«Ο Σύριζα δεν είχε καμία θέση σε ένα τραπέζι με σημαδεμένη τράπουλα, όπου το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι πολίτες επιθυμούν να πεθάνουν από καρδιά ή από καρκίνο»

«Η έκκληση ενότητας αφορά και τους ψηφοφόρους της Ν.Δ.»

Άμεση προσφυγή στις κάλπες, «για να μπορέσουν επιτέλους να εκφράσουν τη γνώμη τους οι πολίτες, που επί δύο χρόνια και πλέον υφίστανται τις καταστροφικές συνέπειες της επιβολής μιας υφεσιακής πολιτικής», ζητά η Ρένα Δούρου, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ και υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής, με συνέντευξή της στη «metro». Η ίδια τονίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην ανάγκη συνεργασίας όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων της Αριστεράς.

Μόνη λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι ο λαϊκός ξεσηκωμός;

Η μόνη λύση στο κοινωνικό «Ολοκαύτωμα» στο οποίο μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια οι κ.κ. Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης είναι η άμεση προσφυγή στις κάλπες, για να μπορέσουν επιτέλους να εκφράσουν τη γνώμη τους οι πολίτες, που επί δύο χρόνια και πλέον υφίστανται τις καταστροφικές συνέπειες της επιβολής μιας υφεσιακής πολιτικής, που βαθαίνει την κοινωνική κρίση και εκτινάσσει το χρέος. Η αντίσταση των πολιτών στα σχέδια που, οποία ειρωνεία, παρουσιάζονται ως εθνική σωτηρία, ενώ μας σπρώχνουν βαθύτερα στη χρεοκοπία, αποτελεί σήμερα εθνικό καθήκον.

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι ανύπαρκτο;

Το σημερινό, πραγματικό και όχι εκβιαστικό, όπως εκείνα των κ.κ. Παπανδρέου και Παπαδήμου, δίλημμα είναι «χρεοκοπία», αν δεχθεί η εκτρωματική κυβέρνηση Παπαδήμου τη δανειακή σύμβαση, ή «σωτηρία», αν την απορρίψουμε και κινηθούμε σε εντελώς διαφορετική τροχιά. Όπως έκανε, για παράδειγμα, η Γερμανία μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν κήρυξε μορατόριουμ στο χρέος, διέγραψε μεγάλο μέρος του και χρηματοδότησε την ανάκαμψη μέσω ρητρών ανάπτυξης. Χρειάζεται ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, γι’ αυτό κι εμείς αγωνιζόμαστε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο με το κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Αρκετοί αναρωτιούνται γιατί λείπει η Αριστερά από το τραπέζι των πολιτικών αρχηγών.

Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε καμία θέση σε ένα τραπέζι με σημαδεμένη τράπουλα, όπου το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι πολίτες επιθυμούν να πεθάνουν από καρκίνο ή από καρδιά. Δεν λέμε «όχι» από στείρο αρνητισμό, αλλά πείτε μου τι και ποιος νομιμοποιεί τον κ. Παπαδήμο να διαπραγματεύεται στο όνομα των Ελλήνων πολιτών; Είναι θέμα ουσίας. Η συμμετοχή σε τέτοιου είδους τραπέζια προσχηματικών διαπραγματεύσεων χρησιμεύει ως άλλοθι για την επιβολή αποφάσεων που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, φτωχοποιούν τους πολίτες, υπονομεύουν το μέλλον μας για δεκαετίες. Σε τέτοιου είδους τραπέζια δεν έχει θέση η Αριστερά.

Επιμένετε στη συνεργασία με ΚΚΕ και ΔΗΜ.ΑΡ.;

Επιμένουμε στην ανάγκη, σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, να συνεργαστούν όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις της Αριστεράς, παραμερίζοντας τις όποιες – υπαρκτές, ουδείς το αρνείται – διαφορές. Σήμερα το διακύβευμα υπερτερεί όλων των επιμέρους διαφορών: Κρίνεται το μέλλον της κοινωνίας μας για τις επόμενες δεκαετίες. Το αν θα βρεθούμε αλυσοδεμένοι στο άρμα της ύφεσης, της λιτότητας, της ανεργίας, σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Να σημειώσω εδώ ότι η έκκληση ενότητας δεν αφορά αποκλειστικά στην Αριστερά. Γιατί τι μας χωρίζει από έναν νέο που είχε ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και σύντομα θα παίρνει ψίχουλα εξαιτίας της κωλοτούμπας του κ. Σαμαρά;

Ξένισε το γεγονός ότι χθες η συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών, Στ. Δήμα, κράτησε πάνω από τρεις ώρες.

Δεν θα έπρεπε να ξενίσει. Γιατί είναι γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει ανέκαθεν ιδιαίτερη έμφαση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, που δεν τα θεωρεί πολυτέλεια ή αντικείμενο των ελίτ. Για παράδειγμα, το πετρέλαιο δεν είναι αφηρημένο, έχει να κάνει με την καθημερινότητά μας. Ειδικά δε η τωρινή περίοδος χαρακτηρίζεται από σειρά εξελίξεων αναφορικά με το ζήτημα της ΠΓΔΜ, των εξελίξεων στη νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου, στο Κυπριακό, μετά τις πρόσφατες διαπραγματεύσεις στη Νέα Υόρκη, στη Μέση Ανατολή, με την ένταση στο Ιράν αλλά και τη Συρία. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε, ύστερα από πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, το θέμα των απορρήτων δαπανών του υπουργείου Εξωτερικών. Να σημειώσω ότι την ίδια στιγμή που οι διπλωμάτες μας επιτελούν λειτούργημα υπερβαίνοντας εαυτούς για να προσφέρουν στην πατρίδα μας, αναγκαζόμενοι να κάνουν περικοπές ύψους 60 εκατομμυρίων, οι απόρρητες δαπάνες αυξάνονται κατά 120 εκατομμύρια! Όπως τόνισε μετά τη συνάντηση ο Αλέξης Τσίπρας, πρέπει να μπει τέλος στο διαχρονικό καθεστώς αυθαιρεσίας και να υπάρξει ένα νέο θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης αυτών των δαπανών.

Αποσπάσματα συνέντευξης της Ρένας Δούρου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο Ράδιο 9 και στον δημοσιογράφο Θοδωρή Βγενή

Η κοινωνία μας φτωχοποιείται ραγδαία:

Η πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά, με τους ανθρώπους να στριμώχνονται στις πλατείες για λίγα λαχανικά και πατάτες, χθες στη Θεσσαλονίκη, προχθές στην πλατεία Συντάγματος – είναι αποκαλυπτική της σημερινής εξαθλίωσης της κοινωνίας μας, δεν είναι δηλαδή κάτι το υποκειμενικό, το τι σας λέω εγώ τώρα ή ο κ. Τσίπρας στη Βουλή. Η κοινωνία μας φτωχοποιείται με γρήγορους ρυθμούς. Τα μέτρα της Τρόικας, του πρώτου μνημονίου και τα επερχόμενα τώρα, έχουν οδηγήσει στη χρεοκοπία της κοινωνίας και απειλούν να μονιμοποιήσουν αυτή την κατάσταση για τα επόμενα χρόνια.

Προτείνουμε το μοντέλο της Γερμανίας μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο:

Εμείς λέμε δύο απλά πράγματα. Πρώτον, να μην πάρουμε τα χρήματα της νέας δανειακής σύμβασης γιατί ούτε ένα λεπτό από τα 130 δις δεν θα πάει στην πραγματική οικονομία, στην ανάπτυξη αλλά θα πάνε όλα για την αποπλήρωση των δανείων και τοκοχρεολυσίων και για τις τράπεζες. Ενώ την ίδια στιγμή διαλύονται τα ασφαλιστικά ταμεία, συρρικνώνονται μισθοί και συντάξεις, καταρρέουν τα νοσοκομεία του κ. Λοβέρδου και τα σχολεία της κ. Διαμαντοπούλου, εγκαταλείπεται η προστασία του περιβάλλοντος όπως καταγγέλλει το WWF, το οποίο, να σημειωθεί, εδώ και 15 χρόνια παρακολουθεί τη σοβαρή περιβαλλοντική επίπτωση των μέτρων του ΔΝΤ ανά τον κόσμο.

Δεύτερον, προτείνουμε συγκεκριμένα να ακολουθήσουμε την επιτυχημένη, όπως αποδείχθηκε, πολιτική της Γερμανίας μετά από τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Δηλαδή μορατόριουμ, δηλαδή αναστολή του χρέους για τρία χρόνια, διαγραφή του χρέους και χρηματοδότηση της ανάκαμψης. Στην περίπτωση της Γερμανίας διαγράφηκε το 50% του χρέους της χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς καταστροφή, με ρήτρες ανάπτυξης έτσι ώστε να αποπληρώνει με χαμηλά επιτόκια αν έχει ανάπτυξη. Γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και με εμάς; Γιατί πρέπει να πέσει η κοινωνία μας στον καιάδα; Να γίνουμε νεόφτωχοι και νεοάστεγοι; Το μόνο που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση. Αυτό ακριβώς που δεν έχουν οι κκ Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου βάζει κόκκινες γραμμές με… συμπαθητική μελάνη:

Το πρόβλημα με την κυβέρνηση του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου είναι ότι τελικά τις όποιες κόκκινες γραμμές τις βάζει με… συμπαθητική μελάνη. Ξέρετε την αόρατη μελάνη. Το χαρακτηριστικό της, έκανε ξέρετε θραύση στους κατασκοπικούς κύκλους την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, είναι ότι εμφανίζονται τα γράμματα μετά από μια συγκεκριμένη επεξεργασία, με θερμότητα ή άλλα μέσα. Στην περίπτωση της δοτής, εκτρωματικής κυβέρνησής μας, τι εμφανίζεται; Ότι μετά από την… επεξεργασία, δηλαδή τις επαφές δηλαδή των κκ Παπαδήμου και Βενιζέλου με τους υπαλληλίσκους της Τρόικας, δεν υπάρχει κανενός είδους διεκδίκηση από την ελληνική πλευρά. Μόνο αποδοχή των όρων της πλευράς των τροϊκανών. Και μάλιστα όρων που όσο πάνε και… φουσκώνουν. Χωρίς να υπάρχει κάποια ουσιαστική αντίδραση, διαπραγμάτευση από κυβερνητικής πλευράς. Το θέαμα δεν είναι μόνο θλιβερό. Είναι κοινωνικά επώδυνο και καταστροφικό. Οι έλληνες πολίτες ουσιαστικά βρίσκονται στο έλεος των γραφειοκρατών της Τρόικας, των οποίων οι συνταγές, σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν έχουν εφαρμοστεί, από τη Λατινική Αμερική ως την Ασία, έχουν αφήσει πίσω τους κοινωνίες σε κατάρρευση και ανθρώπους σε απόγνωση. Να σας πω μόνο χαρακτηριστικά ότι από όπου έχει περάσει το ΔΝΤ το προσδόκιμο ζωής έχει μειωθεί κατά 6 με 7 χρόνια…

Η Αριστερά σήμερα δεν έχει την πολυτέλεια των διαιρέσεων:

Δύο παρατηρήσεις. Πράγματι, τούτη τη συγκυρία, οι ευθύνες συνολικά της Αριστεράς είναι πολύ βαριές. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, απευθύνει συστηματικά στις άλλες αριστερές δυνάμεις, το ΚΚΕ και τη Δημοκρατική Αριστερά έκκληση ενότητας κατά των μνημονιακών πολιτικών. Ξέρουμε ότι μας χωρίζουνε πολλά και σοβαρά. Αλλά σήμερα τι ποιο σοβαρό από το να απαλλαγούμε από αυτές τις καταστροφικές πολιτικές; Αν περάσει δηλαδή η νέα δανειακή σύμβαση, οι επαχθείς της όροι θα μας αλυσοδέσουν στο άρμα της λιτότητας και της ύφεσης τουλάχιστον ως το… 2020 προκειμένου το χρέος μας να παραμείνει μη βιώσιμο, στα όρια του 2009, δηλαδή στο 120% του ΑΕΠ! Τα λέω τούτα για να γίνει αντιληπτό το βάρος της ευθύνης που φέρουν οι δυνάμεις εκείνες που αρνούνται την ενότητα κατά της λαίλαπας που βιώνουμε σήμερα. Με άλλα λόγια, η Αριστερά σήμερα δεν έχει την πολυτέλεια των διαιρέσεων. Διακυβεύεται το μέλλον μας για τις επόμενες δεκαετίες. Η Ιστορία θα καταγράψει τους απόντες στο ενωτικό κάλεσμα και η κοινωνία θα τους κρίνει σκληρά.

Δεύτερον, σε ό, τι αφορά στο ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώ ότι οι προτάσεις που καταθέτουμε, σε συνεργασία και με το κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποδεικνύουν με χειροπιαστό τρόπο, ότι είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών και τις προσδοκίες των πολιτών. Έχουμε και τις κατάλληλες προτάσεις αλλά και το κυριότερο, δηλαδή την πολιτική βούληση να τις εφαρμόσουμε. Προς όφελος της κοινωνίας και όχι των τραπεζών. Προς όφελος των πολιτών και όχι των αγορών. Υποστηρίζουμε το τέλος των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών. Υποστηρίζουμε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης, με έμφαση στην προστασία της εργασίας, έναν δυναμικό δημόσιο τομέα που να είναι παράγοντας ανάπτυξης, με αναδιανομή του πλούτου. Και θέλουμε και μπορούμε, με τη στήριξη των πολιτών, να κάνουμε την ανατροπή.

To Γραφείο Τύπου ΣΥΝ, 5/2/2011

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στον Μάνο Οικονομίδη για την ηλεκτρονική εφημερίδα Statesmen (http://www.statesmen.gr), 3 Φεβρουαρίου 2011

Προφανώς και αποτελεί κοινότυπη διατύπωση το συμπέρασμα ότι, στα χρόνια του Μνημονίου, της εθνικής απελπισίας και των αδιεξόδων, η ζωή όλων μας άλλαξε. Λιγότερο ή περισσότερο. Έτσι άλλαξε και η πολιτική. Τόσο ως ιδεολογική αφετηρία και προσέγγιση, όσο και ως μεθοδολογικό εργαλείο ανάλυσης της πραγματικότητας και περιγραφής του μέλλοντος.

Σε αυτήν ακριβώς τη νέα εθνική πραγματικότητα, η Αριστερά κολυμπάει σε άγνωστα, μέχρι πρότινος, νερά. Ευημερεί στις δημοσκοπήσεις, σε σημείο που αν κάποιος επιχειρήσει μια αυθαίρετη πρόσθεση ποσοστών, η οποία φυσικά δεν έχει πραγματικό, αλλά ούτε και πολιτικό αντίκρισμα, θα δει την Ενωμένη Αριστερά σε ρόλο Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της επόμενης Βουλής, πίσω από τη Νέα Δημοκρατία και μπροστά από το ΠΑΣΟΚ.

Η Αριστερά λοιπόν, εκ των πραγμάτων υποχρεούται να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της ρητορικής της, από την «αντίσταση και πάλη», στη διατύπωση αξιόπιστων εναλλακτικών προτάσεων διακυβέρνησης. Ή… συγκυβέρνησης.

Η Ρένα Δούρου, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής του Συνασπισμού, η οποία δραστηριοποιείται και ως σύμβουλος εκδόσεων, καταγράφει στο Statesmen τις θέσεις μιας Αριστεράς που θέλει να δει πιο μακριά από το μέλλον.

- Ο Όσκαρ Λαφοντέν είχε υποστηρίξει ότι η καρδιά χτυπάει Αριστερά. Με την πάροδο των ετών, πόσο απομακρύνθηκε η Ευρώπη από τη συνεπή διεκδίκηση της διαμόρφωσης μιας Ένωσης αλληλεγγύης και σύνθεσης, που να αγκαλιάζει τους πολίτες της, αντί να αναζητεί την κρυμμένη πίσω από απρόσωπους αριθμούς ευημερία;

«Δεν είμαι σίγουρη ότι υπήρξε ποτέ στην Ευρώπη μια τόσο ειδυλλιακή περίοδος, σαν κι αυτή που περιγράφετε. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι σε σχέση με τα πρώτα βήματα, σήμερα σημειώνεται σοβαρή οπισθοδρόμηση σε οικονομικό αλλά κυρίως σε πολιτικό επίπεδο. Που είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, που είναι το πνεύμα της συνεργασίας, της αλληλοστήριξης της εποχής του Ζαν Μονέ, του Ρομπέρ Σουμάν αλλά και πιο πρόσφατα, εκείνης του Ντελόρ, του Κολ ή του Μιτεράν; Αντιθέτως, εκείνο που επικρατεί σήμερα είναι το τιμωρητικό πνεύμα της κ. Μέρκελ που εμμένει σε μια γερμανική Ευρώπη και όχι σε μια ευρωπαϊκή Γερμανία. Ο Όσκαρ Λαφοντέν, που γνωρίζει σε βάθος το γερμανικό μοντέλο το οποίο στηρίζεται στην χρόνια καθήλωση των μισθών, έχει επαναλάβει πολλές φορές ότι είναι μέγα λάθος η εξαγωγή του γιατί αποτελεί «δηλητήριο» για την Ευρώπη».

- Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, η Ελλάδα βρέθηκε και πάλι στο περιθώριο. Σαν να είναι το άτακτο παιδί, που το μαλώνουν όλοι. Το πρόβλημα όμως δεν έχει προ πολλού υπερβεί τα στενά όρια της Ελλάδας; Μήπως θα έπρεπε να «μαλώνουν» οι Ευρωπαίοι τις δικές τους αδιέξοδες πολιτικές πρακτικές και στοχεύσεις;

«Το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν αμιγώς ελληνικό, όπως ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι κκ Παπανδρέου, Πάγκαλος, Παπακωνσταντίνου, όταν περιφέρονταν στα διεθνή φόρα, διασύροντας την Ελλάδα, λέγοντας ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, σπάταλοι, κοκ. Αντιθέτως, εμείς, στον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς από την αρχή λέγαμε ότι η κρίση που έπληξε την χώρα μας είναι δομική, συστημική και ότι αφορά συνολικά τον τρόπο που έχει στηθεί η ευρωοικοδόμηση. Ότι έχει δηλαδή στηθεί στις λάθος βάσεις του Συμφώνου Σταθερότητας – που μόνο σταθερότητα αποδεικνύεται ότι δεν προσφέρει. Όλα αυτά τα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας, περί πληθωρισμού στο 3%, χρέους στο 60% του ΑΕΠ, ελλείμματος στο 3%, τα οποία πλέον αυστηροποιούνται με το πρόσφατο Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας, καθώς θα έχουμε και σχεδόν αυτόματες κυρώσεις καθώς και εγγραφή στα Συντάγματα της υποχρέωσης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, δείχνουν ότι η σημερινή Ευρώπη βαδίζει ολοταχώς προς τον γκρεμό. Τη διάλυση της ευρωζώνης αλλά, και τούτο είναι το κυριότερο, τη φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, το τέλος του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου».

- Το Μνημόνιο υπήρξε αναγκαίο κακό; Και αν ναι, που δίνετε την έμφαση; Στο «αναγκαίο» ή στο «κακό»;

«Το πρώτο μνημόνιο, γιατί, ας μη ξεχνάμε ότι μας έρχεται και δεύτερο, με τη νέα δανειακή σύμβαση, το οποίο θα είναι τρισχειρότερο, δεν ήταν καθόλου αναγκαίο ενώ προσέφερε κάκιστες υπηρεσίες. Ως αναγκαίο μας το παρουσίασε ο κ. Παπανδρέου, που εκβιαστικά πέρασε από το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» στο «μνημόνιο ή χρεοκοπία» ενώ ο κ. Πάγκαλος παρατηρούσε ότι το μνημόνιο είναι «ευλογία»! Το πόσο ευλογία ήταν το ζούμε όλοι μας καθημερινά, με τα παιδιά να λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, τους άστεγους να πολλαπλασιάζονται στους δρόμους της Αθήνας, τον έναν στους δύο νέους να είναι άνεργος. Τελικά υποστήκαμε και το μνημόνιο και τη χρεοκοπία. Και είμαστε ακόμη στην αρχή του κακού…».

- Ποια λογική υπαγορεύει την επιμονή της τρόικας στην υλοποίηση μέτρων που, τόσο αποσπασματικά, όσο και σαν γενικό πλαίσιο, στερούνται αναπτυξιακού προσανατολισμού; Βαθαίνουν την ύφεση, αντί να λειτουργούν ως φρένο;

«Πρόκειται για τη λογική της τυφλής εφαρμογής ενός μοντέλου, που από την Αργεντινή ως την Ασία, έχει αποδειχθεί λάθος και καταστροφικό για τις κοινωνίες. Το μοντέλο του ΔΝΤ, στο οποίο συμφωνούν ΕΚΤ και Κομισιόν, με τις ευλογίες της Γερμανίας, δίνει έμφαση στο χρέος και τη δημοσιονομική αυστηρότητα, σαν να ήσαν αυτά τα βασικά προβλήματα και όχι στην ανάπτυξη, την απασχόληση και την αλληλεγγύη. Αυτή η εμμονή δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, σχετίζεται με τη λειτουργία γενικότερα του οικονομικού συστήματος, των χρηματοπιστωτικών αγορών, των τραπεζών. Και η σημερινή Ευρώπη έχει σαφέστατα κάνει την επιλογή της: έχει επιλέξει συνειδητά να είναι στο πλευρό των τραπεζιτών, των αγορών, των κερδοσκόπων και όχι των πολιτών και των κοινωνιών».

- Ο Μαχάτμα Γκάντι συνήθιζε να λέει ότι «πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε». Το ερώτημα με την Ελλάδα του 2012 είναι αν πράγματι θέλουμε να αλλάξουμε; Και αν θέλουμε να αλλάξουμε, ποια είναι η μεθοδολογία, από τη στιγμή που το Μνημόνιο αποδείχτηκε η λάθος απάντηση;

«Οι τεράστιες και ιστορικές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησής του καθώς και εκείνες της σημερινής, του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού, κ. Λ. Παπαδήμου, που στηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ, είναι ότι «κατάφεραν» να ταυτιστεί η ζωτικής σημασίας ανάγκη για αλλαγή στη χώρα μας, με τα εκτρωματικά μέτρα που συνεπάγεται το πρώτο αλλά και το επερχόμενο μνημόνιο. Μέτρα που έχουν ήδη οδηγήσει στην απόγνωση και την καταστροφή χιλιάδες νοικοκυριά, στην ανεργία τους μισούς και πλέον νέους, στη φτώχεια και την εξαθλίωση όλο και περισσότερους πολίτες.

Ωστόσο αλλαγή χρειάζεται. Όχι όμως στην κατεύθυνση που υποδεικνύουν οι κκ Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης.

Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται στροφή 180 μοιρών. Στην κατεύθυνση όμως όχι της λιτότητας και των περικοπών δημοσίων δαπανών, όπως γίνεται εδώ και πάνω από δύο χρόνια, αλλά σε εκείνη των δημοσίων επενδύσεων, της παροχής κοινωνικών υπηρεσιών από ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό δημόσιο τομέα, απαλλαγμένο από τη διαφθορά και τα πελατειακά φαινόμενα που καλλιέργησαν συστηματικά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ από τη μεταπολίτευση ως σήμερα.

Με λίγα λόγια χρειαζόμαστε ένα εντελώς διαφορετικό από το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης με έμφαση στην προστασία της εργασίας, έναν δυναμικό δημόσιο τομέα παράγοντα ανάπτυξης και αναδιανομή του πλούτου. Απαραίτητη είναι όμως η πολιτική βούληση. Γιατί, για παράδειγμα, τι εμπόδισε τόσες δεκαετίες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να συντάξουν περιουσιολόγιο, αν όχι τα πελατειακά συμφέροντα που και τα δύο εξυπηρετούν;».

- Κρίνοντας από τη συνολική πολιτική στάση της Γερμανίας, μάλλον ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, αν ζούσε στις μέρες μας, δεν θα δήλωνε με τόση περηφάνια ότι «είμαστε όλοι Βερολινέζοι»;

«Η συγκεκριμένη φράση εκφωνήθηκε σε μια περίοδο όπου κορυφωνόταν ο ανταγωνισμός ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης, στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. Τότε η Δυτική Γερμανία αποτελούσε ζωτικό σύμμαχο των ΗΠΑ, καθώς φιλοξενούσε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός της. Η ειρωνεία είναι ότι σήμερα, στο πλαίσιο του οικονομικού πολέμου που βιώνουμε, η Γερμανία έχει… αυτονομηθεί και προωθεί ανελαστικές πολιτικές που εμμένουν, για παράδειγμα, στο να μην λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως έσχατος δανειστής των κρατών, όπως της ζητά να κάνει η Ουάσινγκτον. Σήμερα, με άλλα λόγια, το Βερολίνο μοιάζει περισσότερο ιδεοληπτικό, εγωκεντρικό, αρνούμενο να διαφυλάξει τα χαρακτηριστικά εκείνα που συνιστούσαν ως πρόσφατα το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Και δεν είναι τυχαίο ότι πρώην καγκελάριοι, όπως οι Σμιτ και Κολ, σοσιαλδημοκράτης και χριστιανοδημοκράτης αντίστοιχα, έχουν επικρίνει σκληρά την ευρωπαϊκή πολιτική της κ. Μέρκελ, επιρρίπτοντας της τις ευθύνες για το βάθεμα της κρίσης…».

- Στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, η Αριστερά ευημερεί, τουλάχιστον δημοσκοπικά. Από τον «άλλο πόλο», εξελίσσεται σε δυνητικό διαχειριστή της εξουσίας. Πόσο έτοιμη είναι η Αριστερά να… κατέβει από το βουνό;

«Εκείνο που μας ενδιαφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις αλλά να μπορέσει να βγει η κοινωνία μας από τον καιάδα που την έχουν ρίξει οι πολιτικές των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου. Για το σκοπό αυτό, τόσο στη δική μας Βουλή όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω του κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς έχουμε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις και αναλάβει πρωτοβουλίες, και για τη διέξοδο στην Ελλάδα αλλά και τον απεγκλωβισμό της κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γιατί όπως επαναλαμβάνουμε εδώ και 24 μήνες, το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό. Και σε αυτό το επίπεδο θα επιλυθεί.

Θέλω να πω δηλαδή ότι πλέον οι προτάσεις και οι πρωτοβουλίες μας αποδεικνύουν ακόμη και στους κακόπιστους που πιπιλάνε την γνωστή καραμέλα έλλειψης προτάσεων από την Αριστερά, ότι δεν πρόκειται για συνθήματα αλλά για ρεαλιστικές κατευθύνσεις που μπορούν να καταστήσουν τη χώρα μας αφετηρία για ευρύτερες αλλαγές στην Ευρώπη».

- Θα ζήσουν οι δικές μας γενιές τη ρεβάνς της Αριστεράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ; Θα δούμε το 1981 αντεστραμμένο, με την Αριστερά να απαλλοτριώνει την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, όπως έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΚΚΕ, στα χρόνια της Αλλαγής;

«Στις κρίσιμες και δραματικές ώρες που βιώνει η κοινωνία μας, δεν έχουν θέση ρεβανσιστικές τάσεις. Το ζητούμενο, το επείγον σήμερα είναι η αναστροφή της πορείας μέσα από την άμεση διενέργεια εκλογών. Σήμερα η σύνθεση της Βουλής βρίσκεται σε καταφανή αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα, όπως αυτό αποτυπώνεται συστηματικά σε όλες τις δημοσκοπήσεις. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν εκφράζουν πλέον ούτε το… 1/5 των πολιτών… Παρόλα αυτά, από τη μια στο ΠΑΣΟΚ ασχολούνται με τη διαδοχή του κ. Παπανδρέου και από την άλλη η ΝΔ συνεχίζει τη σχιζοφρενική πολιτική της άσκησης συγκυβέρνησης και αντιπολίτευσης μαζί! Παράλληλα, μαζί με τον κ. Καρατζαφέρη ετοιμάζονται να δώσουν το «πράσινο φως» στα αποτελέσματα της δήθεν διαπραγμάτευσης που έκανε ο κ. Παπαδήμος και θα δώσουν τη χαριστική βολή στην κοινωνία μας για τις ερχόμενες δεκαετίες…»

- Η Αριστερά όμως ακριβώς στην κρίσιμη τούτη περίοδο εμφανίζεται κατακερματισμένη…

«Πράγματι. Οι ευθύνες των ηγεσιών της Αριστεράς είναι σήμερα ιστορικές. Η πρόταση που έχει απευθύνει ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, για αντιμνημονιακό μέτωπο παραμένει περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Ο ιστορικός ηγέτης της ιταλικής Αριστεράς, Πιέτρο Ινγκράο έχει άλλωστε επισημάνει ότι η «αγανάκτηση δεν αρκεί», κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβουμε κοινές πρωτοβουλίες προκειμένου αυτή η αγανάκτηση να αρθρωθεί σε σαφή πολιτικά προτάγματα και διεκδικήσεις. Και αυτό μπορεί να γίνει πολύ αποτελεσματικότερα από μια ενωμένη Αριστερά. Οι ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΔΗΜΑΡ, που απορρίπτουν την πρόταση ενότητας χωρίς σοβαρά επιχειρήματα, είναι εκτεθειμένες όχι απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά στην ελληνική κοινωνία».

- Κλείνοντας τα μάτια και ατενίζοντας την Ελλάδα του μέλλοντός μας, η Ρένα Δούρου βλέπει…

«Θα ήθελε να δει μια κοινωνία να αναπτύσσεται, να ευημερεί, τους νέους να βρίσκουν δουλειά και να μην είναι αναγκασμένοι να ξενιτεύονται, τις νέες μητέρες να μπορούν να αφήσουν τα παιδιά τους στους βρεφονηπιακούς σταθμούς για να πάνε στη δουλειά τους, τα παιδιά να πηγαίνουν χορτασμένα στο σχολείο, τους μαθητές να διαβάζουν τα μαθήματά τους από βιβλία και όχι να ψάχνουν… cd, στις γωνιές των δρόμων της Αθήνας να μην βρίσκονται νεοάστεγοι. Φοβάμαι ωστόσο ότι πρόκειται για όνειρο. Το μέλλον που μας ετοιμάζουν, αν δεν υπάρξει ανατροπή, είναι σκοτεινό και τραγικό».

Αποσπάσματα συνέντευξης Ρένας Δούρου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας, υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής Συνασπισμού, στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο», στους δημοσιογράφους Δ. Κουκλουμπέρη και Κ. Σαββόπουλο:

• Για τα γερμανικά σχέδια εκ νέου περιστολής της εθνικής κυριαρχίας μέσω αυξημένου δημοσιονομικού ελέγχου:

Να θυμηθούμε καταρχήν την αντιμετώπιση εκείνων που μόλις πριν από λίγους μήνες έθεταν το θέμα επιτροπείας: τους κατηγορούσαν για κινδυνολογία και λαϊκισμό. Και το τελευταίο 24ωρο διαπιστώνουμε αμηχανία των δημοσιογράφων μεγάλων ΜΜΕ και υποβάθμιση στις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών. Παρά τις προσπάθειες του Βερολίνου χθες να υποβαθμίσει το θέμα, είναι βέβαιο ότι τέτοιες βλέψεις υφίστανται. Πρόκειται για αυτό που έχουμε, στο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΕΑ, επισημάνει εδώ και καιρό. Ότι δηλαδή πλέον στην κρίση την οικονομική επικάθεται και σοβαρή κρίση δημοκρατίας. Περιστέλλονται δικαιώματα των λαών, στην Ελλάδα και την Ιταλία ήλθαν στην εξουσία μη εκλεγμένοι πρωθυπουργοί, στην Ισπανία και την Πορτογαλία οι πολίτες ψήφισαν κόμματα που είχαν δεσμευθεί προεκλογικά ότι θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική λιτότητας… Τώρα έχουμε, αν τελικά επαληθευθούν οι σχεδιασμοί, άλλο ένα βήμα στην κατεύθυνση μείωσης της εθνικής κυριαρχίας. Σήμερα της Ελλάδας, αύριο άλλων δημοσιονομικά άτακτων χωρών. Θα έλεγα ότι μοιάζει με ένα κατήφορο που δεν έχει τέλος.
Απέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς γίνεται έτσι επιτακτική η ανάγκη οι κοινωνίες, οι λαοί να αντιδράσουν, να αγωνιστούν, να αντισταθούν, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο κατά της δημοκρατικής υποχώρησης. Η οποία δεν θα είναι συγκυριακή, υπονομεύει κεκτημένα δεκαετιών σε εθνικό επίπεδο αλλά και όσα είχαν κατακτηθεί με πολλούς αγώνες και σε ευρωπαϊκό. Οι λαοί και οι κοινωνίες θέλω να πιστεύω ότι δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη.

• Για το όψιμο και υποκριτικό ενδιαφέρον της ηγεσίας της Ε.Ε. για την απασχόληση και την ανάπτυξη κατά την αυριανή σύνοδο κορυφής που θα θεμελιώσει τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη λιτότητα:

Δεν πρόκειται απλά για αντίφαση αλλά για συνειδητή μεθόδευση αποπροσανατολισμού των ευρωπαίων πολιτών. Μετά από δεκάδες συνόδους κορυφής και Γιούρογκρουπ σε αυτούς τους 24 μήνες πρωτοφανούς κρίσης, την εβδομάδα που πέρασε η κ. Μέρκελ πέρασε σε μια επικοινωνιακή αντεπίθεση, βάζοντας για πρώτη φορά στα χείλη της τις λέξεις «ανάπτυξη» και «απασχόληση». Μεταξύ άλλων είπε ότι πρέπει να αλλάξει και το εργατικό δίκαιο πανευρωπαϊκά και μάλιστα προς όφελος των νέων ευρωπαίων. Η αυριανή σύνοδος στις Βρυξέλλες λοιπόν χρησιμοποιεί φραστικά τα θέματα της ανάπτυξης και της απασχόλησης αλλά απλά για επικοινωνιακούς λόγους. Χαρακτηριστικό μάλιστα της μικρής σημασίας που δίνεται στην ανάπτυξη και την απασχόληση είναι και το γεγονός ότι όσα μέτρα έχουν διαρρεύσει, δεν συνοδεύονται από τους ανάλογους πόρους ώστε να είμαστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται για κουβέντες του αέρα… Πρόκειται λοιπόν για τη χρυσόσκονη με την οποία οι Μέρκελ, Σαρκοζί και οι λοιποί ηγέτες της ΕΕ επιχειρούν να πασπαλίσουν τα πολύ σκληρά, για τους ευρωπαίους πολίτες, μέτρα που περιλαμβάνει το γερμανικής έμπνευσης δημοσιονομικό σύμφωνο. Ακριβώς οι λεπτομέρειες αυτού του συμφώνου της δρακόντειας δημοσιονομικής πειθαρχίας, με τις κυρώσεις, την επέμβαση στα εσωτερικά των χωρών αναφορικά με τους προϋπολογισμούς τους, θα συζητηθούν αύριο ενόψει της υπογραφής του συμφώνου στη σύνοδο που θα διεξαχθεί στις αρχές Μαρτίου.
Αυτό το διακρατικό σύμφωνο καταργεί κάθε μορφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και συνιστά ταφόπλακα στις διεκδικήσεις των λαών. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων διοργανώνει σήμερα στις Βρυξέλλες Ημέρα Δράσης κατά του συμφώνου που ενισχύει τη λιτότητα. Μάλιστα η γενική γραμματέας της Συνομοσπονδάις, Μπερναντέτ Σεγκόλ δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει μέτρα που δεν λειτουργούν, που βυθίζουν τις χώρες βαθύτερα στη κρίση και φτωχοποιούν όλο και περισσότερο κόσμο».
Να σας θυμίσω εδώ ότι οι άνεργοι στη χώρα μας πλησιάζουν πια το ένα εκατομμύριο, ότι στην Ισπανία έχουν περάσει τα πέντε εκατομμύρια και ότι στη Γαλλία πλησιάζουν τα τρία εκατομμύρια… Και βέβαια σε όλες τις χώρες εκείνοι που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία είναι οι νέοι. Και οι νέοι δεν έχουν τίποτε να περιμένουν από την αυριανή σύνοδο.

• Για την υποκριτική απόφαση μη ένταξης της ελληνικής περίπτωσης στην ημερήσια διάταξη της συνόδου της 30ης Ιανουαρίου:

Το γεγονός αυτό δείχνει πρόθεση να παρουσιαστεί η ελληνική περίπτωση αποκομμένη από ό,τι συμβαίνει σήμερα και επηρεάζει συνολικά την Ευρωζώνη, τον πυρήνα της, τη Γαλλία και την Ιταλία. Σε τούτο έχουν όμως συμβάλλει τα μέγιστα και οι έλληνες κυβερνώντες. Οι εκλεγμένοι, όπως ο κ. Παπανδρέου και οι μη εκλεγμένοι, όπως ο κ. Παπαδήμος. Να εμφανιστεί δηλαδή ότι πρόκειται για ελληνικό και όχι για ευρωπαϊκό πρόβλημα και να αποκοπεί από τις περιπτώσεις της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας. Όπως και με ό,τι ισχύει και προανέφερα για το θέμα της απασχόλησης, πρόκειται περί τεράστιας υποκρισίας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό, συστημικό. Κάτι που ακόμη και σήμερα, 24 μήνες μετά, αρνούνται να το παραδεχθούν οι ευρωηγεσίες.
Εντωμεταξύ στην Ελλάδα είμαστε οι πρώτοι που πληρώνουμε το κόστος μιας ιδεολογικής εμμονής. Σήμερα το ζούμε εντονότερα με το πολύ κρύο, ενώ διεθνή μέσα, όπως η επιθεώρηση Lancet ή ο Γκάρντιαν, κάνουν λόγο για ανθρωπιστική κρίση, με άστεγους συμπολίτες μας να αναζητούν στέγη και τροφή στις παγωμένες γωνιές της Αθήνας. Νεοέλληνες, λοιπόν, νεόπτωχοι και νεοάστεγοι.
Την ίδια στιγμή στην κορυφή της εξουσίας, η εκτρωματική κυβέρνηση του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού Παπαδήμου, και επιμένω σε αυτό, γιατί η κρίση της δημοκρατίας είναι εξίσου σημαντική με την κρίση της οικονομίας, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και απασχόληση μέσα σε αυταρχικό πλαίσιο διακυβέρνησης, επιμένει να συζητά – γιατί δεν μπορώ να πω σοβαρά ότι διαπραγματεύεται – με την Τρόικα τους όρους της κοινωνικής χρεοκοπίας της χώρας. Δηλαδή της νέας δανειακής σύμβασης που θα αυξήσει τον αριθμό των πολιτών που θα σπρώχνονται για μερικά λαχανικά, θα αυξήσει τους νεοάστεγους και τους νεόπτωχους στα παγκάκια και θα δέσει την Ελλάδα στο άρμα της λιτότητας τουλάχιστον ως το 2010, με το χρέος να εξακολουθεί να βρίσκεται σε μη βιώσιμα όρια, αφού θα είναι 120% του ΑΕΠ, στο επίπεδο του 2009. Θα περάσει το δίκαιο για το χρέος μας στο αγγλικό δίκαιο και θα φέρει επαχθέστερα μέτρα.
Παρόλα αυτά είναι σίγουρο ότι το ελληνικό ζήτημα θα συζητηθεί παρασκηνιακά. Κυρίως το θέμα του κουρέματος του χρέους και της νέας δανειακής σύμβασης. Αλλά οι διαρροές από ξένους δημοσιογράφους δεν είναι καθόλου καθησυχαστικές.

•Αναφορικά με το ρόλο κομπάρσου που παίζει το Παρίσι έναντι του Βερολίνου:

Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη η γερμανίδα καγκελάριος ουσιαστικά χειρίζεται μόνη της τα ζητήματα της κρίσης. Αναφέρθηκα ήδη στην επικοινωνιακή αντεπίθεσή της, καθώς συνάντησε την εβδομάδα που πέρασε την κ. Λαγκάρντ, τον κ. Μπαρόζο, τον κ. βαν Ρομπέι και τον κ. Ραχόι και έδωσε συνέντευξη σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες. Ο κ. Σαρκοζί, ειδικά μετά από την υποβάθμιση του Παρισιού από τον οίκο Standard & Poor’s, είναι πολύ αποδυναμωμένος. Οι όποιες διαφοροποιήσεις του γάλλου υπουργού Οικονομικών Φρανσουά Μπαρουάν δεν αφορούσαν στην ουσία αλλά στην απόχρωση. Το Παρίσι στη συγκεκριμένη συγκυρία παίζει το ρόλο του κομπάρσου. Μάλιστα χθες έγινε γνωστό ότι η κ. Μέρκελ θα πάρει μέρος στην προεκλογική εκστρατεία του κ. Σαρκοζί. Αυτός είναι ίσως κι ένας τρόπος να τον ευχαριστήσει για την υποστήριξή του στα θέματα της κρίσης και την υποχώρησή του σε όλα.
Να θυμίσω εδώ ότι μέχρι σήμερα κανένα από τα αιτήματα του Παρισιού – για τα ευρωομόλογα, για την αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ – δεν έγινε δεκτό από το Βερολίνο που λέει «όχι» σε όλα… Επομένως αποκλείεται να περιμένουμε ουσιαστική διαφοροποίηση της γαλλικής πλευράς. Ως σήμερα η διαφοροποίηση είναι σε δελτία Τύπου και δηλώσεις, με την υπαναχώρηση να έρχεται μερικές ώρες μετά…

•Σχετικά με την ανάγκη δημιουργίας ενιαίου μετώπου των χωρών του νότου κατά της πολιτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας:

Να θυμίσω εδώ ότι όταν ο κ. Παπανδρέου περιφερόταν σε διάφορα διεθνή φόρα το 2010 όταν ήδη η χώρα είχε μπει στο ΔΝΤ, μια από τις βασικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιδιώξει τη σύσταση μετώπου των χωρών του νότου, των περιβόητων «pigs», των «γουρουνιών», αν θυμάστε, κατά της πολιτικής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας, που μας είχαν επιβάλλει Γερμανία και Γαλλία. Τότε οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, θεωρώντας ότι η κοινωνία είναι διεφθαρμένη, ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες και ότι θα πρέπει να πληρώσουμε μέχρι το τελευταίο ευρώ το χρέος, περιφέρονταν στα φόρα και στα διεθνή τηλεπαράθυρα, διαβεβαιώνοντας ότι η Αθήνα θα αποπληρώσει το σύνολο των χρεών της. Η Αθήνα θα μπορούσε λοιπόν να επιδιώξει σύσταση μετώπου των κυβερνήσεων χωρών του νότου κατά της πανευρωπαϊκής πολιτικής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Τώρα για να γίνει τούτο, γιατί η πρόταση αυτή παραμένει όσο ποτέ επίκαιρη, απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν να μπει τέλος το συντομότερο δυνατόν στην εκτρωματική, μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου και να δημιουργηθεί ένας Νέος Συνασπισμός Εξουσίας, που θα έπαιρνε τις σχετικές πρωτοβουλίες, αφού καταργούσε πρώτα τις μνημονιακές πολιτικές.
Μέχρι τότε και πέραν αυτού, συνεργασία μπορεί να υπάρξει στο επίπεδο των συνδικάτων αλλά και στο επίπεδο των αριστερών κομμάτων – κάτι που ήδη γίνεται, μέσα από τη λειτουργία του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στα εθνικά κοινοβούλια των κομμάτων που μετέχουν σε αυτό και στην ευρωβουλή. Να πω εδώ ότι το ΚΕΑ στη διάρκεια των δύο ετών που διαρκεί η κρίση, έχει καταθέσει λεπτομερείς προτάσεις για την υπέρβασή της. Προτάσεις που δίνουν έμφαση και στο ζήτημα της δημοκρατίας για όλη την Ευρώπη και έρχονται σε ρήξη με το σημερινό μοντέλο καθώς αναφέρονται στην ακύρωση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας, τη διαγραφή του επαχθούς χρέους, την αλλαγή του ρόλου και της αποστολής της ΚΤΕ προκειμένου να δανείζει με μηδενικούς τόκους στα κράτη, αλλά και στην αναθεώρηση των ευρωσυνθηκών στην κατεύθυνση ακύρωσης των κριτηρίων «σταθερότητας», η οποία σήμερα τινάζει στον αέρα την ευρωζώνη και την ΕΕ, ακύρωσης των κριτηρίων λοιπόν για τον πληθωρισμό, το χρέος, το έλλειμμα. Τα κριτήρια αυτά πρέπει να αντικατασταθούν με κριτήρια για την απασχόληση, την ανάπτυξη, για να ανοίξει ο δρόμος για τις δημόσιες επενδύσεις. Γιατί όπου υποχωρούν οι δημόσιες επενδύσεις, δεν μπορούν να αντικατασταθούν από τις ιδιωτικές επενδύσεις ή την ιδιωτική κατανάλωση.

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου, Εθνος της Κυριακής, 30 Ιανουαρίου 2011

1. Οι Σύνοδοι Κορυφής διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς μέχρι τώρα απτά αποτελέσματα. Τι αναμένετε από τη Σύνοδο της Δευτέρας;
Οι ευρωπαίοι πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν κάτι από αυτούς τους ανεπαρκείς ηγέτες και την πολιτική ιδεολογικής πειθαρχίας στο μοντέλο λιτότητας που εφαρμόζουν. Πρόκειται για την αποτυχημένη συνταγή που ζούμε στο πετσί μας στη χώρα μας, με το φαύλο κύκλο λιτότητας – ύφεσης – αύξησης του χρέους, που έχει οδηγήσει την Ελλάδα στο να κατέχει τα πρωτεία στους άνεργους και τους άστεγους! Αυτό το μοντέλο θέλει η γερμανική και η γαλλική Δεξιά να γενικευθεί σε όλη την Ευρώπη: λιτότητα διαρκείας και μαζική φτωχοποίηση. Αυτό θα προσπαθήσουν να περάσουν.

2. Η Γερμανίδα καγκελάριος έδωσε τον τόνο, λέγοντας ότι θα πρέπει οι ευρωπαίοι ηγέτες να επικεντρωθούν στην ανάπτυξη και την απασχόληση, συνδέοντάς τα όμως και με την ελαστικοποίηση της εργασιακής νομοθεσίας στην ΕΕ. Ποιό είναι το σχόλιό σας;
Είναι προφανές πως έχουν βάλει στο μάτι τον 13ο και 14ο μισθό και τις συλλογικές συμβάσεις. Αν όμως για την έλλειψη ανάπτυξης και για το χρέος ευθύνονταν το μισθολογικό κόστος, μεγαλύτερη ανάπτυξη και απασχόληση θα συναντούσαμε σε χώρες όπως η Μπουργκίνα Φάσο, όπου οι μισθοί είναι ψίχουλα, κάτι που βέβαια δεν συμβαίνει. Μάλιστα, η Γερμανίδα καγκελάριος υποστηρίζει τώρα ότι το εργατικό Δίκαιο πρέπει να γίνει πιο ευέλικτο αλλά για «καλό σκοπό»: προς όφελος των νέων ανθρώπων… Τη δόξα της φαίνεται ότι ζήλεψε η κ. Διαμαντοπούλου, η υπουργός «Παιδείας άνευ βιβλίων»: μετά από το νεολογισμό «Πασόκ πλας», εσχάτως πλούτισε την ελληνική γλώσσα με τη λέξη …ευελφάλεια, χρυσώνοντας τη μετάφραση του flexicurity, την εργασιακή ανασφάλεια που τσακίζει τους νέους.
Μήπως θα ήταν προτιμότερο να μπουν σε «εργασιακή εφεδρεία», η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, μαζί και η κ. Διαμαντοπούλου;

3. Μετά τις αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας χωρών, και την de facto αποδυνάμωση των μηχανισμών διάσωσης, ποιά είναι τα όπλα που πιστεύετε ότι διαθέτει πλέον η ΕΕ για την αντιμετώπιση της κρίσης;
Η ΕΕ μπορεί να αντιμετωπίσει τη σημερινή συστημική κρίση, που αγγίζει πλέον την καρδιά της Ευρωζώνης, την Ιταλία, τη Γαλλία, μόνο με ρήξη με τη σημερινή πολιτική λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Θα πρέπει να πέσουν μερικά ταμπού. Ενδεικτικά αναφέρω: γιατί η ΕΚΤ να δανείζει φθηνά τις τράπεζες και όχι τα κράτη; Άμεσα να αλλάξει η αποστολή και η λειτουργία της, με παράλληλη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, συνολικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εκείνο που χρειάζεται είναι η αλλαγή μοντέλου και όχι τα κούφια λόγια.

Αποσπάσματα συνέντευξης της Ρένας Δούρου, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΝ, υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής, στον ρ/σ «105,5 Στο Κόκκινο», στον Κ. Σαββόπουλο για τις τελευταίες εξελίξεις στην ευρωζώνη και τον Γ. Μπαράκ.

Οι συναντήσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη συζήτησεις άνευ αντικρύσματος

Πράγματι, εκείνο που παρατηρούμε είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ‘πατέντα’ του 2011. Δηλαδή επαναλαμβανόμενες διμερείς συναντήσεις, είτε μεταξύ Μέρκελ και Σαρκοζί είτε ενός από τους δύο με άλλους παράγοντες της πολιτικό-οικονομικής σκηνής. Η μόνη διαφορά είναι ότι μέχρι και τη σύνοδο της 9ης Δεκεμβρίου δεν γινόταν καθόλου λόγος για ανάπτυξη, σήμερα οι δύο ηγέτες αρχίζουν να αναφέρονται στην ανάπτυξη και την απασχόληση. Πρόκειται όμως για λόγια άνευ αντικρύσματος. Το δίδυμο Μέρκελ – Σαρκοζί μετά από πάνω από 24 μήνες κρίσης, την οποία μάλιστα οι ίδιοι επιδείνωσαν με τις αποτυχημένες επιλογές τους, αντιδρά και αργά και με ανεπάρκεια καθώς βρίσκεται πλέον πολύ πίσω από τις διαλυτικές της ευρωζώνης εξελίξεις. Και η επιβίωση της ευρωζώνης λίγη σημασία θα είχε αν δεν είχε να κάνει με την επιβίωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Οι όποιες ιδέες λοιπόν των δύο δεξιών ηγετών πέσουν στο τραπέζι από δω και στο εξής, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, για τον απλούστατο λόγο ότι κινούνται στην τροχιά της λάθος πολιτικής τους που προκαλεί και επιτείνει τον φαύλο κύκλο της λιτότητας – ύφεσης – χρέους. Στο πλαίσιο αυτό, με σύμφωνα τύπου «Ευρώπη +» («Ευρώπη συν») και δημοσιονομικές συμφωνίες σαν κι αυτή που αποφασίστηκε στις 9 Δεκεμβρίου, τα οποία δίνουν έμφαση στην ανταγωνιστικότητα και τη δημοσιονομική πειθαρχία, οι οποίες ακριβώς ακυρώνουν κάθε είδους διαφορετικής πολιτικής που θα οδηγήσει σε ανάπτυξη και απασχόληση. Στην καλύτερη περίπτωση οι ηγέτες της δεξιάς επιχειρούν να χρυσώσουν το χάπι για να περάσουν τις ισοπεδωτικές τους πολιτικές στις κοινωνίες και στη χειρότερη, συνειδητά παραπλανούν, χωρίς να έχουν καμία πρόθεση να αλλάξουν ριζικά πολιτική ρότα.

Νικολά Σαρκοζί: ο «πρόεδρος της αύξησης της αγοραστικής δύναμης των Γάλλων»

Ο κύριος Σαρκοζί, όπως άλλωστε και η κυρία Μέρκελ δεν δρουν στη βάση του θυμικού τους ή της ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας τους, αλλά στη βάση πολιτικών προγραμμάτων και ιδεολογιών. Και πολύ συχνά πολίτες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί κάνουμε το λάθος αναπαράγοντας έναν στερεοτυπικά εθνικιστικό λόγο να προσωποποιούμε τις πολιτικές αθωώνοντας κατευθύνσεις και επιλογές.
Και σήμερα λοιπόν στην Ευρώπη παρατηρούμε το εξής: ενώ είναι η μόνη περιοχή του κόσμου που βρίσκεται αντιμέτωπη με την ύφεση – σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και την Κίνα – οι ηγεσίες των δύο χωρών, που θεωρούνται η «ατμομηχανή» της επιμένουν τυφλά σε μια αποτυχημένη πολιτική: εκείνη της σκληρής λιτότητας και της επιβολής της δημοσιονομικής πειθαρχίας, σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη που τους διακατέχει.
Σε ό,τι αφορά στον Νικολά Σαρκοζί πράγματι το έργο του την τελευταία 5ετία είναι απολύτως αρνητικό. Εξελέγη με στόχο να γίνει ο «πρόεδρος της αύξησης της αγοραστικής δύναμης» των Γάλλων, και οι Γάλλοι βλέπουν την ακρίβεια να καλπάζει, την ανεργία να διογκώνεται ενώ ήδη υφίστανται τις συνέπειες δύο διαδοχικών πακέτων λιτότητας φέτος, του Αυγούστου και του Νοεμβρίου. Ο στόχος πλέον του δεξιού προέδρου είναι, προκειμένου να έχει κάποιες πιθανότητες επανεκλογής τον Απρίλιο, να διατηρήσει η Γαλλία τα 3 Α της χρηματοπιστωτικής της ικανότητας. Για το λόγο αυτό ο γάλλος πρόεδρος κάνει ό,τι μπορεί για να ικανοποιήσει, όχι τους Γάλλους πολίτες αλλά τις αγορές. Από αυτές ελπίζει στην πολιτική του επιβίωση. Η επιβίωση όμως του Σαρκοζί θα σημάνει την περαιτέρω συντριβή του επιπέδου ζωή των Γάλλων.
Γι’ αυτό και οι τελευταίοι, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ετοιμάζονται να του δείξουν την έξοδο από το Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων.

Μοιραία η εμμονή του Βερολίνου

Μπορεί το γερμανικό μοντέλο να ευημερεί, δεν ευημερούν όμως οι γερμανοί εργαζόμενοι που βλέπουν τους μισθούς τους καθηλωμένους εδώ και πάνω από δέκα χρόνια και τις κοινωνικές παροχές να φθίνουν. Και όλα τούτα στο βωμό της μεγιστοποίησης των εξαγωγών. Το τραγικό είναι ότι το μοντέλο αυτό, που η Γερμανία επιχειρεί να επιβάλλει σε όλη την Ευρώπη μέσω του «χρυσού κανόνα» της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της επιβολής αυτόματων κυρώσεων, έχει ημερομηνία λήξεως. Και αυτή η ημερομηνία λήξεως βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με την επιδείνωση της κρίσης, που ήδη έχει πλήξει την Ιταλία και αγγίζει τη Γαλλία. Η επιτυχία του γερμανικού μοντέλου των τεράστιων πλεονασμάτων προϋποθέτει τα ελλείμματα των οικονομιών του νότου. Αν το σύστημα καταρρεύσει συνολικά, όπως ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή, η Γερμανία δεν θα βγει αλώβητη.
Με άλλα λόγια, η εμμονή του Βερολίνου, η οποία πηγάζει από ιδεολογική προσκόλληση στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο αλλά και τον καθαρά γερμανικό φόβο της επιστροφής σε έναν υψηλό πληθωρισμό, η εμμονή λοιπόν του Βερολίνου να μην προχωρήσει στην αναδόμηση του ευρωπαϊκού μοντέλου σε νέες, βιώσιμες βάσεις, μέσα από σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως αυτή της ΕΚΤ, στην κατεύθυνση της ανάπτυξης και της απασχόλησης, στην κατεύθυνση δηλαδή ενός ριζικά διαφορετικού μοντέλου, θα αποβεί μοιραία.
Όχι όμως μόνο για το Βερολίνο αλλά και για τους ευρωπαϊκούς λαούς γενικότερα.

Η Ελλάδα αποδέκτης εκβιαστικών τελεσιγράφων

Όπως φάνηκε και στην πρόσφατη συνάντηση στο Βερολίνο, των Μέρκελ και Σαρκοζί, η γραμμή πλεύσης των δανειστών μας και των πολιτικών τους πατρώνων δεν έχει αλλάξει : σκληρός εκβιασμός μέχρι τέλους. Και ποιο θα είναι αυτό το τέλος;
Η πλήρης εξαθλίωση της κοινωνίας μας, μέσα από τη χαριστική βολή της κατάργησης του κατώτατου μισθού, της πλήρους διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, μετά το δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της
συρρίκνωσης του κόστους εργασίας.
Με άλλα λόγια σήμερα, οι έλληνες πολίτες βρίσκονται μπροστά σε ένα δίλημμα ζωής για τις επόμενες δεκαετίες: ή θα χρεοκοπήσουμε εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής της Τρόικας που στηρίζουν οι κκ Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, ή θα σωθούμε, στέλνοντάς τους ένα ισχυρό μήνυμα απόρριψης στις κάλπες. Ή χρεοκοπούμε ή σωζόμαστε. Και τούτη τη φορά δεν πρόκειται για ένα από τα τόσα εκβιαστικά διλήμματα που έθετε η κυβέρνηση Παπανδρέου και συνεχίζει να θέτει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Αλλά για ένα δίλημμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία. Η εκτρωματική κυβέρνηση πρέπει να απομακρυνθεί μια ώρα αρχύτερα από την εξουσία. Όσο μένει, τόσο περισσότερο χρεοκοπούμε. Όσο μένει τόσο περισσότερο καταστρεφόμαστε. Αυξάνεται η φτώχεια και η ανεργία. Βιώνουμε πρωτόγνωρα φαινόμενα δραστικής φτωχοποίησης. Όλα αυτά θα επιδεινώνονται όσο παραμένει η κυβέρνηση Παπαδήμου στην εξουσία. Η μόνη λύση είναι η ανατροπή της μέσα από τις κάλπες.

Συγχωροχάρτι στον Γ. Μπαράκ

Η άφιξη στη χώρα μας του Γιεχούντ Μπαράκ, υπουργού Άμυνας του Ισραήλ δεν περιποιεί τιμή στην ελληνική κυβέρνηση. Ο Μπαράκ ευθύνεται για το θάνατο εκατοντάδων αμάχων κατά την ισραηλινή εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας, στα τέλη Δεκεμβρίου 2008 αρχές 2009. Ευθύνεται για τη φονική επίθεση των ισραηλινών κομάντο κατά του στολίσκου της Ελευθερίας, τον Μάιο του 2010. Η επίθεση αυτή είχε προκαλέσει το θάνατο εννέα τούρκων ακτιβιστών και σήμανε την ψύχρανση των σχέσεων Ισραήλ και Τουρκίας.
Είναι δυνατόν ο όποιος στόχος αναβάθμισης των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ να αγνοεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση αυτή του Ισραήλ «αγνοεί» με τη σειρά της συστηματικά τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, παραβιάζει κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου, δεν διστάζει να εξαπολύει κάθε λίγο «στοχευμένες επιθέσεις», όπως τις χαρακτηρίζει στη Λωρίδα της Γάζας;
Αντί των συναντήσεων αυτών με υψηλόβαθμους ισραηλινούς αξιωματούχους, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν προτιμότερο να επιχειρούσε να οικοδομήσει μια στέρεα εξωτερική πολιτική φιλίας με τους γείτονές της στην ταραγμένη λεκάνη της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου, λαμβάνοντας υπόψη της την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου – ακριβώς δύο τομείς στους οποίους έχει αποτύχει οικτρά, όπως καταγγέλουν διεθνείς οργανισμοί και ΜΚΟ – η κυβέρνηση Νετανιάχου. Ποιος ο λόγος η κυβέρνηση Παπαδήμου να δίνει τέτοιου είδους εύκολα συγχωροχάρτια;

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Βιτζηλαίο

-Σε τι μπορεί να ελπίζει ο έλληνας πολίτης το 2012; Θα συνεχιστεί το «κατρακύλισμα στη βαρβαρότητα», κατά τη γνωστή ρήση του Ένγκελς;

Σήμερα, όλοι μας ζούμε στο πετσί μας, στην καθημερινότητά μας, αυτό που αορίστως ονομάζουμε «κρίση» και που εμπράκτως διαπιστώνουμε μέσα από το πλήρες ξεχαρβάλωμα όλων όσα συνιστούσαν ένα υποτυπώδες κοινωνικό κράτος. Οι οιωνοί για φέτος είναι χειρότεροι από πέρσι. Το «κατρακύλισμα στη βαρβαρότητα» όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά είναι σίγουρο πως θα επιδεινωθεί. Για παράδειγμα, σε προσωπικό επίπεδο, πολλές φίλες μου αναβάλλουν για αργότερα τη γέννηση ενός παιδιού, γιατί απλά δεν μπορούν να το μεγαλώσουν. Θα γνωρίζετε σίγουρα ότι βρεφονηπιακοί σταθμοί των δήμων κλείνουν, ότι οι νέες μητέρες δεν έχουν καμία κρατική στήριξη, κ.ά. Στο δε εργασιακό μου περιβάλλον -εργάζομαι σε εκδοτικό οίκο-, έρχομαι καθημερινά σε επαφή, στις τράπεζες, στις εφορίες, με ανθρώπους που έχουν φθάσει στα όριά τους: δεν μπορούν πλέον να πληρώνουν τα διάφορα χαράτσια, δεν μπορούν να καλύψουν τις άμεσες ανάγκες τους!
Την ίδια στιγμή, κι ενώ μισθοί και συντάξεις συρρικνώνονται, δεν έχει τέλος η φοροκαταιγίδα: μόνο στις αρχές του 2012 θα κληθούμε να πληρώσουμε 15 διαφορετικούς φόρους! Και να σκεφθείτε ότι ακόμη δεν έχει επιστρέψει η Τρόικα, που στις αποσκευές της φέρνει και άλλα αιτήματα περικοπών, μειώσεων μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών… Σε αντίθεση με όσα έλεγε ο κ. Βενιζέλος, το βαρέλι δεν έχει πάτο! Και αυτό το ζούμε όλοι, στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.

-Οι δανειστές θα «εγκρίνουν» την προσφυγή στις κάλπες σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Εκείνο που ενδιαφέρει τους δανειστές μας είναι η υιοθέτηση από τη χώρα μας της νέας δανειακής σύμβασης και του δεύτερου μνημονίου, το οποίο –απ’ ό,τι φημολογείται, αφού γιατί η κυβέρνηση το κρατά επτασφράγιστο μυστικό- είναι τρισχειρότερο από το πρώτο. Αν σκεφθεί κανείς την κοινωνική και ανθρωπιστική καταστροφή που έχει επιφέρει το πρώτο μνημόνιο που ψήφισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντιλαμβάνεται τι θα σημάνει το δεύτερο. Μόλις λοιπόν η κυβέρνηση Παπαδήμου υπογράψει τη νέα σύμβαση που προέκυψε από τη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, και η χώρα βρεθεί χειροπόδαρα δεμένη στο άρμα της λιτότητας τουλάχιστον έως το 2020, τότε και μόνο τότε θα δοθεί ο λόγος στους πολίτες. Τυπικά από την κυβέρνηση Παπαδήμου, ουσιαστικά από την Τρόικα, που θα έχει ολοκληρώσει το «έργο» της.

-Δεδομένων των υψηλών ποσοστών -αθροιστικά- των κομμάτων της Αριστεράς στις δημοσκοπήσεις, υπάρχει δυνατότητα γεφυρών συνεργασίας ανάμεσά τους;

Συστηματικά ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας απευθύνει κάλεσμα προς τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς για τη συγκρότηση ενός αντι-μνημονιακού μετώπου προκειμένου να αποτραπεί η σημερινή καταστροφική πολιτική. Μέχρι τώρα ΚΚΕ και Δημοκρατική Αριστερά, για τους δικούς τους λόγους, έχουν απορρίψει την πρόσκληση αυτή. Ωστόσο, σήμερα ζούμε στιγμές ιστορικές. Ανατρέπονται κεκτημένα δεκαετιών. Συρρικνώνεται το όποιο κοινωνικό κράτος, παρά τις αδυναμίες του. Δύο εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στα όρια της φτώχειας. Δεν είναι η στιγμή για μικροπολιτικούς και μικροκομματικούς σχεδιασμούς. Είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Γιατί οι πολίτες θα ζητήσουν ευθύνες από εκείνες τις ηγεσίες της Αριστεράς που συμπεριφέρθηκαν εγωιστικά, αυτιστικά θα έλεγα, σε βάρος του λαού.

-Μία πρόβλεψη για την ευρωζώνη και την κρίση χρέους το 2012;

Χωρίς να θέλω να είμαι μάντης κακών, νομίζω πως όλες οι ενδείξεις μας λένε ότι φέτος θα κριθεί το μέλλον της ευρωζώνης, μέσα από την έκβαση της κρίσης χρέους. Δυστυχώς, οι ηγεσίες της Γερμανίας και της Γαλλίας έχουν επιλέξει τη λάθος λύση, για την αντιμετώπιση μιας κρίσης που δεν είναι πλέον κρίση χρέους αλλά ανάπτυξης. Και το τρίπτυχο λιτότητα–ύφεση–ανεργία όχι μόνο δεν φέρνει ανάπτυξη αλλά, αντιθέτως, βαθαίνει την υπάρχουσα κρίση, οδηγώντας το ευρώ σε διάλυση και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε φτωχοποίηση.
Ήδη το πειραματόζωο που λέγεται «Ελλάδα» ζει τις ολέθριες συνέπειες της καταστροφικής αυτής συνταγής… Αν οι λαοί δεν ξεσηκωθούν, δεν αντισταθούν σε αυτή την προδιαγεγραμμένη καταστροφή, θα ισοπεδωθούν. Ο Μπρεχτ λέει, σε ένα γνωστό του ποίημα:
«Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο
Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
Θα χαθούμε».
Αυτό καλούμαστε όλοι μας να πράξουμε τούτη τη χρονιά.

-Η Ελλάδα μπορεί να βγει ωφελημένη από το ενεργειακό κοίτασμα της Κύπρου;

Εκείνο που προέχει είναι η οικοδόμηση των προϋποθέσεων καλής γειτονίας και σταθερότητας στην κρίσιμης σημασίας νοτιο-ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Η χώρα μας έχει κάθε συμφέρον από τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή, μακριά από τις «σειρήνες» του εθνικισμού και του λαϊκισμού και τις ρεβανσιστικές φωνές του τύπου «ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου».
Το ενεργειακό κοίτασμα της Κύπρου θα ωφελήσει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και όλους τους γείτονες, αν χρησιμοποιηθεί ως πεδίο συνεννόησης και όχι αντιπαράθεσης, στο πλαίσιο του σεβασμού του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της θάλασσας που διέπει την εκμετάλλευση των ΑΟΖ.

-Οι καλές σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ -και κατ’ επέκταση με τις ΗΠΑ- μπορούν να έχουν καλά αποτελέσματα για την Ελλάδα στο ενεργειακό «παιχνίδι»;

Όπως επεσήμανα και παραπάνω, οι διεθνείς σχέσεις δεν πρέπει να στηρίζονται σε «παίγνια» των οποίων στόχος είναι τα οφέλη μέσα από τη σύγκρουση. Οι προσφάτως καλές σχέσεις της χώρας μας με το Ισραήλ δεν εγγράφονται δυστυχώς σε ένα ευρύτερο πλαίσιο παράλληλης βελτίωσης των σχέσεων με τις αραβικές χώρες, που βρίσκονται σε αναβρασμό λόγω «αραβικής άνοιξης». Πρόκειται για αποσπασματική πολιτική, «ουράς» στην πολιτική των ΗΠΑ, που δεν είναι αντάξια μιας πραγματικά ανεξάρτητης ενεργειακής πολιτικής. Το μόνο που καταφέρνει η Αθήνα είναι να αποξενωθεί από τον αραβικό κόσμο, χωρίς να είναι σίγουρη για τα όποια, πρόσκαιρα οφέλη.

-Τι θα πρέπει να περιμένουμε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεδομένων των αποκαλύψεων Γιλμάζ και των ενεργειακών ζητημάτων;

Οι αποκαλύψεις του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας, παρότι επιχείρησε μάλλον αδέξια να τις ανασκευάσει, είναι αποκαλυπτικές του στυγνού τρόπου που λειτουργούσε τη δεκαετία του 1990 το βαθύ κράτος, σε αγαστή σύμπνοια με μαφιόζικους και παρακρατικούς κύκλους, σε βάρος της χώρας μας και όχι μόνον. Παράλληλα, τίθενται ερωτήματα και για το σήμερα. Λόγου χάρη, η πρόσφατη, στα τέλη Δεκεμβρίου, σφαγή κούρδων αμάχων στα σύνορα με το Ιράκ από βομβαρδισμούς του τουρκικού στρατού, μαρτυρά πόση δουλειά πρέπει να κάνει η Τουρκία στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η εξωτερική μας πολιτική αναφορικά με την Τουρκία, και το ενεργειακό είναι μέρος της, πρέπει να είναι αυτόνομη και πολύπλευρη/πολυεπίπεδη, να δίνει έμφαση στο διεθνές δίκαιο και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να αρθρώνεται γύρω από μια οραματική στόχευση. Ωστόσο, λίγα μπορούμε να περιμένουμε όταν, σε μια περίοδο τέτοιων ριζικών ανακατατάξεων στη γειτονιά μας, μόλις το 0.17% του προϋπολογισμού πηγαίνει στην εξωτερική πολιτική, ή όταν οι υπουργοί έχουν, όπως οι σημερινοί, αυτής της μη εκλεγμένης κυβέρνησης, σύντομη ημερομηνία λήξεως…

Αποσπάσματα συνέντευξης της Ρένας Δούρου,

Για το μέλλον της ευρωζώνης το 2012:

Χρονιά «αιτιολογημένης απαισιοδοξίας» χαρακτηρίζει το 2012 ο γνωστός οικονομολόγος και σύμβουλος το πάλαι ποτέ του Γιώργου Παπανδρέου, Τζοζεφ Στίγκλιτζ, ο οποίος θεωρεί ότι η ευρωζώνη έχει εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο και ότι και τη νέα χρονιά θα επαναληφθεί το ίδιο σχέδιο, δηλαδή «λιτότητα, αποδυνάμωση της πραγματικής οικονομίας, περισσότερη ανεργία και διαιώνιση των δημοσιονομικών προβλημάτων».
Και πράγματι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό να συμβεί από τη στιγμή που η γερμανική και γαλλική Δεξιά, που σήμερα κρατούν τα ηνία της Ευρώπης, επιμένουν, όπως σωστά παρατηρείτε στη «δημοσιονομική ορθοδοξία» της δια βίου λιτότητας που όχι μόνο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια – και δεν είναι αριστεροί οικονομολόγοι που το λένε αυτό – σε διάλυση την ευρωζώνη. Αλλά το κυριότερο είναι ότι οδηγεί σε ραγδαία φτωχοποίηση τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Στην Ελλάδα ήδη βιώνουμε τις συνέπειες της δημοσιονομικής πειθαρχίας, όπως άλλωστε αποφασίστηκε και στην τελευταία σύνοδο κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Άρα το κοινωνικό και όχι μόνο οικονομικό κραχ στην Ευρώπη δυστυχώς κάθε άλλο παρά αποκλείεται.

Για την αλλαγή ευρωπαϊκής πλεύσης, αρχής γενομένης από την 30η Ιανουαρίου:

Απέναντι στο δογματικό πείσμα της Γερμανίας και της Γαλλίας, το οποίο βέβαια έχει πολιτικές και ταξικές ρίζες καθώς ενισχύει συνειδητά το κερδοσκοπικό μοντέλο των αγορών και ενός ασύδοτου τραπεζικού συστήματος σε βάρος των κοινωνιών, οι τελευταίες έχουν να αντιπαρατάξουν τους συντονισμένους σε ευρωπαϊκό επίπεδο αγώνες τους. Μόνο με μια γενικευμένη πίεση, με κινητοποιήσεις, αρθρωμένες σε σειρά προτάσεων, όπως αυτές που εδώ και 24 μήνες καταθέτει το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, σχετικά με ένα νέο ευρωπαϊκό μοντέλο ρήξης με το νεοφιλελεύθερο πρότυπο και έμφασης στην ανάπτυξη, την αλληλεγγύη και την απασχόληση, οι λαοί, οι κοινωνίες μπορούν να επιβάλλουν την αλλαγή πλεύσης της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Οι λαοί μπορούν να βάλουν τη δική τους κόκκινη γραμμή εκεί ακριβώς που ξεκινά η συντριβή τους από τις πολιτικές που έχουν για παράδειγμα πρότυπο το γερμανικό ντάμπινγκ των μισθών! Η ελπίδα αλλαγής βρίσκεται στους δρόμους και στις πλατείες αλλά και στα εθνικά κοινοβούλια και την Ευρωβουλή. Το κοινό μέτωπο είναι απέναντι στους νεοφιλελεύθερους δήθεν μονόδρομους. Υπάρχει και άλλος δρόμος και είναι αυτός που προτείνει η πολιτική και κοινωνική Αριστερά και τα κινήματα.

Για τις σημερινές κεντροδεξιές, τεχνοκρατικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη:

Αυτό που συντελείται τους τελευταίους μήνες σε Ιταλία και Ελλάδα είναι η έμπρακτη υποχώρηση της δημοκρατικής ιδέας καθώς παρακάμπτεται συνειδητά, υπό την καθοδήγηση Βρυξελλών, Βερολίνου, Παρισιού και αγορών, η λαϊκή ετυμηγορία. Αλλά ας μη ξεχνάμε ότι κι εκεί που έγιναν εκλογές όπως π.χ. στην Ισπανία ή την Πορτογαλία οι λαοί είχαν ουσιαστικά να επιλέξουν μεταξύ καρκίνου ή καρδιακής προσβολής – με την έννοια ότι τα κόμματα εξουσίας είχαν… προσυμφωνήσει τη συνέχιση της ίδιας αδιέξοδης πολιτικής λιτότητας… Άρα ούτε σε αυτές τις περιπτώσεις μπορούμε να πούμε ότι λειτούργησε πραγματικά η Δημοκρατία. Και ακριβώς στο σημείο αυτό έγκειται η ιστορική ευθύνη σήμερα της Αριστεράς. Να καταφέρει, η κατακερματισμένη πολιτική Αριστερά, που δεν τη συναντάμε μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να αντιστοιχηθεί με την κοινωνική Αριστερά προκειμένου να δημιουργηθούν όσο το δυνατόν ευρύτερα μέτωπα αμφισβήτησης και απόρριψης αυτών των καταστρεπτικών πολιτικών. Το ΚΕΑ και οι προτάσεις μπορούν να λειτουργήσουν σε δύο επίπεδα: πρώτον, ως συνεκτικός κρίκος κοινής δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και, δεύτερον, με τις ρεαλιστικές, όπως παρατηρήσατε, προτάσεις του να προωθήσει μια εναλλακτική, αξιόπιστη πρόταση εξουσίας. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι ρεαλιστικό και – το κυριότερο – απαραίτητο. Διαφορετικά λαοί και κοινωνίες οδηγούνται στην δια βίου εξαθλίωση.

Για τη δημιουργία ενιαίου προοδευτικού μετώπου κατά της μνημονιακής πολιτικής:

Όπως ήδη ανέφερα, είναι επείγουσα ανάγκη η κατακερματισμένη Αριστερά να αντιστοιχηθεί επιτέλους και την κοινωνική αριστερά, εκείνη των κινημάτων κατά των διοδίων ή των χαρατσιών στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ. Γνωρίζω ότι σε πολιτικό επίπεδο, προς το παρόν, το ΚΚΕ και η ΔΗΜΑΡ έχουν απορρίψει τη σχετική πρόταση του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα. Θεωρώ όμως ότι είναι είμαστε ακόμη στην αρχή: οι πιέσεις από τη βάση και στους δύο αυτούς χώρους είναι τέτοιες που σύντομα οι ηγεσίες θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν τη στάση τους. Οι ευθύνες της Αριστεράς σήμερα είναι ιστορικές και οι ηγεσίες θα κριθούν.

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό:

Να παρατηρήσω καταρχήν, ότι σε περίοδο κρίσης και ραγδαίων εξελίξεων η Ελλάδα καλείται να χαράξει και να εφαρμόσει εξωτερική πολιτική με το 0.17% του προϋπολογισμού, με υπουργούς με «ημερομηνία λήξεως» και – το κυριότερο – χωρίς σαφές όραμα για ρόλο στη Μεσόγειο, όπου αλλάζουν ραγδαία τα δεδομένα. Σε ό,τι αφορά την κυπριακή ΑΟΖ και τις εντάσεις, η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα δίνουν έμφαση στην πολιτική του διαλόγου, της δημιουργίας σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργασίας με τη γείτονα, π.χ. για κοινή οριοθέτηση ΑΟΖ. Αυτή είναι η μόνη και σιγουρότερη οδός για το μέλλον. Η Αθήνα οφείλει να αγνοήσει τις διάφορες «σειρήνες» υπερεθνικισμού και λαϊκισμού που ωθούν σε συγκρουσιακές λύσεις, μέσα π.χ. από μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ, που πέραν του ότι είναι επικίνδυνες, είναι αδιέξοδες. Το κυπριακό αέριο οφείλει και μπορεί να λειτουργήσει ως πεδίο συνεννόησης και όχι αντιπαράθεσης με άκρως επικίνδυνες συνέπειες ευρύτερα για τη νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου.
Και μια σύντομη παρατήρηση με αφορμή τις δηλώσεις Γιλμάζ: είναι αποκαλυπτικές του τρόπου με τον οποίο το βαθύ κράτος στην Τουρκία αντιμετώπιζε τις σχέσεις με τη χώρα μας εκείνη την περίοδο. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και η υπόθεση Εργκενεγκόον είναι αποκαλυπτική του πώς κινείται η σημερινή τουρκική κυβέρνηση. Μένουν να γίνουν όμως πολλά στην Τουρκία στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πρόσφατος βομβαρδισμός κούρδων αμάχων είναι ενδεικτικός. Πρέπει να δουλέψουμε μαζί τις σχέσεις μας με γνώμωνα τα ανθρώπινα δικαιώματα, την καλή γειτονία και το διεθνές δίκαιο. Και όχι συγκρουσιακές, κοντόφθαλμες ρεβανσιστικές λογικές.

Σχετικά με τις καταγγελίες του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας Μ. Γιλμάζ για εμπρησμούς ελληνικών δασών:

«Οι καταγγελίες του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ δημιουργούν σοβαρό πολιτικό θέμα στις σχέσεις με την Τουρκία και οφείλουν να διερευνηθούν άμεσα από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία δεν πρέπει απλά να «αναμένει» για ενημέρωση από την τουρκική πλευρά, όπως δήλωσε σε πολύ σύντομη ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, κ. Δελαβέκουρας, αλλά ενεργά να ζητήσει ΑΜΕΣΑ να της παρασχεθούν όλες οι σχετικές πληροφορίες.

Ωστόσο για όποιον παρακολουθεί από κοντά την τουρκική πολιτική ζωή, οι δηλώσεις Γιλμάζ δεν συνιστούν κεραυνό εν αιθρία. Το σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε το Νοέμβριο του 1996 με το τροχαίο στα βορειο-ανατολικά της Προύσας, στο Σουσουρλούκ που τότε είχε φέρει στην επιφάνεια τους υπόγειους δεσμούς που διατηρούσε το «βαθύ κράτος», με παρακρατικούς και μαφιόζικους μηχανισμούς, που, μεταξύ πολλών άλλων παράνομων ενεργειών που έβαζαν στο στόχαστρό τους την κουρδική μειονότητα, ήταν εξόχως αποκαλυπτικό της λειτουργίας ενός κομματιού του τουρκικού κατεστημένου και αφορούσε τις τουρκικές ειδικές δυνάμεις και τη σχέση τους με μια σειρά από εμπρησμούς.

Το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι η πλήρης διαλεύκανση του θέματος από τουρκικής πλευράς και προς αυτή την κατεύθυνση επιμένω ότι πρέπει να ασκήσει πίεση η ελληνική κυβέρνηση. Γιατί σήμερα που τα ζητήματα στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου είναι πολλά και σύνθετα, δεν μπορούμε να αφήσουμε να «σέρνονται» τέτοιες σοβαρές υποψίες για τη δράση παραστρατιωτικών με την κάλυψη του τότε τουρκικού κατεστημένου για ενέργειες σε βάρος της Ελλάδας.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος Εμβέρ Αϊσεβέρ, στον οποίο δόθηκε η συνέντευξη, σε ερωτήσεις που του έγιναν, απάντησε ότι όλα τα στοιχεία βρίσκονται πλέον στο γραφείο ανακριτή. Μπορεί πάντως τα θέματα αυτά να ανήκουν στο παρελθόν, όμως η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν σοβαρές ευθύνες για τη διαλεύκανσή τους γιατί όλα τούτα είναι ιστορίες που περιορίζουν την άσκηση εξωτερικής πολιτικής και τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών στο επίπεδο των συνωμοσιολογιών, οι οποίες εξυπηρετούν κάθε είδους σκοπιμότητες και στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Εξωτερική πολιτική και διπλωματία δεν μπορούν να ασκούνται στη βάση τέτοιου είδους συνωμοσιολογιών ή, αν αποδειχθούν αληθινά, τέτοιων επικίνδυνων κι ουσιαστικά εγκληματικών σχεδίων. Να θυμίσω μόνο ότι υπήρχαν Έλληνες δημοσιογράφοι που στα εξεγερσιακά γεγονότα της νεολαίας το Δεκέμβριο του 2008, μετά από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, συμπλήρωναν τα ρεπορτάζ τους, λέγοντας ότι πίσω από αυτά μπορεί να κρύβονται σκοπιανοί ή Τούρκοι μυστικοί πράκτορες.

Ας μη ξεχνάμε επίσης ότι όταν ήλθε στο φως της δημοσιότητας το σκάνδαλο Σουσουρλούκ, η Τανσού Τσιλέρ είχε παρευρεθεί στην κηδεία ενός από τους συμμετέχοντες σε αυτό και που είχε ανασυρθεί νεκρός από τα συντρίμμια της τεθωρακισμένης Μερσεντές, δηλώνοντας ότι «εμείς τιμούμε με σεβασμό αυτούς που πυροβολούν εν ονόματι του κράτους». Και επρόκειτο για αρχιμαφιόζο με διπλωματικό διαβατήριο, ο οποίος, σύμφωνα με δηλώσεις Τούρκων βουλευτών, ευθυνόταν για δολοφονίες δεκάδων Κούρδων αριστερών και για εμπρησμούς, που είχαν καταγγελθεί ως μια από τις εξειδικευμένες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν τότε οι τουρκικές ειδικές δυνάμεις κατά των ανταρτών του PKK και για τον εξαναγκασμό των κουρδικών πληθυσμών των νοτιο-ανατολικών επαρχιών να εγκαταλείψουν τα χωριά τους.

Για το παρόν και το μέλλον της ευρωζώνης:

Το 2011 στην Ευρωζώνη και την ΕΕ σημαδεύτηκε από συνόδους κορυφής και συμφωνίες, που μπορούν να συνοψιστούν στο ‘πολύ λίγο, πολύ αργά, χωρίς κανένα αποτέλεσμα’. Το 2011 ήταν μια χρονιά που πήγαινε από σύνοδο σε σύνοδο και από αποτυχία σε αποτυχία. Ελπίζουμε ότι αυτή η παράδοση δεν θα συνεχιστεί και το 2012 αλλά δυστυχώς για όσους παρακολουθούμε τις διεργασίες στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση για το ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν για το κοινό νόμισμα και την κοινή ευρωπαϊκή πορεία.

Να παρατηρήσω εδώ ότι η διαδικασία ανταλλαγής ομολόγων, το PSI, για την οποία δημιουργήθηκε κι αυτή η εκτρωματική κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, καρκινοβατεί ενώ η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου βρίσκεται στον αέρα γιατί πολλές χώρες, της ευρωζώνης και της ΕΕ, έχουν θέσει θέμα επικύρωσής της είτε με δημοψήφισμα είτε μέσα από τα εθνικά κοινοβούλια. Επομένως η ελληνική κυβέρνηση που ξεκίνησε για να ολοκληρώσει το PSI και να επικυρώσει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, έχει μείνει με μοναδικό σκοπό τη διαδοχή του κ. Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ.

Για τη διεξαγωγή εκλογών:

Χρειάζονται άμεσα εκλογές όχι λόγω των δημοσκοπήσεων που δείχνουν αυξημένα τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά γιατί εδώ και καιρό τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στην οικονομική κρίση έχει επικαθίσει και η κρίση δημοκρατίας. Πάρτε τα παραδείγματα των κυβερνήσεων Παπαδήμου και Μόντι στην Ιταλία: είναι η πρώτη φορά στη διάρκεια των 10ετιών ζωής της ΕΕ, που έχουμε τέτοιου είδους κυβερνήσεις οι οποίες παρακάμπτουν τη λαϊκή ετυμηγορία. Και ας μη ξεχνάμε ότι τις επόμενες εβδομάδες θα ληφθούν αποφάσεις που θα δεσμεύσουν ασφυκτικά τη χώρα μας και τις επόμενες κυβερνήσεις για τα επόμενα τουλάχιστον δέκα χρόνια. Ακριβώς για το λόγο αυτό χρειάζεται κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή. Οι εκλογές δεν θα αργήσουν όμως εντωμεταξύ θα έχει προχωρήσει η εξαθλίωση των πολιτών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Για την επόμενη δανειακή σύμβαση:

Οι δανειακές συμβάσεις βρίσκονται ούτως ή άλλως στον αέρα. Το παράδειγμα του PSI είναι χαρακτηριστικό του πώς τέτοιου είδους συμφωνίες δεν οδηγούν σε διέξοδο από την κρίση αλλά σε περαιτέρω ύφεση και αρνητικές συνέπειες για την οικονομία. Αναφορικά με το PSI, που έχει γίνει σημαία και τούτης της κυβέρνησης, παρατηρούμε ότι μέσα από τις διαπραγματεύσεις αίρεται ο προαιρετικός χαρακτήρας της συμμετοχής και όπως εκτιμούν ξένα τραπεζικά στελέχη, αν αυτό συμβεί θα πυροδοτηθούν τα περιβόητα CDS και θα υπάρξει πιστωτικό γεγονός. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που πριν από περίπου δέκα ημέρες αποχώρησε από τη διαδικασία το διόλου τυχαίο hedge fund, Vega Asset Management.

Τούτο σημαίνει ότι αυτού του είδους οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν αίσιο τέλος. Δηλαδή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεν έχουμε εγγυήσεις για το αίσιο αποτέλεσμά τους. Υπάρχουν αντιφατικές οικονομικές λεπτομέρειες που μπορεί να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καταδεικνύουν όμως πρωτίστως ότι η λύση μπορεί να είναι μόνο πολιτική. Εμείς είχαμε εγκαίρως μιλήσει, λοιδορούμενοι μάλιστα, για την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης και διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους, ώστε να αποφύγουμε όλες αυτές τις συνόδους κορυφής που, ακολουθώντας την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που εμείς συστηματικά προτείνουμε, δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την καταβαράθρωση του ευρώ, του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και – το κυριότερο – την εξαθλίωση των ευρωπαϊκών λαών».

To Γραφείο Τύπου ΣΥΝ, 27/12/2011

«Το καλή χρονιά όταν δεν είναι σύντομο ανέκδοτο ηχεί ειρωνικά. Είναι εξόχος προκλητικό, ένας ολόκληρος πολιτικοδημοσιογραφικός μικρόκοσμος να ασχολείται αυτή την στιγμή με την διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, τις εσωκομματικές διαφορές, το όραμα του κ. Χρυσοχοΐδη ή το όραμα του κ. Σαχινίδη…», δήλωσε νωρίτερα, μιλώντας στο «Marconi Radio 96,1 F.M.» του Βόλου και στην εκπομπή «Συμβαίνει Τώρα» του Αντώνη Κουμιώτη, η Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ. και υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής, του Συνασπισμού.

«Σε μία κρίσιμη περίοδο όπως είναι τούτη που βιώνει και η πατρίδα μας και η ΕΕ και ολόκληρος ο κόσμος, εμείς ασχολούμαστε με τις πιρουέτες και τις ρητορικές ακροβασίες υπουργών, οι οποίοι, θα μου επιτρέψετε να μιλήσω λαϊκά, όπως λέει το ανέκδοτο, ανακαλύπτουν ότι έχουν ένα ελάφι στον ώμο τους.

Ανακαλύπτουν λοιπόν ότι τα τελευταία 2 χρόνια, τα οποία ήταν σε νευραλγικές θέσεις, ψήφισαν το 1ο μνημόνιο, ψήφισαν το μεσοπρόθεσμο, επικροτούσαν τη δανειακή σύμβαση, τώρα που βλέπουν τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και τη δημοφιλία τους να κατακρημνιζεται, τώρα που δεν είναι σε θέση να πάνε να φάνε σε ένα εστιατόριο, ανακαλύπτουν ότι κάνανε λάθος.

Μονάχα που το λάθος τούτο δεν το πληρώνουν οι ίδιοι, είδαμε και τα πόθεν έσχες τους.

Το πληρώνει η χήρα συνταξιούχος, το πληρώνει ο νέος που είναι αναγκασμένος να μεταναστεύσει, το πληρώνουμε όλοι οι εργαζόμενοι που βλέπουμε τους μισθούς μας από μήνα σε μήνα να μειώνονται και να μειώνεται και η αγοραστική μας αξία. Άρα με ένα συγνώμη δεν καθαρίζουν».

Αποσπάσματα συνέντευξης της Ρένας Δούρου, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΝ, υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής, στο ραδιόφωνο του Αντέννα και στον δημοσιογράφο κ. Λασκαράτο για την πρόθεση της Κομισιόν να καταπολεμήσει την ανεργία των νέων στην Ευρώπη, για τις ευθύνες των υπουργών της κυβέρνησης Παπαδήμου για τη σημερινή εξαθλίωση της χώρας.

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε εσχάτως να ‘ενδιαφερθεί’ για την καλπάζουσα ανεργία των νέων ανακοινώνοντας ότι προτίθεται να διαθέσει κάποια δις ευρώ από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο για την αντιμετώπισή της. Ωστόσο σήμερα τα όποια τέτοιου είδους μέτρα έχουν τον χαρακτήρα του πολύ λίγο, πολύ αργά ενώ τα αποτελέσματα είναι μάλλον αμφίβολα. Και τούτο γιατί εκείνες που καλούνται να αναλάβουν τις σχετικές δράσεις δεν είναι άλλες από τις χώρες και τις κυβερνήσεις που τους 24 μήνες της κρίσης, με τις καταστροφικές τους αποφάσεις, έχουν οδηγήσει στην καταβαράθρωση της ζωής των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων. Και για να έχουμε την αίσθηση των μεγεθών αρκεί να συγκρίνουμε το σημερινό δάνειο – ρεκόρ 489 δις ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την ενίσχυση των ευρωπαϊκών τραπεζών, με τα ψίχουλα των μερικών δις που ανακοίνωσε ότι προτίθεται να διαθέσει η Κομισιόν κατά της ανεργίας των νέων… Πρόκειται για τη συνέχιση των ίδιων λογικών και πολιτικών που έχουν φέρει την ευρωζώνη στα όρια της διάλυσης και αυτό δεν θα είχε τόση σημασία αν δεν επρόκειτο για τις ζωές των πολιτών που διαλύονται…
Την ίδια στιγμή ακούμε επιφανείς υπουργούς της εκτρωματικής κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου, όπως τον κ. Βενιζέλο, τον κ. Σαχινίδη, τον κ. Χρυσοχοΐδη να λειτουργούν ως… σχολιαστές των γεγονότων, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να αποσείσουν τις αποκλειστικές και συντριπτικές τους ευθύνες για τη σημερινή δραματική κατάσταση της χώρας, για την εξαθλίωση των νέων, των μισθωτών και των συνταξιούχων. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι μεγάλα διεθνή ΜΜΕ, όπως το BBC σημειώνουν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ανθρωπιστική κρίση, με τους συμπολίτες μας να μην είναι σε θέση να πάνε ούτε σε υπό διάλυση, από τον κ. Λοβέρδο, νοσοκομεία.
Στο πλαίσιο αυτό η ευχή για ?καλή χρονιά? ακούγεται ως ανέκδοτο ή ως ειρωνεία από τη στιγμή που ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών, ο κ. Βενιζέλος διαγράφει τον ορίζοντα του 2012 ως έναν εφιάλτη με την ύφεση σωρευτικά να αγγίζει το 20% του ΑΕΠ και την ανεργία να φθάνει στο 25%.
Ωστόσο υπάρχει ακόμη καιρός να αλλάξουν τα πράγματα. Το ΚΕΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν προτάσεις, τις οποίες έχουν καταθέσει στην ευρωβουλή και στα εθνικά κοινοβούλια για αλλαγή κατεύθυνσης με έμφαση στην ανάπτυξη, την αλληλεγγύη και την απασχόληση».

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΝ, 21/12/2011

Αποσπάσματα συνέντευξης της Ρένας Δούρου, μέλους της Π.Γ., υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής, στη δημοσιογράφο Μπούλικα Μιχαλοπούλου, στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», σχετικά με την απόφαση της συνόδου κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου:

Η συμφωνία της 9ης Δεκεμβρίου κατέληξε σε ένα νέο «δημοσιονομικό συμβόλαιο» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Γερμανίας. Παράλληλα με την απομείωση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των ευρωπαίων πολιτών, έχουμε και απομείωση της δημοκρατίας, ένα ζήτημα που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Συνασπισμός και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς επισημαίνουν από την αρχή αυτής της πρωτοφανούς κρίσης.

Διότι σε αυτή τη συμφωνία – έκτρωμα που καταδικάζει τους λαούς σε λιτότητα και ύφεση διαρκείας παράλληλα αποθαρρύνεται η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων. Για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες οι μνήμες του Μαίου του 2005 με τα δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία κατά του ευρωσυντάγματος είναι νωπές: και τότε είχε επιχειρηθεί να γίνει ακριβώς ό,τι γίνεται σήμερα: η επισημοποίηση, μέσω του «χρυσού κανόνα», της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δηλαδή της συνταγματοποίησης της δημοσιονομικής ισορροπίας, με αυτόματες κυρώσεις να περιμένουν στη γωνία τις δημοσιονομικά άτακτες χώρες, όπως η δική μας. Τονίζω λοιπόν τη σημαντική πτυχή της κρίσης της δημοκρατίας που επικάθεται στην οικονομική κρίση που γνωρίζουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί λύση αλλά βαθαίνει τα διαλυτικά και κρισιακά φαινόμενα. Το μόνο που «καταφέρνει» να κάνει είναι να κερδίσει χρόνο, μεταθέτοντας σειρά σοβαρών αποφάσεων, όπως λόγου χάρη για το ρόλο ΕΚΤ, στη σύνοδο του Μαρτίου, και διευρύνοντας παράλληλα το δρόμο προς μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων, μέσω της σκλήρυνσης των κριτηρίων σταθερότητας και του δημοσιονομικού αυταρχισμού. Ακόμη κι αν η ΕΕ επιβιώσει και δεν καταρρεύσει ως τον Μάρτιο, η ευρωπαϊκή ηγεσία θα κληθεί να απαντήσει σε εντεινόμενα αδιέξοδα, όπως για παράδειγμα την διαφαινόμενη αδυναμία Ιταλίας και Ισπανίας να δανειστούν από τις αγορές, καθώς οι ανάγκες χρηματοδότησής τους μόνο για το 2012 ανέρχονται αντιστοίχως 370 δις και 220 δις ευρώ. Οδεύουμε σε μια κατάσταση όπου οι οικονομικοί δείκτες εκτροχιάζονται, οδηγώντας την Ευρωζώνη σε κατάρρευση.

Για τη στάση της Βρετανίας

Ο κ. Κάμερον είπε ‘όχι’ για τους λάθους λόγους, γιατί ήθελε να προστατεύσει τις βρετανικές τράπεζες, τους κερδοσκόπους από τον όποιο χρηματοπιστωτικό έλεγχο – ούτως ή άλλως το ΚΕΑ έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την έλλειψη κάθε είδους τέτοιου ελέγχου. Πρόκειται, με άλλα λόγια για στάση εθνικής αναδίπλωσης που δεν έχει να κάνει τίποτε με τους αγώνες των αριστερών και δημοκρατικών πολιτών και του ΚΕΑ.

Για την έκτακτη σύνοδο του ΚΕΑ

Σήμερα αποδεικνύεται με το δραματικότερο τρόπο αυτό που από την αρχή της κρίσης τόνισε το ΚΕΑ: ότι δηλαδή η κρίση χρέους δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Ο χαρακτήρας της κρίσης απαιτεί λύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στο επίπεδο αυτό υπάρχουν περισσότερα εργαλεία από το νομισματικό πόλεμο, στον οποίο θα πρέπει να επιδοθεί όποια χώρα επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα. Αυτή είναι μια απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι μπορεί κάποιος να επιβιώσει έναντι των συντριπτικών ευρωπαϊκών συσχετισμών δύναμης και των εθνικών ανταγωνισμών με εθνικές αναδιπλώσεις. Ως αισιόδοξο παράδειγμα του υπερεθνικού χαρακτήρα της κοινής πάλης θα σας φέρω την εν εξελίξει κοινή πρόταση του γερμανικού Ντι Λίνκε και του γαλλικού Αριστερού Μετώπου, στα εθνικά κοινοβούλια των δύο χωρών, σχετικά με την ίδρυση Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης στο πλαίσιο σχετικής πρωτοβουλίας του ΚΕΑ. Οι δυνάμεις μας επιμένουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση της κρίσης αν υπάρξει, πρώτον, πανευρωπαϊκή διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, δεύτερον, υπαγωγή των τραπεζών σε δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, τρίτον, ακύρωση των κριτηρίων σταθερότητας που είναι μέγγενη στο λαιμό των ευρωπαίων πολιτών, τέταρτον, ριζική αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ, πέμπτον την αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού με στόχο την καταπολέμηση των ανισορροπιών των εμπορικών ισοζυγίων και τη χρηματοδότηση δημόσιων επενδύσεων.

To Γραφείο Τύπου ΣΥΝ

Αποσπάσματα συνέντευξης Ρένας Δούρου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΝ, υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής, στο ραδιοσταθμό Στο Κόκκινο, στον δημοσιογράφο Νίκο Παπαδημητρίου:

Για τη σημερινή ημέρα μνήμης:
Εδώ και τρία χρόνια η σημερινή είναι ημέρα μνήμης για έναν αδικοχαμένο έφηβο και ημέρα αγώνα, γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα χρειάζονται συνεχή επαγρύπνηση και συνεχείς αγώνες.

Για τη σημερινή ψήφιση του προϋπολογισμού:
Γνωρίζουμε ότι ο προϋπολογισμός του 2012 θα αποτύχει. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει τελειώσει οικονομικές επιστήμες, για να αντιληφθεί ότι θα υπάρξουν πολύ μεγάλες αποκλίσεις σε έναν προϋπολογισμό που στηρίζεται σε αύξηση των φορολογικών εσόδων σε μία ήδη εξαθλιωμένη από τους συνεχείς φόρους κοινωνία. Μια κοινωνία στην οποία παρατηρούμε συνεχή απομείωση του εργατικού δυναμικού, που η ανεργία, κυρίως των νέων, φθάνει σε αριθμούς ρεκόρ ενώ την ίδια στιγμή συρρικνώνονται οι δημόσιες επενδύσεις. Ο προϋπολογισμός λοιπόν αυτός είναι καταδικασμένος στην αποτυχία και το γεγονός αυτό θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη εξαθλίωση τους Έλληνες και τις Ελληνίδες.

Για τη σκληρή στάση του γαλλογερμανικού άξονα, μετά από τη χθεσινή συνάντηση Σαρκοζί – Μέρκελ:
Καταρχήν χθες είχαμε ένα ηχηρό χαστούκι από την πλευρά του οίκου αξιολόγησης Standard & Poor΄s για πιθανή υποβάθμιση όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, κάτι που μάλιστα ήταν γνωστό από το πρωί παρότι δημοσιοποιήθηκε αργότερα. Παρά ταύτα ο κ. Σαρκοζί και η κ. Μέρκελ για άλλη μία φορά έκαναν λόγο για αυτόματες κυρώσεις κατά των δημοσιονομικά ατακτούντων κρατών, όπως η Ελλάδα, επέμειναν στην θεσμοποίηση της λιτότητας, στην απόρριψη των ευρωομολόγων, στην επανάληψη των περί “ανεξαρτησίας” της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μέσα από αλλαγή των ευρωσυνθηκών. Δηλαδή δεν πρωτοτύπησαν και δυστυχώς για τους ευρωπαϊκούς λαούς, επανέλαβαν για άλλη μια φορά τα συστατικά στοιχεία της αποτυχημένης συνταγής.

Και σήμερα ο κ. Μπαρόζο, ενώ είναι επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σαν να μην έχει διαβάσει τις τραγικές προβλέψεις της αναφοράς της Επιτροπής, σαν μην είναι ο ίδιος ο πολιτικός προϊστάμενος της Τρόικας που στη χώρα μας αναθεώρησε πέντε φορές την περιβόητη συνταγή, απειλεί την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ αν η χώρα μας δεν ακολουθήσει την πεντάκις αποτυχημένη στρατηγική της Τρόικας! Τείνει πλέον να γίνει πατέντα. Γιαυτό λοιπόν αν συνεχίσουμε με τα Α της κερδοσκοπίας που μοιράζουν οι οίκοι αξιολόγησης και δεν δώσουμε έμφαση στην εναλλακτική πολιτική που προτείνει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στην ανάπτυξη, στην αλληλεγγύη και την απασχόληση, η ευρωζώνη μετρά ώρες. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο: το σημαντικότερο είναι ότι οι ευρωπαίοι πολίτες οδεύουν προς την εξαθλίωση.

Για τη συμμετοχή της Ελλάδας σύνοδο κορυφής της Πέμπτης και Παρασκευής υπό τον μη εκλεγμένο πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο:
Πρόκειται για καίριο αλλά ρητορικό ερώτημα. Ως άλλη Κασσάνδρα θα σας πω ότι η Ελλάδα θα πάρει μέρος όπως έκανε σε όλες τις συνόδους κορυφής τους τελευταίους 24 μήνες πρωτοφανούς κρίσεως για την Ευρώπη και την παγκόσμια οικονομία.

Για τις εξελίξεις στο χώρο του ΠΑΣΟΚ:
Οι εξελίξεις αυτές θα μπορούσαν να ήσαν επιθεωρησιακό νούμερο και να μην χρήζουν κανενός σχολίου σήμερα. Ωστόσο αφορούν τις ίδιες μας τις ζωές. Είναι λοιπόν μεν φαιδρό αλλά επικίνδυνα φαιδρό για τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς, τη στιγμή που νέοι και νέες μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά, να παρακολουθεί κανείς τα λεγόμενα των κυρίων Πάγκαλου, Χρυσοχοίδη και λοιπών ή να ακούει νεολογισμούς τύπου ΠΑΣΟΚ plus… Όλα τούτα είναι επικίνδυνα. Δεν μπορεί να παραταθεί η διάρκεια ζωής τούτης της κυβέρνησης που δεν είναι καν τεχνοκρατική. Είναι μια κυβέρνηση που είχε ήδη προαναγγελθεί δυστυχώς από τα χείλη του «λαγού» της πολιτικής σκηνής του τόπου, του κ. Καρατζαφέρη ήδη από το 2009 και το 2010. Γιαυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι οι εκλογές δεν είναι πανάκεια. Εκλογές είχαμε και το 2009 για να οδηγηθούμε στη χρεοκοπία του τόπου και των πολιτών. Αλλά σήμερα ιεραρχούμε, όπως κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια, το ζήτημα της δημοκρατίας ως ύψιστο μαζί με το ζήτημα της οικονομικής επιβίωσης του τόπου. Και τούτο γιατί εδώ και πολλούς μήνες η χώρα ζει σε δημοκρατική εκτροπή. Παράλληλα θέλουμε οι εκλογές αυτές να γίνουν η αφετηρία για σοβαρή συνεργασία μεταξύ αριστερών κομμάτων και δυνάμεων και των δημοκρατικών πολιτών που αποδεσμεύονται την κάλπη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αν θέλουμε πραγματικά να ανατρέψουμε τις πολιτικές που έχουν δημεύσει το παρόν και το μέλλον μας.

Για τη δημοσκοπική καταγραφή των κομμάτων της Αριστεράς:
Μπορεί η άθροιση των δημοσκοπικών ποσοστών των αριστερών κομμάτων να έχει δημοσιογραφικό και δημοσκοπικό ενδιαφέρον. Ωστόσο δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο η ενότητα της Αριστεράς που έπρεπε ήδη να έχει επιτευχθεί όχι για λόγους αυτοσκοπού, αλλά γιατί σήμερα οι συνθήκες είναι ιστορικά κρίσιμες. Η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια διαγκωνισμών από διαφορετικά μετερίζια, που δεν απαντούν στο ερώτημα των εργαζομένων για την ανάγκη ενότητας της Αριστεράς απέναντι σε αυτό το επικίνδυνο και φαιδρό μνημονιακό μπλοκ που έχει στηθεί χωρίς να ερωτηθούν οι πολίτες.

Για τη σημερινή συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

“Παρά το γεγονός ότι η καγκελάριος Μέρκελ αρνείται την έκδοση ευρωομολόγου για λόγους που αφορούν τα γερμανικά επιτόκια, θα συμφωνήσω –όσο προκλητικό κι αν φαίνεται- σήμερα μαζί της, όταν κάνει λόγο ότι τα ευρωομόλογα ήλθαν στη μόδα. Ωστόσο κι ούτως ή άλλως, η εκδοχή με την οποία παρουσιάζεται μια μελλοντική έκδοση ευρωομολόγου από την Κομισιόν, πόρω απέχει από τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΕΑ, καθώς αυτή συνιστά κάτι λιγότερο από… ασπιρίνη για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης, με την έννοια ότι δεν γίνεται τίποτε που να οδηγεί πραγματικά στη χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Κι οι τρεις επιλογές έκδοσης, όπως έγιναν γνωστές από τη διαρροή του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, στις 19 Νοεμβρίου, αδυνατούν να ενισχύσουν την αντίσταση της ευρωζώνης στην παρούσα, αλλά και σε μελλοντικές κρίσεις. Ενδεικτική της στρατηγικής που έχει επιλεγεί από τους ευρωπαίους ηγέτες για την αντιμετώπιση της τρέχουσας κρίσης χρέους είναι η σημερινή γραπτή προειδοποίηση του επιτρόπου Όλι Ρεν προς πέντε χώρες – το Βέλγιο, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Μάλτα και την Κύπρο – για παραβίαση των δημοσιονομικών κανόνων…”

Για τη συνεδρίαση του προεδρείου του ΚΕΑ στην Αθήνα και τις προτάσεις της Αριστεράς:

“Χθες συνεδρίασε στην Αθήνα το προεδρείο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, σε ένδειξη συμβολικής κι έμπρακτης εν τέλει αλληλεγγύης προς τον σοβαρά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά στέκεται στο πλευρό των Ελλήνων πολιτών, επεξεργαζόμενη και προτείνοντας συγκεκριμένο σχέδιο έναντι του μονοδρόμου που πεισματικά προωθούν κι ακολουθούν οι Μέρκελ και Σαρκοζί.
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά, σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες που δεν χάνουν την ευκαιρία να χάσουν κάθε ευκαιρία εξόδου από την κρίση, από την πρώτη στιγμή της κρίσης, έχει καταθέσει, στην Ευρωβουλή και τα εθνικά κοινοβούλια, σειρά συγκεκριμένων προτάσεων σχετικά με το ρόλο της ΕΚΤ, τις ανεξέλεγκτες χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, αλλά και την ανάπτυξη – που είναι μια λέξη που πλέον ακούγεται όλο και λιγότερο στις επαναλαμβανόμενες συνόδους κορυφής. Ωστόσο όλα τούτα έχουν σημασία τότε και μόνο τότε, όταν η Αριστερά ενισχυθεί στα εθνικά κοινοβούλια κι εκ των πραγμάτων πανευρωπαϊκά.
Για αυτό άλλωστε και ο αντιπρόεδρος του ΚΕΑ και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε στη χθεσινή του ομιλία, το πρόσφατο εκλογικό παράδειγμα της Ισπανίας, όπου η Ενωμένη Αριστερά πολλαπλασίασε τις δυνάμεις της κι αύξησε θεαματικά τη βουλευτική της εκπροσώπηση. Η ενίσχυση λοιπόν των αριστερών δυνάμεων στην Ευρώπη, συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για να μπει τέλος στην πορεία που προωθούν οι σημερινές ευρωπαϊκές ηγεσίες.

Για τα ζητήματα δημοκρατίας:

“Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, από την αρχή της κρίσης, όταν οι συζητήσεις περιορίζονταν στο χρέος, στα cds και τα swaps, είχαμε εγκαίρως επισημάνει την προτεραιότητα που πρέπει να δοθεί στα ζητήματα της δημοκρατίας – ένα θέμα που κάποιοι τότε θεωρούσαν πολυτέλεια. Σήμερα, με τις δημοκρατικές εκτροπές των δοτών κυβερνήσεων σε Ιταλία κι Ελλάδα, με την εθνικιστική αναδίπλωση να επιλέγεται ως λύση σε διάφορα κράτη κι από διαφορετικές δυνάμεις της ΕΕ, η ανάλυσή μας αυτή επιβεβαιώνεται, καθώς παρατηρούμε πλέον γενικευμένο ξεχαρβάλωμα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ενωσης όχι μόνο με οικονομικούς όρους”.

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στο αραβικό δίκτυο Al Jazeera, 17 Νοεμβρίου 2011

شادي الأيوبي-أثينا

رغم دعم عدة أحزاب لها، لا يبدو أن أمام الحكومة اليونانية الجديدة برئاسة لوكاس باباذيموس طريقا سهلا خاصة مع إصرار حزب الديمقراطية الجديدة المعارض على عدم التوقيع على خطة الإصلاحات كما يطلب المسؤولون الأوروبيون، مقابل إصرار أوروبي واضح على ربط تلك التوقيعات المكتوبة بإطلاق الدفعة السادسة من المساعدات لليونان.

ΣΚΑΪ, 8/11/2011

«Η όποια κυβέρνηση συνεργασίας, προσωρινή, εθνικής σωτηρίας, ενότητας ή όπως ονομαστεί τελικά, θα έχει τα εξής χαρακτηριστικά: θα είναι μιαμνημονιακή κυβέρνηση, δηλαδή κυβέρνηση εφαρμογής των όσων επιτάσσει η Τρόικα και το ΔΝΤ και παράλληλα θα πρόκειται για αντισυνταγματική κυβέρνηση που θα κινείται στην τροχιά της συνταγματικής εκτροπής. Γιατί ποιος τελικά θα πάρει ανάσα από το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης: όχι οι έλληνες και οι ελληνίδες αλλά το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό που ακριβώς δημιούργησαν τη σημερινή οικονομική κρίση, η οποία πλέον έχει μετατραπεί σε κρίση Δημοκρατίας, από τη στιγμή που αποκλείεται η όποια δημοκρατική έκφραση των πολιτών, δηλαδή τις εκλογές».

Για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ:

«Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι στείρα αντιπολιτευτική, καταγγελτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολλούς μήνες έχει ζητήσει εκλογές. Όχι για να δούμε πόσο αυξήθηκαν τα ποσοστά μας αλλά γιατί από την πρώτη στιγμή που ο κ. Παπανδρέου έφερνε στη χώρα το ΔΝΤ, είχαμε σειρά αποφάσεων, όπως για παράδειγμα αυτή σύμφωνα με την οποία ο υπουργός Οικονομικών λαμβάνει αποφάσεις σε διμερές ή διεθνές επίπεδο χωρίς αυτές να περνούν από τη Βουλή ενώ οι πολίτες υφιστάμεθα τραγικές συνέπειες των αποφάσεων αυτών στη ζωή μας. Όλη αυτή η κατάσταση πάσχει από έλλειψη λαϊκής νομιμοποίησης. Ακόμη και οι ψηφοφόροι που πείστηκαν προεκλογικά από τις υποσχέσεις του κ. Παπανδρέου και ψήφισαν στη βάση του «λεφτά υπάρχουν», δεν έδωσαν καμία νομιμοποίηση στον πρωθυπουργό να χειρίζεται με αυτόν τον τρόπο τις τύχες μας».

Για τη στάση των κ.κ. Σαμαρά, Καρατζαφέρη:

«Παράλληλα η στάση του κ. Σαμαρά, με τη στροφή 180 μοιρών που έκανε, αποδεχόμενος τη δανειακή σύμβαση, την οποία μέχρι πρότινος κατήγγειλε ως αντισυνταγματική, ως απειλή για την εθνική κυριαρχία και τα εργασιακά δικαιώματα, αποδεικνύει ότι η πραγματική του στόχευση ήταν να ανοίξει ο δρόμος για την πρωθυπουργία, είτε άμεσα είτε στο άμεσο μέλλον.

Κι από κοντά και ο κ. Καρατζαφέρης που από δεκανίκι της μνημονιακής πολιτικής, θυμήθηκε ότι οι Παπανδρέου και Σαμαράς ζουν στον ‘αστερισμό της παράνοιας’, αλλά που παρά ταύτα μάλλον θα στηρίξει μια μεταβατική κυβέρνηση, προφανώς προσδοκώντας μεγαλύτερα εκλογικά οφέλη από εκείνα που του απέφερε η μνημονιακή γραμμή του».

Για όσους υποστηρίζουν την ανάγκη διαλόγου μεταξύ όλων των κομμάτων για διέξοδο από την κρίση:

«Πέρα από την οικονομική, κοινωνική κρίση και την κρίση δημοκρατίας και θεσμών, έχουμε πλέον και κρίση κοινής λογικής. Γιατί αυτό το «όλοι μαζί», κατά το «όλοι μαζί τα φάγαμε», δεν μπορεί να υπάρξει γιατί τα συμφέροντά μας αποκλίνουν. Τα δικά μας συμφέροντα δεν συμπίπτουν με εκείνα των ιδιοκτητών τραπεζών, τους οποίους έχει επιλέξει να στηρίξει ο πρωθυπουργός. Δεύτερον, το «όλοι μαζί» στο πλαίσιο εθνικής ενότητας στερείται λαϊκής νομιμοποίησης, καθώς δεν έχουν ερωτηθεί οι πολίτες για τους τελευταίους τακτικισμούς και τις μπλόφες. Κι επειδή η οργή του κόσμου μπορεί να εκτραπεί κι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύναμη ευθύνης, όλη η κατάσταση πρέπει να οδηγηθεί στην ομαλότητα, δηλαδή τις εκλογές.

Οι εκλογές τον Ιούνιο κατά τον κ. Παπανδρέου είχαν έναν τεράστιο κίνδυνο: ότι θα επέτειναν την οικονομική κρίση. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το δημοψήφισμα δεν θα επέτεινε την κρίση. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια μεταβατική κυβέρνηση ή μια αυτοδύναμη αδύναμη κυβέρνηση μπορεί να λύσει τα προβλήματα. Αν λοιπόν αναζητούμε τις συγκλίσεις, ας κάνουμε εκλογές με απλή αναλογική, έτσι ώστε κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα να μην αποσπάσει αυτοδυναμία, και τότε επί προγραμματικών συγκλίσεων και όχι τακτικισμών, να δώσουμε λύσεις».

Για τη δανειακή σύμβαση που προβλέπει χρήματα για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αλλά τίποτε για τους πολίτες:

«Γίνεται συστηματική προσπάθεια από κάποια ΜΜΕ αλλά και από την κυβέρνηση, τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ να εμφανιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως δύναμη άρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει ότι η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη αλλά υπογραμμίζει ότι αυτό δεν συνέβη από τη μια μέρα στην άλλη και αποδίδει ευθύνες. Θα μπορούσε δηλαδή να είχε αποσοβηθεί μέρος της τραγικής κατάστασης αν σε όλη τη διάρκεια της κρίσης ο πρωθυπουργός είχε δράσει διαφορετικά.

Δεν υπάρχουν λόγοι να επιχαίρουμε για τη δανειακή σύμβαση. Γιατί ενώ έχει μετρήσει τι μπορεί να ωφελήσει εντός της κρίσης τους τραπεζίτες, δεν έχει μετρήσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, γιατί δεν πρόκειται για θέμα αποκλειστικό της ελληνικής κοινωνίας. Η σύμβαση δηλαδή δεν έχει μετρήσει και αδιαφορεί για τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, για τη ρευστοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Κι έχει δε συνομολογηθεί ότι το δημόσιο χρέος, θα είναι το 2020 στο 120% του ΑΕΠ μας, δηλαδή σε μη βιώσιμο επίπεδο, και τούτο σημαίνει και νέους κύκλους λιτότητας. Όποιος λοιπόν πανηγυρίζει για τη σύμβαση αυτή προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Ο κ. Παπανδρέου και ευρωηγεσίες μεταξύ των τραπεζών και των κοινωνιών, έχουν επιλέξει τις τράπεζες, μεταξύ των αγορών και των ευρωπαίων πολιτών, έχουν επιλέξει τις αγορές».

Η Ρένα Δούρου, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηριστικά ανέφερε «παρακολουθούμε τους τακτικισμούς (σ.σ των πολιτικών αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων) και αναρωτιόμαστε τι θα μας ξημερώσει τη Δευτέρα. Η κατάσταση είναι δραματική. Υπάρχει αγωνία για τα ασφαλιστικά ταμεία και τις μισθοδοσίες».

Για τις συζητήσεις για σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης:

«Περισσεύουν οι διαπιστώσεις κυρίως εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, των χειροκροτητών του κ. Παπανδρέου, που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση προκειμένου να δημιουργηθεί εντός 24ωρων μία άλλη!

Δεν έχουμε περιθώριο για τακτικισμούς, οι οποίοι δεν αφορούν μόνο τις απέλπιδες προσπάθειες του πρωθυπουργού αλλά είχαμε δυστυχώς την ευκαιρία να δούμε ότι και ο κ. Σαμαράς έπαιξε με τις μπλόφες του κ. Παπανδρέου και το αντιμνημονιακό του προσωπείο έχει υποστεί πλέον μια τεράστια ρωγμή, καθώς μόλις φάνηκε ότι υπάρχει περίπτωση να ανοίξει ο δρόμος για την πρωθυπουργία, αποφάσισε να ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση την οποία αντιμαχόταν μέχρι και την Τετάρτη!

Επειδή τα πράγματα χειροτερεύουν και αυτό το αντιλαμβανόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, λέμε ότι εδώ που φθάσαμε και αφού έχουμε δυστυχώς επιβεβαιωθεί σε όσα είπαμε και προτείναμε εδώ και 24 μήνες και τα οποία απορρίφθηκαν από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, πρέπει σήμερα να οδηγηθούμε σε εκλογές. Όχι γιατί είμαστε εναντίον μιας κορυφαίας δημοκρατικής διαδικασίας όπως είναι το δημοψήφισμα αλλά γιατί θεωρούμε ότι αυτό ευτελίστηκε, όπως έχει απομειωθεί ο θεσμός του εθνικού κοινοβουλίου και προσφάτως και ο θεσμός του προέδρου της Δημοκρατίας. Το να γίνονται σήμερα συζητήσεις επί συζητήσεων για μεταβατική κυβέρνηση, δεν έχει νόημα γιατί υπάρχει έλλειμμα αξιοπιστίας – ποια η αξιοπιστία του κ. Σαμαρά για να προτείνει υπουργό Οικονομικών αν κι εφόσον δεχθεί ο διαρκώς παραιτούμενος κ. Παπανδρέου;

Δεν χρειάζεται να πάμε πίσω, στον Οκτώβριο του 2009, όταν «λεφτά υπήρχαν» και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο κ. Πάγκαλος δήλωνε ότι τα περί ΔΝΤ αποτελούσαν ψεύδη και καταστροφολογία της Αριστεράς, για να αντιληφθούμε τι συμβαίνει.

Προχθές ζήσαμε μια επανάληψη της 15ης Ιουνίου φέτος, όταν το πρωί παραιτείτο ο κ. πρωθυπουργός, το μεσημέρι ο κ. Σαμαράς έδινε συναίνεση και το βράδυ έκανε μαγνητοσκοπημένο διάγγελμα.

Η χώρα εξαθλιώνεται και δεν έχουμε περιθώρια για άλλες μπλόφες».

Για την ανάγκη άμεσης διεξαγωγής εκλογών:

«Σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ προλαβαίναμε να κάνουμε δημοψήφισμα που μπορεί να πήγαινε μέχρι τον Γενάρη αλλά δεν προλαβαίναμε να κάνουμε εκλογές! Σήμερα υπάρχει φοβερή αναντιστοιχία μεταξύ των πολιτών που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και των κυβερνητικών πολιτικών!

Το δημοψήφισμα ήταν μπλόφα του πρωθυπουργού που μπορεί να έπιασε στην κοινοβουλευτική του ομάδα αλλά δεν πιάνει παντού και σε όλους.

Η πίεση που δεχόμαστε από το εξωτερικό οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου δεν διαπραγματεύτηκε καθόλου.

Στο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε ότι υπερισχύουν οι δημοκρατικές διαδικασίες και η λαϊκή βούληση έναντι των οποιωνδήποτε τακτικισμών, μπλοφών και πρωθυπουργικών θώκων και ότι προέχει η πορεία του τόπου, το μέλλον των εργαζομένων, των νέων και των συνταξιούχων. Γι αυτό και δεν μπορούν να συνεχίζονται τα παιχνίδια. Εκλογές τώρα!»

« Si le référendum a lieu, le peuple donnera sa réponse claire »

Pour Rena Dourou, responsable de la politique européenne de Synaspismos, le gouvernement grec cherche, avec le référendum, le soutien du peuple à l’austérité.

Quel regard porte Synaspismos 
sur l’annonce d’un référendum 
à propos du plan européen décidé le 26 octobre ?

Rena Dourou. Le premier ministre ne voue pas de culte spécial pour les institutions démocratiques. Pour preuve, il ne daigne pas se présenter au Parlement pour répondre aux questions, ou il 
le fuit au lieu de le tenir informé 
sur des décisions concernant
les accords cruciaux avec 
les leaders de l’eurozone. Alors 
on peut s’étonner de sa décision 
de demander un référendum, 
aux contours d’ailleurs très flous. Mais en fait ce que M. Papandréou cherche, ce n’est pas de mettre 
le peuple en avant, mais d’utiliser le référendum, un outil démocratique par excellence, 
pour ses propres buts politiciens : rester le plus longtemps 
au pouvoir alors que son gouvernement est rejeté par 
la grande majorité du peuple grec, comme on l’a constaté 
il y a quelques jours au cours 
de la célébration de la fête 
nationale du 28 octobre, quand 
les représentants du gouvernement ont été copieusement hués. 
En bref, si le référendum a lieu, 
le peuple donnera sa réponse claire, en rejetant massivement 
ce gouvernement et sa politique 
de rigueur. Et après se posera la 
question à laquelle M. Papandréou 
a évité de répondre : en cas 
de réponse négative, restera-t-il premier ministre ?

Avant le G20, quel est le signal donné par cette décision ?

Rena Dourou. Elle est censée semer la confusion sans garantir en réalité une voie différente de sortie de crise. En fait, M. Papandréou ne cherche pas d’autres solutions à présenter que celles demandées par la troïka (BCE, Commission européenne, FMI) : la recette de l’austérité. Car, si c’était le cas, il aurait demandé son avis au peuple grec il y a très longtemps, bien avant de faire venir le FMI et la troïka à Athènes.

C’est pourquoi vous revendiquez 
des élections anticipées…

Rena Dourou. Elles sont le seul moyen de sortir de la crise. 
Le moyen le plus en harmonie avec le sentiment populaire, 
qui veut que ces gouvernants 
s’en aillent enfin ! Et le moyen 
le plus approprié pour débloquer la situation politique et sociale d’aujourd’hui.

Que pensez-vous de l’annonce du premier ministre d’un changement complet de l’état-major de l’armée ?

Rena Dourou. Il s’agit d’une décision très grave, prise par un gouvernement au bout du rouleau. Le changement complet de l’état major de l’armée est dû au système clientéliste entretenu par les deux partis au pouvoir. Il s’agit d’une mauvaise tradition suivant laquelle lepouvoir politique peut contrôler l’armée.

L’austérité, appliquée depuis 
deux ans, enfonce la Grèce dans la récession. Quelles alternatives proposez-vous ?

Rena Dourou. Depuis longtemps, nous demandons le changement complet de la politique suivie par le tandem Merkel-Sarkozy pour l’eurozone. Avec le Parti de la gauche européenne (PGE), nous demandons, par exemple, le changement du rôle et de la mission de la BCE, pour qu’elle puisse prêter à des taux très faibles, voire nuls, aux États comme elle le fait pour les banques. Ou la création d’un fonds européen de développement social et de solidarité financé par le produit de la taxation des transactions financières. De cette façon, on pourra stimuler la croissance, en court-circuitant les méthodes néolibérales qui sont en train de créer le cercle vicieux de rigueur, récession, chômage et en se débarrassant du financement des marchés financiers et de leur spéculation. On demande également la mise sous contrôle social de banques, des investissements publics favorables au développement social, bref le renversement total de la politique actuelle en mettant l’accent sur l’emploi, la croissance, la solidarité.

Quelles sont les actions syndicales et politiques pour les semaines à venir ?

Rena Dourou. Jeudi 3 novembre, on organise une mobilisation des syndicats avec une manifestation au centre d’Athènes. En général, nous sommes aux côtés des mouvements des Indignés, syndicaux, des étudiants, en cherchant à les accompagner et non pas à les accaparer. Car le gouvernement tient responsable Syriza ou Synaspismos pour tout ce qui se passe au niveau syndical, en cherchant de cette façon à minimiser l’importance de différents mouvements qui voient le jour dans le pays aujourd’hui.

Entretien réalisé par Fabien Perrier

Η Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού, υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής, μιλώντας στο ραδιόφωνο του Αντένα και τον δημοσιογράφο, κ. Λασκαράτο, αναφέρθηκε στις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις μετά από τη ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου:

«Ενδεικτικό της κρίσης είναι ότι περιοριζόμαστε σε εκτιμήσεις και προβλέψεις την ίδια στιγμή που η κοινωνία χειμάζεται από πρωτοφανή οικονομική κρίση. Η δανειακή σύνδεση και οι προβλέψεις που αναθεωρούνται διαρκώς επί τα χείρω από την Τρόικα και την κυβέρνηση για την ύφεση και το έλλειμμα, είναι τραγικές. Ωστόσο δίπλα σε αυτά υφίσταται πλέον και θεσμικό πρόβλημα: έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς πολιτική νομιμοποίηση με το λαό απέναντί της. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παραμένει ανίσχυρη παρά τη ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση για να σχηματιστεί μια άλλη κυβέρνηση! Είναι τραγικό να ασχολούμαστε με το τι θα κάνει ο κ. Παπανδρέου, με τους τακτικισμούς στους οποίους δυστυχώς επιδίδονται τα κόμματα, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης ενώ χρειάζεται άμεση προσφυγή στις εκλογές, να μιλήσει ο ελληνικός λαός. Γιατί σήμερα μας κυβερνά ένα κόμμα που, όπως εύστοχα επισήμανε ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Τσίπρας, έχει ποσοστό πολύ χαμηλότερο από την ανεργία!»

Για το κατά πόσο οι εκλογές θα δρομολογήσουν έξοδο από το ευρώ και τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, όπως ισχυρίζεται ο κ. Παπανδρέου :

«Οι επιλογές του κ. Παπανδρέου είναι καταστροφικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έθεσε τέτοια εκβιαστικά διλήμματα. Αντιθέτως ο κ. Παπανδρέου τους τελευταίους 24 μήνες πρωτοφανούς κρίσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και η Ευρώπη, θέτει διαρκώς εκβιαστικά διλήμματα, όπως το τελευταίο – εντός ή εκτός ευρωζώνης. Όμως οι μπλόφες μπορεί να πιάνουν στους κυβερνητικούς βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά δεν πιάνουν παντού και πάντα, δηλαδή στις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Γιαυτο εμείς υποστηρίζουμε ότι η κρίση, η περαιτέρω εξαθλίωση της κοινωνίας, δεν λύνεται με τα εκβιαστικά διλήμματα που το μόνο που κάνουν είναι να παρατείνουν την παραμονή του Γ. Παπανδρέου στην εξουσία.

Σύμφωνα με τις ευρωσυνθήκες δεν υπάρχει τρόπος να εκδιωχθεί ένα κράτος από την ευρωζώνη και από την ΕΕ.

Όλα τέθηκαν από τον κ. πρωθυπουργό προκειμένου να παρατείνει την πρωθυπουργία του. Όμως όλα αυτά είναι πολύ επικίνδυνα ενώ ξεγυμνώνουν τον πραγματικό στόχο του κ. Παπανδρέου που είναι να παραμείνει στην εξουσία και όχι να βρεθεί διέξοδος από την κρίση.

Δυστυχώς έχουμε οι έλληνες ένα είδος μιθριδατισμού. Γιατί όλα ξεκίνησαν από τον Οκτώβριο του 2009 με το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», για να ακολουθήσει το «ευλογία ή χρεοκοπία» για το μνημόνιο, για να έλθει μετά το «μεσοπρόθεσμο ή τανκς». Και σήμερα ο πρωθυπουργός προκειμένου να περάσει τη δανειακή σύμβαση, να κρύψει την έλλειψη διαπραγμάτευσης και στόχου για διέξοδο από την κρίση, να θέτει το θέμα του δημοψηφίσματος περί παραμονής ή όχι στο ευρώ».