Ρένα Δούρου

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, «Αναγνώσεις», 12 Ιουνίου 2011

Το αίτημα για μια νέα λαϊκότητα
Η αγανάκτηση στις πλατείες της Ευρώπης

Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοσμοείδωλο διαμόρφωσε μια αποδεκτή ταυτότητα, για τα εκατομμύρια λαϊκών ανθρώπων που έβγαιναν καθημαγμένοι απ’ τον πόλεμο, συνιστούσε μια πειστική αφήγηση, στη βάση της προόδου, που επικυρώθηκε, αν και ως δυναμική ελέγχθηκε πολιτικά, από το «κοινωνικό συμβόλαιο» της σοσιαλδημοκρατίας. Όμως, μέσα σε αυτό το κοσμοείδωλο, μέσα σε αυτή την αφήγηση, κανένας δεν ντρεπόταν που ήταν φτωχός – όλοι πίστευαν πως θα βελτιώσουν τη ζωή τους.
Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο κατέρρευσε απολύτως με την οικονομική κρίση, που ήρθε να επικυρώσει δραματικά το τέλος της μεταπολεμικής εποχής, τέλος που είχε επέλθει, τόσο ιδεολογικά όσο και γεωπολιτικά, με την πτώση του Τείχους, το 1989. Στα εικοσιδύο αυτά χρόνια, με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, υπήρξε μια τεράστια αλλαγή: όποιος ήταν φτωχός έπρεπε να νιώθει, και ένιωθε, ένοχος (και ξόδευε δανεικά λεφτά, για να κρύψει την ενοχή του). Με αυτή την έννοια, η σημερινή κρίση είναι πρώτα απ’ όλα κρίση αξιών. Συνέχεια…

Του Λευτέρη Κουσούλη, Δημοσιεύθηκε στο Λέγειν και Πράττειν, 1 Ιουνίου 2011

Στην ανθρώπινη ιστορία το ερώτημα είναι διαρκές. Εναντίωση ή συμμόρφωση; Εναντίωση ή συμμόρφωση απέναντι στην εξουσία;

Το ερώτημα γίνεται πιο επιτακτικό και η απάντηση πιο δύσκολη όταν η εξουσία κάνει τη συμμόρφωση να φαίνεται ότι πηγάζει από την ανάγκη. Ότι δηλαδή ο λόγος της εξουσίας είναι ο λόγος της ανάγκης, αναπόφευκτης και αναπόδραστης. Είναι σαν να λέει: «δεν ευθύνομαι εγώ αλλά οι συνθήκες, δεν οδηγώ εγώ τα πράγματα αλλά η ανάγκη. Συνεπώς συμμορφωθείτε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Οι αγανακτισμένοι στις πλατείες – λίγοι, πολλοί και ακόμη περισσότεροι – αναζητούν τον αντίθετο δρόμο. Φαίνεται να επιλέγουν την εναντίωση. Γι’ αυτό και το φαινόμενο έχει την ιδιαίτερη αξία του.

Αν δεχθούμε ότι η ανάγκη κινεί την ιστορία, η εναντίωση στην ανάγκη είναι προϋπόθεση ελευθερίας.

Με αυτή την έννοια η κατάληψη των πλατειών είναι πράξη πολιτική. Ουσιαστικά πολιτική. Η συζήτηση για το πού οδηγεί, αν μπορεί να έχει αποτέλεσμα, αν περικλείει κινδύνους είναι της επόμενης φάσης.

http://www.legeinandprattein.gr/arthra65.htm

Συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής, 22 Μαΐου 2011

«Η αναδιάρθρωση δεν είναι λύση, αλλά δεν υπάρχει λύση χωρίς αυτήν», επισημαίνει στον «ΤτΚ» ο πρώην βουλευτής του ΣΥΝ και οικονομολόγος Γιάννης Δραγασάκης. Οσον αφορά στην κυβερνητική πολιτική, τονίζει ότι «κανείς δεν δικαιούται να εφαρμόζει μια καταστροφική πολιτική».

Τα νέα σκληρά μέτρα και το «νέο Μνημόνιο» σηματοδοτούν χρεοκοπία της πολιτικής του Μνημονίου;
Ασφαλώς. Μόνο που τώρα επιβεβαιώθηκε κάτι που θα έπρεπε να ήταν ήδη γνωστό: Οι κρίσεις χρέους δεν αντιμετωπίζονται με πολιτικές ύφεσης και λιτότητας. Η λογική του Μνημονίου είχε ήδη χρεοκοπήσει στη Λατινική Αμερική, σε χώρες της ΝΑ Ασίας, στη Βαλτική και σε άλλες.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν έχει αποδειχτεί πως το Μνημόνιο «δεν βγαίνει», με δεδομένο ότι ούτε το Δημόσιο έχει μειωθεί ούτε μεταρρυθμίσεις έγιναν. Αυτό έχει στοιχεία λογικής;
Αυτή είναι η σκληρή νεοφιλελεύθερη άποψη και η επιδίωξη του χρηματιστικού κεφαλαίου. Οι φορείς των απόψεων αυτών δεν ενδιαφέρονται πράγματι για την αντιμετώπιση του χρέους, αλλά, με μοχλό πίεσης αυτό, θέλουν να επιβληθεί ένας άγριος τριτοκοσμικός θατσερισμός. Συνέχεια…

Του Γιώργου Κόρρα*, Δημοσιεύθηκε στην σελίδα του «Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών» στο Facebook

Μένω σε μια «υποβαθμισμένη» περιοχή της Αθήνας, στην Πλατεία Αττικής, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, όπου το 40% των ενοίκων είναι μετανάστες ή πρόσφυγες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Τρεις φορές μέσα σ’ ένα εξάμηνο έχει κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα, ίσως και η ζωή μου. Όχι όμως από τους μετανάστες, αλλά από Έλληνες χρυσαυγίτες ή άλλα φασιστοειδή, που αποφάσισαν, πριν από περίπου ένα χρόνο, να καθαρίσουν τη γειτονιά μου από τη βρώμα των ξένων.

Με τους μετανάστες οι δικές μου σχέσεις είναι άριστες. Έχω μια καλημέρα για όλους (πολλές φορές μάλιστα στη γλώσσα τους) και εισπράττω καθημερινά τη δική τους, μαζί με ένα χαμόγελο. Γι’ αυτούς έχω «πρόσωπο», «ταυτότητα», δεν είμαι ο «άλλος», ο «ξένος». Κι έχω μπει στην καθημερινότητά τους, τους βοηθάω όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ελληνική γλώσσα ή με την ελληνική γραφειοκρατία. Κι είναι οι καλύτεροι φίλοι μου. Πριν από δύο χρόνια μάλιστα με φιλοξένησαν επί δύο εβδομάδες στα χωριά τους στο Μπαγκλαντές κι έτρεχαν ποιος θα με περιποιηθεί καλύτερα. Συνέχεια…

Της Ελένης Καρασαββίδου

Η μητέρα του ήταν Εβραία κι ο πατέρας του Παλαιστίνιος-Χριστιανός. Τον λέγαν Mer Khamis. Στα κατεβάσματα μας στο Ισραήλ, τον γνωρίσαμε κι ως «Juliano», ψευδώνυμο ίσως κερδισμένο λόγω της εξωτερικής καλλονής του.
Σαν ποίημα η ζωή του. Δυο πόδια, δυο πλευρές, δυο πόνοι. Μία γη. Η γη της Βίβλου που τον γέννησε. Τα χώματα της Ναζαρέτ… Κι ένα «Δίκιο». Το ήξερε και δεν δίστασε να το «σηκώσει στον ώμο». Ακολουθώντας την πορεία ζωής της μητέρας του, της Άρνα, μιας εβραίας που δεν έπαψε ποτέ να παλεύει για τα δικαιώματα των Παλαιστίνιων συμπολιτών της.
Έγινε ηθοποιός για να μπορεί να αντανακλά σε μυριάδες αντικατοπτρισμούς τα θραύσματα του ίδιου πόνου που περιφέρεται, τυφλός μάντης, αιώνες πάνω στη γη, για να «διαπράττει» την ανόσια για κάθε εξουσία μεταφορά του «ένα βήμα μπροστά κι έξω απ’ τα σύνορα της ομάδας», μονίμως «πίσω» από δάκρυα και γέλια, πίσω από ονόματα και προσωπεία. Πίσω από λέξεις και σιωπές. «Συμπαντικός» με την έννοια του Ευριπίδη.
Ο Khamis ήξερε πως -παιδί «διττό» και παιδί «μόνο»- είχε να «διαπραγματευτεί» με το πιο σκληρό συλλογικό φαντασιακό ίσως του πλανήτη και να επανεφεύρει μια ταυτότητα μέσα από διαδικασίες που δεν αφορούσαν μόνο τον διάλογο με το ξένο, (που ήτανε «δικός» στην περίπτωση τη δική του) αλλά και τον «εσωτερικό» διάλογο με τον εαυτό, δηλαδή με το οικείο, το τόσο ανοίκειο στιγμές στιγμές με τις αξίες τις δικές του, με τις συμπαντικές αξίες του ανθρώπου. Γι’ αυτό πραγμάτωσε το επάγγελμά του «παιδαγωγικά», προσπαθώντας να παρέμβει στα «συστήματα λόγου» και (το κυριότερο…) «καθημερινότητας» που έχουν ευθεία αναφορά και επί-δραση στην λεγόμενη «πόλωση της κατασκευής». Είναι «έτσι» άλλωστε που η ζωή μετατρέπεται σε ακολουθία από μικρούς μα πολύτιμους Άθλους. Κι ας ελλοχεύει ο Γολγοθάς. Έτσι που ο λόγος μετατρέπεται σε κοινωνική δράση. Συνέχεια…