κυριακή, βρίσκονται σκληρές ρατσιστικές αποχρώσεις.
Το «Άβαταρ» του Τζέιμς Κάμερον λέει την ιστορία ενός πρώην πεζοναύτη με ειδικές ανάγκες, που τον στέλνουν από τη Γη με σκοπό να διεισδύσει σε μια φυλή ιθαγενών με μπλε επιδερμίδα σε έναν απόμακρο πλανήτη και να τους πείσει να αφήσουν τον εργοδότη του να σκάψει την πατρίδα τους για να αναζητήσει φυσικούς πόρους. Μέσω ενός σύνθετου βιολογικού χειρισμού, το μυαλό του ήρωα κερδίζει τον έλεγχο του ειδώλου του και έτσι παίρνει τη μορφή ιθαγενή.
Αυτοί οι ιθαγενείς είναι βαθιά πνευματικοί και ζούνε σε αρμονία με τη φύση (μπορούν να συνδέσουν ένα καλώδιο που κρέμεται από το σώμα τους στα άλογα και τα δέντρα για να επικοινωνήσουν μαζί τους). Προβλέψιμα, ο πεζοναύτης ερωτεύεται μια όμορφη ιθαγενή πριγκίπισσα και έτσι παίρνει το μέρος των ιθαγενών στη μάχη, βοηθώντας τους να διώξουν τους ανθρώπινους εισβολείς και να σώσουν τον πλανήτη τους. Στο τέλος της ταινίας, ο ήρωας μεταθέτει την ψυχή του από το ανάπηρο ανθρώπινο σώμα του στο σώμα του ιθαγενή, και κατά συνέπεια γίνεται ένας από αυτούς. Συνέχεια…