Intervention on 3rd Congress of European Left
Paris 3-5 December 2010

Dear comrades,

Only 4 minutes in the crucial 3rd congress of our Left,
Only 4 minutes in the crucial financial and economical conjuncture of my country,
of the present and the future of employees, women, immigrants, young generation,

Of the whole Europe.

For this reason, permit to me to insist on three points,

three concrete proposals that I do estimate that they should join the plan and the action of the European Left for a social Europe

The first point concerns the European character of the debt crisis which poses the urgent need for a European regulation.
This regulation must include the annulation of part of the sovereign debt, in order to assist the indebted countries to develop policies for the restructure of their economies and avoid the destruction of social cohesion. Otherwise, the on-going destructive process will end up to the destruction of the Euro and the EU.

The second point concerns the so-called “Crisis Management or Orderly Default Mechanism” to which we are against.
Instead, we must propose the establishment of a permanent protective mechanism of solidarity (and not of punishment) of weaker states. This Mechanism will cover also the states which do not belong to the Euro zone. This mechanism must be set in motion at the early stages of a crisis and not after it has completed its disastrous effects.

The third point concerns a process of redistribution of wealth between the strong and weaker economies. This means a much bigger European budget, which will transfer funds to the weaker states and regions in order to balance the present enormous inequalities.

We must abolish,

We must fight for the European Stability Pact to be abolished.

We need,
the whole Europe needs a new Growth Pact, not based on catastrophical monetarist indicators, like inflation and public deficits, but on social indicators, like unemployment, economic development, trade and balance of payments deficits.

Only such a new Pact can become the base for stable growth, for social protection, for the social cohesion which is threatened more than ever.

Dear comrades,
On Monday morning we are leaving Paris with confidence for our European Left’ s goals and aims.
On Monday morning we are leaving Paris with proposals that are more than necessary for the future of European societies.
On Monday morning we are leaving Paris with faith that another world is possible and we know that we achieve it.

Ομιλία του Lothar Bisky, προέδρου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και προέδρου του κόμματος «DIE LINKE» (η Αριστερά) της Γερμανίας στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, Αθήνα 29 Σεπτεμβρίου 2009

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, αγαπητοί φίλοι!

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ μαζί σας για να σας μεταφέρω τις θερμότερες ευχές του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του κόμματος DIE LINKE της Γερμανίας.
Όπως γνωρίζετε την περασμένη Κυριακή είχαμε εκλογές. Η Αριστερά (DIE LINKE) με 11,9% πέτυχε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα σε παγγερμανικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει 76 έδρες στο Μπούντεστακ. Στο κρατίδιο του Βραδεμβούργου, στις τοπικές εκλογές πήραμε 28% και στο Σλέσβιχ Χόλσταϊν 6%. Το κόμμα μας συμμετέχει τώρα στα κοινοβούλια 12 (από τα 16) κρατιδίων.
Δεν ήμασταν όμως οι μόνοι με καλά εκλογικά αποτελέσματα. Και στην Πορτογαλία οι φίλοι μας του «Bloco» (αριστερό μπλοκ) κατέγραψαν πολύ καλά αποτελέσματα και μάλιστα για δεύτερη φορά τώρα μετά τις ευρωεκλογές (9,85%) Αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα μαζί με τους Πράσινους έφτασε το 7,88% και αυτό μας χαροποιεί.
Ήρθα εδώ για να σας μεταφέρω λίγο από την ενέργεια και το κουράγιο που αντλούμε εμείς η ευρωπαϊκή αριστερά από τέτοιες επιτυχίες. Για να αντλήσετε και εσείς απ’ αυτό δύναμη στις τελευταίες ημέρες του προεκλογικού σας αγώνα. Ελπίζουμε αυτό να σας βοηθήσει.
Αυτά τα καλά εκλογικά αποτελέσματα μας δείχνουν ότι η αριστερά μπορεί να επιτύχει στις εκλογικές αναμετρήσεις όταν ενώνει τις δυνάμεις της, παραμερίζει τις διαφορές της και εστιάζει σε κοινά αιτήματα.
Οι άνθρωποι θα εμπιστευτούν τους αριστερούς όταν τους δουν να βαδίζουν μαζί και να θέτουν ριζοσπαστικούς αλλά και ρεαλιστικούς στόχους:
Ναι, πράγματι οι στόχοι μας είναι ριζοσπαστικοί.
Θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, την Ευρώπη, τον κόσμο.
Εμάς δεν μας αρκεί μόνο οι κυβερνώντες να εξανίστανται στο Pittsburg για το ύψος των αμοιβών των μάνατζερ, επειδή τελευταία αυτό είναι του συρμού.
Εμείς χρειαζόμαστε δεσμευτικούς κανόνες για τη διεθνή χρηματοπιστωτική αγορά και περισσότερη δημοκρατία στην οικονομία. Μετά την κρίση δεν επιτρέπεται τα πράγματα να συνεχιστούν όπως πριν.
Αυτό έχει καθοριστική σημασία για πολλούς ανθρώπους από τις χώρες του Νότου, οι οποίες δεν συμμετέχουν στη διάσκεψη των G20.
Γι’ αυτό πρέπει η αριστερά να είναι σε θέση να καταδείξει ρεαλιστικά βήματα προς μία αλλαγή της πολιτικής – στην Ευρώπη και εδώ στην Ελλάδα.
Στην Γερμανία προσπαθούν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι να πείσουν τον κόσμο ότι οι απαιτήσεις της αριστεράς για κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ρεαλιστικές, μιας και το κράτος δεν θα είχε τη δυνατότητα να τις χρηματοδοτήσει.Αναθέσαμε σε ειδικούς να κάνουν τους υπολογισμούς και τεκμηρίωσαν ότι:
Εάν εφαρμόζαμε το φορολογικό σύστημα που προτείνουμε, θα υπήρχαν τα χρήματα για μια ζωή σε συνθήκες κοινωνικής ασφάλειας για όλες και για όλους.
Αυτό αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα και οι άνθρωποι εμπιστεύονται εμάς και τις προτάσεις μας.
Κάποιοι άλλοι πάλι λένε:
Μα δεν πρόκειται να έχετε ποτέ την πλειοψηφία για να εφαρμόσετε τις εναλλακτικές σας προτάσεις.

Η απάντησή μας είναι:
Μια δυνατή αριστερά αλλάζει και τις δυνάμεις μέσα στα άλλα κόμματα και τα αναγκάζει να κάνουν κοινωνική πολιτική γιατί βλέπουν ότι όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού απαιτούν περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη.
Στο κάτω – κάτω δεν θέλουν να μας δουν στις επόμενες εκλογές ακόμη πιο δυνατούς!
Έτσι αλλάζουμε την πολιτική κατάσταση. Η Γερμανία έχει τώρα ένα πολιτικό σύστημα 6 κομμάτων. Το SPD υπέστη μια καταστροφική εκλογική ήττα και ελπίζουμε ότι τώρα θα ξαναγίνει σοσιαλδημοκρατικό.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
πρέπει να προσπαθούμε για όλο και μεγαλύτερες επιτυχίες και να αγωνιζόμαστε για διεύρυνση της πολιτικής μας επιρροής.
Η κυρίαρχη πολιτική παραμένει νεοφιλελεύθερη.
Ωστόσο είδαμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός οδήγησε τον κόσμο σε καταστροφή.
Και δεν εννοώ μόνο την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση.
Έχω κατά νου και την κλιματική αλλαγή, τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, την εκμετάλλευση του ονομαζόμενου τρίτου κόσμου, τους λιμούς και τη φτώχια.
Λέμε στις ληστρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις όχι, δεν θέλουμε ο κόσμος να πληρώνει τις δικές σας κρίσεις!
Όχι, δεν θέλουμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας έναν ερημωμένο κόσμο.
Αντίθετα λέμε:
Ναι, θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο – και αυτό είναι δυνατόν!

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Το πιο αποτρόπαιο χαρακτηριστικό της σημερινής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων είναι ότι κυοφορεί με τον πιο αυτονόητο τρόπο τον πόλεμο και την τρομοκρατία, ακριβώς «όπως τα σύννεφα κυοφορούν τη βροχή». Για να μιλήσω με τα λόγια του Γάλλου σοσιαλιστή ηγέτη Ζαν Ζορρές.
Μας λένε ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είναι ένας πόλεμος κατά της τρομοκρατίας.
Αυτό είναι ψέμα.
Με πόλεμο δεν μπορεί να ηττηθεί η τρομοκρατία.
Ο πόλεμος αποτελεί την αιτία για όλο και περισσότερη τρομοκρατία.
Θέλουμε την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.
Θέλουμε να εξαλείψουμε τα αίτια της τρομοκρατίας:
Αυτό σημαίνει τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τον δυτικό πολιτιστικό σοβινισμό.
Χρειαζόμαστε μηχανισμούς για ειρηνικές λύσεις των συγκρούσεων.
Θέλουμε το ΝΑΤΟ να πάρει τη μορφή ενός συλλογικού συστήματος ασφάλειας.
Και: Θέλουμε να εξαφανιστούν από τη γη μας τα πυρηνικά όπλα.
Υποστηρίζουμε λοιπόν με έμφαση τις απαιτήσεις του συμβουλίου ασφαλείας των ΗΕ για μείωση των πυρηνικών εξοπλισμών.
Οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν πυρηνικά όπλα πρέπει επιτέλους να κάνουν τα πρώτα βήματα.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες
Διαθέτουμε τη βούληση να αλλάξουμε την κυρίαρχη πολιτική και έχουμε εναλλακτικές προτάσεις για να το πετύχουμε. Αυτό όμως δεν επαρκεί.

Εμείς οι Αριστεροί πρέπει να είμαστε παρόντες στο δρόμο, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και ακόμη και στα καφενεία για να μιλάμε με τους ανθρώπους και να τους πείθουμε για τις προτάσεις μας.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Σε μερικές μέρες φθάνουν οι εκλογές.
Σας εύχομαι καλή δύναμη στα τελευταία μέτρα της εκλογικής κούρσας και σας εύχομαι στο τέλος ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.
Σίγουρα υπάρχουν περισσότεροι από 19+1 λόγοι για να δώσετε την ψήφο σας στο ΣΥΡΙΖΑ.
Πλησιάστε τους ανθρώπους και πείτε τους:
Ψηφίστε το ΣΥΡΙΖΑ και φροντίστε να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και η οικογένει, οι φίλοι, οι γείτονές σας.
Είναι στο χέρι σας!

Της  Ρένας Δούρου

Η εκδήλωση για το Πάρκο Α.Τρίτσης είχε οριστεί εδώ και καιρό, εκείνο που δεν μπορούσε να οριστεί, εκείνο που αρνιόμασταν ως την τελευταία στιγμή ήταν το φευγιό του Μιχάλη. Την ίδια ώρα με την προγραμματισμένη εκδήλωση χρειάστηκε να αποχαιρετήσουμε τον πρώτο και ως τα τώρα μοναδικό οικολόγο Έλληνα βουλευτή.
Πήγα πολύ καθυστερημένη στην εκδήλωση. Για την ακρίβεια δεν ήθελα και δεν μπορούσα καν να υποκριθώ στο τραπέζι διαλόγου την εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.
Και την ίδια στιγμή σκεφτόμουνα τον Μιχάλη που στις τόσες προσωπικές δοκιμασίες δεν σκέφτηκε ούτε μια φορά να κάνει πίσω, δε ζύγιασε ποτέ τον πόνο με την παρέμβαση στα κοινά. Και πήγα ως ύστατο φόρο τιμής. Γιατί το ίδιο έκανε κι εκείνος πάντα.
Μονάχα που δεν ήμουν σε θέση παρά να θέσω τα αιτήματα μας για το πάρκο και τα κρίσιμα ερωτήματα προς τους εκπροσώπους της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ που τόσο καιρό δεν παίρνουν απάντηση.
• Για τον ενιαίο χαρακτήρα του πάρκου,
• Για τη σταθερή και μόνιμη χρηματοδότηση από το ελληνικό δημόσιο έξω τώρα όλοι οι ιδιώτες (να μην ανανεωθεί καμία σύμβαση παραχώρηση δικαιώματος εκμετάλλευσης)
• Πρόσληψη μονίμου προσωπικού (εργατοϋπαλληλικού και επιστημονικού)
• Οι τρεις Δήμοι να συνεργάζονται για την καθαριότητα και συντήρηση του πάρκου (όχι στο φορέα manager)
• Άμεσα έργα αναπλάσεις του πάρκου
• Όχι στη χορηγία –ξεπούλημα του πάρκου από το ίδρυμα Λάτση.
Στους φίλους και στις φίλες που ήταν εκεί υποσχέθηκα να ανεβάσω την ομιλία στην ιστοσελίδα, ώστε να μπορέσουμε να διαβουλευθούμε ηλεκτρονικά.

Φίλες και φίλοι,

Μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι η γειτονική μας Τουρκία είναι πολύ πίσω σε ζητήματα πολιτισμού και δικαιωμάτων. Θα σας πω όμως ένα πράγμα: ότι πουθενά στην Τουρκία δεν υφίσταται αυτό το θλιβερό και αποκαρδιωτικό θέαμα που παρουσιάζει σήμερα το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αντώνης Τρίτσης σήμερα! Ένα Πάρκο που η σημερινή του ονομασία αποτελεί… ανέκδοτο: Καλύτερα να ονομαζόταν Πάρκο Οικολογικής Αναισθησίας και Αδιαφορίας των Κρατούντων!!! Σήμερα το Πάρκο μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ, πώς, ένα πρωτοποριακό σχέδιο έχει καταντήσει σήμερα θλιβερό έρμαιο ασύδοτων ιδιωτικών συμφερόντων, που το αντιμετωπίζουν ως άλλο ένα κερδοφόρο πεδίο δράσης τους… Η σημερινή κατάντια του Πάρκου επιβεβαιώνει την εικόνα συνολικά της Ελλάδας ως ουραγού σε ζητήματα περιβάλλοντος, πίσω και από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως είναι η Τουρκία – η Κωνσταντινούπολη ξεχωρίζει για το πράσινο, προσεγμένο περιβάλλον της – γιατί η “πολιτισμένη” Αθήνα να μην την μιμηθεί;;; Γιατί πρέπει να συνεχίζει στην κατεύθυνση τσιμεντοποίησης και εξαφάνισης των ελεύθερων χώρων;

Δεν είναι μόνον κρίμα αλλά προκαλεί και οργή: η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το οικολογικό Πάρκο Αντώνης Τρίτης, ένας πνεύμονας πρασίνου 1.140 στρεμμάτων – 6 φορές μεγαλύτερο από τον Εθνικό Κήπο – ένα από τα τελευταία καταφύγια της άγριας φύσης, ένας πνεύμονας πρασίνου στην καταταλαιπωρημένη Δυτική Αθήνα, είναι κάτι παραπάνω από τραγική. Και η τραγική αυτή εικόνα πλήρους εγκατάλειψης, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αδιαφορία της κυβέρνησης, των υπεύθυνων δήμων – Ιλίου, Καματερού, Αγίων Αναργύρων – αλλά και του φορέα διαχείρισης του Πάρκου που αποτελείται από μέλη τους, δεν είναι ούτε χθεσινή ούτε και είναι εύκολο να ανατραπεί. Κι αυτό όχι κάποιους τεχνικούς λόγους αλλά λόγω έλλειψης συγκεκριμένης πολιτικής βούλησης παρέμβασης κατά πρώτο λόγο της κυβέρνησης και κατά δεύτερο – αλλά όχι λιγότερο σημαντικό – των τοπικών αρχόντων των τριών δήμων που μόλις αναφέρθηκαν.
“Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αντώνης Τρίτσης” είναι η πλήρης ονομασία του πάρκου και αποτελεί πράγματι προκλητική ειρωνεία αυτή η ονομασία καθώς ο πολίτης αισθάνεται ότι η Εξουσία τον εμπαίζει επειδή την ίδια στιγμή που έχει δώσει αυτό το μεγαλεπήβολο όνομα στο πάρκο, την ίδια ακριβώς στιγμή, το αφήνει προκλητικά εγκαταλελειμμένο στη μοίρα του να βυθίζεται στα σκουπίδια και να γίνεται όχι Πάρκο Περιβαλλοντική Ευαισθητοποίησης αλλά Έμπρακτης Πολιτικής Αδιαφορίας. Πόσο όψιμη μπορεί λοιπόν να είναι η έκφραση προεκλογικού ενδιαφέροντος για την προστασία του περιβάλλοντος!!!
Αναφέρθηκα προηγουμένως στην έλλειψη πολιτικής βούλησης της εξουσίας, και σε επίπεδο υπουργείων και σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης: σε αυτό ακριβώς το σημείο κρίνεται και θα κριθεί η τύχη του Πάρκου Τρίτση αλλά αυτό το σημείο διαφοροποιεί επίσης την ποιότητα της δράσης ενός πολιτικού σχηματισμού όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, με ουσιαστικά περιβαλλοντική και οικολογική στόχευση, από άλλες πολιτικές δυνάμεις.
Είναι επιεικώς απαράδεκτο, κεντρική εξουσία – υπουργεία – και δήμοι που έχουν κατασπαταλήσει τους πόρους που χορήγησε η Ευρωπαϊκή Ένωση για την ανάπτυξη και την προστασία του Πάρκου, να έρχονται τώρα και να δηλώνουν αδυναμία προστασίας του – ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ, ΣΧΕΔΙΟΥ ΔΡΑΣΗΣ.
Η εγκατάλειψη του πάρκου, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο προς μίμηση για άλλα παρεμφερή πάρκα σε άλλα μέρη της χώρας μας (που τα έχει άλλωστε τόσο μεγάλη ανάγκη), είναι κάτι παραπάνω από εμφανής – μια απλή επίσκεψη πείθει για του λόγου το αληθές.
Από πού να πρωταρχίσει κανείς; Από την παντελή έλλειψη συντήρησης; Από τις ολοφάνερα εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις; Από τις λίμνες που έχουν μετατραπεί σε βάλτους και άρα εστίες κάθε είδους μόλυνσης; Τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας; Την ανύπαρκτη περιφρούρηση του πάρκου; Το πράσινο που ποτίζεται ΜΟΝΟ όταν… βρέχει;
Άφησα για το τέλος δύο παράγοντες των οποίων τη βαρύτητα εκτιμώ ιδιαίτερα: Πρώτον, τους απλήρωτους και συμβασιούχους εργαζόμενους που με τίποτε δεν επαρκούν για τις ανάγκες του Πάρκου. Γιατί σε μια περίοδο που η ανεργία, και μάλιστα των νέων, κάνει θραύση δεν δίνεται δουλειά στο Πάρκο; Δεύτερον, η εισβολή και η καταλυτική παρουσία στο εσωτερικό του πάρκου επιχειρήσεων, οι οποίες το αντιμετωπίζουν και το έχουν μετατρέψει σε κερδοφόρα επιχείρηση – αυτό που μπορεί να γίνει πνεύμονας πρασίνου για μια ολόκληρη περιοχή, της Δυτικής Αθήνας, έχει μεταβληθεί πεδίο κέρδους για τις επιχειρήσεις αυτές. Και μάλιστα “αντικείμενο” των κερδών τους είναι οι πολίτες προς όφελος των οποίων, υποτίθεται, ότι λειτουργεί το Πάρκο. Καφετέρια, λούνα παρκ, τσίρκο… φιδιών, κ.ο.κ., στοχεύουν απλά στην άλωση και την αλλοίωση τον ενιαίο και δημόσιο χαρακτήρα του πάρκου, επιβάλλουν ηχορύπανση, ρυπαίνουν αλλά και υποχρεώνουν τους πολίτες να πληρώνουν για την παροχή αυτών των “υπηρεσιών”. Πού βρίσκονται οι προς όφελος των δημοτών δραστηριότητες, οι πρωτοβουλίες για την οικολογική εκπαίδευση των μαθητών, οι προτάσεις για την εναλλακτική περιβαλλοντική πρόταση σε μια πόλη που “κακοποιείται” συστηματικά από την έλλειψη πρασίνου; Αντί αυτών, ο Οργανισμός Διαχείρισης του Πάρκου “φρόντισε” να διώξει και τους άνεργους παλιννοστούντες που είχαν δημιουργήσει καταστήματα βιολογικών προϊόντων και μάλιστα στη βάση του προγράμματος Equal. Αλίμονο τώρα: τέτοιες “ανατρεπτικές” πρωτοβουλίες δεν έχουν θέση στο “Πάρκο Οικολογικής Αναισθησίας”, όπως θα έπρεπε να είχε μετονομαστεί εδώ και καιρό…

Με όλα τούτα, η ονομασία “Πάρκο Οικολογικής Ευαισθησίας” έχει καταντήσει… σύντομο ανέκδοτο, ή, αν θέλετε, θλιβερή απόδειξη του τι θα ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ το πάρκο αν δεν είχε εγκαταλειφθεί στην τύχη του…

Εκείνο που χρειάζεται λοιπόν είναι η ανάληψη ΑΜΕΣΗΣ ΔΡΑΣΗΣ προκειμένου το πάρκο να αποκτήσει τη θέση που του αξίζει στον οικιστικό ιστό της δυτικής Αθήνας, μιας περιοχής, που, ας μην ξεχνάμε, έχει πληγεί και συνεχίζει να βιώνει τις συνέπειες τις μεγάλης φωτιάς που κατέστρεψε την Πάρνηθα. Εκείνο που χρειάζεται είναι τόλμη και φαντασία. Σε συνεργασία με τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, με πρωτοβουλίες πολιτών, ο στόχος που οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές, είναι να αναζωογονηθεί το Πάρκο, να αποκτήσει την πραγματική του ονομασία, αυτή της “Ευαισθητοποίησης”, να γίνει πραγματικό καταφύγιο για τα εκατοντάδες είδη πουλιών και ψαριών, να γίνει ανοικτό σχολείο οικολογίας και περιβάλλοντος για τις σημερινές και αυριανές νέες γενιές, να λειτουργήσει ως πρότυπο για την δημιουργία και άλλων, τέτοιων, παρεμφερών πάρκων σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Σε τελευταία ανάλυση εκείνο που χρειάζεται δεν είναι τόσο χρήματα – δεν υποτιμώ το θέμα των οικονομικών κονδυλίων αλλά θεωρώ ότι προηγείται των κονδυλίων, η πολιτική βούληση, αυτή ακριβώς που σήμερα λείπει από την κεντρική εξουσία, από τα αρμόδια υπουργεία, Εσωτερικών και ΥΠΕΧΩΔΕ και από τις δημοτικές αρχές. Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό περί “πράσινης ανάπτυξης” και άλλων συναφών: ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν – η ανακαίνιση, αναζωογόνηση, η ουσιαστική λειτουργία για την ευαισθητοποίηση των πολιτών στα περιβαλλοντικά θέματα, του Πάρκου Τρίτση. Όσο οι εξουσίες, κεντρική και τοπική, αδιαφορούν, τόσο περισσότερο θα μπορούμε να μιλάμε όχι για “πράσινη ανάπτυξη” αλλά για… “πράσινα άλογα”.

Η δράση μας, η δράση δηλαδή όλων μας, εμάς που αγωνιούμε να μην είναι η Αθήνα, η Ελλάδα ουραγός στα περιβαλλοντικά θέματα, οφείλει να είναι άμεση, για να λειτουργήσει το Πάρκο Αντώνη Τρίτση όπως πρέπει για την πόλη μας και όχι όπως επιθυμούν τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Είναι λοιπόν άμεση η ανάγκη να διασφαλιστεί η σταθερή, αποκλειστική και 100% χρηματοδότηση από την πολιτεία, να μη συνεχιστεί η παράδοσή του στα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα, να μην ανανεωθούν οι συμβάσεις ιδιωτών μέσα στο Πάρκο – με άλλα λόγια να εμποδιστεί πάση θυσία η συνεχιζόμενη πορεία ιδιωτικοποίησης του Πάρκου – μια πορεία που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αλλοιώνει βαθιά τον χαρακτήρα του, και να τον καθιστά “χώρο διασκέδασης”, πολύ μακριά από ό,τι συνεπάγεται ένα “πάρκο οικολογικής ευαισθητοποίησης”.
Στην κατεύθυνση αυτή είναι απαραίτητη, όπως ήδη ανέφερα, η πρόσληψη του απαραίτητου εργατοϋπαλληλικού προσωπικού, που μπορεί να εγγυηθεί τη σωστή συντήρηση και ανάπλαση του πάρκου.

Συνοψίζοντας: Εκείνο που χρειάζεται άμεσα είναι η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ανταποδοτικής εκμετάλλευσης, που ανοίγουν το δρόμο στα ιδιωτικά συμφέροντα να το αλώσουν.
ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΕΩΝ (ΜΚΟ, πρωτοβουλιών πολιτών, κ.α.) προκειμένου να αποτρέψουμε κάθε περαιτέρω βήμα για ιδιωτικοποίηση, να απομακρύνουμε όλους τους ιδιώτες – ιδιαίτερα τις μεγάλες επιχειρήσεις – από το χώρο.
Στο χέρι μας και κυρίως στη δράση μας βρίσκεται το αν τελικά το Πάρκο θα γίνει επιτέλους εργαλείο για την οικολογική ευαισθητοποίηση.
Στο χέρι και κυρίως στη δράση μας είναι να σταματήσει ο κατήφορος της σημερινής εγκατάλειψης – ένας κατήφορος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στους ιδιώτες – σωτήρες, που με το πρόσχημα τη διάσωση του Πάρκου σπεύδουν, σαν τρωκτικά “έτοιμα από καιρό”, να “επενδύσουν” με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βάρος του περιβάλλοντός μας.
Κλείνοντας θα ήθελα να παρατηρήσω το εξής : το Οικολογικό Πάρκο Αντώνης Τρίτσης είναι καταφύγιο εκατοντάδων μορφών ζωής, τις οποίες έχουμε υποχρέωση να διαφυλάξουμε. Ωστόσο ένα είδος δεν πρέπει να ευδοκιμήσει στο Πάρκο, διαφορετικά οι άλλες μορφές ζωής είναι καταδικασμένες σε αργό και βέβαιο θάνατο. Το είδος που πρέπει πάση θυσία να καταπολεμήσουμε είναι εκείνο των “τρωκτικών – ιδιωτών” που δεν δίνουν δεκάρα για το περιβάλλον και τις οικολογικές ευαισθησίες, γιατί το μόνο που τους απασχολεί είναι να γεμίσουν τις κοιλιές τους – να αυξήσουν τα κέρδη τους. Ε, λοιπόν σε αυτό το είδος ζωντανού οργανισμού – και μόνο σε αυτό – πρέπει να πούμε ένα αποφασιστικό ΟΧΙ, εξορίζοντάς το οριστικά από το Πάρκο!

Ομιλία Ρένας Δούρου, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, στη 2η Πανελλαδική Σύσκεψη ΣΥΡΙΖΑ

Λειτουργία ΣΥΡΙΖΑ
Το Δίκτυο Γυναικών επιδιώκει σε μια κρίσιμη συγκυρία για το ΣΥΡΙΖΑ, τον τόπο αλλά και διεθνώς να εμπλουτίσει τις προγραμματικές μας διαδικασίες με τη διάσταση των γυναικείων διεκδικήσεων και του φεμινιστικού προτάγματος. Οι υποδειγματικές για ολόκληρο το ΣΥΡΙΖΑ διαδικασίες του Δικτύου Γυναικών έχουν στόχο την επαφή μας με τις τοπικές επιτροπές, τα συνδικάτα, τις φεμινιστικές οργανώσεις, τις νέες και τους νέους, τις εργαζόμενες και τους εργαζομένους, τις μετανάστριες, τις φοιτήτριες για να καταλήξουμε σε κινητοποιήσεις, στη δράση, στο δρόμο, εκεί που η αριστερά μας παλεύει να υλοποιήσει τα προγράμματά της.

Στον ένα αυτό χρόνο λειτουργίας του Δικτύου κατορθώσαμε να λειτουργήσουμε και να παρέμβουμε σε μία σειρά κρίσιμων ζητημάτων για την αριστερά αλλά και για την κοινωνία, όπως το ασφαλιστικό, το θέμα του επωνύμου των γυναικών, την αμέριστη συμπαράστασή μας στην αγωνίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Η ουσιαστική μας παρέμβαση δεν περιορίζεται στον αριθμό και την πληθώρα των παρεμβάσεών μας, η σημασία της δράσης του δικτύου έγκειται σε αυτό ακριβώς που ακούστηκε αρκετές φορές σε αυτήν την αίθουσα ως ζητούμενο για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, στην οριζόντια και δημοκρατική, δηλαδή λειτουργία μας.
Χωρίς «ηγετικές» φυσιογνωμίες σε γνωστούς ρόλους, χωρίς διαγκωνισμούς και ηγεμονικές συμπεριφορές με σεβασμό στην εκπροσώπηση της μειοψηφικής άποψης προχωρήσαμε με συναίνεση.
Με περισσή αλαζονεία ίσως για τα αυτιά κάποιων σας καλώ εκ μέρους του Δικτύου να παρακολουθήσετε τις διαδικασίες μας για να αντιληφθούμε τι σημαίνει εξωστρεφή δράση με επίκεντρο τα προβλήματα των νέων γυναικών και όχι τις προσωπικές φιλοδοξίες. Για αυτό και σήμερα είμαστε έτοιμες να καταθέσουμε μια σειρά από προσθήκες στο προγραμματικό λόγο και δράση του ΣΥΡΙΖΑ για την κοινωνία των δυο φύλων.

Για μια κοινωνία των δύο φύλων
Οι σχέσεις εξουσίας των ανδρών επί των γυναικών και η ανισότητα των δυο φύλων δεν αποτελεί καινοτομία του καπιταλισμού. Ήταν εκεί από τα πριν. Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση έχοντας ως σύμμαχο τις πατριαρχικές, σεξιστικές αντιλήψεις στην τωρινή κρίση του συστήματος που οι λαοί ασφυκτιούν πολλαπλασιάζει αυτές τις διακρίσεις με τρόπο αδυσώπητο
Σταθερή επιδίωξη της ριζοσπαστικής αριστεράς πρέπει να είναι η ανάδειξη αυτής της σχέσης εξουσίας και ο αγώνας για την εξάλειψή της σε συνδυασμό με τους άλλους αγώνες οι οποίοι τέμνονται με το ζήτημα της ανισότητας φύλου, στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό χώρο.
Ο καπιταλισμός έχει εντάξει στην πολιτική του ατζέντα τον παραδοσιακό-συντηρητικό ρόλο των γυναικών σύμφωνα με τον οποίο πρωταρχική τους αποστολή είναι η υποκατάσταση των κοινωνικών υπηρεσιών το κόστος των οποίων θέλει όσο το δυνατόν περισσότερο να συρρικνώσει.
Οι γυναίκες σήμερα παρουσιάζονται σε διπλάσια ποσοστά άνεργες, επισφαλώς εργαζόμενες, με μεγάλα διαστήματα εκτός εργασίας, με χαμηλούς μισθούς και συντάξεις.
Η φτώχεια πλήττει σε μεγάλο βαθμό τις γυναίκες υπεύθυνες μονογονεϊκών οικογενειών, όπως και τις μετανάστριες.
Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην Ελλάδα πλήττουν τα εργασιακά δικαιώματα των γυναικών περαιτέρω, επιδεινώνοντας ένα ήδη σκληρό εργασιακό παρόν και μέλλον.
Οι σεξιστικές αντιλήψεις και οι παραδοσιακοί ρόλοι νομιμοποιούνται με την απουσία κοινωνικού κράτους, συστήματος υγείας και φροντίδας, εκπαίδευσης σε θέματα φύλου, ισάριθμης συμμετοχής των γυναικών σε όλους τους θεσμούς της πολιτείας.
Οι γυναίκες αναγκάζονται να ανταποκρίνονται σε διπλά και τριπλά ωράρια, στην εργασία, στο σπίτι, στη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων.
Αντί να ικανοποιηθεί το πρόταγμα του φεμινιστικού κινήματος για απελευθέρωση της προσωπικότητας και του σώματος των γυναικών υπό τον έλεγχο των ανδρών, αυξάνεται η εμπορευματοποίηση της εμφάνισης και της σεξουαλικότητας τους μέσα από τα πρότυπα που επιβάλλονται πρωτίστως από τα ΜΜΕ και που αναπαράγουν τους στερεότυπους ρόλους των δυο φυλών και τη βία κατά των γυναικών.
Παγκόσμια, αλλά και στο πλαίσιο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι γυναίκες πεθαίνουν λόγω της ενδοοικογενειακής βίας, οι δείκτες της φτώχειας αυξάνονται, ο ρατσισμός διογκώνεται με πρώτα θύματα τις μετανάστριες, το trafficking εξαπλώνεται θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο πολλές γυναίκες που ζουν σε καθεστώς τρόμου και ανασφάλειας.
Η εκπροσώπηση των γυναικών στους θεσμούς της πολιτείας και της κοινωνίας βρίσκεται στην Ελλάδα στο χαμηλότερο επίπεδο από όλη την ΕΕ, και απαιτείται τόσο η πολιτική βούληση και οι κοινωνικές παρεμβάσεις, όσο και οι καταστατικές και νομικές ρυθμίσεις για να προχωρήσουμε στην ισάριθμη εκπροσώπηση των δυο φύλων.
Έχουμε κατακτήσει την εμπειρία των φεμινιστικών κινημάτων έχουμε αγωνιστεί για αιτήματα και διεκδικήσεις που τώρα είναι ακόμα περισσότερα επίκαιρα.
Αιτήματα για κράτος πρόνοιας, για ίσες ευκαιρίες στην εργασία, στη σύνταξη για όλες μας, για τις μετανάστριες, για εξίσωση των μισθών, για καταπολέμηση των παραδοσιακών αντιλήψεων, για θέσπιση νόμου-πλαισίου εναντία στη βία των γυναικών, για καταπολέμηση του σεξισμού, για τερματισμό των διακρίσεων λόγω επιλογής σεξουαλικής ταυτότητας και προσανατολισμού.
Τα παραπάνω και άλλα πολλά δεν αποτελούν απλώς «ιδιαίτερα» προβλήματα του γυναικείου φύλου, αλλά πολιτικά ζητήματα που εντάσσονται στα οικουμενικά προτάγματα της αριστεράς.
Γιατί η αριστερά ή θα είναι και φεμινιστική ή δε θα υπάρχει.