Ρένα Δούρου

της Ρένας Δούρου,  στο περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

Υπάρχει η άποψη, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι μια πόλη σαν την Αθήνα, με τον υψηλότατο βαθμό τσιμεντοποίησης, την τεράστια έλλειψη πρασίνου, τη μεγάλης έκτασης ρύπανση, για να γίνει ξανά βιώσιμη, θα πρέπει να… ισοπεδωθεί και να κτιστεί από την αρχή! Ουτοπική σίγουρα προσέγγιση – αφήστε δε και το ενδεχόμενο να ξανακτιζόταν ίδια και χειρότερη λόγω της στρεβλής αντίληψης, που ευδοκιμεί στη χώρα μας, ότι δηλαδή η ανάπτυξη σημαίνει τσιμέντο! Ωστόσο σήμερα δεν είναι απαραίτητο να γκρεμιστεί μια πόλη για να γίνει πράσινη, φιλική προς τους κατοίκους της και περιβαλλοντικά ισορροπημένη: υπάρχουν λύσεις ρεαλιστικές, οικονομικές και το κυριότερο, οικολογικές, τις οποίες μπορούν να προωθήσουν οι αρχές και να υιοθετήσουν οι πολίτες. Μια από αυτές, με υψηλή αποτελεσματικότητα και χαμηλό κόστος, είναι οι πράσινες στέγες. Συνέχεια

Το Θριάσιο πεδίο αργοπεθαίνει περιβαλλοντικά και, ταυτόχρονα, δηλητηριάζει με τους ρύπους του ολόκληρο το λεκανοπέδιο.

Αντί να κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να αναστραφεί αυτή η κατάσταση, γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας τεράστιας επέμβασης, που θα αποτελειώσει ότι έχει απομείνει ζωντανό:

Συνέχεια…

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΜΑΙΟΥ, ΩΡΑ 12.30 Μ.Μ., ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Το Σαββατοκύριακο 9-10 Μαΐου οργανώνονται δεκάδες δράσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα : συγκεντρώσεις, εξορμήσεις, ακτιβισμοί, παραστάσεις, επαφές με φορείς και μέσα μαζικής ενημέρωσης, συζητήσεις κ.λπ., με στόχο να προβάλουμε την οικολογική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ και τη σταθερή συμμετοχή του στα κινήματα για την πόλη, το περιβάλλον και την οικολογία. Συνέχεια…

Rethinking your opposition to nuclear power?

Rethink again.

By Mariah Blake – Washington Monthly – January/February 2009

http://www.washingtonmonthly.com/features/2009/0901.blake.html

Seven years ago, Finland was faced with a daunting energy dilemma. To keep its domestic industries up and running, it needed to double its electricity supply by 2025. At the same time, it had to cut carbon emissions by fourteen million tons a year to comply with its obligations under the Kyoto Protocol. The question was how to fill the gap without stifling its flourishing economy or increasing dependence on costly imports. Συνέχεια…

Καιρό για χάσιμο δεν έχουμε. Τα πάσης φύσης «καμπανάκια» έχουν προ πολλού ηχήσει προειδοποιητικά. Το ενεργειακό ζήτημα είναι πλέον φλέγον και θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον μας στον 21ο αιώνα. Δεν έχουμε πλέον το άλλοθι της άγνοιας ούτε την πολυτέλεια να αποφύγουμε μια διεξοδική και με επιχειρήματα συζήτηση. Χωρίς φόβο αλλά με πάθος: πάθος για τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής μας. Συνέχεια…

της Ρένας Δούρου, εφημερίδα Παρασκήνιο, 18/01/2008

Έχουν περάσει κιόλας έξι μήνες από τότε που η Ελλάδα πένθησε το χαμό δεκάδων συμπολιτών μας, αλλά και την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή. Κάποιοι επιτήδειοι «παρηγορήθηκαν» με τις επιταγές των 3000 ευρώ, ενώ οι πιο εύπιστοι με τις υποσχέσεις κυβερνητικών αξιωματούχων. Σαν ανέκδοτο ηχούν πλέον οι δηλώσεις του πρωθυπουργού «όπου υπήρχε δάσος, θα γίνει δάσος».
Οι κυβερνητικές πολιτικές στην Πάρνηθα, την Πεντέλη και την Πελοπόννησο είναι απολύτως χαρακτηριστικές. Για να μη μιλήσουμε για το πολυδιαφημισμένο Πάρκο του Ελληνικού, διότι θα πέσει το τσιμέντο να μας πλακώσει. Στις αυθόρμητες διαμαρτυρίες χιλιάδων Ελλήνων έξω από τη βουλή, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε για σειρά μέτρων που εξαντλήθηκαν σε τηλεμαχίες παραθύρων μεταξύ κοινοταρχών και υπευθύνων για τις αποζημιώσεις.
Έξι μήνες μετά οι πυρόπληκτοι του Αυγούστου παλεύουν με τις πλημμύρες, ταΐζουν τα ζωντανά τους με υπερκοστολογημένες τροφές και παρακολουθούν ομιλούσες κεφαλές στα τηλεπαράθυρα που αναλύουν φωτογραφίες ροζ περιεχομένου. Όσο κι εάν επιχειρείται να περιοριστεί η τραγική υπόθεση Ζαχόπουλου στις ροζ πτυχές μιας εξωσυζυγικής ιστορίας, αυτό που αναδεικνύεται και γίνεται αντιληπτό και από τον πλέον αφελή είναι η παθογένεια του ευρύτερου πολιτικού συστήματος, οι χρόνιες παθήσεις όχι μόνο της εκτελεστικής, αλλά και της δικαστικής εξουσίας και της δημοσιογραφίας.
Παθήσεις που σε μια χώρα «κολλητών» δεν επιτρέπουν το σχεδιασμό μακροπρόθεσμων πολιτικών και την υλοποίηση μέτρων για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων, όπως η ανεργία που πλήττει τους νέους, το ασφαλιστικό, η υγεία, πολλώ δε μάλλον μια σοβαρή στρατηγική για το περιβάλλον, για την ίδια μας δηλαδή τη ζωή.
Έως πρότινος, οι «ενεργοί» νέοι και νέες, όπως όσοι ανήκουν σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) ή σε κόμματα με περιβαλλοντικές ευαισθησίες(ΣΥΝ), αντιμετωπίζονταν με απαξίωση και καχυποψία: οι πρώτοι, ως απολίτικοι, ο δεύτερος ως κόμμα που δεν έχει προτεραιότητες σημαντικές στον προγραμματικό του λόγο, όπως η περιβόητη αειφόρος ανάπτυξη-λες και το ένα πάει ξέχωρα από το άλλο.
Φτάσαμε το καλοκαίρι να αμυνόμαστε, να υπερασπιζόμαστε και εντέλει να διαδηλώνουμε για το αυτονόητο: την προστασία του περιβάλλοντος που μας φιλοξενεί και που εμείς, με την αλαζονεία και την αλόγιστη χρήση του, καταστρέψαμε και συνεχίζουμε να το καταστρέφουμε ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, ως αν να έχουμε εξασφαλίσει τη μετάβασή μας σε κάποια άλλη γωνιά του Γαλαξία.
Σήμερα, δεν χρειάζεται πια όσοι και όσες έχουμε λοιδορηθεί για αφέλεια ή πολιτική αστοχία να απολογούμαστε. Είναι η ίδια η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ολόκληρος ο πλανήτης που απαντά για εμάς. Μονάχα που στην πολιτική και στη ζωή γενικότερα δεν είναι πάντα ευχάριστο να δικαιώνεσαι.
Όσες και όσοι εθελοντικά βρεθήκαμε στην κατάσβεση της φωτιάς του Υμηττού κοιτάξαμε προς τα κάτω και αντιμετωπίσαμε το μοναδικό δάσος που δε φαίνεται να απειλείται άμεσα : το δάσος των κεραιών και των κλιματιστικών, εκείνο το οποίο ευθύνεται μεταξύ άλλων για την αύξηση της θερμοκρασίας και το αβίωτο της ζωής μας στο λεκανοπέδιο. Οι προτάσεις για την καταστροφή του συγκεκριμένου δάσους υπάρχουν και όλα δείχνουν ότι πρέπει να αρχίσουν να υλοποιούνται από… ΧΘΕΣ.
Προτάσεις πολύ συγκεκριμένες αρκεί η ευαισθησία και η προσοχή όλων και εννοώ κυρίως αυτών που ασκούν την εξουσία σήμερα να είναι στραμμένη προς την υλοποίηση άπλων μέτρων, όπως οι πράσινες ταράτσες κι όχι στα «πράσσειν άλογα», τα μπλε ομόλογα και τα ροζ DVD.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι πράσινες στέγες βελτιώνουν την ποιότητα της ατμόσφαιρας (παράγουν οξυγόνο, φιλτράρουν τη σκόνη), αντιμετωπίζουν το φαινόμενο της επίδρασης της Αστικής Θερμικής Νησίδας (το φαινόμενο της αύξησης της θερμοκρασίας στο κέντρο της πόλης σε σχέση με τα προάστια), και βεβαίως συμβάλλουν στην ορθολογική διαχείριση του νερού και στην ισόρροπη αστική διαβίωση (βιότοπος για πουλιά, πεταλούδες).
Οι πράσινες στέγες προσφέρουν εξαιρετική θερμομόνωση, αλλά και ηχομόνωση. Σε ένα καλά μονωμένο κτίριο η χρήση του κλιματιστικού και του καλοριφέρ μειώνεται σημαντικά. Συνοπτικά, το χαμηλότερο ενεργειακό κόστος, το χαμηλότερο επίπεδο θορύβου, τα μειωμένα έξοδα συντήρησης και η μεγάλη αισθητική αναβάθμιση των μη χρησιμοποιούμενων χώρων, αποτελούν απτά πλεονεκτήματα που ανεβάζουν την αξία κτιρίων ή και ολόκληρων γειτονιών.
Αναβαθμίζουν τη ζωή όλων μας σήμερα κι όχι αύριο. Μας επιτρέπουν να κοιτάμε με αισιοδοξία το μέλλον μας κι όχι μέσα από τη χυδαιότητα των ροζ γυαλιών τους. Γιατί εκτός από το «ροζ» υπάρχει και το πράσινο…