Αποσπάσματα συνέντευξης Ρένας Δούρου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας, υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής Συνασπισμού, στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο», στους δημοσιογράφους Δ. Κουκλουμπέρη και Κ. Σαββόπουλο:

• Για τα γερμανικά σχέδια εκ νέου περιστολής της εθνικής κυριαρχίας μέσω αυξημένου δημοσιονομικού ελέγχου:

Να θυμηθούμε καταρχήν την αντιμετώπιση εκείνων που μόλις πριν από λίγους μήνες έθεταν το θέμα επιτροπείας: τους κατηγορούσαν για κινδυνολογία και λαϊκισμό. Και το τελευταίο 24ωρο διαπιστώνουμε αμηχανία των δημοσιογράφων μεγάλων ΜΜΕ και υποβάθμιση στις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών. Παρά τις προσπάθειες του Βερολίνου χθες να υποβαθμίσει το θέμα, είναι βέβαιο ότι τέτοιες βλέψεις υφίστανται. Πρόκειται για αυτό που έχουμε, στο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΕΑ, επισημάνει εδώ και καιρό. Ότι δηλαδή πλέον στην κρίση την οικονομική επικάθεται και σοβαρή κρίση δημοκρατίας. Περιστέλλονται δικαιώματα των λαών, στην Ελλάδα και την Ιταλία ήλθαν στην εξουσία μη εκλεγμένοι πρωθυπουργοί, στην Ισπανία και την Πορτογαλία οι πολίτες ψήφισαν κόμματα που είχαν δεσμευθεί προεκλογικά ότι θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική λιτότητας… Τώρα έχουμε, αν τελικά επαληθευθούν οι σχεδιασμοί, άλλο ένα βήμα στην κατεύθυνση μείωσης της εθνικής κυριαρχίας. Σήμερα της Ελλάδας, αύριο άλλων δημοσιονομικά άτακτων χωρών. Θα έλεγα ότι μοιάζει με ένα κατήφορο που δεν έχει τέλος.
Απέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς γίνεται έτσι επιτακτική η ανάγκη οι κοινωνίες, οι λαοί να αντιδράσουν, να αγωνιστούν, να αντισταθούν, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο κατά της δημοκρατικής υποχώρησης. Η οποία δεν θα είναι συγκυριακή, υπονομεύει κεκτημένα δεκαετιών σε εθνικό επίπεδο αλλά και όσα είχαν κατακτηθεί με πολλούς αγώνες και σε ευρωπαϊκό. Οι λαοί και οι κοινωνίες θέλω να πιστεύω ότι δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη.

• Για το όψιμο και υποκριτικό ενδιαφέρον της ηγεσίας της Ε.Ε. για την απασχόληση και την ανάπτυξη κατά την αυριανή σύνοδο κορυφής που θα θεμελιώσει τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη λιτότητα:

Δεν πρόκειται απλά για αντίφαση αλλά για συνειδητή μεθόδευση αποπροσανατολισμού των ευρωπαίων πολιτών. Μετά από δεκάδες συνόδους κορυφής και Γιούρογκρουπ σε αυτούς τους 24 μήνες πρωτοφανούς κρίσης, την εβδομάδα που πέρασε η κ. Μέρκελ πέρασε σε μια επικοινωνιακή αντεπίθεση, βάζοντας για πρώτη φορά στα χείλη της τις λέξεις «ανάπτυξη» και «απασχόληση». Μεταξύ άλλων είπε ότι πρέπει να αλλάξει και το εργατικό δίκαιο πανευρωπαϊκά και μάλιστα προς όφελος των νέων ευρωπαίων. Η αυριανή σύνοδος στις Βρυξέλλες λοιπόν χρησιμοποιεί φραστικά τα θέματα της ανάπτυξης και της απασχόλησης αλλά απλά για επικοινωνιακούς λόγους. Χαρακτηριστικό μάλιστα της μικρής σημασίας που δίνεται στην ανάπτυξη και την απασχόληση είναι και το γεγονός ότι όσα μέτρα έχουν διαρρεύσει, δεν συνοδεύονται από τους ανάλογους πόρους ώστε να είμαστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται για κουβέντες του αέρα… Πρόκειται λοιπόν για τη χρυσόσκονη με την οποία οι Μέρκελ, Σαρκοζί και οι λοιποί ηγέτες της ΕΕ επιχειρούν να πασπαλίσουν τα πολύ σκληρά, για τους ευρωπαίους πολίτες, μέτρα που περιλαμβάνει το γερμανικής έμπνευσης δημοσιονομικό σύμφωνο. Ακριβώς οι λεπτομέρειες αυτού του συμφώνου της δρακόντειας δημοσιονομικής πειθαρχίας, με τις κυρώσεις, την επέμβαση στα εσωτερικά των χωρών αναφορικά με τους προϋπολογισμούς τους, θα συζητηθούν αύριο ενόψει της υπογραφής του συμφώνου στη σύνοδο που θα διεξαχθεί στις αρχές Μαρτίου.
Αυτό το διακρατικό σύμφωνο καταργεί κάθε μορφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και συνιστά ταφόπλακα στις διεκδικήσεις των λαών. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων διοργανώνει σήμερα στις Βρυξέλλες Ημέρα Δράσης κατά του συμφώνου που ενισχύει τη λιτότητα. Μάλιστα η γενική γραμματέας της Συνομοσπονδάις, Μπερναντέτ Σεγκόλ δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει μέτρα που δεν λειτουργούν, που βυθίζουν τις χώρες βαθύτερα στη κρίση και φτωχοποιούν όλο και περισσότερο κόσμο».
Να σας θυμίσω εδώ ότι οι άνεργοι στη χώρα μας πλησιάζουν πια το ένα εκατομμύριο, ότι στην Ισπανία έχουν περάσει τα πέντε εκατομμύρια και ότι στη Γαλλία πλησιάζουν τα τρία εκατομμύρια… Και βέβαια σε όλες τις χώρες εκείνοι που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία είναι οι νέοι. Και οι νέοι δεν έχουν τίποτε να περιμένουν από την αυριανή σύνοδο.

• Για την υποκριτική απόφαση μη ένταξης της ελληνικής περίπτωσης στην ημερήσια διάταξη της συνόδου της 30ης Ιανουαρίου:

Το γεγονός αυτό δείχνει πρόθεση να παρουσιαστεί η ελληνική περίπτωση αποκομμένη από ό,τι συμβαίνει σήμερα και επηρεάζει συνολικά την Ευρωζώνη, τον πυρήνα της, τη Γαλλία και την Ιταλία. Σε τούτο έχουν όμως συμβάλλει τα μέγιστα και οι έλληνες κυβερνώντες. Οι εκλεγμένοι, όπως ο κ. Παπανδρέου και οι μη εκλεγμένοι, όπως ο κ. Παπαδήμος. Να εμφανιστεί δηλαδή ότι πρόκειται για ελληνικό και όχι για ευρωπαϊκό πρόβλημα και να αποκοπεί από τις περιπτώσεις της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας. Όπως και με ό,τι ισχύει και προανέφερα για το θέμα της απασχόλησης, πρόκειται περί τεράστιας υποκρισίας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό, συστημικό. Κάτι που ακόμη και σήμερα, 24 μήνες μετά, αρνούνται να το παραδεχθούν οι ευρωηγεσίες.
Εντωμεταξύ στην Ελλάδα είμαστε οι πρώτοι που πληρώνουμε το κόστος μιας ιδεολογικής εμμονής. Σήμερα το ζούμε εντονότερα με το πολύ κρύο, ενώ διεθνή μέσα, όπως η επιθεώρηση Lancet ή ο Γκάρντιαν, κάνουν λόγο για ανθρωπιστική κρίση, με άστεγους συμπολίτες μας να αναζητούν στέγη και τροφή στις παγωμένες γωνιές της Αθήνας. Νεοέλληνες, λοιπόν, νεόπτωχοι και νεοάστεγοι.
Την ίδια στιγμή στην κορυφή της εξουσίας, η εκτρωματική κυβέρνηση του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού Παπαδήμου, και επιμένω σε αυτό, γιατί η κρίση της δημοκρατίας είναι εξίσου σημαντική με την κρίση της οικονομίας, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και απασχόληση μέσα σε αυταρχικό πλαίσιο διακυβέρνησης, επιμένει να συζητά – γιατί δεν μπορώ να πω σοβαρά ότι διαπραγματεύεται – με την Τρόικα τους όρους της κοινωνικής χρεοκοπίας της χώρας. Δηλαδή της νέας δανειακής σύμβασης που θα αυξήσει τον αριθμό των πολιτών που θα σπρώχνονται για μερικά λαχανικά, θα αυξήσει τους νεοάστεγους και τους νεόπτωχους στα παγκάκια και θα δέσει την Ελλάδα στο άρμα της λιτότητας τουλάχιστον ως το 2010, με το χρέος να εξακολουθεί να βρίσκεται σε μη βιώσιμα όρια, αφού θα είναι 120% του ΑΕΠ, στο επίπεδο του 2009. Θα περάσει το δίκαιο για το χρέος μας στο αγγλικό δίκαιο και θα φέρει επαχθέστερα μέτρα.
Παρόλα αυτά είναι σίγουρο ότι το ελληνικό ζήτημα θα συζητηθεί παρασκηνιακά. Κυρίως το θέμα του κουρέματος του χρέους και της νέας δανειακής σύμβασης. Αλλά οι διαρροές από ξένους δημοσιογράφους δεν είναι καθόλου καθησυχαστικές.

•Αναφορικά με το ρόλο κομπάρσου που παίζει το Παρίσι έναντι του Βερολίνου:

Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη η γερμανίδα καγκελάριος ουσιαστικά χειρίζεται μόνη της τα ζητήματα της κρίσης. Αναφέρθηκα ήδη στην επικοινωνιακή αντεπίθεσή της, καθώς συνάντησε την εβδομάδα που πέρασε την κ. Λαγκάρντ, τον κ. Μπαρόζο, τον κ. βαν Ρομπέι και τον κ. Ραχόι και έδωσε συνέντευξη σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες. Ο κ. Σαρκοζί, ειδικά μετά από την υποβάθμιση του Παρισιού από τον οίκο Standard & Poor’s, είναι πολύ αποδυναμωμένος. Οι όποιες διαφοροποιήσεις του γάλλου υπουργού Οικονομικών Φρανσουά Μπαρουάν δεν αφορούσαν στην ουσία αλλά στην απόχρωση. Το Παρίσι στη συγκεκριμένη συγκυρία παίζει το ρόλο του κομπάρσου. Μάλιστα χθες έγινε γνωστό ότι η κ. Μέρκελ θα πάρει μέρος στην προεκλογική εκστρατεία του κ. Σαρκοζί. Αυτός είναι ίσως κι ένας τρόπος να τον ευχαριστήσει για την υποστήριξή του στα θέματα της κρίσης και την υποχώρησή του σε όλα.
Να θυμίσω εδώ ότι μέχρι σήμερα κανένα από τα αιτήματα του Παρισιού – για τα ευρωομόλογα, για την αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ – δεν έγινε δεκτό από το Βερολίνο που λέει «όχι» σε όλα… Επομένως αποκλείεται να περιμένουμε ουσιαστική διαφοροποίηση της γαλλικής πλευράς. Ως σήμερα η διαφοροποίηση είναι σε δελτία Τύπου και δηλώσεις, με την υπαναχώρηση να έρχεται μερικές ώρες μετά…

•Σχετικά με την ανάγκη δημιουργίας ενιαίου μετώπου των χωρών του νότου κατά της πολιτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας:

Να θυμίσω εδώ ότι όταν ο κ. Παπανδρέου περιφερόταν σε διάφορα διεθνή φόρα το 2010 όταν ήδη η χώρα είχε μπει στο ΔΝΤ, μια από τις βασικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιδιώξει τη σύσταση μετώπου των χωρών του νότου, των περιβόητων «pigs», των «γουρουνιών», αν θυμάστε, κατά της πολιτικής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας, που μας είχαν επιβάλλει Γερμανία και Γαλλία. Τότε οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, θεωρώντας ότι η κοινωνία είναι διεφθαρμένη, ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες και ότι θα πρέπει να πληρώσουμε μέχρι το τελευταίο ευρώ το χρέος, περιφέρονταν στα φόρα και στα διεθνή τηλεπαράθυρα, διαβεβαιώνοντας ότι η Αθήνα θα αποπληρώσει το σύνολο των χρεών της. Η Αθήνα θα μπορούσε λοιπόν να επιδιώξει σύσταση μετώπου των κυβερνήσεων χωρών του νότου κατά της πανευρωπαϊκής πολιτικής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Τώρα για να γίνει τούτο, γιατί η πρόταση αυτή παραμένει όσο ποτέ επίκαιρη, απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν να μπει τέλος το συντομότερο δυνατόν στην εκτρωματική, μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου και να δημιουργηθεί ένας Νέος Συνασπισμός Εξουσίας, που θα έπαιρνε τις σχετικές πρωτοβουλίες, αφού καταργούσε πρώτα τις μνημονιακές πολιτικές.
Μέχρι τότε και πέραν αυτού, συνεργασία μπορεί να υπάρξει στο επίπεδο των συνδικάτων αλλά και στο επίπεδο των αριστερών κομμάτων – κάτι που ήδη γίνεται, μέσα από τη λειτουργία του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στα εθνικά κοινοβούλια των κομμάτων που μετέχουν σε αυτό και στην ευρωβουλή. Να πω εδώ ότι το ΚΕΑ στη διάρκεια των δύο ετών που διαρκεί η κρίση, έχει καταθέσει λεπτομερείς προτάσεις για την υπέρβασή της. Προτάσεις που δίνουν έμφαση και στο ζήτημα της δημοκρατίας για όλη την Ευρώπη και έρχονται σε ρήξη με το σημερινό μοντέλο καθώς αναφέρονται στην ακύρωση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας, τη διαγραφή του επαχθούς χρέους, την αλλαγή του ρόλου και της αποστολής της ΚΤΕ προκειμένου να δανείζει με μηδενικούς τόκους στα κράτη, αλλά και στην αναθεώρηση των ευρωσυνθηκών στην κατεύθυνση ακύρωσης των κριτηρίων «σταθερότητας», η οποία σήμερα τινάζει στον αέρα την ευρωζώνη και την ΕΕ, ακύρωσης των κριτηρίων λοιπόν για τον πληθωρισμό, το χρέος, το έλλειμμα. Τα κριτήρια αυτά πρέπει να αντικατασταθούν με κριτήρια για την απασχόληση, την ανάπτυξη, για να ανοίξει ο δρόμος για τις δημόσιες επενδύσεις. Γιατί όπου υποχωρούν οι δημόσιες επενδύσεις, δεν μπορούν να αντικατασταθούν από τις ιδιωτικές επενδύσεις ή την ιδιωτική κατανάλωση.

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη, 17 Ιανουαρίου 2011

Είναι γνωστή η ρήση ότι μπορεί τα νούμερα να ευημερούν ωστόσο οι άνθρωποι, πίσω από αυτά, δυστυχούν. Στην περίπτωση της χώρας μας ωστόσο τα μαύρα, κατάμαυρα νούμερα ταυτίζονται με την καταχνιά που έχει πλακώσει σήμερα την ελληνική κοινωνία, κάνοντας εξαιρετικά επίκαιρο το πραγματικό (και όχι εκβιαστικό όπως αυτά που θέτουν οι κρατούντες, Παπαδήμος σήμερα, Παπανδρέου χθες) το δίλημμα: χρεοκοπούμε ή σωζόμαστε.

Όλα δυστυχώς δείχνουν ότι συνειδητά η εκτρωματική κυβέρνηση του μη εκλεγμένου Λουκά Παπαδήμου, με τη στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, έχει επιλέξει να χρεοκοπήσουμε αφού εφαρμόζει με επιμέλεια τη συνταγή που φτωχοποιεί και εξαθλιώνει την κοινωνία μας με απίστευτα ραγδαίους ρυθμούς.

Τις τελευταίες ημέρες είδαν το φως της δημοσιότητας έρευνες που μέχρι σήμερα αφορούσαν χώρες του τρίτου κόσμου. Οι διαπιστώσεις τους είναι καταπέλτης: η ανεργία διογκώνεται αλματωδώς, πλήττοντας κυρίως νέους και γυναίκες ενώ το φαινόμενο της φτώχειας εξαπλώνεται ραγδαία, την ώρα που πολλές οικογένειες και ελληνικά νοικοκυριά δεν μπορούν πλέον να αντεπεξέλθουν ούτε στις βασικές τους ανάγκες… Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία την Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, που αφορά στις συνθήκες διαβίωσης – προσοχή εδώ – του… 2010, το 20,1% του πληθυσμού της Ελλάδας απειλείται από τη φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, δηλαδή πρόκειται για 3.030.900 άτομα. Απειλούνται περισσότερο οι άνεργες γυναίκες, τα μονογονεϊκά νοικοκυριά με τουλάχιστον ένα παιδί, τα νοικοκυριά με έναν ενήλικο άνω των 65 ετών, τα νοικοκυριά με τρεις ή περισσότερους ενήλικους με παιδιά και τα παιδιά βρεφικής ηλικίας ως 17 ετών.

Την ίδια στιγμή η ανεργία παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις: οι άνεργοι τον Οκτώβριο του περασμένου χρόνου ξεπέρασαν τις 903.000, με τους νέους, ηλικίας μέχρι 34 ετών να παραμένουν τα μεγάλα θύματα της κρίσης, γυρίζοντας την Ελλάδα στη δεκαετία του 1950! Τα πρόσφατα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής καταγράφουν ανεργία 18,2% τον Οκτώβριο του 2011 έναντι 13,5% τον αντίστοιχο μήνα του 2010 ενώ το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ μιλά για “κραχ ανεργίας” τη χρονιά που μόλις ξεκίνησε, θεωρώντας ότι αυτή θα αγγίξει το 23%, αν συμπεριληφθεί και η εφεδρεία. Ωστόσο οι φόβοι είναι ότι στην πραγματικότητα το ποσοστό ανεργίας θα φτάσει το εφιαλτικό…. 28%, που σημαίνει 1.5 εκατομμύριο ανέργους ενώ αναφορικά με τους νέους θα εκτοξευθεί στο… 44%! Η δε παρατεινόμενη ύφεση (επί τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, η Ελλάδα βιώνει τη χειρότερη ύφεση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου) ή η υποτονική ανάπτυξη θα δώσουν στην κατάσταση αυτή μόνιμο χαρακτήρα τουλάχιστον ως το 2014.

Αν σε αυτή την κατάσταση προσθέσει κανείς τις σαρωτικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, με τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις σχετικά με την κατάργηση του κατώτατου μισθού, την κατάργηση του 13ου και του 14ου, κ.α., τις επερχόμενες απολύσεις στο Δημόσιο (ως το 2015, 150 χιλιάδες εργαζόμενοι στη δημόσιο θα απολυθούν), που τροφοδοτούν το φαινόμενο των “εργαζόμενων φτωχών” (δηλαδή εκείνων δηλαδή που με περιστασιακές δουλειές ή κακοπληρωμένες, ανασφάλιστες δουλειές δεν καταφέρνουν να τα βγάλουν πέρα), αντιλαμβάνεται ότι δεν μιλάμε απλά για “κρίση”. Αλλά για ανθρωπιστική καταστροφή, με συνέπειες παρεμφερείς με εκείνης μεγάλης φυσικής καταστροφής. Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ανθρωπιστικό τσουνάμι, πρωτόγνωρο για χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Και πραγματικά δεν χρειάζεται καν να διαβάσουμε τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής υπηρεσίας ή του ΙΝΕ, για να αντιληφθούμε το μέγεθος της καταστροφής: όσοι δεν τη βιώνουμε ήδη στο πετσί μας, χάνοντας τη δουλειά μας ή βλέποντας το εισόδημά μας να μειώνεται δραστικά, δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Πλέον στα παγκάκια των ισχνών αθηναϊκών πάρκων κοιμούνται άστεγοι, που πλέον λόγω του κρύου αφήνουν εκεί και την τελευταία τους πνοή, ενώ οι στοές των κτιρίων στο κέντρο προσφέρουν κι αυτές πρόχειρο καταφύγιο σε όσους δεν έχουν που την κεφαλήν κλίναι – και ο αριθμός τους αυξάνεται με τρομακτικούς ρυθμούς, καθώς πλέον δεν πρόκειται για “περιθωριακές” περιπτώσεις.

Πλέον το περιθώριο παύει να είναι περιθώριο – έχει αρχίσει να καλύπτει όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας. Και αυτό συνιστά την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Παπαδήμου, τη χρεοκοπία μας και όχι τη σωτηρία μας!

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 15 Ιανουαρίου 2011

Παρακολουθώντας κανείς τα πολιτικά τεκταινόμενα σήμερα στη χώρα μας έχει την αίσθηση του déjà vu. Για πολλοστή φορά τίθεται από τους κρατούντες ένα ήδη γνωστό δίλημμα: «αν δεν αποδεχθείτε την οικονομική, κοινωνική, ανθρωπιστική καταστροφή που σας επιβάλλουμε, θα… καταστραφείτε!». «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», «μνημόνιο ή χρεοκοπία», «μεσοπρόθεσμο ή τανκς» και βεβαίως «ευρώ ή δραχμή»: όλα τα ακούσαμε τους τελευταίους 24 μήνες.

Ωστόσο, η ειρωνεία είναι ότι σήμερα ισχύει πράγματι ένα δίλημμα, που σε αντίθεση με εκείνα που θέτουν οι κρατούντες, είναι πραγματικό, όχι εκβιαστικό: ή τους αφήνουμε να συνεχίσουν την πολιτική χρεοκοπίας μας ή τους ανατρέπουμε και σωζόμαστε! Γιατί μέχρι τώρα τα διλήμματα των κρατούντων δεν έχουν δύο «εναλλακτικά» σκέλη: ζητούν από τον ασθενή να επιλέξει αν θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή ή από καρκίνο!

Και η σημερινή, αναντίστοιχη με το λαϊκό αίσθημα, κυβέρνηση του μη εκλεγμένου Λ. Παπαδήμου συνεχίζει και θα συνεχίσει προεκλογικά την ίδια τακτική, που οδηγεί σε φτωχοποίηση και περαιτέρω συντριβή των κοινωνικών δικαιωμάτων. Και τούτο για τους εξής λόγους. Πρώτον, η προεκλογική χρήση ενός διλήμματος υποτίθεται ότι θέτει με εμφατικό τρόπο τον ψηφοφόρο στη θέση εκείνου που έχει (δήθεν) τη δύναμη να επιλέγει μεταξύ δύο εναλλακτικών. Η απάντηση σε ένα δίλημμα δεν είναι μια απλή προσχώρηση σε ένα σύνθημα (π.χ. «Δικαιοσύνη», «ισότητα», «αλλαγή», κ.ά.) αλλά η συμμετοχή στα τεκταινόμενα. Δεύτερον, η «κρουστικότητα». Ένα διλημματικό σλόγκαν αποτελεί το όνειρο κάθε επικοινωνιακού επιτελείου: είναι σαφές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα σε όλη τη γκάμα των ΜΜΕ, και εντυπώνεται εύκολα στο μυαλό των πολιτών, είτε το αποδεχθούν είτε όχι… Επίσης, η πλευρά που το χρησιμοποιεί αναγκάζει τις υπόλοιπες να τοποθετηθούν επ’ αυτού. Τέλος, τρίτον, ένα εκφοβιστικό δίλημμα έχει πολλαπλάσιο αντίκτυπο από ένα «απλό». Έτσι, το δίλημμα «δραχμή ή ευρώ», που χρησιμοποιείται ήδη και θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από την κυβερνητική μνημονιακή παράταξη ενόψει εκλογών, στόχο έχει να φοβίσει τον πολίτη, υποβάλλοντας του την αναγκαιότητα περισσότερων θυσιών προκειμένου να «παραμείνουμε στο ευρώ» πάση θυσία. Οι πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού Παπαδήμου, της υπουργού Διαμαντοπούλου, του κυβερνητικού εκπροσώπου Καψή, της επιτρόπου Δαμανάκη, φανερώνουν του λόγου το αληθές. Έτσι, όπως δήλωσε ο ελέω τραπεζών πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος, δεν υπάρχουν πλέον κοινωνικά κεκτημένα ούτε και κόκκινες γραμμές, αν πρόκειται για τη διάσωση της πατρίδας! Ιδού λοιπόν πώς διαγράφεται το δίλημμα: ή υποχωρείτε σε όλα ή καταστρέφεται η πατρίς!

Σήμερα που στην Ελλάδα τα ποσοστά ακραίας φτώχειας καλπάζουν, η κρουστικότητα του διλήμματος, όπως το θέτει το μνημονιακό στρατόπεδο, εξατμίζεται. Οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται περί διλήμματος αλλά περί ωμού, αναίσχυντου εκβιασμού, που δεν αφορά καν τη διάσωση της χώρας αλλά συγκεκριμένων συμφερόντων: του κεφαλαίου, των τραπεζών, των αγορών!

Σήμερα, μετά από δύο χρόνια κρίσης, τέσσερα χρόνια συνεχούς ύφεσης, κράχ ανεργίας (πάνω από 20%), διάλυσης των κοινωνικών παροχών, συρρίκνωσης μισθών και συντάξεων, χιλιάδων λουκέτων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα πραγματικό δίλημμα: ή συνεχίζουμε την ίδια αδιέξοδη πολιτική ή εφαρμόζουμε μια εναλλακτική πολιτική που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση και θα κινηθεί προς ενός νέου τύπου ανάπτυξη, στην κατεύθυνση των κοινωνικών αναγκών.

Όντως οι πολίτες καλούνται να απαντήσουν σε ένα δίλημμα, που όμως δεν τίθεται με τους όρους του μνημονίου αλλά με τους όρους της βαθιά λαβωμένης κοινωνίας. Εκείνους του ενός εκατομμυρίου ανέργων, των χιλιάδων νέων που πρέπει να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά, των χιλιάδων μικρομεσαίων εμπόρων που καταστράφηκαν, των συνταξιούχων που στα στερνά τους πρέπει να επιλέξουν αν θα αγοράσουν φάρμακα ή φαγητό, των νεαρών μητέρων που βιώνουν στο πετσί τους την κατάρρευση των υποδομών (όπως οι βρεφονηπιακοί σταθμοί), κοκ.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η Αριστερά δεν καλείται απλά να δώσει «άλλη μία» μάχη, αλλά τον κρίσιμο αγώνα για να γυρίσει σελίδα η χώρα. Στα ψευτοδιλήμματα και τους εκβιασμούς της κυρίαρχης, καθεστωτικής λογικής, ας απαντήσουμε δίνοντας δύναμη στην Αριστερά των προτάσεων, οι οποίες σπάνε το φαύλο κύκλο της λιτότητας – ύφεσης – χρέους.

- Για την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, ώστε την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν και να διαμορφωθεί ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας.

- Για ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα με στόχο την ανάκαμψη της οικονομίας, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τον οικολογικό μετασχηματισμό της παραγωγής.

- Για διεθνείς συνεργασίες και συμμαχίες, με πρώτη επιδίωξη την ανατροπή της σημερινής αντίληψης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ευρωπαϊκής ενοποίησης, και για την επανίδρυση της ευρωπαϊκότητας στη λογική της ευρωπαϊκής συνεργασίας.

Αυτές οι προτάσεις είναι ο δρόμος της σωτηρίας έναντι της χρεοκοπίας των Παπαδήμου και λοιπών.

Σήμερα αυτή η κυβέρνηση – έκτρωμα του κ. Λ. Παπαδήμου, στην οποία έπρεπε πάση θυσία να μετέχει και η ακροδεξιά του κ. Καρατζαφέρη, ουσιαστικά ανακυκλώνει τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές της κυβέρνησης Παπανδρέου και της Τρόικας. Η τελευταία έχει τέτοια “επιτυχία” που μέχρι σήμερα έχει αλλάξει πέντε φορές τη συνταγή, λόγω λάθους στις προβλέψεις της, σχετικά π.χ. με την ύφεση. Φαίνεται λοιπόν ότι πέρα από την εφαρμογή των σκληρών μέτρων λιτότητας και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης που προέκυψε από τη συνοδο κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει και έναν ακόμη στόχο: αυτόν της όσο το δυνατόν με λιγότερες απώλειες ανασύνταξης του… ΠΑΣΟΚ! Και τούτο συνιστά πρόκληση για τον ελληνικό λαό που σήμερα βιώνει μια λιτότητα χωρίς τέλος, την κατάρρευση των κάθε είδους κοινωνικών παροχών, την καλπάζουσα ανεργία.

Πλέον δημοσιεύματα του ξένου Τύπου αλλά και αξιόπιστες ΜΚΟ, όπως οι Γιατροί του κόσμου κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη χώρα μας – όχι για κάποια τριτοκοσμική χώρα της Αφρικής ή της Ασίας – κανοντας λόγο για ανθρωπιστική καταστροφή. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας αδυνατούν να έχουν υγειονομική ή νοσοκομειακή περίθαλψη, στα νοσοκομεία που ο κ. Λοβέρδος κάνει το παν για να διαλύσει. Την ίδια στιγμή μαθητές λιποθυμούν στα σχολεία από ασιτεία ενώ απελπισμένοι γονείς εγκαταλείπουν στα ιδρύματα τα παιδιά τους γιατί αδυνατούν να τα μεγαλώσουν λόγω της ανεργίας και της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας!

Και αποτελεί τουλάχιστον πρόκληση σήμερα να ακούμε κυβερνητικά στελέχη όπως οι κκ Βενιζέλος, Σαχινίδης, Χρυσοχοίδης, Λοβέρδος σε ρόλο… σχολιαστών των γεγονότων, σαν να μην ήταν αυτοί οι ίδιοι που έχουν ψηφίσει και εφαρμόζουν την καταστροφική πολιτική του πρώτου μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και αύριο της νέας δανειακής σύμβασης. Σαν να μην είναι αυτοί που έχουν αποφασίσει όλες τις πολιτικές που έχουν εξαθλιώσει σε απίστευτο βαθμό την ελληνική κοινωνία, οδηγούν τους νέους μας προς την αναγκαστική μετανάστευση για να βρουν δουλειά, φτωχοποιούν όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού μας. Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, και πέρα από τα εκατοντάδες λουκέτα, θα διαπιστώσει κανείς και τη ραγδαία αύξηση των αστέγων στους δρόμους να αναζητούν τροφή στα σκουπίδια… Και όλα τούτα στην πρωτεύουσα της χώρας εν έτει 2011.

Τι είδους ευχές μπορούμε να αντάλλασσουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες; Το “καλή χρονιά” όταν δεν είναι σύντομο ανέκδοτο, ηχεί ειρωνικά. “Καλή χρονιά” στον άνεργο νέο και νέα; “Καλή χρονιά” στον συνταξιούχο που βλέπει και τη σύνταξή του να συρρικνώνεται και τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης να εκτοξεύονται; “Καλή χρονιά” στον μισθωτό που είναι πλέον στο έλεος των διαθέσεων του εργοδότη του και υπό το φόβο της καλπάζουσας ανεργίας, αναγκάζεται να αποδεχθεί τους όρους της ελαστικής εργασίας, συχνά ανασφάλιστης; “Καλή χρονιά” για τα ασφαλιστικά ταμεία που σε λίγο, εντός του 2012 θα αδυνατούν, λόγω της υψηλής ανεργίας, να δίνουν συντάξεις;

Και είναι εξόχως προκλητικό ένας ολόκληρος πολιτικό-δημοσιογραφικός μικρόκοσμος να ασχολείται με τη… διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, τις εσωκομματικές διαφορές, τι λέει ποιός δελφίνος για τη διαδοχή, κοκ. Ποιόν αφορούν αυτά; Πάντως όχι την ελληνική κοινωνία που στενάζει από την οριζόντια φορολογία, από τα άδικα και αντισυνταγματικά χαράτσια όπως αυτό στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ, που δεν ξέρει πραγματικά πώς θα βγάλει το μήνα. Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που να ενδιαφερονται για το… όραμα της Άννας της Διαμαντοπούλου ή του Μιχάλη του Χρυσοχοίδη. Δυστυχώς για εμάς το έχουμε ήδη γνωρίσει πολύ καλά το όραμά τους: το ζούμε καθημερινά στο πετσί μας. Όπως για παράδειγμα οι χιλιάδες μαθητές που χάρη στην πολιτική της υπουργού Παιδείας δεν έχουν βιβλία. Καθημερινά, επίσης ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό ζουν το… όραμα του υπουργού Υγείας, του κ. Λοβέρδου, που έχει βαλθεί να κατεδαφίσει το σύστημα υγείας…

Μόλις την Τρίτη ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος παραδέχθηκε ότι σωρευτικά από το 2009 ως φέτος η ύφεση αγγίζει το 20% και ότι η ανεργία θα φθάσει στο 25%. Να θυμίσω εδώ ότι η ανεργία στους νέους ήδη έχει φθάσει στο 43.5% ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ είναι 21%.

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι το μνημόνιο έχει αποτύχει, είτε το ομολογούν οι κυβερνώντες είτε όχι.

Πια φαίνεται ότι γίνεται συντονισμένη προσπάθεια παράτασης της ζωής αυτής της εκτρωματικής κυβέρνησης, του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου, ο οποίος πέραν των άλλων, φαίνεται καθημερινά από τις δημοσκοπήσεις ότι καταρρέει: αφού εμφανίστηκε συντονισμένα από ορισμένα ΜΜΕ ως… σωτήρας, τώρα βλέπει τα ποσοστά δημοτικότητάς του να έχουν πάρει την κατιούσα. Η αποδόμησή του είναι ραγδαία: ξεφουσκώνει σα μπαλόνι…

Παρόλα αυτά οι σχεδιασμοί τεχνητής αναπνοής αυτής της μη εκλεγμένης κυβέρνησης καλά κρατούν. Πολλαπλασιάζονται οι σχετικές δηλώσεις ενώ για άλλη μια φορά φαίνεται ότι ο κ. Καρατζαφέρης λειτουργεί ως… λαγός.

Όπως και με το σημερινό σχήμα που το είχε προαναγγείλει από το 2009, έτσι και τώρα δηλώνει ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να ανασχηματιστεί και να παραταθεί η ζωή της κατά μερικούς μήνες.

Θα εισακουστεί;

Πολλοί το έλεγαν ήδη εδώ και μέρες. Ωστόσο, η διατύπωση του αιτήματος για παράταση του βίου της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» του μη εκλεγμένου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου δέχθηκε νέα, σοβαρή στήριξη την Κυριακή, με το άρθρο στην «Καθημερινή» του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλου. «Η χώρα δεν χρειάζεται εκλογές αλλά μία κυβέρνηση με ικανότητες που θα εργασθεί να τη βγάλει από τους κινδύνους τους οποίους διατρέχει», γράφει ο κ. Στεφανόπουλος. Με την άποψη αυτή του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας έσπευσαν να συμφωνήσουν σειρά πρωτοκλασάτων υπουργών του ΠΑΣΟΚ, όπως η υπουργός Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου (η οποία είχε ήδη τοποθετηθεί κατά της προσφυγής στις κάλπες τους επόμενους μήνες), ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παπαϊωάννου και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, κ. Ευθυμίου.

Και αυτή ήταν μόνο η «σοδειά» μίας ημέρας (της Τρίτης 13 Δεκεμβρίου). Είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες δηλώσεις προς την ίδια κατεύθυνση και δεν είναι, βέβαια, η επαμφοτερίζουσα στάση Σαμαρά που θα βάλει τέλος στη συζήτηση αυτή. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο τρίτος συνέταιρος της κυβέρνησης Παπαδήμου, κ. Καρατζαφέρης. Της δε τοποθέτησης Στεφανόπουλου είχαν προηγηθεί παρεμφερείς, με κορυφαία βέβαια εκείνη του άμεσα ενδιαφερόμενου, του κ. Λ. Παπαδήμου στη συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες, μετά από τη σύνοδο κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου: «η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει το έργο της». Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε και τις επανειλημμένες τοποθετήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη περί παράτασης του βίου της πρώτης κυβέρνησης με τη συμμετοχή των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ. Κι από κοντά διάφοροι δημοσιογράφοι, σχολιαστές και λοιποί που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τη διεξαγωγή εκλογών στις 18 Φεβρουαρίου και συνηγορούν υπέρ της άποψης της «ολοκλήρωσης του έργου», επιδιώκοντας κι αυτοί να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα, ούτως ώστε να προχωρήσει το περιβόητο έργο.

Για να μη ξεχνιόμαστε: το περί ου ο λόγος έργο έχει να κάνει με την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης που θα δέσει χειροπόδαρα τη χώρα στην πολιτική της λιτότητας έως, τουλάχιστον, το 2020 (προκειμένου το χρέος να επιστρέψει στο 120% του ΑΕΠ, που ήταν το… 2009), με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε όρους κοινωνικής εξαθλίωσης, μαζικής ανεργίας -κυρίως των νέων- και φτωχοποίησης όλο και περισσότερων τμημάτων της κοινωνίας. Άλλωστε, ο κ. Παπαδήμος, στην πρόσφατη σύνοδο στις Βρυξέλλες, ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με τη σκληρή γραμμή Μέρκελ -Σαρκοζί και δεν διεκδίκησε απολύτως τίποτε για το δύσμοιρο πειραματόζωο, που ήδη πληρώνει την πολιτική του δημοσιονομικού ζουρλομανδύα στη βάση του γερμανικού μοντέλου του ντάμπινγκ των μισθών, της μείωσης του κόστους εργασίας, της εργασιακής επισφάλειας, κ.τ.λ. Αυτό, είναι, σε γενικές γραμμές, το λαμπρό έργο που πρέπει πάση θυσία να ολοκληρώσει η κυβέρνηση του μη εκλεγμένου κ. Παπαδήμου.

Η στάση εκείνων που αντιμετωπίζουν τις εκλογές όπως οι βρικόλακες τα σκόρδα ή τους σταυρούς, είναι βαθιά περιφρονητική της στοιχειώδους αρχής της Δημοκρατίας: της προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία από τη στιγμή που η αναντιστοιχία μεταξύ Βουλής και τους ψηφοφόρων είναι φανερή. Να είναι, άραγε, αυτή η περιφρόνηση προς τη λαϊκή κρίση που επιδεικνύει σήμερα η πολιτικό-δημοσιογραφική ελίτ, που ωθεί όλο και περισσότερους πολίτες εκτός συστήματος; Σταθερά στις δημοσκοπήσεις ένα ποσοστό 25% με 30% δηλώνει είτε ότι θα ψηφίσει άκυρο είτε ότι δεν θα πάει καθόλου να ψηφίσει. Να πρόκειται για εγκατάλειψη της Δημοκρατίας; Για τη δημιουργία μιας ομάδας «αόρατων πολιτών» που επιλέγουν το περιθώριο αντί για τις πολιτικές διεργασίες;

Όπως και να είναι, η περιφρονητική αυτή στάση των ελίτ απέναντι στους πολίτες που θεωρούνται «ανώριμοι» ή και «επικίνδυνοι» για να πουν τη γνώμη τους, είναι βέβαιο ότι βαθαίνει ένα κοινωνικό ρήγμα το οποίο επιτείνει ούτως ή άλλως η πολιτική των Παπαδήμα –Παπανδρέου- Τρόικας, δημιουργώντας παράλληλα βαθιά κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης.

Ίσως, τελικά, οι ελίτ να έχουν δίκιο να φοβούνται τις εκλογές: αν οι «αόρατοι πολίτες», υπό την πίεση μιας αφόρητης οικονομικο-κοινωνικής πραγματικότητας, αποφασίσουν να γίνουν «ορατοί» στις κάλπες και τους αγώνες, τότε μπορεί να δούμε ανατροπές του πολιτικού σκηνικού αδιανόητες μόλις πριν από λίγα χρόνια…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη, 14 Νοεμβρίου 2011

Οι κ.κ. βαν Ρομπέι και Μπαρόζο, πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου και επικεφαλής της Κομισιόν αντιστοίχως, είπαν κάτι ακριβές στην κοινή τους ανακοίνωση για τη νέα κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο: «Ανοίγει για την Ελλάδα ένα νέο κεφάλαιο».

Πράγματι ανοίγει το κεφάλαιο της διακυβέρνησης της χώρας από μη εκλεγμένους πρωθυπουργούς, από τεχνοκράτες – αρχής γενομένης από τη χώρα μας και όπως φαίνεται ακολουθεί η Ιταλία με τον Μάριο Μόντι.

Υποτίθεται ότι ο τεχνοκρατικός χαρακτήρας τους αναπληρώνει την έλλειψη πολιτικού στοιχείου, το οποίο θεωρείται αναποτελεσματικό και γι’ αυτό αναξιόπιστο…

Με τη μαγική αυτή φόρμουλα, υποτίθεται ότι οι δύστροποι λαοί θα τιθασευθούν, θα λογικευθούν και θα πειθαρχήσουν εντέλει στα «κελεύσματα» του οικονομικού μονοδρόμου.

Δηλαδή της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της λιτότητας, των πάσης φύσης περικοπών κοινωνικών παροχών (κοστίζουν βλέπετε), της ακύρωσης εντέλει κάθε είδους δημόσιου αγαθού. Μονόδρομος με άλλα λόγια αλά γερμανικά.

Το πρόβλημα όμως είναι διπλό. Καταρχήν και πρωτίστως αυτό του δημοκρατικού ελλείμματος: επί τρεις μήνες η χώρα θα βρίσκεται στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής εκτροπής. Θα κυβερνά τη χώρα μια κυβέρνηση – έκτρωμα που δεν έχει προκύψει από τις κάλπες, από τη λαϊκή βούληση.

Και τούτο γιατί έτσι αποφάσισε το μνημονιακό μέτωπο, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, προκειμένου και να εφαρμοστούν όλα τα αποφασισμένα λόγω μνημονίου και μεσοπρόθεσμου, μέτρα αλλά και να δεσμευθεί η χώρα στη νέα δανειακή σύμβαση, που θα σημάνει και την πλήρη εξαθλίωση της κοινωνίας (νέες περικοπές μισθών, συντάξεων, κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων, κα).

Πέραν όμως του τεράστιου δημοκρατικού προβλήματος, υφίσταται κι ένα ζήτημα αποτελεσματικότητας αυτού του είδους των κυβερνήσεων. Και το θέτει εύγλωττα ο Πωλ Κρούγκμαν: «Η υποκατάσταση μιας δημοκρατικής κυβέρνησης με μια υποτιθέμενη μη πολιτική διαχείριση, ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, είναι αμφισβητήσιμη. Αλλά το να δίνεται εξουσία σε μη εκλεγμένους, των οποίων οι επιδόσεις μαρτυρούν ότι κυβερνούν στηριζόμενοι σε προκαταλήψεις και όχι σε αναλύσεις, είναι ακόμη χειρότερο».

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, έχει μόλις ανακοινωθεί το όνομα του κ. Παπαδήμου ως νέου πρωθυπουργού. Κανάλια και ραδιόφωνα, όπως και ιστοσελίδες είχαν προεξοφλήσει την εξέλιξη αυτή ενώ ανταποκρίσεις από τις Βρυξέλλες αφήνουν να διαφανεί διακριτική «ανακούφιση» για την εξέλιξη αυτή… Κι αναρωτιέμαι: αυτό ήταν; Τώρα «Ελλάδα θα έλθει η τάξη και όλα θα δουλέψουν ρολόι προκειμένου να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη του γαλλογερμανικού άξονα και να βάλουμε τα οικονομικά μας σε τάξη, και να πάψουμε να κάνουμε αταξίες, απεργίες, διαδηλώσεις και άλλου είδους εξόχως ανατρεπτικά πράγματα, που προκαλούν ανατριχίλες στους εντός κι εκτός Ελλάδας φανατικούς οπαδούς των μονόδρομων;» Το σχετικό κλίμα – αποτροπής της κάθε είδους έκφρασης «αποκλινουσών απόψεων» έχουν ήδη αρχίσει να το ετοιμάζουν τα κατεστημένα ΜΜΕ ενώ βέβαια έχουν επιδοθεί στα γνωστά κλισέ περί «θρίλερ» για τα ονόματα των υπουργών και των υπουργοποιήσιμων.

Όμως ανεξαρτήτως του ποιοι θα είναι οι υπουργοί της κυβέρνησης Παπαδήμου, γνωρίζουμε ήδη το έργο της νέας κυβέρνησης: η ψήφιση ενός προϋπολογισμού εξαθλίωσης της κοινωνίας, η εφαρμογή των μέχρι σήμερα αντι-κοινωνικών αποφάσεων, η είσπραξη των δρομολογημένων χαρατσιών (όπως αυτό στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ), η εφαρμογή του μέτρου της εφεδρείας που σημαίνει δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, κ.α.. Και όχι μόνο αυτά: το βασικό της έργο, αυτό για το οποίο ο κ. Παπαδήμος (όπως πρόσφατα ο επίτροπος και αντιπρόεδρος της Κομισιόν, κ. Όλι Ρεν) φέρεται να ζήτησε τη δέσμευση των κομμάτων εξουσίας, είναι η δέσμευση της χώρας, μέσω της υπογραφής της νέας δανειακής σύμβασης, της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην οικονομική της πολιτική: μια πολιτική λιτότητας διαρκείας, περικοπών των δημοσίων δαπανών, κατεδάφισης κάθε έννοιας δημόσιας παροχής, προκειμένου να φθάσουμε στο χρέος 120% του ΑΕΠ, όσο ήταν και πριν από δύο χρόνια, το 2009!

Αυτό είναι το έργο του κ. Παπαδήμου: το προκαταβολικό δέσιμο, ο προκαταβολικός και εξόχως αντιδημοκρατικός επικαθορισμός των μελλοντικών κυβερνήσεων σε ένα άρμα (αυτό του τρίπτυχου: λιτότητα – ύφεση – ανεργία), το οποίο οδηγεί το σύνολο της ευρωζώνης στον γκρεμό.

Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους και δεν είναι συνωμοσία του… ΣΥΡΙΖΑ: στο εξωτερικό, η Ιταλία βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της κρίσης, με τις αγορές να… ζητούν ριζικές μεταρρυθμίσεις, ο Σαρκοζί στη Γαλλία εφαρμόζει άρον – άρον την σκληρότερη λιτότητα από το… 1945 προκειμένου να διατηρήσει, ενόψει προεδρικών εκλογών το Μάιο του 2012, το τριπλό Α της βαθμολογίας της χρηματοπιστωτικής της ικανότητας από τους οίκους αξιολόγησης ενώ τελευταίως και η γερμανική οικονομία δεν αισθάνεται πολύ καλά…

Στη δε χώρα μας η κοινωνία εξαθλιώνεται με γρήγορους ρυθμούς. Η ανεργία καλπάζει: σύμφωνα με τα στοιχεία Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, τον Αύγουστο του 2011 ανήλθε σε 18,4%, έναντι 12,2% τον Αύγουστο του 2010 και 16,5% το Ιούλιο του 2011. Την ίδια στιγμή η Κομισιόν προβλέπει για την Ελλάδα έλλειμμα στο 7% το 2012 και στο 6,8% το 2013, χρέος στο 162,8% του ΑΕΠ το 2011, στο 198,3% του ΑΕΠ το 2012 και στο 198,5% το 2013, ενώ η επιστροφή στην ανάπτυξη προβλέπεται για το 2013 με ρυθμό ανάπτυξης μόλις 0,7%…

Άρα; Έχουν τόση σημασία τα… ονόματα των υπουργών του κ. Παπαδήμου; Ή έχει λόγους να πανηγυρίζει η ελληνική κοινωνία που μετά από μια εβδομάδα σχεδόν υπήρξε συμφωνία του μνημονιακού μπλοκ (στο οποίο περιλαμβάνεται πλέον μετά από την «αναπόφευκτη» απόφαση του κ. Σαμαρά, και η ΝΔ) στο όνομα του κορυφαίου τραπεζίτη, ως πρωθυπουργού;

Εκείνο που έχει επείγουσα σημασία, εκείνο που καθημερινά αναδεικνύεται είναι η ανάγκη της όσο το δυνατόν συντομότερης προσφυγής στις κάλπες και παράλληλα η διατήρηση και αύξηση της κοινωνικής πίεσης προς τη νέα κυβέρνηση. Γιατί ο κ. Παπανδρέου απέρχεται, η πολιτική του όμως παραμένει. Οι νέοι, οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί, οι άνεργοι πρέπει να συνεχίσουν να δίνουν το μαχητικό τους «παρών» στους κοινωνικούς αγώνες και κινητοποιήσεις. Ας μη ξεχνάμε: εκείνο που τρόμαξε τον κ. Παπανδρέου και το ευρωκατεστημένο ήταν η παλλαϊκή οργή της 28ης Οκτωβρίου. Οι αιτίες που προκάλεσαν την οργή αυτή παραμένουν άθικτες…

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 5 Νοεμβρίου 2011

Η εικόνα, λίγο μετά τη 1 τα ξημερώματα, από τη Βουλή, ήταν πραγματικά σουρρεαλιστική: Όρθιοι, βουλευτές, υπουργοί αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός χειροκροτούσαν αλλήλους, χαμογελώντας με ικανοποίηση, ενώ –κατόπιν- ο κ. Παπανδρέου, με το χέρι στην καρδιά, τους ευχαριστούσε!

Αν κάποιοι εξωγήινοι παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα εκείνη τη στιγμή στην Αθήνα (άλλωστε, η πρωτεύουσά μας βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής σχεδόν όλων των διεθνών ΜΜΕ, που ανέμεναν εναγωνίως την απόφαση των κυβερνητικών βουλευτών), θα πίστευαν ότι ο κ. Παπανδρέου είχε πετύχει κάποιο τεράστιο κατόρθωμα, ότι είχε επαναδιαπραγματευτεί προς όφελος της κοινωνίας τη δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου, ότι είχε πετύχει σημαντική ελάφρυνση των βαρών, ή τέλος πάντων κάτι ανάλογης εμβέλειας…

Αν όμως κάποιος τους εξηγούσε ότι:
- Οι 153 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλληλοχειροκροτούνται, για την ψήφο εμπιστοσύνης που μόλις είχαν δώσει, προς μια κυβέρνηση, τη σύνθεση της οποίας δεν γνώριζαν!

- Τα τελευταία 24ωρα, πολλοί από αυτούς από τους 153, είχαν επιδοθεί σε διαγωνισμό για το ποιός θα επικρίνει περισσότερο και εντονότερα τον Γ. Παπανδρέου (που τώρα χειροκροτούσαν)!

- Επιπλέον, αυτοί οι ίδιοι απειλούσαν τον (καταχειροκροτούμενο) πρωθυπουργό ότι θα τον καταψηφίσουν , επειδή αποφάσισε να προσφύγει σε δημοψήφισμα (ενώ κανείς εξ αυτών δεν είχε αντιδράσει αναλόγως όταν έρχονταν προς ψήφιση τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα και τα πολυνομοσχέδια «προσαρμογής»)

…τότε, ένα είναι βέβαιο: Θα έμπαιναν στο διαστημόπλοιό τους και θα αναχωρούσαν τάχιστα, για άλλον πλανήτη.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο.

Εμείς είμαστε καταδικασμένοι να ακούμε στη Βουλή, κυβερνητικούς βουλευτές να αναφέρονται στον Γ. Παπανδρέου αποκαλώντας τον «οραματικό ηγέτη»…

Είμαστε καταδικασμένοι να υφιστάμεθα τους αδέξιους τακτικισμούς του κ. Σαμαρά που, καταπίνοντας τη μπλόφα του κ. Παπανδρέου, διακηρύττει την προθυμία του να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση. Μια σύμβαση – ταφόπλακα κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, που δένει χειροπόδαρα τη χώρα στο άρμα της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας και που εκχωρεί μέρος της εθνικής κυριαρχίας, σύμφωνα και με την άποψη πολλών ψηφοφόρων της Ν.Δ. ή και προσωπικών οπαδών του.

Είμαστε καταδικασμένοι να παρακολουθούμε ξανά και ξανά το ίδιο έργο: Έναν «οραματικό» πρωθυπουργό να κάνει τα πάντα για να διατηρήσει τον θώκο του κι έναν –επίσης- «οραματικό» αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει –επίσης- τα πάντα για να αποκτήσει αυτός τον πρωθυπουργικό θώκο. Να παίζουν παιχνίδια εντυπώσεων, αλλά να μην ξεφεύγουν διόλου από τον… «οραματικό» μονόδρομο, που οι ίδιοι χάραξαν και επιβάλλουν στην κοινωνία.

Τελευταία, ανακαλύπτουμε ότι είμαστε καταδικασμένοι να παρακολουθούμε ακόμη και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συμπεριφέρεται όχι μόνο ως πολιτειακός παράγων αλλά και όχι ως πολιτικός. Να κλίνει δηλαδή προς θέσεις και απόψεις που εκφράζουν μέρος των πολιτικών δυνάμεων και όχι το σύνολό τους, όπως ο ρόλος του επιτάσσει.

Μόνη διέξοδος που μπορεί να μας βγάλει από αυτή την καταδίκη, είναι η προσφυγή στις κάλπες με απλή αναλογική. Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων, για να πούμε «όχι» και στους δήθεν μονόδρομους και τους δήθεν σωτήρες μας!

Έτσι λοιπόν. Οι 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ξαναγράφουν Ιστορία. Και πάλι με αρνητικό τρόπο: μετά από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο, οι 154 υποτροπίασαν, ψηφίζοντας το γνωστό πλέον χαράτσι στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ και τώρα ετοιμάζονται να υπερψηφίσουν και το φοβερό πολυνομοσχέδιο με το εμβληματικό πλέον, «αδιαπραγμάτευτο» άρθρο 37 που φέρνει τα πάνω – κάτω στις συμβάσεις σε βάρος των εργαζομένων!

Έχει κανείς την αίσθηση ότι βλέπει το ίδιο έργο: οι κυβερνητικοί βουλευτές εξεγείρονται, διαφωνούν, διαμαρτύρονται «εντόνως» και μετά… υπερψηφίζουν, μένοντας στα, έστω μεγάλα, λόγια. Μη προχωρώντας στη θαρρετή και πατριωτική πράξη καταψήφισης. Θα υπερισχύσει άραγε και τούτη τη φορά το κομματικό καθήκον έναντι του συμφέροντος της κοινωνίας;

Πολλές οι εκκλήσεις προς τους βουλευτές του κυβερνητικού κόμματος, να κάνουν, έστω και την ύστατη ώρα, την υπέρβαση, να καταψηφίσουν ένα πολυνομοσχέδιο που δυναμιτίζει κεκτημένα ετών, ξεθεμελιώνει κάθε έννοια παροχής δημόσιας υπηρεσίας – έχει κανείς τη ψευδαίσθηση ότι με αυτά τα τσεκουρέματα η ελληνική δημόσια διοίκηση θα γίνει ποιοτική και αποτελεσματική;

Παρεμφερείς ήσαν και οι εκκλήσεις για το θέμα του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ – ένα μέτρο ολοφάνερα αντισυνταγματικό, που παραβίαζε ακόμη και την κοινοτική νομοθεσία (βλ. ερώτηση Ν. Χουντή προς την Κομισιόν), αλλά δεν εισακούστηκαν τελικά από τους κυβερνητικούς βουλευτές.

Πλέον μετά από την, αναμενόμενη (αν λειτουργήσει το σενάριο όπως με το χαράτσι στα ακίνητα), υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου, οι κυβερνητικοί βουλευτές πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα πρέπει να αποφεύγουν τις δημόσιες εμφανίσεις. Με δική τους απολύτως ευθύνη.

Και το γεγονός ότι δεν θα μπορείτε κύριοι και κυρίες βουλευτές της κυβέρνησης να καθίσετε σε έναν δημόσιο χώρο, σ’ ένα εστιατόριο ή μια καφετέρια, φοβούμενοι κάποια δημόσια προσβολή, δεν θα οφείλεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύναμη του χάους, αλλά στο ότι ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ το συγκεκριμένο δρόμο, την ψήφιση αντισυνταγματικών και καταφανώς άδικων μέτρων.

Ο πολιτικός μου χώρος, κι εγώ η ίδια προσωπικά με επιμονή, καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο κάθε είδους βιαιοπραγία, γιατί δεν αποτελεί λύση, δεν δίνει διέξοδο, και βάζει στη θέση του θύματος εκείνους που πραγματικά ευθύνονται για το σημερινό πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση κατά της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η πραγματική ανεργία να φθάσει ως το 2012 το 26% (ΙΝΕ της ΓΣΕΕ)!

Τι περιμένετε λοιπόν να σας απαντήσει η κοινωνία; Σε ποια «γλώσσα»; Ποια προσχήματα να τηρήσει ο άνεργος και ο απελπισμένος; Ποιους κανόνες διαλόγου να σεβαστεί αυτός που κάθε εβδομάδα μαθαίνει ότι το εισόδημά του θα μειωθεί κι άλλο;

Και το τελευταίο, και κατά τη γνώμη μου σημαντικότερο: από τη μια η κυβέρνηση κυβερνά χωρίς πλέον καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, και από την άλλη το κατεστημένο σύστημα των ΜΜΕ δεν επιτρέπει να εκφραστεί η λαϊκή οργή, κανένας αντίλογος. Τι περιμένετε να θερίσετε, εκτός από θύελλες;

Ποιου Κοινοβουλίου είστε μέλη; Ποιας Δημοκρατίας εκφραστές και θεματοφύλακες; Η ευθύνη που έχετε απέναντι στην κοινωνία, είναι σίγουρο ότι σας ξεπερνά.

Γιατί η σημερινή κρίση αποτυπώνει την τεράστια στρέβλωση που έχει υποστεί η χώρα, τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της πασοκικής αντίληψης της πολιτικής, επί μια τριακονταετία.

Γι’ αυτά θα έπρεπε να ντρέπεστε και, από μόνοι σας, να αποφεύγετε να κυκλοφορείτε στα εστιατόρια. Υπάρχουν και τα ντελίβερι…

Τ

«Αν δεν κάνουμε «ντου», φυγή προς τα μπρος, δεν θα μπορέσουμε να καθησυχάσουμε τους εαυτούς μας, τις αγορές και τους εταίρους μας» Ευάγγελος Βενιζέλος

Πρόκειται για ένα αφελές ή για ένα ύποπτο απόσπασμα πολιτικού λόγου; Ως εκφραστικά προβληματικό, είναι βέβαια ακατάλληλο για θέμα στην Έκθεση, ακόμα και για μαθητές χωρίς βιβλία… Φέρει όμως την υπογραφή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, αυτού του ναρκισσευομένου ως βαθέως γνώστη της ελληνικής γλώσσας (κάτι σαν τον Ελύτη…), του εμβριθούς καθηγητή του Συνταγματικού δικαίου, που όμως ξεχωρίζει όχι για την αναλυτική του δεινότητα αλλά για τις ρητορικές του πιρουέτες.

Γιατί το περιβόητο «ντου», ανεξαρτήτως της ετυμολογίας του –να προέρχεται άραγε από το «du!», που φώναζαν οι Γερμανοί, επί κατοχής όταν έκαναν έφοδο στα σπίτια και μάζευαν τον κόσμο για βασανιστήρια κι εκτελέσεις;- είναι μια λέξη με σαφώς αρνητικό πρόσημο, καθώς παραπέμπει σε… οπαδούς που εισβάλλουν σε κάποιον χώρο, σε… αστυνομικούς που κάνουν έφοδο ή σε κλέφτες που κάνουν κάτι ανάλογο, και εν γένει σε τέτοιου είδους ομάδες που ορμάνε βίαια, για να συλλάβουν, να κλέψουν, να κτυπήσουν, ανάλογα με την περίπτωση… Τι είδους συνειρμοί είναι αυτοί που προκαλεί με το… «ντου» του ο κ. αντιπρόεδρος της κυβέρνησης; Να θεωρεί άραγε ότι ο ελληνικός λαός είναι ένα είδος αγέλης/ομάδας που πρέπει να ορμήσει βίαια; Και πού;

Όταν δε κάνει λόγο για «φυγή προς τα μπρος», κάτι που μου φαίνεται απευθείας μετάφραση του γαλλικού «fuite en avant», πάλι αστοχεί εκφραστικά (εκτός κι αν γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει), καθώς η συγκεκριμένη φράση σημαίνει «ξέφρενη κούρσα προς το άγνωστο, διακινδυνεύοντας ακόμη και τη διάπραξη σημαντικών λαθών», το γεγονός δηλαδή ότι κάποιος θέλει να προχωρήσει, έστω και χωρίς στρατηγική… Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως τη σημερινή, ανίκανη κυβέρνησή μας, που αλλόφρων μπροστά στους εκβιασμούς περί χρεοκοπίας σπεύδει να πολλαπλασιάσει κεφαλικούς φόρους και χαράτσια, για να καλύψει, αρχικά, έλλειμμα ύψους 2 δις ευρώ, που μετά έγιναν 4 δις, και αύριο ποιος ξέρει πού θα σταματήσει το κοντέρ; Πράγματι λοιπόν πρόκειται για «φυγή προς τα μπρος», προς την άβυσσο, και ό,τι ήθελε συμβεί…

Γιατί όμως πρέπει να κάνουμε ντου, να φύγουμε άρον – άρον προς τα μπρος, ασχέτως κινδύνων και κοινωνικών απωλειών; Μα, για «να καθησυχάσουμε τους εαυτούς μας, τις αγορές και τους εταίρους μας», σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο. Και καλά για τους εαυτούς μας (αν και δεν έχουμε ερωτηθεί για τα κεφαλικά χαράτσια, που και αντισυνταγματικά είναι και με δήμευση περιουσίας μοιάζουν), καλά για τους… εταίρους μας (αυτοί, δηλαδή οι τράπεζές τους, τα χρήματά τους θέλουν να διασφαλίσουν και ουδόλως ενδιαφέρονται για την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας) αλλά στο ίδιο επίπεδο ο κ. υπουργός τοποθετεί και τις αγορές; Από πότε κατέστησαν ισότιμες κρατών και κυβερνήσεων. Αυτούς τους αθεσμικούς, σχεδόν άυλους, εικονικούς παράγοντες, που συνιστούν τη βιτρίνα στυγνών κερδοσκόπων, τους τοποθετεί ο κ. Βενιζέλος μεταξύ των κριτών της ελληνικής οικονομίας. Αυτούς, που με προϊόντα σαν τα περιβόητα Ασφάλιστρα Κινδύνου (CDS) επιδιώκουν τη χρεοκοπία της Ελλάδας.

Αλλά δύο εκφραστικά λάθη κι ένα ατόπημα, σε μία μόνο φράση του κ. αντιπροέδρου της κυβέρνησης, ήταν πολλά για να τα θεωρήσουμε τυχαία…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη,   16 Σεπτεμβρίου 2011

Εκτός από τη δημοσιονομική πειθαρχία, για την οποία γίνεται κατά κόρον λόγος τον τελευταίο καιρό (βλέπε και συνταγματοποίησή της μέσω του λεγόμενου «χρυσού κανόνα»), υπάρχει και η δημοσιονομική δικαιοσύνη. Εδώ και καιρό, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου φαίνεται ότι έχει πλήρως λησμονήσει τη δεύτερη, αδιαφορώντας παράλληλα για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Και τούτο λόγω του πανικού της να καλύψει τα ελλείμματα που παράγει ένας δομικά στρεβλός μηχανισμός, επιβάλλοντας φοροεισπρακτικά μέτρα που πέφτουν στα κεφάλια αποκλειστικά των κοινωνικά αδύναμων και ουδόλως των ισχυρών που συστηματικά φοροδιαφεύγουν.

Η «άνοδος» του κυβερνητικού θιάσου στη Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης αυτό το σαββατοκύριακο ήταν ενδεικτική του τρόπου σκέψης και δράσης της εκτελεστικής εξουσίας σήμερα. Την αρχή την έκανε ο πρωθυπουργός που δήλωσε ότι σε κάθε οικογένεια πλέον θα υπάρχει ένα άτομο που θα εργάζεται! Τη συνέχεια έδωσε, με δραματικό τρόπο, το μεσημέρι της Κυριακής, ο αντιπρόεδρος και υπουργών Οικονομικών, κ. Ευ. Βενιζέλος, που ανακοίνωσε άρον άρον νέα εισπρακτικά χαράτσια, ύστερα από έκτακτο υπουργικό συμβούλιο, στην ακίνητη περιουσία ΟΛΩΝ, των ΠΑΝΤΩΝ, και μάλιστα για τέταρτη φορά (!) προκειμένου, λέει, να συγκεντρώσει 2 δις ευρώ. Κι ενώ εκκρεμεί η αποστολή των φόρων για την ακίνητη περιουσία του 2009 (ΕΤΑΚ), του 2010 (Φόρος Ακίνητης Περιουσίας), του 2011 (ΦΑΠ).

Για άλλη μια φορά λοιπόν η κυβέρνηση καταφεύγει στην εύκολη λύση. Ανίκανη να τιθασεύσει την εκτεταμένη και προκλητική φοροδιαφυγή (μια αδυναμία του κρατικού μηχανισμού εδώ και δεκαετίες) και αφού ομολόγησε διά στόματος πρωθυπουργού (στη συνέντευξη Τύπου) ότι δεν μπορεί να εισπράξει από τους μεγαλο-οφειλέτες των 150 χιλιάδων ευρώ και άνω, στοχεύει στη γνωστή «χρυσή αγελάδα»: Την πάσης φύσεως φορολόγηση εκείνων που είναι τα συνηθισμένα υποζύγια – μισθωτούς, συνταξιούχους.

Με ποια δημοσιονομική λογική; Πού είναι η δημοσιονομική δικαιοσύνη, που οφείλει να υφίσταται, όχι για τίποτε …επαναστατικούς λόγους ή για να περάσει το …γινάτι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τη στοιχειώδη ικανοποίηση τού περί δικαίου αισθήματος, όπως αυτό επικρατεί σχεδόν σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες. Και υφίσταται αυτή η δημοσιονομική δικαιοσύνη, προκειμένου να διασφαλίζεται η συστηματική είσπραξη των εσόδων του κράτους και να μην ενθαρρύνεται η φοροδιαφυγή.

Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με συντεταγμένη κυβερνητική ληστεία, καθώς αναρωτιέται κανείς αν αυτός είναι ένας τρόπος οι πολίτες να αναγκαστούν να ξαναγοράσουν τα σπίτια τους! Με ρυθμό διμήνου, η κυβέρνηση Γ. Α. Παπανδρέου έρχεται και επιβάλλει κάθε είδους φόρους, κυρίως στα ακίνητα, ομνύοντας ότι «έτσι θα πάρουμε την επόμενη δόση», ότι «είναι η τελευταία φορά», κοκ, αποδεικνύοντας εμπράκτως την ένδεια της πολιτικής της.

Πλέον τα ωραία λόγια του κ. Βενιζέλου και τα περίεργα ελληνικά του κ. Παπανδρέου δεν αρκούν: Είναι με μαθητική ακρίβεια βέβαιο ότι τα νέα μέτρα θα βαθύνουν την ήδη βαθιά ύφεση, «στεγνώνοντας» την αγορά και συντηρώντας έναν φαύλο κύκλο, καθώς οι κυβερνώντας δεν αποκλείουν την εκ νέου λήψη φοροεισπρακτικών μέτρων. Η κυβερνητική ένδεια δεν είναι απλά θεωρητική∙ εξαθλιώνει ακραία την κοινωνία, με την ανεργία να έχει επιστρέψει στη δεκαετία του 1960 και τους νέους και τις γυναίκες να είναι τα μεγαλύτερα θύματά της.

Η λύση, όπως επαναλαμβάνει η Αριστερά, λοιδορούμενη συστηματικά από τους κρατούντες, δεν είναι η φορολογική καταιγίδα αλλά η ριζική αλλαγή πολιτικής. Με έμφαση στην ανάπτυξη, στην απασχόληση, στις χρήσιμες δημόσιες επενδύσεις και τις κοινωνικές δαπάνες. Μόνον έτσι η κοινωνία θα βγει από τον εφιάλτη που της έχει επιβάλει η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 20 Αυγούστου 2011

Αν υπήρχε βραβείο “Ευρω-Γκάφας”, σίγουρα η κυβέρνηση των κ.κ. Παπανδρέου και Βενιζέλου θα διεκδικούσε επάξια τα πρωτεία! Σε πολλά επίπεδα και σε όλους τους τόνους η κυβέρνησή μας αποδεικνύει συστηματικά, όχι μόνο την ατολμία της αλλά και την ανικανότητά της, να διαπραγματευθεί το οτιδήποτε. Παραδομένη, πότε στις ορέξεις των αγορών πότε των άλλων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, και παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, διαπρέπει σε έναν και μοναδικό ρόλο: εκείνο της πλήρους υποταγμένης παρακόρης, που δεν τολμά να διεκδικήσει κανένα δικαίωμα, όσο αυτονόητο ή ουσιώδες κι αν είναι αυτό!

Η περίπτωση του θέματος που προέκυψε με την καταβολή του ποσοστού συνεισφοράς εκ μέρους της Φινλανδίας, είναι ενδεικτικό όχι μόνο του ερασιτεχνισμού αλλά, τελικά, του βαθμού επικινδυνότητας αυτής της κυβέρνησης.

Κι αν το θέμα δεν αφορούσε στην περαιτέρω εξαθλίωση του λαού μας, δεν θα ήταν καν άξιο σχολιασμού.

Για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη, η μεγάλη “επιτυχία”, που πανηγύριζε τα τελευταία 24ωρα η κυβέρνηση, ήταν ότι ο κ. Βενιζέλος “έπεισε” τη φινλανδή πρωθυπουργό κ. Jutta Urpilainen να αποδεχθεί ένα πρωτόγνωρο χρηματοδοτικό σχήμα στο πλαίσιο του πακέτου ευρωπαϊκής βοήθειας προς τη χώρα μας: να καταθέσει η Αθήνα εγγύηση σε μετρητά στη Φινλανδία, η οποία θα τα μετατρέπει σε ομόλογα ΑΑΑ και μετά… θα μας τα δανείζει, με τον απαραίτητο τόκο βέβαια! Όπως ακριβώς και στην αριθμητική του Καραγκιόζη: τα δικά μου, δικά μου∙ τα δικά σου, δικά μας…

Κατά την προσφιλή του συνήθεια ο κ. Βενιζέλος στη διευκρινιστική του ανακοίνωση λέει μισές αλήθειες και κουκουλώνει τις άλλες μισές: “Το χρηματοδοτικό σχήμα που έχει συμφωνηθεί ανάμεσα στις δύο χώρες θα υποβληθεί προς έγκριση στο Euro Working Group (Eurogroup σε επίπεδο των εκπροσώπων των Υπουργών).
Περιττεύει να σημειωθεί ότι το χρηματοδοτικό αυτό σχήμα δεν έχει κανέναν εμπράγματο χαρακτήρα”. Τίποτε για την ταμπακιέρα…

Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δεν διέλαθε της προσοχής άλλων εταίρων μας, υποψηφίων να συμβάλλουν από τον δικό τους κορβανά στο πακέτο της “διάσωσής” μας. Οι οποίοι αποφάσισαν ότι θέλουν κι αυτοί εφαρμογή του ίδιου χρηματοδοτικού σχήματος. Έτσι, δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες από τις θριαμβολογίες ότι δήθεν αποφύγαμε τις εμπράγματες εγγυήσεις, ότι δήθεν ζούμε μια ελληνική επιτυχία, κλπ κλπ, και Αυστρία, Ολλανδία και Σλοβακία “δήλωσαν ότι θέλουν εγγυήσεις για τα δάνεια τους στην Ελλάδα, μετά τη σχετική συμφωνία της Φινλανδίας με την Ελλάδα.

Οι τρεις χώρες δήλωσαν ότι οι θέσεις τους δεν είναι καινούργιες και απηχούν την άποψη ορισμένων άλλων χωρών της Ευρωζώνης” (πηγή: πρακτορείο Ρώυτερ). Στις χώρες αυτές, μαζί με τη Φινλανδία, αντιστοιχεί το 11% του πακέτου βοήθειας των 109 δις ευρώ, που αποφασίστηκε στη σύνοδο της 21ης Ιουλίου.

Κατά τ’ άλλα, κι ενόσω ο κ. Βενιζέλος “διαπραγματευόταν” με την κ. Urpilainen, οι Σαρκοζί και Μέρκελ έκαναν το θαύμα τους κατά τη συνάντησή τους την Τρίτη: αφενός δυναμίτιζαν τα δημοκρατικά θεμέλια της ΕΕ, καθώς, παρακάμπτοντας κάθε αντιπροσωπευτικό θεσμό, ανέθεταν στον πρόεδρο του ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κ. Bαν Ρομπέι, την προεδρία μιας οικονομικής κυβέρνησης, και αφετέρου γκρέμιζαν τις όποιες προσδοκίες είχαν δημιουργηθεί σχετικά με την προώθηση του θέματος του ευρωομολόγου. Τυφλοί και εγκλωβισμένοι στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, που έχει οδηγήσει στη σημερινή κρίση, όχι πια χρέους αλλά ανάπτυξης συνολικά στην ευρωζώνη, οι δύο ηγέτες δεν κατάφεραν να πείσουν ούτε καν το… κοινό τους, δηλαδή τις αγορές, οι οποίες πάνε από το κακό στο χειρότερο….

Ούτε οι “χρυσοί κανόνες”, ούτε οι κυρώσεις στα «κακά παιδιά» που υπερχρεώνονται δεν φαίνονται ικανοί να τιθασέψουν μια κρίση που θεριεύει μέρα με τη μέρα, και όχι μόνο στην ευρωζώνη… Οι πρόσφατες προβλέψεις της Morgan Stanley για παγκόσμια ύφεση (αναθεώρησε αρνητικά την παγκόσμια ανάπτυξη στο 3.9% από 4.2%) δίνουν μικρή πρόγευση του τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Πάντως, εμείς στην Ελλάδα έχουμε ήδη εισέλθει στη δίνη του κυκλώνα: με την ύφεση να καλπάζει (7%), σαρώνοντας την απασχόληση και τσακίζοντας, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, το μέλλον των νέων από 15 ως 24 ετών και των γυναικών, γυρίζοντας τη χώρα στη δεκαετία του 1960. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΙΝΕ, η πραγματική ανεργία για φέτος θα κλείσει στο 23% και του χρόνου στο 25%. Δηλαδή θα μιλάμε για 1.5 εκατομμύριο άνεργους, ένα τρομακτικό νούμερο.

Ένας εφιάλτης που, όμως, δεν έχει θέση στην εικονική πραγματικότητα που προωθεί η κυβέρνηση: στο κάδρο π.χ. της επιτυχημένης διαπραγμάτευσης με τη Φινλανδία…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη,  19 Αυγούστου 2011

Όσο πλησιάζουμε προς το Σεπτέμβρη, που θα ξεκινήσει και η φοροκαταιγίδα, για την οποία μας προετοιμάζουν τόσο καιρό κυβέρνηση και κατεστημένα ΜΜΕ, τόσο περισσότερο η κυβερνητική προπαγάνδα πιπιλά τη μαγική λέξη: «μεταρρύθμιση». «Το δημόσιο πρέπει να μεταρρυθμιστεί» (βλ. εργασιακή εφεδρεία = προθάλαμος απολύσεων), «η τριτοβάθμια εκπαίδευση πρέπει να μεταρρυθμιστεί» (βλ. κλείνουν σχολές, επιβάλλονται δίδακτρα, τα πτυχία μετατρέπονται σε σκέτα χαρτιά μονοετούς, διετούς, τριετούς φοίτησης), «η υγεία πρέπει να μεταρρυθμιστεί» (βλ. 11.000 κλίνες λιγότερες), «το τάδε ή το δείνα επάγγελμα πρέπει να μεταρρυθμιστεί» (βλ. πολιτική για τα ταξί που ανοίγει το δρόμο στην καρτελοποίηση του επαγγέλματος), κ.ο.κ.

Λες και μόνο η λέξη «μεταρρύθμιση» διαθέτει κάποια μαγική δύναμη, ένα είδος «σουσάμι άνοιξε», που «καθαρίζει» κάθε είδους αντιδράσεις ή αντίλογο…

Η αλήθεια όμως είναι ότι η συγκεκριμένη λέξη όπως και η μεταρρυθμισιολογία (ή η μεταρρυθμισιομανία) έχουν πλέον γίνει κοινό χαρακτηριστικά δεξιών, κεντροδεξιών, κεντροαριστερών κυβερνήσεων, από τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ ως τον Θαπατέρο και τον Παπανδρέου. Λέξη που μπορεί να χωρέσει τα πάντα, καθώς ξεκινά από την εννοιολογική αφετηρία ότι συνεπάγεται κάτι θετικό. Όμως, όπως λέει και γερμανικό ρητό, «όποιος μεταρρυθμίζει, συχνά παραμορφώνει», ποτέ δεν μπορεί ο πολίτης να είναι βέβαιος για το τι θα του προκύψει από μια μεταρρύθμιση – πόσο μάλλον από τις σαρωτικές που προωθεί η κυβέρνηση, με τον τρόπο μάλιστα που τις προωθεί (βλ. και την αυταρχική, υπεροπτική στάση του υπουργού Ραγκούση απέναντι στους οδηγούς και ιδιοκτήτες ταξί). Η δε διαρκής μεταρρυθμισιολογία δεν αναδεικνύει παρά έλλειψη συγκεκριμένου πολιτικού λόγου, στόχων. Ο καταιγισμός μεταρρυθμίσεων στις συντάξεις, στις εργασιακές σχέσεις, στην ανώτατη εκπαίδευση, στο δημόσιο, κτλ, μοιάζει με τυφλούς πολυβολισμούς – ένα μυδράλιο που πυροβολεί στα τυφλά και όποιον πάρει ο Χάρος και δυστυχώς παίρνει πολλούς. Η κυβέρνηση του Γ. Α. Παπανδρέου μέσα από τη «μεταρρύθμιση» προωθεί την ιδιωτικοποίηση όλων των θεσμών και των υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους καθώς και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, είτε αυτή λέγεται ΟΤΕ, ΔΕΗ είτε πρόκειται για ενεργειακούς πόρους.

Και όταν η Αριστερά, ο Συνασπισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να φέρουν στο προσκήνιο τα τεχνάσματα της κυβέρνησης, που βαφτίζει, με βοήθεια από τα γνωστά κατεστημένα και ποικίλως βολεμένα παπαγαλάκια, «εκσυγχρονισμό» και «μεταρρύθμιση» τις νεοφιλελεύθερες, καταστροφικές επιλογές της που έχουν ήδη φέρει την ανεργία στα ύψη (επισήμως άνω του 16% ενώ η χώρα έχει γυρίσει στη δεκαετία του 1960, όταν οι Έλληνες μετανάστευαν ακόμη για καλύτερο αύριο), τότε έρχεται η σειρά για το «βαρύ πυροβολικό». Χρησιμοποιώντας βαρύγδουπες αναλύσεις περί μεταρρυθμισμού και εκσυγχρονιστικού πόλου, τα «παπαγαλάκια» ξορκίζουν την Αριστερά, χρεώνοντάς της αρνητισμό και μαξιμαλισμό.

Όμως, οι μεταρρυθμίσεις, στο πρόσφατο ευρωπαϊκό παρελθόν, ήταν ένας δρόμος για το σοσιαλισμό, τουλάχιστον στις προθέσεις, γιατί στην πράξη κάτι τέτοιο ουδέποτε επετεύχθη, όπως άλλωστε και με την επανάσταση…

Πάντως, οι μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν έναν στρατηγικό στόχο: μέσα από τις αλλαγές του κράτους και της κοινωνίας να κατακτιέται, και να διευρύνεται συνεχώς η κοινωνική δικαιοσύνη.

Συμβαίνει κάτι τέτοιο σήμερα;

Εάν συνέβαινε, και η αριστερά αντιδρούσε μίζερα και μικρόψυχα, τότε, ναι, θα είχαν δίκιο τα «παπαγαλάκια». Όμως, το ξήλωμα όλων των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων έχει σαν στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη;

Η μεταρρύθμιση, κάποτε, σήμαινε μικρές αλλά συστηματικές ρήξεις με το κυρίαρχο οικονομικό μπλοκ, ενείχε κάποιους κινδύνους για τους εύπορους, για την αστική τάξη. Σήμερα, η λέξη μεταρρύθμιση κατάντησε ένα κυνικό άλλοθι, που με περισσή αλαζονεία το περιφέρουν οι ανεκδιήγητοι υπουργοί, κραδαίνοντάς το απέναντι την κοινωνία, όπως κάποιες αρχαίες φυλές, σαν ψόφιο αρνί…

Να γελάσουμε ή να κλάψουμε;

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου, Έθνος της Κυριακής, 24 Ιουλίου 2011

Τη δημιουργία μιας Ευρωζώνης πολλών ταχυτήτων και τον εξαναγκασμό της Ελλάδας σε μια λιτότητα με διάρκεια έως και 50 ετών, χωρίς την προοπτική ουσιαστικής μείωσης του χρέους βλέπει ως έκβαση της έκτακτης συνόδου κορυφής η Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ του Συνασπισμού, που αναμένει την επιβολή νέων μέτρων από τον Σεπτέμβρη. Η λύση για την έξοδο από τη συστημική κρίση της Ευρωζώνης εκτιμά ότι βρίσκεται στις προτάσεις της Αριστεράς, μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό.

Πώς κρίνετε τα αποτελέσματα της έκτακτης συνόδου κορυφής;
Σε ό,τι αφορά στα αποτελέσματα της έκτακτης συνόδου, ο πρωθυπουργός έσπευσε να εκφράσει την ικανοποίησή του, ο ελληνικός λαός όμως εξακολουθεί να είναι στην «πρέσα», στην οποία θα παραμείνει για πολλά χρόνια ακόμη, υφιστάμενος την καλπάζουσα ανεργία, τη διογκούμενη ύφεση και τη δραματική εξαθλίωση του επιπέδου ζωής του. Για άλλη μια φορά, η Ελλάδα παίζει τον ρόλο του πειραματόζωου σε μια διαμορφούμενη ευρωζώνη πολλών ταχυτήτων, μπαίνοντας στην προκρούστεια κλίνη της θεσμοποιημένης -και με την ευρωπαϊκή «βούλα»- λιτότητας, με διάρκεια 30 ή και 50 ετών, χωρίς μάλιστα να διαφαίνεται η πιθανότητα κάποιας ουσιαστικής μείωσης του χρέους. Καλά, πιστεύει κανείς στα σοβαρά, είτε πολιτικός είναι είτε οικονομολόγος, ότι μπορούν να καθορίζουν με τέτοιο ασφυκτικό τρόπο το μέλλον ολόκληρων γενεών και λαών;

Πού οφείλεται η ασυνεννοησία στους κόλπους της ΕΕ, που επιδείνωσε την κρίση στη Ευρωζώνη;
Δεν πρόκειται απλά για ασυνεννοησία εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ορολογία αυτή μάλλον τους αθωώνει ως ανήμπορους. Το θέμα είναι ότι οι διαδοχικές πολιτικές των Μέρκελ, Σαρκοζί, Παπανδρέου, Θαπατέρο και λοιπών, που στοχεύουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος του δημόσιου χρέους μέσω δραστικής λιτότητας και άγριων περικοπών των δημόσιων δαπανών, αποτυγχάνουν: και οι λαοί ματώνουν και η ύφεση βαθαίνει και το χρέος διογκώνεται. Κι αν ξεπεράστηκε ο κίνδυνος για έναν δύο μήνες, και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών πάει διακοπές, το πρόβλημα παραμένει και από Σεπτέμβρη μάς περιμένει στη γωνία, με νέα μέτρα.

Εχετε μιλήσει για συστημική κρίση της Ευρωζώνης. Ποια είναι η συνταγή που προτείνει η Αριστερά για την αντιμετώπισή της;
Πράγματι. Ο Συνασπισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) είχαμε μιλήσει για συστημική κρίση, όταν εντός κι εκτός Ελλάδας γινόταν λόγος για τους «τεμπέληδες» Ελληνες. Το πρόβλημα της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη είναι σύνθετο και πηγαίνει πολύ πίσω, στον τρόπο που οικοδομήθηκε η περιβόητη νομισματική ένωση.
Εμείς από την αρχή υπογραμμίζαμε την ανάγκη επίλυσης της κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε βάρος των κερδοσκόπων, διαγραφής μεγάλου τμήματος του χρέους, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής καθώς και βελτίωση των τοκογλυφικών επιτοκίων του υπολοίπου, έκδοσης ευρωομολόγου, μεταφοράς μεγάλου κομματιού του χρέους, φορολόγησης των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, η σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης σε αντίθεση με το τιμωρητικό ουσιαστικά EFSF και την αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ (προκειμένου να απορροφήσει μέρος του δημόσιου χρέους), θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση ενός νέου μοντέλου της ευρωοικοδόμησης, μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό, στη βάση της αλληλεγγύης και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Κρίνετε ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά κινήθηκε έγκαιρα για να πιέσει προς την κατεύθυνση της υιοθέτησης των προτάσεών της;
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά κινήθηκε απολύτως εγκαίρως, προτείνοντας ριζική αλλαγή κατεύθυνσης.
Σε αντίθεση με τη Ν.Δ. του κ. Σαμαρά, που ήθελε επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά όχι του χρέους, που εσχάτως ανακάλυψε το ευρωομόλογο, ενώ εμμένει σε χρεοκοπημένες συνταγές, όπως αυτή της μείωσης της φορολογίας, και δεν απαντά στο γιατί, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή μείωσε τους φορολογικούς συντελεστές, ούτε ανάπτυξη είχαμε ούτε ελαττώθηκε η φοροδιαφυγή…

«Σύμφωνα με χρηματιστηριακές πηγές που επικαλείται το Γαλλικό Πρακτορείο, οι αγορές υποδέχθηκαν το νέο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας ως ένα «σχέδιο που υπερβαίνει τα αναμενόμενα». Όπως σημειώνουν οι ίδιες πηγές, «δίχως να είναι τέλειο, καθώς ο κίνδυνος της μετάδοσης της κρίσης παραμένει, αυτό το σχέδιο δεν απογοήτευσε τις αγορές και προσφέρει μια λύση η οποία θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική για την Ελλάδα»». (Πηγή: τηλεγράφημα του ΑΠΕ, 22/7).

Ακριβώς αυτή είναι και η αιτία όλου του κακού: ότι δηλαδή τα πάντα στην ευρωζώνη (και όχι μόνο…) γίνονται προκειμένου να μην απογοητευθούν οι… αγορές – οι λαοί και οι κοινωνίες μπορούν να γίνουν λοιπόν θυσία στο βωμό της ικανοποίησης των απρόσωπων αγορών ενώ πάση θυσία διαφυλάσσονται και τα συμφέροντα του τραπεζικού συστήματος. Οι δύο αυτοί λοιπόν πυλώνες – τράπεζες, αγορές – εξακολουθούν να παραμένουν οι «πυξίδες» της ευρωζώνης από την ίδρυσή της ως σήμερα.

Και η έκτακτη σύνοδος της Πέμπτης, 21 Ιουλίου δεν άλλαξε τα δεδομένα αυτά. Έτσι, οι ηγέτες της Ευρωζώνη, κατά τη 10η συνεδρίασή τους σε διάστημα 18 μηνών, έχασαν άλλη μία ευκαιρία να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων: να έλθουν σε ρήξη με το σημερινό, χρεοκοπημένο μοντέλο της νεοφιλελεύθερης και προσανατολισμένης στις διαθέσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών ευρωοικοδόμησης. Επιχειρούν να διευθετήσουν αποσπασματικά το ελληνικό πρόβλημα δημοσίου χρέους, αποφεύγοντας να δουν την ευρύτερη εικόνα, που είναι οι επερχόμενες δυσκολίες της τρίτης οικονομίας της ευρωζώνης, της Ιταλίας, με χρέος της τάξης των 1.600 δις ευρώ! Δεν τόλμησαν το ευρωομόλογο, τον περιορισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του ρόλου των τραπεζών και των κερδοσκοπικών αγορών. Έβαλαν την Ελλάδα στην καραντίνα της «επιλεκτικής χρεοκοπίας», ωθώντας την σε αχαρτογράφητα ύδατα με άγνωστες συνέπειες, αποκόβοντάς την από τις περιπτώσεις της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας και καθιστώντας την έτσι, για άλλη μια φορά πειραματόζωο. Το στίγμα της «επιλεκτικής χρεοκοπίας» δεν είναι μόνο πρωτόγνωρο και κακό προηγούμενο για χώρα της ευρωζώνης (πέραν του ότι καταρρακώνει την αξιοπιστία των ευρωηγετών που μόλις πριν από λίγες εβδομάδας απέρριπταν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο αυτό) αλλά είναι ενέχει και σοβαρούς κινδύνους καθώς είναι άγνωστος ο χειρισμός του, εντός κι εκτός Ελλάδος…

Παράλληλα, οι ευρωπαίοι ηγέτες, οι κκ Μπαρόζο, Βαν Ρομπέι και Τρισέ δεν έκαναν κανένα βήμα στην κατεύθυνση της αποτελεσματικότερης οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης: συνεχίζουμε να έχουμε ένα κοινό νόμισμα χωρίς ενιαία οικονομική πολιτική. Ενδεικτικό το γεγονός ότι χρησιμοποιούν την ίδια φρασεολογία περί τήρησης της υπογραφής, εκπλήρωσης του χρέους, κοκ, που χρησιμοποιούσαν και για την Ελλάδα λίγο πριν… Απέτυχαν να αντιληφθούν το εύρος του προβλήματος που λέγεται πλέον Ιταλία, υπογραμμίζοντας ότι τα διάφορα μέτρα λαμβάνονται «αποκλειστικά» για την Ελλάδα.

Όμως οι ίδιοι έχουν παραδεχθεί ότι το πρόβλημα της Αθήνας είναι «συστημικό»! Παρόλα αυτά, την Πέμπτη 21 Ιουλίου δεν έκαναν καμία κίνηση για ένα σχέδιο για το σύνολο της ευρωζώνης και ένα πανευρωπαϊκό πλαίσιο ελέγχου, επίβλεψης και κεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών. Τίποτε από αυτά δεν έγινε και φοβάμαι ότι οι κερδοσκόποι θα ξανακτυπήσουν, όχι τόσο την Ελλάδα, όσο τους επόμενους αδύναμους κρίκους, την Ιταλία, την Ισπανία, και έπεται η Γαλλία… Σε εθνικό επίπεδο, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν έχει λόγους να θριαμβολογεί:

1ον: Δεν διαπραγματεύτηκε, πήρε ό,τι της προτάθηκε

2ον: Αποδεικνύεται αναξιόπιστη: ενώ μέχρι πρότινος απέρριπτε κατακεραυνώνοντας όποιον τολμούσε να πει τη λέξη «χρεοκοπία», ανεξαρτήτως επιθετικού προσδιορισμού, σήμερα αποδέχεται και την «επιλεκτική χρεοκοπία» και την αναδιάρθρωση και την ανάμειξη ιδιωτών… Μπορεί ο πρωθυπουργός να επαίρεται ότι η χώρα απαλλάχθηκε από το βραχνά της χρεοκοπίας όμως η μέγγενη της κοινωνικής εξαθλίωσης, της ανεργίας και της ύφεσης συνεχίζει να πνίγει το λαό…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 5 Ιουλίου 2011

Ως πολίτης που εναντιώνομαι στις ρυθμίσεις του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος που ψήφισαν οι 154 κυβερνητικοί βουλευτές (συν μία εκ της Ν.Δ.), πήρα μέρος στη μεγάλη διαδήλωση εκείνου του μεσημεριού και βρέθηκα στην πλατεία Συντάγματος, αναρωτώμενη αν οι τόσες πολλές χιλιάδες διαδηλωτών θα καταφέρουν να αλλάξουν γνώμη στους κυβερνητικούς βουλευτές, έστω και την τελευταία στιγμή, ώστε να αποφύγουμε το «φάρμακο» που σκοτώνει τον ασθενή…

Και ξαφνικά βρέθηκα στη μέση του «θεάτρου των πολεμικών επιχειρήσεων» απ’ τις οποίες είναι θαύμα που δεν θρηνήσαμε θύματα, κι αυτό σίγουρα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αυταπάρνηση και την άμεση επέμβαση γιατρών και διασωστών, που αγνόησαν την προκλητική αστυνομική βία…

Προτρέχω, όμως. Σε λίγα λεπτά, λοιπόν, βρέθηκα πνιγμένη στα δακρυγόνα, παραπατώντας, μη μπορώντας να αναπνεύσω ούτε και να δω μπροστά μου, καθώς τα μάτια μου έτσουζαν. Γύρω μου άκουγα τον κούφιο ήχο των δακρυγόνων, ενώ κατά τόπους βρίσκονταν σε εξέλιξη μάχες σώμα με σώμα μεταξύ κουκουλοφόρων και ανδρών των ΜΑΤ, ενώ οι ειρηνικοί διαδηλωτές της πλατείας επιχειρούσαν πάση θυσία να περιφρουρήσουν το χώρο τους, όπως έκαναν εδώ και πάνω από έναν μήνα.

Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, τα πανώ με τα συνθήματα κατά του Μεσοπρόθεσμου ξεσκίζονταν από τις αστυνομικές δυνάμεις του… υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (!), ενώ σύντομα δράση, στο πλευρό των αστυνομικών, αναλάμβαναν και ακροδεξιοί κουκουλοφόροι.

Από το μένος τους δεν γλύτωσαν ούτε και ξένοι δημοσιογράφοι, όπως η εικονολήπτρια που συνόδευε το βρετανό δημοσιογράφο του BBC, Πώλ Μέισον… Κόλαση. Ή, όπως μου έλεγε ξένος δημοσιογράφος, «Βηρυτός του 1980 ή Βαγδάτη κατά την αμερικανική εισβολή του 2003″. Εν πάση περιπτώσει, όχι πρωτεύουσα της Ευρώπης εν έτει 2011.

Τι σημασία, όμως, μπορεί να έχει η χρονιά ή ο τόπος; Η αστυνομική βία είναι παντού και πάντα η ίδια, καθώς πίσω της κρύβεται η πολιτική βούληση της εξουσίας. Εκείνο που αλλάζει είναι ο σκοπός. Στην περίπτωσή μας, η σκοπιμότητα ήταν διάφανη: Nα μπει τέλος σε αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση της πλατείας Συντάγματος. Του ελεύθερου λόγου, της καταγγελίας πέρα από κομματικά στεγανά, αυτού του νέου κλίματος που προκαλεί ανησυχία στην εξουσία. Έπρεπε να μη μείνει κολυμπηθρόξυλο στην πλατεία και τους πέριξ χώρους, προκειμένου να αποθαρρυνθεί ο απλός κόσμος που, με τη συστηματική παρουσία του στην πλατεία, έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα.

Έπρεπε να μην επιτραπεί η συνέχιση και η συνέχεια αυτής της μαζικής εμπειρίας. Όμως, το πιο αισιόδοξο μήνυμα της Τετάρτης ήταν ότι την Πέμπτη ήσαν όλοι εκεί. Κι όχι μόνο αυτοί αλλά και άλλοι, που εξοργίστηκαν και από την αστυνομική βία και από τις ασυναρτησίες του υπουργού κ. Παπουτσή στη Βουλή. Οι «εγκέφαλοι» που πίστεψαν ότι οι τόνοι χημικών θα αποθάρρυναν τον κόσμο να επιστρέψει, διαψεύστηκαν μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες.

Να δούμε τι άλλο θα σκεφθούν τώρα…

Μετά απ’ όλα αυτά, θα παρακαλούσα τους εν γένει κυβερνητικούς να πάψουν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την κρίση αντιπροσώπευσης του πολιτικού συστήματος. Η κυβερνητική πολιτική εκπροσωπείται επαρκώς από την αστυνομία, ο στόχος της οποίας είναι ένας και μόνο: Να μην επιτρέψει στην κοινωνία να καλύψει το κενό εκπροσώπησης, με τον τρόπο που θα επιλέξουν οι πλατείες, και όχι φυσικά η εξουσία.

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη, 29 Ιουνίου 2011

Ακούω τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου στη Βουλή να καλεί τους βουλευτές να υπερψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «πατριωτικό καθήκον»!

Ακούγεται όμορφο αλλά στις δεδομένες συνθήκες υπάρχει ουσιαστική αντιστροφή της πραγματικότητας: Το πατριωτικό καθήκον δεν είναι η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια α) στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και β) στη χρεοκοπία της χώρας εντός των επόμενων μηνών…

Και δεν καταστροφολογώ – ο επικεφαλής του οικονομικού τμήματος μιας γνωστής… αριστερής εφημερίδας όπως οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς έγραφε τη Δευτέρα άρθρο που προκάλεσε (απολύτως δικαιολογημένα) αίσθηση με τον εύγλωττο τίτλο: «Ίσως οι Έλληνες βουλευτές πρέπει να πουν όχι».

Και μάλιστα στο κομμάτι του ο Βόλφγκαγκ Μίνχαου τονίζει μεταξύ άλλων ότι το προς ψήφιση Μεσοπρόθεσμο «αποτελεί πολιτική πρόκληση και πράξη οικονομικού βανδαλισμού», προσθέτοντας ότι «Θα εκτροχιάσει όλη τη διαδικασία αντιμετώπισης της κρίσης».

Πού είναι λοιπόν το «πατριωτικό καθήκον»; Στην υπερψήφιση ενός νομοθετικού κειμένου, που όχι μόνο να το ψηφίσει «αλλά ούτε να το διαβάσει καν κανείς μπορεί», όπως εύστοχα απάντησε στον πρωθυπουργό ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας; Ή στην καταψήφισή του; Στην επιλογή μεταξύ «ενός ψέματος και μιας καταστροφής»;

Σήμερα το πατριωτικό καθήκον όλων των βουλευτών είναι να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να μην υποχωρήσουν στις έξωθεν πιέσεις και τις ερινύες, να ακούσουν τις φωνές των αγανακτισμένων στις πλατείες και να πράξουν όπως ορίζει η συνείδησή τους: να πουν «όχι», ανοίγοντας νέο δρόμο για τη χώρα μας.

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.zoomnews.gr, 21 Ιουνίου 2011

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε μια πολύ εύστοχη διατύπωση το μεσημέρι της Κυριακής, κατά τη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη νεοσυσταθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου: «πλέον υπάρχει και η Κάτω Βουλή», είπε, δείχνοντας προς την πλατεία Συντάγματος, «και μπορεί από τούτη εδώ τη Βουλή να πάρετε την ψήφο εμπιστοσύνης, από την άλλη όμως, την Κάτω Βουλή δεν πρόκειται να την πάρετε»! Πράγματι, η «Κάτω Βουλή», αυτή των αγανακτισμένων πολιτών που έχουν χάσει κάθε ελπίδα στο σημερινό πολιτικό σύστημα, που δεν προσμένουν τίποτα από τα κόμματα εξουσίας, δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι το βράδυ της Τρίτης για την ψήφο εμπιστοσύνης. Έχει προ πολλού βγάλει την ετυμηγορία της, και πρόκειται για μια απόφαση που δεν χωρά «ερμηνείες»: από τη στιγμή που και η ανακαινισμένη κυβέρνηση Παπανδρέου αναμένεται να συνεχίσει την ίδια πολιτική, η μόνη ψήφος που μπορεί να δοθεί είναι αυτή της πλήρους δυσπιστίας. Δυσπιστίας γιατί «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς», αφού, όπως τόνισε ο νέος αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών, κ. Ευ. Βενιζέλος, στο Δελτίο Ειδήσεων του Μέγκα το βράδυ της Παρασκευής, θα συνεχιστεί η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής (δηλαδή φορολογική αποστράγγιση μισθωτών και συνταξιούχων, επιβολή κάθε είδους φόρων, ολομέτωπη ισοπέδωση των δικαιωμάτων, συνταξιοδοτικών και άλλων, των εργαζομένων, κ.ά.). Τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε; Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός ήταν διακοσμητικός, και αυτό το αντιλήφθηκε άμεσα η «Κάτω Βουλή». Εξ ου και η μεγάλη, όπως και όλες τις άλλες φορές, συγκέντρωση και αυτής της Κυριακής, κατά την οποία ξεκίνησε στη Βουλή η συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης.

Και την Κυριακή αυτή, οι δεκάδες χιλιάδες έλληνες αγανακτισμένοι δεν ήσαν μόνοι τους: στην Ισπανία, όπου επισήμως η ανεργία έχει ξεπεράσει το 20%, ενώ εκείνη των νέων είναι υπερδιπλάσια, πολλές χιλιάδες διαδηλωτές, παρότι οι σκηνές έχουν εγκαταλείψει την κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, συγκεντρώθηκαν έξω από τη Βουλή για να βροντοφωνάξουν «φτάνει πια», «δεν πάει άλλο» με την πολιτική αυστηρής λιτότητας που έχει επιβάλλει η ομογάλακτη του κ. Παπανδρέου, «σοσιαλιστική» κυβέρνηση Θαπατέρο. Την ίδια στιγμή, στην πλατεία της Βαστίλης, στο κέντρο του Παρισιού, χιλιάδες νέοι εξέφραζαν την κατηγορηματική τους αντίθεση στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Νικολά Σαρκοζί, που σε έναν ακριβώς χρόνο θα ζητήσει την ψήφο των συμπολιτών του για δεύτερη προεδρική θητεία…

Έλληνες, Ισπανοί, Γάλλοι… Σιγά – σιγά, με τις ιδιαιτερότητές τους, οι λαοί της Ευρώπης αντιλαμβάνονται ότι τη λύση δεν θα τη δώσουν πολιτικοί και τεχνοκράτες στις ευρωπρωτεύουσες και τις Βρυξέλλες. Λύσεις μπορούν να προωθήσουν πρωτίστως οι λαοί, οι αγανακτισμένοι της Μαδρίτης, η «Κάτω Βουλή» της πλατείας Συντάγματος, η νεολαία της Βαστίλης, τους οποίους ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ακούσουν εκείνοι που έχουν εκλεγεί ακριβώς για το σκοπό αυτό, δηλαδή να υπηρετούν τη γνώμη τους. Πρόκειται για τη στοιχειώδη νομιμοποιητική διαδικασία που ξεχωρίζει τα δημοκρατικά πολιτεύματα από τα αυταρχικά.

Η Κάτω Βουλή έχει βγάλει εδώ και μέρες την ετυμηγορία της: το ζητούμενο είναι η εκ βάθρων αλλαγή πολιτικής και η άμεση προσφυγή στις κάλπες, η πολιτική έκφραση της λαϊκής απαίτησης. Αυτή η απαίτηση πρέπει επιτέλους να εισακουστεί και από τη Βουλή των εκλεγμένων, που οφείλει να εναρμονίζεται με τις βουλές του λαού.

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 17 Ιουνίου 2011

Εδώ και εβδομάδες συζητάμε για την περιβόητη συναίνεση που πρέπει να επιδείξει η αντιπολίτευση, αξιωματική και μη. Αλλά δεν συζητάμε για το πώς κυβερνά η κυβέρνηση.

Εδώ και μέρες συζητάμε για το εσωκομματικό τοπίο στο κυβερνητικό κόμμα, με παραιτήσεις, επιστολές, ενδεχόμενες διαγραφές. Αλλά δεν συζητάμε για το πώς κυβερνά η κυβέρνηση.

Για μια ολόκληρη μέρα συζητούσαμε για το εάν ο πρωθυπουργός παραδίδει την εξουσία σε πρόσωπο κοινής αποδοχής. Αλλά δεν συζητούσαμε για το πώς θα κυβερνήσει αυτή η κυβέρνηση.

Σήμερα, μπορούμε να συζητάμε για το πώς ανταμείφθηκαν οι ισχυρά διαφωνούντες, για το πώς θυσιάστηκαν οι «κηπουροί», για την κυβερνητική επιτροπή που μάλλον Εκτελεστικό Γραφείο θυμίζει, παρά ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα.

Επίσης, πώς «για όλα φταίνε οι γυναίκες», αφού στον προηγούμενο ανασχηματισμό το βαρίδι ήταν η κ. Μπαρτζελή και τώρα οι κ. Κατσέλη, Μπιρμπίλη, Νταλάρα -διότι ο κ. Παπακωνσταντίνου διέπρεψε, οπότε απλά μετακινήθηκε, ενώ οι κυρίες απέτυχαν οικτρά…

Εν τω μεταξύ 70.000 έχασαν τη δουλειά τους τον Μάιο και η αύξηση των ανέργων σε ένα χρόνο έχει σκαρφαλώσει στο 35%.

Στην πλατεία Συντάγματος μετράμε 25 νύχτες και το κύμα διαμαρτυρίας για τις οικονομικές πολιτικές στην Ευρώπη εξαπλώνεται έως την Τσεχία.

Αντί άλλου σχολίου, παραθέτω την εκτίμηση του κ. Αλέκου Παπαδοπούλου: ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΕΣ!

Με το δεύτερο μνημόνιο προ των θυρών και τις απαιτήσεις της «Τρόικας» για άμεσες αποκρατικοποιήσεις, βλέπουμε να αναπτύσσεται πλέον πλήρως η συνολική επιχείρηση που αφορά στη χώρα μας και ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια από την κρίση χρέους που ήλθε στο προσκήνιο μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009

Στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο «Our kind of traitor» (δηλ. «ο δικός μας προδότης»), ο γνωστός συγγραφέας Τζων Λε Καρέ, που πλέον έχει αφήσει πίσω του τα ψυχροπολεμικά κατασκοπευτικά έργα, και έχει προσαρμοστεί στη σύγχρονη πραγματικότητα, κάνει μια τολμηρή υπόθεση: κι αν τα χρήματα από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών ήσαν εκείνα που έσωσαν τις τράπεζες στη διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης του 2008; Αυτό που κάτω από την επιδέξια πένα του Λε Καρέ μεταμορφώνεται σε ένα γεμάτο σασπένς θρίλερ, με αναπάντεχες εξελίξεις, ίσως τελικά να μην είναι απολύτως προϊόν μυθοπλασίας. Και τούτο γιατί τον Δεκέμβριο του 2009, η βρετανική εφημερίδα «Ομπσέρβερ» δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο ο τότε γενικός διευθυντής του στη Βιέννη και παράλληλα επικεφαλής της υπηρεσίας του διεθνούς οργανισμού κατά των Ναρκωτικών και του Οργανωμένου Εγκλήματος, Αντόνιο Μαρία Κόστα, δήλωνε ότι υπάρχουν αποδείξεις σύμφωνα με τις οποίες ορισμένες διατραπεζικές συναλλαγές χρηματοδοτήθηκαν με χρήματα προερχόμενα από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και από άλλες παράνομες δραστηριότητες και ότι αυτά ακριβώς τα δις ΄ξεπλύθηκαν΄προκειμένου να διασωθεί το σύστημα, τη στιγμή που βρισκόταν αντιμέτωπο με έλλειμμα ρευστότητας και κινδύνευε να καταρρεύσει.

Για τι ποσό μιλούσε ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΟΗΕ; Ούτε λίγο ούτε πολύ, για 352 δις δολάρια! Μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα ο Μαρία Κόστα επισήμανε ότι αυτά τα χρήματα, που εντάχθηκαν με τον τρόπο αυτό στο σύστημα, ήταν «η μόνη επένδυση σε ρευστά κεφάλαια», σε μια στιγμή γενικευμένου πανικού, ενώ αποδίδει τις πληροφορίες του σε «υπηρεσίες πληροφοριών και δικαστές». Έκτοτε, οι υπηρεσίες του ΟΗΕ δεν έχουν δώσει συνέχεια σε αυτό το θέμα-ταμπού, ενώ τον Μαρία Κόστα διαδέχθηκε ο ρώσος Γιούρι Φεντότοφ.

Ποιο το δίδαγμα της μικρής αυτής ιστορίας; Πέραν του κλασικού, ότι δηλαδή το χρήμα δεν έχει χρώμα, μυρωδιά, κτλ, και άρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε είδους σκοπούς, ακόμη και για τη χρηματοδότηση του παραπαίοντος τραπεζικού συστήματος, υπάρχουν άλλα δύο σημεία που πρέπει να παρατηρήσουμε: πρώτον, ότι το θέμα «θάφτηκε», τα mainstream ΜΜΕ δεν ενδιαφέρθηκαν να δώσουν συνέχεια σε αυτό που ξεκίνησε ο Ομπσέρβερ και δεύτερον, ότι στο όνομα ακριβώς χρηματιστικών (περιλαμβανομένων και τραπεζικών) συμφερόντων, ελληνικών και ξένων, ακριβώς αυτής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που δεν διστάζει την ΄κολεγιά΄και με ναρκωδολάρια προκειμένου να συντηρήσει το αποτυχημένο μοντέλο της, επιχειρείται σήμερα η μεγαλύτερη άλωση, όχι απλά της ελληνικής οικονομίας αλλά συνολικά της ελληνικής κοινωνίας… Με άλλα λόγια, αυτό το κομμάτι των ξένων συμφερόντων (με ντόπιους συνεργάτες τους είναι η αλήθεια) ενδύεται το μανδύα της… ηθικής και άριστης διαχείρισης, προκειμένου να προωθήσει στη χώρα μας σειρά δομικών αλλαγών που θα μας οδηγήσουν δεκαετίες πίσω, σε καταστάσεις που θα συγκρίνονται με υπανάπτυκτες, αφρικανικές οικονομίες. Όχι ότι οι αλλαγές στην παραγωγική δομή της χώρας δεν είναι απαραίτητες, και μάλιστα επειγόντως, αλλά όχι στην κατεύθυνση που επιθυμούν όσοι, σήμερα, στο όνομα της κρίσης χρέους, προωθούν άρον-άρον αποκρατικοποιήσεις κρίσιμων τομέων για την οικονομία και την ανάπτυξη.

Ένα προκατασκευασμένο δράμα σε δύο φάσεις

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους. Με το δεύτερο μνημόνιο προ των θυρών και τις απαιτήσεις της «Τρόικας»για άμεσες αποκρατικοποιήσεις, βλέπουμε να αναπτύσσεται πλέον πλήρως η συνολική επιχείρηση που αφορά στη χώρα μας και ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια απότην κρίση χρέους που ήλθε στο προσκήνιο μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009. Σε πρώτη φάση, κι ενώ
προεκλογικά ο σημερινός πρωθυπουργός δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει αυτό που σήμερα έχει γίνει η πιο αιχμηρή ατάκα εναντίον του, δηλ. «λεφτά υπάρχουν», η κυβέρνηση, προσφεύγοντας στην υπογραφή του πρώτου Μνημονίου με την Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έβαζε σε εφαρμογή, τον Απρίλιο του 2010, το πρώτο (όπως σύντομα αποδείχθηκε) πακέτο λιτότητας, στοχεύοντας στη μείωση μισθών, συντάξεων, στη δραστική περικοπή δημόσιων δαπανών, ενώ την ίδια στιγμή αποτύγχανε παταγωδώς να ελέγξει την καλπάζουσα φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.

Και το αποτέλεσμα; Πενιχρό. Παρότι ο ελληνικός λαός, και ιδιαίτερα οι πιο αδύναμες κοινωνικά τάξεις, «μάτωναν» από τις θυσίες στο βωμό τής πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, το αποτέλεσμα ήταν ανύπαρκτο. Και αυτό δεν ήταν ένας κεραυνός εν αιθρία, αλλά το προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής: δεν χρειάζεται κανείς να διαθέτει διδακτορικό στην οικονομία, για να γνωρίζει ότι οι κρίσεις χρέους δεν αντιμετωπίζονται με πολιτικές ύφεσης και λιτότητας. Την επώδυνη εμπειρία έχουν βιώσει ήδη χώρες της Λατινικής Αμερικής, της νοτιο-ανατολικής Ασίας και της Βαλτικής… Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε πού θα οδηγούσαν τα μέτρα της: ηθελημένα, με πρόγραμμα, επέλεξε την αποδόμηση του κοινωνικού ιστού και την υπονόμευση κάθε είδους κοινωνικού κεκτημένου. Η πολιτική της δεν έχει τίποτε να «ζηλέψει» από ένα είδος τριτοκοσμικού θατσερισμού, που στοχεύει στη συρρίκνωση των πρωτογενών δαπανών στο 30%, ποσοστό που δεν αρμόζει σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά σε αφρικανική…

Παράλληλα, γινόταν φανερό ότι βρισκόμασταν μόνο στην πρώτη φάση του δράματος. Η δεύτερη φάση είναι αυτή που βιώνουμε τώρα και έχει τη μορφή του «κυρίως πιάτου»: οι όροι του δεύτερου μνημονίου στοχεύουν πλέον στην εκποίηση δημόσιας περιουσίας, μέσω σειράς ιδιωτικοποιήσεων κρίσιμων τομέων για την εθνική μας οικονομία, στο όνομα των εγγυήσεων των πιστωτών μας. Πρόκειται, αν το σκεφθεί κανείς προσεκτικά, για μια πολύ ιδιαίτερη πορεία της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία μάλιστα διεκδικεί και τον τίτλο της «σοσιαλιστικής»: τη στιγμή που τα πιο επίσημα, νεοφιλελεύθερα χείλη ομολογούν ότι η περίφημη «συναίνεση της Ουάσινγκτον», το οικονομικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, πνέει πλέον τα λοίσθια, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επιλέγει να αποδεχθεί τις αποτυχημένες συνταγές της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου!

Και τι λένε αυτές οι αποτυχημένες και ξεπερασμένες πλέον συνταγές, που ξεκίνησαν εδώ και τριάντα χρόνια με τους Θάτσερ και Ρέηγκαν, στην περίπτωση της χώρας μας; Ιδιωτικοποιήσεις, σωρηδόν, των πιο ζωτικών (και «ζουμερών» οικονομικά, με την έννοια της διασφαλισμένης απόδοσης) κομματιών της ελληνικής οικονομίας. Ιδιωτικοποιήσεις κρίσιμες, γιατί δεν ξεπουλούν απλά τη δημόσια περιουσία αλλά υπονομεύουν για πολλά χρόνια ένα μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης που θα τη χρησιμοποιούσε ως κινητήριο μοχλό.

Με άλλα λόγια, το περιβόητο «μεσοπρόθεσμο», αλλά και όποιο άλλο παρεμφερές πρόγραμμα μας σερβίρουν οι Παπανδρέου, Μπαρόζο, Τρισέ, Λίπσκι (μεταβατικός επικεφαλής του ΔΝΤ) και λοιποί, δεν στοχεύει παρά στην αναπαραγωγή του ίδιου χρεοκοπημένου μοντέλου, αυτού ακριβώς που οδήγησε τη χώρα μας στα σημερινά αδιέξοδα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε: οι σημερινές δημόσιες επιχειρήσεις κρατικοποιήθηκαν κάποτε, προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα από έναν σπάταλο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό τομέα, και έκτοτε αναπτύχθηκαν στη βάση του καπιταλιστικού μοντέλου.

Κυβέρνηση Παπανδρέου: επιστροφή στο… παρελθόν

Σήμερα λοιπόν επιχειρούνται δύο πράγματα: πρώτον, επιστροφή στα χέρια των ιδιωτικών συμφερόντων κρίσιμων κομματιών της ελληνικής οικονομίας (καίριων δηλαδή υποδομών, όπως λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμοι, κ.ά.) μεστόχο την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση δημοσίων αγαθών – ας μην ξεχνάμε ότι η έννοια του δημόσιου αγαθού τυγχάνει προστασίας από την ίδια την Ε.Ε. Δεύτερον, επιχειρείται παράλληλα εκμηδένιση του συνδικαλιστικού παράγοντα, προκειμένου να απαξιωθεί στη συλλογική συνείδηση (στην προσπάθεια βοήθησε και η απάθεια της Αριστεράς έναντι της ανάπτυξης εκφυλιστικών φαινομένων στο εσωτερικό τού συνδικαλιστικού κινήματος, ήδη από τη δεκαετία του 1980).

Σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση, ποια η θέση της Αριστεράς; Η απάντηση εστιάζεται σε τρία σημεία: πρώτον, στην απόρριψη του προτεινόμενου, ή, καλύτερα, επιβαλλόμενου μοντέλου, τονίζοντας ότι είναι ξεπερασμένο, αναποτελεσματικό και (όπως φάνηκε και από την υπόθεση εργασίας του Λε Καρέ) διεφθαρμένο. Να καταδείξουμε την αποτυχία αυτού του νέου κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. Δεύτερον: αυτή η απόρριψη πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται από θετική πρόταση. Η χώρα μας χρειάζεται βαθιές δομικές αλλαγές. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, με εξειδίκευση, με έμφαση στις υποδομές και τα δημόσια αγαθά. Στο πλαίσιο ενός επεξεργασμένου στρατηγικού σχεδίου, πρέπει να σταθμιστεί ο ρόλος της κάθε ΔΕΚΟ, στη βάση των αναγκών που εξυπηρετεί. Ωστόσο, στις περιπτώσεις ΔΕΗ, ΟΤΕ, τραπεζών, πρέπει να διασφαλιστεί ο δημόσιος έλεγχος, προκειμένου να κατοχυρωθεί ο ρόλος της χώρας στο διεθνές οικονομικό σκηνικό.

Ο ρόλος της χρήσιμης Αριστεράς

Στην κυβέρνηση που επιμένει στα εκβιαστικά διλήμματα, του τύπου <<εντός ή εκτός του ευρώ>>, που επιχειρούν να μεταφέρουν το βάρος της ευθύνης, η Αριστερά οφείλει, χωρίς λαϊκισμούς και καταγγελτικές ευκολίες, να απαντήσει, προωθώντας τη διεκδικητική αναδιαπραγμάτευση, συντονίζοντας τις δυνάμεις της με εκείνες των λαών της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του ευρώ. Μέσα στο ευρώ ας διεκδικήσουμε λύσεις, όχι μεμονωμένες αλλά συλλογικές, μαζί με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς που υφίστανται κι αυτοί τις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

Οι σημερινές συγκυρίες στις οποίες καλείται να δράσει η Αριστερά είναι εξαιρετικά δύσκολες, καθώς έχουμε συνδυασμό εξωτερικών και εσωτερικών πιέσεων, προκειμένου να συντηρηθεί το αποτυχημένο μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Ωστόσο, σε αυτές ακριβώς τις συγκυρίες χρειάζεται ο τόπος μια Αριστερά τολμηρή, ευρηματική, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, προτείνει λύσεις και ζητά ανατροπές. Μια Αριστερά χρήσιμη: της καταγγελίας αλλά και των προτάσεων. Μια Αριστερά υπέρ των αναγκών της κοινωνίας, υπέρ των αναγκών των αδυνάτων.

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο Eco Left (http://ecoleft.wordpress.com),
31 Μαΐου 2011

Και λοιπόν; Τώρα πώς τοποθετούνται τα αριστερά κόμματα, σε αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες μέρες στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε άλλες πλατείες της χώρας; Τώρα που η αγανάκτηση ξεχείλισε και οι αγανακτισμένοι βγήκαν στους δρόμους, με I-phones, I-pads, I-pods, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές αλλά και κατσαρόλες και σημαίες, όχι μόνο ελληνικές αλλά και γαλλικές, ισπανικές, ιρλανδικές, κ.ά., και χιούμορ, πολύ χιούμορ, καυστικό χιούμορ, μη polically correct, χιούμορ πρωτίστως ενάντια στα κόμματα της εξουσίας βέβαια, αλλά, δευτερευόντως, ενάντια σε ΟΛΑ τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των αριστερών; Λοιπόν; Τι κάνει, τι λέει η Αριστερά; Τώρα που το κοινωνικό «υποκείμενο», το οποίο δοξάζει και επαινεί σε άρθρα επί άρθρων, με λέξεις επί λέξεων, χιλιάδες λέξεις, παρεμβάσεις, αναλύσεις, κλπ, ξύπνησε επιτέλους, σηκώθηκε από τη γαλήνια απραγία του καναπέ, της τηλεόρασης, του ποδοσφαίρου, και πήγε Σύνταγμα για να φωνάξει: «Πάρε το ποδήλατο και πήδα στον γκρεμό», «Παπανδρέου παπατζή δεν τα φάγαμε μαζί», «Αέρα, αέρα, να φύγει η χολέρα, θέλουμε πρωθυπουργό και όχι καμαριέρα», «κλέφτες, κλέφτες», «Ελλάς, Ελλάς», και πολλά, πολλά άλλα, λιγότερο ή περισσότερο ευρηματικά, όχι όμως, και αυτό είναι το σημαντικότερο, καθοδηγούμενα από τον οποιοδήποτε κομματικό ή άλλο φορέα. Πώς αντιδρά λοιπόν η Αριστερά σε αυτή την υλοποίηση μιας ενός από τους στόχους της: να κατέβει επιτέλους ο κόσμος στους δρόμους μπροστά σε αυτή τη βία της φοροεισπρακτικής λαίλαπας που έχει εξαπολύσει εναντίον του η κυβέρνηση Παπανδρέου; Ακούω ήδη, όχι τον αντίλογο, αλλά τον προβληματισμό των συντρόφων μου: «Πρόκειται για απολύτως θετική αντίδραση, ωστόσο λείπουν οι συγκεκριμένες διεκδικήσεις, γεγονός που καθιστά ευάλωτες αυτού του είδους τις κινητοποιήσεις, καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να διεισδύσουν σε αυτές στοιχεία διαλυτικά (ακροδεξιοί, προβοκάτορες, όσοι θέλουν να εκφυλίσουν τη δυναμική της αμφισβήτησης, μπαχαλάκηδες, αναρχικοί)». Ίσως μάλιστα να την έχετε ακούσει ήδη να διατυπώνεται αυτή την κριτική, με αυτούς περίπου τους όρους. Όμως, χωρίς κανείς να παραγνωρίζει όλους τους πιθανούς κινδύνους και τα ενδεχόμενα αρνητικής μεταξέλιξης του κινήματος αυτού, οφείλουμε να δούμε, χωρίς επιφυλάξεις, ότι πρόκειται για κίνημα με ανατρεπτική, πρωτοποριακή στόχευση, για ένα φαινόμενο, με άλλα λόγια, που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως κάτι εντελώς νέο, χωρίς τις παρωπίδες των κλασικών μας αριστερών αντανακλαστικών – ναι, πράγματι, μπορεί τα πράγματα στο μέλλον να εξελιχθούν σε μια νέα Βαϊμάρη αλλά είναι δυνατόν αυτό το ενδεχόμενο (που μέχρι στιγμής τίποτε δεν επιβεβαιώνει) να μας κόβει τα πόδια, να μας απενεργοποιεί μπροστά στην πρώτη προσπάθεια από τη μεταπολίτευση λαϊκής, μαζικής αντίδρασης έναντι μιας ισοπεδωτικής πολιτικής αλλά και του συστήματος που τη γέννησε; Αν εμείς οι Αριστεροί δεν πάρουμε το ρίσκο να αφουγκραστούμε, να πιάσουμε τον παλμό και να μετέχουμε στο φαινόμενο αυτό, τότε θα ξεβραστούμε στο περιθώριο των εξελίξεων και δικαίως.
Αν δεν είναι τούτη εδώ η «μεγάλη ώρα» για την Αριστερά, τότε ποια θα είναι; Τώρα είναι η ώρα να αφουγκραστεί επιτέλους αυτούς που τόσα χρόνια επιδιώκει να εκπροσωπήσει, να τους δώσει φωνή, τώρα που ακούει επιτέλους τη φωνή τους, δεν είναι δυνατόν να… ψιλολογάει «τι» και «πώς» και «μήπως» και «αν» και «μπορεί να» και «υπάρχει φόβος να». Φοβάμαι πολύ, ότι η Αριστερά κινδυνεύει να χάσει άλλο ένα (από τα πολλά) τρένα: να βρεθεί περιθωριοποιημένη, μαζί με τα κόμματα εξουσίας -αν και έχει τις λιγότερες ευθύνες, καθώς ουδέποτε κυβέρνησε ή καταχράστηκε δημόσιο χρήμα-, στο πλαίσιο μιας αναγεννητικής διαδικασίας αμφισβήτησης συνολικά του συστήματος εξουσίας, με ό,τι αυτό περιλαμβάνει (κόμματα, συνδικάτα, οργανώσεις, κ.α.), μια διαδικασία που μόλις τώρα ξεκινάει. Να ταυτιστεί, με άλλα λόγια, με τον κύκλο της μεταπολίτευσης που κλείνει τόσο επώδυνα, αποδεικνύοντας ότι είναι ανίκανη να ανταποκριθεί στα σύγχρονα διακυβεύματα. Γιατί ποιος έχει ανάγκη μια εκτός τόπου και χρόνου Αριστερά, που επαναλαμβάνει σχεδόν τελετουργικά τα παλιά συνθήματα;
Επείγει να αλλάξουμε λογισμικό, τρόπο σκέψης. Να περάσουμε στην εποχή του Facebook, του Twitter και του I-pad. Όπως πλέον οι νέοι, και οι λιγότεροι νέοι, επικοινωνούν με νέα μέσα, διακινούν τα συνθήματα, τις αγωνίες, τις διεκδικήσεις τους, γιατί οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος ΕΧΟΥΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ, αρκεί να τις ακούσουμε, να τις διαβάσουμε στη δικιά τους γλώσσα. Έτσι κι εμείς, όσοι διεκδικούμε την ονομασία του «αριστερού», οφείλουμε να περάσουμε στον 21ο αιώνα και να ασκήσουμε την αντίστοιχη πολιτική και όχι αυτή του 19ου ή του 20ού, να μιλήσουμε τη σύγχρονη γλώσσα. Διαφορετικά, θα είμαστε καταδικασμένοι να περάσουμε αργά ή γρήγορα σε κάποιο μουσείο, κέρινων ή μη, ομοιωμάτων, με την πινακίδα: homo sinister (και με τις δύο έννοιες της δεύτερης λέξης)…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο zoomnews.gr, 30 Μαΐου 2011

Ορισμένοι, από τους γνωστούς «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» αναλυτές αλλά και πολιτικούς, έσπευσαν να βγάλουν το συμπέρασμα: το Σύνταγμα έγινε πλατεία Ταχρίρ και Πουέρτα ντελ Σολ. Ωστόσο, αν κανείς προσέξει καλύτερα, θα αντιληφθεί ότι οι ισπανικές και οι ελληνικές συγκεντρώσεις έχουν όντως πολλά κοινά στοιχεία με εκείνες της Αιγύπτου και της Τυνησίας, εκτός από την προφανή σημασία της κινητοποίησης του λαϊκού, χωρίς κομματικούς ελέγχους, παράγοντα. Στην Ισπανία, που και αυτή χειμάζεται από σοβαρή οικονομική κρίση, η ανεργία που πλήττει τους νέους κάτω των 25 ετών είναι εξοντωτική: πάνω από 40% (44% για την ακρίβεια) στο πρώτο τρίμηνο του 2011! Την ίδια στιγμή, η χώρα γνωρίζει ένα συστημικό αδιέξοδο: η περιβόητη κουλτούρα των «συμφώνων», βάσει της οποίας δρομολογήθηκε η μετάβαση στη δημοκρατία στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και βάσει της οποίας κυβερνά ο Θαπατέρο από το 2004 -π.χ. σύμφωνο με τα συνδικάτα προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη- φαίνεται ότι πλέον δεν μπορεί να λειτουργήσει. Θύματα αυτού του τέλους εποχής είναι όχι μόνο το Σοσιαλιστικό κόμμα αλλά και τα ισπανικά συνδικάτα, που έχουν καταστεί αναξιόπιστα στα μάτια μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης.
Μοιάζει σα να έκλεισε ένας κύκλος, και η απογοήτευση των ψηφοφόρων του Θαπατέρο είναι μάλιστα έντονη, όπως και η αίσθηση της προδοσίας, από την εφαρμογή διαδοχικών πολιτικών λιτότητας. «Πώς είναι δυνατόν μια σοσιαλιστική κυβέρνηση να εφαρμόζει δεξιά πολιτική;», έλεγε στις τηλεοπτικές κάμερες ένας άνδρας γύρω στα 50, στην Πουέρτα ντελ Σολ. Άρα, στην Ισπανία, η λαϊκή δυσαρέσκεια καταλήγει κυρίως σε κρίση αντιπροσωπευτικότητας και σε κρίση κυρίως του Σοσιαλιστικού κόμματος, αφού οι ψηφοφόροι του βλέπουν να έχει πάρει διαζύγιο από τις σοσιαλιστικές αρχές και τις αρχικές υποσχέσεις του, όταν ερχόταν τόσο αναπάντεχα, εν μέσω των τρομοκρατικών επιθέσεων της αλ Κάιντα, τον Μάρτη του 2004, στην εξουσία.
«Πραγματική Δημοκρατία Τώρα», είναι το σύνθημα των Ισπανών, που στην πλατεία Συντάγματος μετατράπηκε σε «Άμεση Δημοκρατία Τώρα, Όλοι Έξω στις Πλατείες». Στη χώρα μας, που δοκιμάζεται εξίσου από την οικονομική κρίση, η κοινωνικο-πολιτική κρίση πλήττει επίσης το λεγόμενο σύστημα της μεταπολίτευσης. Και στη χώρα μας ένας κύκλος κλείνει: πλέον τα κόμματα πλήττονται κι αυτά από κρίση αντιπροσωπευτικότητας, κρίση δημοκρατίας. Στο επίκεντρο της κρίσης βρίσκονται τα κόμματα εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, αλλά από τη μέγγενη δεν ξεφεύγουν ούτε τα κόμματα της Αριστεράς αλλά ούτε και τα συνδικάτα. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αποτελούν πλέον καρικατούρες, μειωμένης αντιπροσωπευτικότητας. Ειδικά για τα κόμματα της Αριστεράς, πρέπει να κτυπήσουν όλα τα προειδοποιητικά καμπανάκια. Όχι στη γνωστή κατεύθυνση, με τον πειρασμό του “καπελώματος” μιας μαζικής κίνησης, αλλά σε εκείνη της κατανόησής της, ανάλυσης του μηνύματός της, ερμηνείας του περιεχομένου της.

Η κρίση στη χώρα μας, που ξεκίνησε από οικονομική για να καταλήξει σε βαθιά κρίση του συστήματος αντιπροσώπευσης που δομήθηκε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, λειτουργεί πλέον ως καταλύτης ΚΑΙ για την Αριστερά, η οποία οφείλει, επειγόντως, να ξαναπιάσει την επαφή της με τους “αγανακτισμένους” των πλατειών της χώρας, χωρίς να αποσκοπεί σε κοντόφθαλμα κομματικά οφέλη. Γιατί, απλά, οι συγκεντρώσεις αυτές συνιστούν μονόδρομο για το μέλλον…

“Και τι κάνει η αστυνομία; Δεν πρέπει να δείξει περισσότερη πυγμή;” Πρόκειται για μια εντελώς λάθος προσέγγιση, ενός σώματος που ΟΦΕΙΛΕΙ να είναι χρήσιμο στην κοινωνία και όχι να την έχει απέναντί του, στοχοποιώντας κατά καιρούς ολόκληρα τμήματά της, όπως νέους, διαμαρτυρόμενους εργαζόμενους, συνταξιούχους που εκφράζουν την οργή τους για την μείωση των συντάξεών τους, αλλά και μετανάστες, οι οποίοι όταν δεν γίνονται αντικείμενο “αστυνομικού ζήλου”, αφήνονται βορά στους χρυσαυγίτες, που θέλουν να “καθαρίσουν” την πρωτεύουσα από τη “βρώμα”… Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου έχει πλέον καταστεί έμβλημα μιας Αστυνομίας τυφλού οργάνου της βίαιης καταστολής, όπου προστίθενται απόπειρες σαν κι αυτή κατά του Γιάννη Καύκα και τα παλαιότερα, αλήστου μνήμης περιστατικά «ζαρντινιέρας».
Στο πλαίσιο της εσκεμμένης παραπληροφόρησης, που θέλει την Αριστερά και συγκεκριμένα το Συνασπισμό να μην έχει συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς ΠΡΕΠΕΙ να ΑΝΑΜΟΡΦΩΘΕΙ η Ελληνική Αστυνομία, έχει έλθει πλέον ο καιρός οι πάντες να σκύψουν με προσοχή σε όσα προτείνει το κόμμα εδώ και καιρό. Γιατί ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι και ο χρόνος μετράει αντίστροφα: η Ελλάδα δεν μπορεί να διαθέτει ένα αστυνομικό σώμα που πάσχει σε απελπιστικό βαθμό από τη γάγγραινα της ακροδεξιάς παρουσίας στο εσωτερικό του. Το απόστημα αυτό πρέπει να σπάσει! Η εκάστοτε πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία του σώματος της Αστυνομίας φέρουν ακέραια την ευθύνη για τον άμεσο ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟ της – μια αναγκαιότητα που πλέον δεν χωρά άλλη αναβολή. Ο εκδημοκρατισμός των σωμάτων ασφαλείας συνιστά τη sine qua non προϋπόθεση, που θα οδηγήσει στη ριζική αλλαγή της συμπεριφοράς τους – έναντι των νέων, των εργαζομένων, των μεταναστών.
Στις 25 Ιανουαρίου, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Μουλόπουλος και Δρίτσας συναντήθηκαν με το Διοικητικό Συμβούλιο Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής, και εξέφρασαν τη στήριξής τους στα μισθολογικά αιτήματά τους, αλλά και στηλίτευσαν τη χρησιμοποίηση των ΜΑΤ στην άσκηση κυβερνητικής πολιτικής, ενώ υπογράμμισαν την ανάγκη να περιφρουρηθεί το επάγγελμα από φαινόμενα αυθαιρεσίας και να ενισχυθεί ο κοινωνικός του χαρακτήρας.
Με άλλα λόγια, το τετράπτυχο της παρέμβασης του ΣΥΡΙΖΑ για τα Σώματα Ασφαλείας στη χώρα μας, στον 21ο αιώνα, με τις ανοικτές κοινωνικές και μεταναστευτικές προκλήσεις και λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις σκέψεις και τα επανειλημμένα διατυπωμένα αιτήματα της ΠΟΑΣΥ και της ΠΟΑΞΙΑ θα μπορούσε να συνοψισθεί στα εξής:
-εκδημοκρατισμός, με σπάσιμο των φασιστικών στεγανών που έχουν καταστήσει ομήρους τους απλούς αστυνομικούς,
-ενίσχυση του κοινωνικού χαρακτήρα του σώματος, στην κατεύθυνση της προστασίας και όχι της καταστολής δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών,
-στηλίτευση των αυθαιρεσιών και της βίας κατά κοινωνικών ομάδων,
-εξασφάλιση αξιοπρεπών αποδοχών των αστυνομικών και σωστή εκπαίδευση (κυρίως σε ό,τι αφορά στη χρήση όπλων, τη χρήση μη βίαιων μέσων, να μην στελεχώνονται τα ΜΑΤ από αποφοίτους των σχολών κ.λ.π.).
Παράλληλα, ο αστυνομικός χρειάζεται την κοινωνική αναγνώριση αλλά και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί, πριν από όλα, να καταργηθεί ο αποκλειστικός έλεγχος της αστυνομίας από την κυβέρνηση και να ανατεθεί στη διακομματική επιτροπή της Βουλής για τα Σώματα Ασφαλείας.
Εν τω μεταξύ, όμως, υπάρχει και η πραγματικότητα του «κυβερνητικού έργου» στην Αστυνομία: εάν σου κλέψουν την πιστωτική σου κάρτα, και προσέλθεις στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς σου, καταβάλλεις 100 ευρώ παράβολο, ώστε να πάρεις τη σχετική βεβαίωση, ενώ για την έκδοση της κλαπείσας αστυνομικής ταυτότητάς σου θα περιμένεις έξι μήνες. Αντίθετα, αν δηλώσεις «απώλεια», παραλαμβάνεις τη νέα σου ταυτότητα αυθημερόν, συνεισφέροντας στο προφίλ του κ. Παπουτσή, και στους πίνακες που δείχνουν μείωση των κλοπών…

Ο αγώνας των αιγύπτιων, νέων, ηλικιωμένων, γυναικών, από όλες τις κοινωνικές τάξεις, στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου, έχει πλέον περάσει στην Ιστορία. Οι εικόνες από τις σκηνές που έστησαν οι διαδηλωτές στο κέντρο της πλατείας, οι τραυματίες με τα ανοιγμένα κεφάλια από την ξαφνική επίθεση ανακατάληψης των πληρωμένων μπράβων του καθεστώτος και, τέλος, οι σκηνές της απερίγραπτης, μέχρι αγαλλίασης, χαράς του πολύχρωμου πλήθους, τα γέλια, οι κραυγές ενθουσιασμού, εκείνη την αξέχαστη Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου, όταν γινόταν γνωστή η ανακοίνωση της στρατιωτικής επιτροπής σχετικά με την αποχώρηση του Μουμπάρακ από την προεδρία, μετά από τριάντα χρόνια εξουσίας – όλα τούτα είναι πλέον κοινή μας μνήμη, έχουν καταγραφεί στην Ιστορία όχι μόνο των Αιγυπτίων αλλά και όλων μας. Και αυτή την Ιστορία πρέπει να τη σεβόμαστε. Όλοι μας!
Όσο κι αν επιθυμούμε να δούμε μια επανάσταση αυτού του είδους, λαϊκή, αυθόρμητη, χαμογελαστή, χωρίς βία, να γίνεται και στη χώρα μας –κάτι διόλου απίθανο στο άμεσο μέλλον, καθώς οι συνθήκες ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, «χάρη» στην πολιτική ακραίας λιτότητας της κυβέρνησης Γ. Α. Παπανδρέου– δεν έχουμε ωστόσο κανένα δικαίωμα, ως σκεπτόμενοι πολίτες, να «διατάζουμε» την πραγματικότητα να λάβει χώρα όπως εμείς τη θέλουμε! Δεν μπορούμε, με άλλα λόγια, να …ανακοινώνουμε ότι «το Σύνταγμα θα γίνει Ταχρίρ!», επειδή έτσι θα επιθυμούσαμε. Απλούστατα, γιατί αυτή η ανακοίνωση-προσταγή έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με την ουσία και το πνεύμα της αιγυπτιακής εξέγερσης: οι αιγύπτιοι εξεγέρθηκαν ενάντια στις ανακοινώσεις-προσταγές του καθεστώτος, ενάντια σε αυτή τη λογική, ενός καθεστώτος που μάλιστα αντλούσε την όποια ιστορική νομιμοποίησή του από ριζοσπαστικές, ακόμα και «επαναστατικές» καταβολές…
Δεν είναι δυνατόν να αγνοούμε με τον πιο προκλητικό τρόπο πραγματικότητες και ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν μια κοινωνία όπως η αιγυπτιακή, όλα όσα συνθέτουν το ιδιαίτερο παζλ ενός λαού και μιας κοινωνίας που σήμερα βρίσκονται σε μια κρίσιμη καμπή του βίου τους: μια μεταβατική περίοδο που είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει οριστικά τα δεδομένα τους – προς το καλό ή το λιγότερο καλό, άγνωστο. Το βέβαιο είναι ότι τούτες τις ημέρες οι Αιγύπτιοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα σε ένα νέο τοπίο, που σε μεγάλο βαθμό διαμόρφωσαν οι ίδιοι. Λίγο νωρίτερα, τη δική τους ιδιαίτερη πορεία προς μια μετά-αυταρχική κοινωνία είχαν ξεκινήσει οι Τυνήσιοι, με την έξωση του Μπεν Άλι, με τα δικά τους ειδοποιά στοιχεία. Τι κοινό μπορούν να έχουν αυτές οι δύο περιπτώσεις (αλλά κι εκείνη της Λιβύης) με τη χώρα μας; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν κοινά σημεία, πέραν της αυθαίρετης βούλησης ορισμένων να συγκρίνουν ανόμοια πράγματα.
Οι επαναστάσεις, οι λαϊκές εξεγέρσεις, η αντίσταση των πολιτών, δεν αποτελούν «εξαγώγιμο προϊόν», είναι απόρροια συγκεκριμένων κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών, στις οποίες μετέχουν πολιτικοί σχηματισμοί, συνδικάτα, οργανώσεις πολιτών, η κοινωνία. Όπως άλλωστε έγινε και στον Μεσοπόλεμο, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση: δεν εξήχθη σε καμία άλλη χώρα, όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι ιδαλγοί… Καλά, τίποτα δεν έμαθαν από τότε μέχρι σήμερα;

Tης Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο http://ecoleft.wordpress.com/
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Τριακόσιοι άνθρωποι κάνουν απεργία πείνας, σε ένα κτίριο στην οδό Πατησίων και στη Θεσσαλονίκη πάνω από τρεις εβδομάδες. Αίτημά τους η νομιμοποίησή τους στη χώρα μας ύστερα από πολλά χρόνια δουλειάς ο καθένας τους, στην Κρήτη και αλλού. Είναι άραγε ένα αίτημα αβάσιμο, υπερβολικό ή, έστω, επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της χώρας μας; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διδάκτορας Κοινωνικών Επιστημών για να δώσει αρνητική απάντηση. Οι 300 απεργοί πείνας – ο καθένας τους σίγουρα και μια ξεχωριστή ιστορία μιζέριας στην πατρίδα του και αναζήτησης καλύτερης τύχης στη χώρα μας – ζητούν το αυτονόητο: την αξιοπρεπή διαβίωση. Χωρίς να αναγκαστούν να στραφούν στην παραβατικότητα, στις κλοπές, στη διακίνηση ναρκωτικών, στην εκπόρνευση, και σε τόσα άλλα, τα οποία τα βλέπουμε και τα βιώνουμε καθημερινά, λίγα μέτρα πιο κάτω, στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια και στα πέριξ της… Αξιοπρεπή εργασία, αξιοπρεπή διαβίωση… Είναι άραγε τόσα πολλά; Είναι άραγε τόσο δυσβάστακτο το βάρος που συνεπάγονται τα αιτήματα αυτά για την ελληνική πολιτεία; Για την κυβέρνηση φαίνεται ότι οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι καταφατικές. Ο αυστηρός τόνος των κυβερνητικών αξιωματούχων και υπουργών και άλλων – κατήφεια, σουφρωμένα φρύδια – φανερώνει ότι “εδώ δεν παίζουμε, έχουμε κράτος, οργανωμένο μηχανισμό, όλα κι όλα, θα τηρηθούν οι νόμοι, είμαστε σοβαρή κυβέρνηση, σοβαρή χώρα”.

Αν η κατάσταση υγείας των απεργών πείνας δεν επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, η στάση της κυβέρνησης Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου στο θέμα, θα ήταν κωμική. Όχι μόνο για την αυστηρότητά της (που αγγίζει τα όρια της απανθρωπιάς) αλλά και για το γεγονός ότι εκπορεύεται από μια κατ’ εξοχήν… άσχετη διακυβέρνηση, μια διακυβέρνηση που πελαγοδρομεί σε όλα τα επίπεδα (τελευταίο το ξεμπρόστιασμά της από τους τροϊκανούς σε σχέση με το πουλιέται στη χώρα μας – τα πάντα, είναι η έγκυρη απάντησή τους), που συνήθως αυτοσχεδιάζει και πειραματίζεται, με το σύνολο του ελληνικού λαού να αποτελούμε το… πειραματόζωο ανερυθρίαστων μάγων του Οζ! Αυτή λοιπόν η κωμική κυβέρνηση που αποδεικνύεται καθημερινά ότι δεν διαθέτει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας (το έχουν διαπιστώσει άλλωστε όλες οι κοινωνικές ομάδες που είχαν την ατυχία να βρεθούν απέναντί της κι απέναντι στις απαιτήσεις της τρόικας), θέλει να εφαρμόσει λέει τους νόμους του κράτους έναντι των μεταναστών, θέλει να εξαντλήσει την αυστηρότητά της απέναντί τους, υπό τις επευφημίες όχι μόνο του ΛΑΟΣ ή του κ. Καρατζαφέρη αλλά, δυστυχώς και μιας μερίδας της ελληνικής κοινωνίας που κρατά αμυντική / απορριπτική στάση έναντι των ξένων και λόγω της δύσκολης οικονομικά συγκυρίας – άλλωστε η χώρα μας δεν μπορεί να αποτελεί την εξαίρεση: είναι γνωστό ότι στις οικονομικές κρίσεις επωάζεται συχνά ευκολότερα το “αυγό του φιδιού”. Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση, η οποία θα περάσει στην ιστορία ως εκείνη που επέβαλλε στο λαό τη βιαιότερη προσαρμογή στο νεοφιλελεύθερο δόγμα Κομισιόν και ΔΝΤ, εκείνη που οδήγησε τα οικονομικά δεδομένα των νοικοκυριών στη… δεκαετία του 80 κι ίσως ακόμη πιο πίσω, αυτή λοιπόν η κυβέρνηση αποφάσισε, λέει, να δείξει πυγμή έναντι των μεταναστών. Τι κι αν η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού ανθεί και καλά κρατεί; Απέναντι στους απεργούς πείνας μετανάστες η κυβέρνηση ορθώνει το παράστημά της.

Ωστόσο είναι (για άλλη μια φορά) λάθος πληροφορημένη: οι 300 δεν είναι μόνοι τους. Στο πλευρό τους δεν έχουν μόνο κάποια κόμματα αλλά και απλούς Έλληνες πολίτες, που αντιλαμβάνονται την τραγικότητα της κατάστασης των ανθρώπων αυτών (και το τραγελαφικό της κυβερνητικής στάσης), που μετέχουν στις εκδηλώσεις συμπαράστασης προς τους απεργούς μετανάστες, που δηλώνουν παρόντες σε έναν αγώνα που θυμίζει καταστάσεις Ελλήνων μεταναστών στις Η.Π.Α, αλλά και στη Γερμανία. Οι γκασταρμπάιντερ τότε δεν ήσαν αρεστοί ούτε στις γερμανικές κυβερνήσεις ούτε στη γερμανική ακροδεξιά. Όμως και τότε υπήρξαν φωνές Γερμανών πολιτών υπέρ τους και υπέρ της αξιοπρέπειάς τους. Έτσι και σήμερα όλοι εμείς δηλώνουμε σταθερά: “είμαστε όλοι μας μετανάστες που διεκδικούμε την αξιοπρέπειά μας”. Και αυτό δεν είναι υπερβολή: σε λίγο, εξαιτίας των πολιτικών λιτότητας της ανεκδιήγητης αυτής κυβέρνησης, όλοι μας θα διεκδικούμε αξιοπρεπή βίο, μετανάστες κι Έλληνες μαζί!