Ρένα Δούρου

Της Ελένης Καρασαββίδου

Η μητέρα του ήταν Εβραία κι ο πατέρας του Παλαιστίνιος-Χριστιανός. Τον λέγαν Mer Khamis. Στα κατεβάσματα μας στο Ισραήλ, τον γνωρίσαμε κι ως «Juliano», ψευδώνυμο ίσως κερδισμένο λόγω της εξωτερικής καλλονής του.
Σαν ποίημα η ζωή του. Δυο πόδια, δυο πλευρές, δυο πόνοι. Μία γη. Η γη της Βίβλου που τον γέννησε. Τα χώματα της Ναζαρέτ… Κι ένα «Δίκιο». Το ήξερε και δεν δίστασε να το «σηκώσει στον ώμο». Ακολουθώντας την πορεία ζωής της μητέρας του, της Άρνα, μιας εβραίας που δεν έπαψε ποτέ να παλεύει για τα δικαιώματα των Παλαιστίνιων συμπολιτών της.
Έγινε ηθοποιός για να μπορεί να αντανακλά σε μυριάδες αντικατοπτρισμούς τα θραύσματα του ίδιου πόνου που περιφέρεται, τυφλός μάντης, αιώνες πάνω στη γη, για να «διαπράττει» την ανόσια για κάθε εξουσία μεταφορά του «ένα βήμα μπροστά κι έξω απ’ τα σύνορα της ομάδας», μονίμως «πίσω» από δάκρυα και γέλια, πίσω από ονόματα και προσωπεία. Πίσω από λέξεις και σιωπές. «Συμπαντικός» με την έννοια του Ευριπίδη.
Ο Khamis ήξερε πως -παιδί «διττό» και παιδί «μόνο»- είχε να «διαπραγματευτεί» με το πιο σκληρό συλλογικό φαντασιακό ίσως του πλανήτη και να επανεφεύρει μια ταυτότητα μέσα από διαδικασίες που δεν αφορούσαν μόνο τον διάλογο με το ξένο, (που ήτανε «δικός» στην περίπτωση τη δική του) αλλά και τον «εσωτερικό» διάλογο με τον εαυτό, δηλαδή με το οικείο, το τόσο ανοίκειο στιγμές στιγμές με τις αξίες τις δικές του, με τις συμπαντικές αξίες του ανθρώπου. Γι’ αυτό πραγμάτωσε το επάγγελμά του «παιδαγωγικά», προσπαθώντας να παρέμβει στα «συστήματα λόγου» και (το κυριότερο…) «καθημερινότητας» που έχουν ευθεία αναφορά και επί-δραση στην λεγόμενη «πόλωση της κατασκευής». Είναι «έτσι» άλλωστε που η ζωή μετατρέπεται σε ακολουθία από μικρούς μα πολύτιμους Άθλους. Κι ας ελλοχεύει ο Γολγοθάς. Έτσι που ο λόγος μετατρέπεται σε κοινωνική δράση. Συνέχεια…

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, 3 Απριλίου 2011

Δεν έχει νόημα κάποιου είδους διεξοδική αντιπαράθεση με το κείμενο του Γ. Μαυρίκου (παρατίθεται στο τέλος αυτού του κειμένου) -το οποίο πάντως αποτελεί πολιτισμικό τεκμήριο της εποχής μας, τεκμήριο αγραμματοσύνης και αμετροέπειας-, γιατί οποιαδήποτε απόπειρα κριτικής του θα ισοδυναμούσε με το να κλέβει κανείς παπαδιαμαντικό ξωκλήσι. Άσε δε που μια στοιχειώδης αντιπαράθεση, σημείο προς σημείο, στα μάτια κάποιων αναγνωστών της Αυγής θα επιβεβαίωνε μακαρίως τη συντριπτική υπεροχή του δικού μας χώρου έναντι των «δογματικών».

Μόνο ένα γεγονός νομίζω πως έχει νόημα να σχολιαστεί, γιατί αναπαράγει ένα παλιό σκάνδαλο, το οποίο όμως έχει πολύχρονη διάρκεια και ευρύτερες διαστάσεις. Αναφέρομαι στην καταληκτήρια αναφορά στην περισπούδαστη μελέτη του Ζαχαριάδη «Ο αληθινός Παλαμάς», σε συνδυασμό με μια άλλη κορώνα του κειμένου του Γ. Μαυρίκου: «Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου, το δικό μας κίνημα έχει αναδείξει και έχει συμπορευτεί με αληθινούς γίγαντες της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας σε όλους τους τομείς των Γραμμάτων και των Τεχνών, με κορυφαίους διανοητές. Σπουδαίους ανθρώπους που έθεσαν τη μοναδική τους ‘πένα’, την Τέχνη τους, στην υπηρεσία των λαϊκών αγώνων και του Κόμματος. Χρειάζεται σεβασμός στους δικούς μας ‘άγιους’, που άγιασαν με τη στάση ζωής τους και το έργο τους τους αγιασμένους αγώνες του λαού μας». Συνέχεια…

De Philippe Bilger, Marianne, Mardi 18 Janvier 2011
http://www.marianne2.fr

La complaisance du gouvernement français envers le régime de Ben Ali jusqu’aux derniers jours de son règne est choquante, estime Philippe Bilger. Mais il est tout aussi choquant de voir que mis devant le fait accompli de la fuite de l’ancien président, la France a fait volte-face, non pas par éthique mais par nécessité.

Pourquoi la joie n’est-elle jamais sans mélange ?

La révolte populaire en Tunisie, en moins d’un mois, a fait « tomber » le président Ben Ali qui s’est réfugié, après avoir pris la fuite avec son épouse, en Arabie Saoudite. Les victimes ont été nombreuses, plus d’une centaine de morts tués par le tir de balles réelles. Le dictateur qui a dominé sans partage ce pays durant plus de 20 ans a été renversé par une fronde devenue révolution dont il n’a pas su prendre la mesure, tant il est vrai que le pouvoir absolu aveugle ceux qu’il veut perdre. Il n’est plus rien sauf pour Kadhafi (Le Post). La Tunisie, mise en coupe réglée tant sur le plan politique qu’économique et financier par le président, son épouse et la famille de celle-ci, connaît actuellement des désordres, des pillages, des violences, des exactions, une atmosphère incertaine et insaisissable quoique rassurante constitutionnellement. Συνέχεια…

Του Κώστα Βούλγαρη, Αναγνώσεις, Η Αυγή της Κυριακής, 2 Ιανουαρίου 2011

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΥΡΑΣ, Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι κι ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει, εκδόσεις Ιδιομορφή, σελ. 144 (μαζί και το DVD της ταινίας)

Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει το σενάριο και τα συνοδευτικά τής περιπέτειας της «πρόσληψης» της ταινίας την εποχή της πρώτης προβολής της (1977), αλλά και τα τεκμήρια του σκανδάλου που δημιουργήθηκε το 1984, όταν η ταινία μισο-προβλήθηκε στην ΕΡΤ (δηλαδή κόπηκε στον αέρα, μετά από 20 λεπτά προβολής…), δημιουργώντας ένα μεγάλο σκάνδαλο, που δεν περιορίστηκε στο χώρο της τηλεόρασης και του «πολιτισμού» (παραιτήθηκε ο πρόεδρος της ΕΡΤ κ. Αποστολόπουλος –μετέπειτα ιδρυτής του Ιατρικού Κέντρου- κ.λπ…), αλλά πήρε ακόμη και πολιτικές διαστάσεις, αφού από κάποιους θεωρήθηκε πως η προβολή της ταινίας, ακριβώς εκείνο το βράδυ του 1984, ήταν «στημένη», ώστε να ξεσπάσει σκάνδαλο και έτσι να περάσει σε δεύτερο πλάνο η θριαμβική περιοδεία του Ανδρέα Παπανδρέου στη λεβεντογέννα Κρήτη, καθώς και η άφιξη, την επομένη, του προέδρου Μιτεράν… Συνέχεια…

Του Κώστα Καναβούρη, Η Αυγή της Κυριακής, 2 Ιανουαρίου 2011

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, μόνο ένα πράγμα μπορούμε να ευχηθούμε για την καινούργια χρονιά: Καλό κουράγιο. Να το ευχηθούμε με όλη μας τη δύναμη και στον εαυτό μας και σε όλους τους άλλους. Ή μάλλον καλύτερα θα ήταν να μην το ευχηθούμε, αλλά να το υποσχεθούμε έτσι που το «καλό κουράγιο» να μην είναι ευχή για υποταγή και μοιρολατρία στη λαίλαπα που είναι ήδη εδώ και θα χειροτερέψει στη διάρκεια της καινούργιας χρονιάς. Να είναι υπόσχεση έγερσης. Να έχουμε το κουράγιο που χρειάζεται (και χρειάζεται πολύ) για να μην αφήσουμε να συνεχιστεί η λεηλασία της ζωής μας. Να μην αφήσουμε -κάπου στο μέλλον- να έχει ήδη λεηλατηθεί η ζωή των παιδιών μας, να έχουν ήδη ματαιωθεί τα όνειρά τους, να έχουν ήδη εξαερωθεί όλα τους τα δικαιώματα στη ζωή, στην τιμή και στην υπόληψη, στην περηφάνεια και στην αξιοπρέπεια.

Αλίμονο αν πράξουμε ως χρεώστες στα δικά τους κέρδη, αποδεχόμενοι ότι ο προορισμός μας είναι να είμαστε το κέρδος τους και ότι φταίμε κάθε φορά που δεν αποδίδουμε ως μονάδα μεγιστοποίησης του κέρδους. Συνέχεια…

Του Μάκη Καβουριάρη, Η Αυγή της Κυριακής, 26 Δεκεμβρίου 2010

Δύσκολα θα περάσουν τα φετινά Χριστούγεννα για πολλές χιλιάδες νοικοκυριά. Αυτές τις μέρες που θα έπρεπε να είναι μέρες χαράς και ελπίδας. Τα επόμενα δε χρόνια η καθημερινότητα μεγάλων κατηγοριών του πληθυσμού θα γίνει ακόμα δυσκολότερη. Το διάγγελμα του πρωθυπουργού για το νέο έτος θα θυμίσει το ανέκδοτο της κακής και της καλής είδησης για την επόμενη χρονιά, η οποία «δυστυχώς θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη», αλλά «ευτυχώς θα είναι καλύτερη από αυτήν που πρόκειται να ακολουθήσει». Γιατί η κατάσταση στην οποία θα οδηγήσει ο προϋπολογισμός του 2011, που ψηφίστηκε την προηγούμενη Τετάρτη, θα έχει τραγικές συνέπειες για τη ζωή πολλών ανθρώπων. Όλα δε δείχνουν ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια. Η αύξηση του ΑΕΠ, έστω και κατά 1,1% για το 2012, μόνο ως ευχή μπορεί να προβλεφθεί, δεδομένης της συνέχισης της μείωσης των δημοσίων δαπανών και των επενδύσεων, της χαμηλής δανειοληπτικής ικανότητας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών και της δραματικής αύξησης της ανεργίας. Συνέχεια…