Ρένα Δούρου

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 28 Αυγούστου 2011

Ποιος ήταν ο πρώτος ξένος υψηλόβαθμος πολιτικός αξιωματούχος που επισκεπτόταν τη Βεγγάζη, λίγες ώρες μετά από τις ραγδαίες εξελίξεις ύστερα από την είσοδο στην Τρίπολη, με τη στήριξη των ΝΑΤΟϊκών εναέριων και άλλων μέσων, των εξεγερμένων αντικαθεστωτικών; Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος ενεργούσε και με την ιδιότητα του αγγελιαφόρου του ΝΑΤΟ, για να διαβεβαιώσει το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο ότι η ΝΑΤΟϊκή εκστρατεία θα συνεχιστεί έως την «αποκατάσταση της ασφάλειας». Και ήταν η δεύτερη φορά που ο Τούρκος ΥΠΕΞ έκανε το ίδιο ταξίδι: μόλις τον περασμένο μήνα είχε μάλιστα μιλήσει στους εξεγερμένους, σε μια ανοικτή συγκέντρωση, στα αραβικά. Είναι σαφές ότι, μετά από τις κοινωνικές και πολιτικές εκρήξεις σε Τυνησία και Αίγυπτο, η Άγκυρα επιδιώκει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων σε ό,τι αφορά στη Λιβύη. Προς επίρρωση του ισχυρισμού αυτού, κανείς δεν έχει ξεχάσει τη στάση της και τους όρους που έθετε στο ξεκίνημα της αεροπορικής επιχείρησης του ΝΑΤΟ τον περασμένο Μάρτιο, προκειμένου να λάβει μέρος σε αυτήν: τώρα έχει έλθει η περίοδος της εξόφλησης των γραμματίων. Συνέχεια…

Δήλωση της Ρένας Δούρου, μέλους της Π.Γ., υπεύθυνης για την Ευρωπαϊκή Πολιτική,για τις ραγδαίες εξελίξεις στη Λιβύη

Όλα δείχνουν ότι μετά από 42 χρόνια στην εξουσία το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη φθάνει στο τέλος του. Οι εικόνες των εξεγερμένων να πανηγυρίζουν στο κέντρο της Τρίπολης, τις οποίες μεταδίδουν τα ξένα δίκτυα, είναι αποκαλυπτικές των εξελίξεων. Μετά από έξι μήνες νατοϊκών αεροπορικών επιχειρήσεων, με την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και με την παρασκηνιακή βοήθεια αραβικών χωρών (Αιγύπτου, Κατάρ, Μπαχρέιν, κ.α.), οι εξεγερμένοι κατάφεραν να ανατρέψουν το καθεστώς Καντάφι.

Η Λιβύη ζει ιστορικές στιγμές, καθώς γίνεται ένας ακόμη κρίκος της “αραβικής άνοιξης”: είναι η τρίτη χώρα, μετά από την Τυνησία και την Αίγυπτο, που ένα αυταρχικό, αποκομμένο από το λαό καθεστώς, ανατρέπεται από λαϊκή εξέγερση. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Η Εποχή, 20 Ιουνίου 2011

Συχνά μετά από τις εκλογές, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, είθισται τα κόμματα που μετείχαν σε αυτές να δηλώνουν «ικανοποίηση» γιατί κέρδισαν. Στην περίπτωση των τουρκικών εκλογών της περασμένης Κυριακής, αυτό πράγματι ισχύει: όλα τα κόμματα της Βουλής πέτυχαν τους στόχους τους. Ίσως το μόνο που θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς είναι ότι το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του πρωθυπουργού Ερντογάν δεν κατάφερε να εκλέξει το «μαγικό» αριθμό των 330 βουλευτών, γεγονός που θα του έλυνε τα χέρια για την αναθεώρηση του συντάγματος των στρατηγών επί το προεδρικότερον, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει στη συνεργασία των άλλων κομμάτων. Και πάλι όμως το κυβερνητικό κόμμα κατήγαγε σημαντική νίκη, για τρίτη συνεχόμενη φορά, καθώς το ποσοστό του άγγιξε το 50% : για κόμμα εξουσίας η έλλειψη φθοράς είναι εντυπωσιακή. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 19 Ιουνίου 2011

Η Κριστίν Λαγκάρντ, νυν υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας, αν δεν υπάρξει κάποια δραματική αλλαγή, θα διαδεχθεί τον Ντομινίκ Στρος Καν στα ηνία του ΔΝΤ. Η συνέχεια μέσα από την αλλαγή; Όχι, γιατί η Λαγκάρντ είναι χειρότερη περίπτωση. Μόνο αν κάποιος είναι ιδεοληπτικός μπορεί να θεωρεί ότι οι δυο τους είναι ισοβαρείς: διαφέρουν σε πολλά, και δυστυχώς η κ. Λαγκάρντ φαίνεται ότι διαθέτει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα την καταστήσουν επικίνδυνη επιλογή…

Σε αντίθεση με τον Στρος Καν που ήταν πολιτικός καριέρας, η Κριστίν Λαγκάρντ εχρίσθη υπουργός Οικονομίας από τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, ενώ δεν είχε καμία προηγούμενη πολιτική εμπειρία – ήταν μια πολύ επιτυχημένη δικηγόρος στις ΗΠΑ… Και, ίσως, αυτή η έλλειψη πολιτικής εμπειρίας, που συνδυάζεται με τις οικονομικές γνώσεις, να μην ήταν και τόσο σημαντική, αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη, κρίσιμη παγκοσμίως οικονομική συγκυρία, που έχει στο επίκεντρό της την ευρωζώνη. Οι πάντες συμφωνούν ότι για την επίλυση των προβλημάτων της τελευταίας, αρχίζοντας από την Ελλάδα, περνώντας στις άλλες προβληματικές χώρες (Πορτογαλία, Ιρλανδία), φθάνοντας συνολικά στον ευρωπαϊκό νότο και καταλαμβάνοντας εντέλει το σύνολο των χωρών του ευρώ, χρειάζεται επίδειξη πρωτίστως πολιτικής βούλησης και όχι στυγνών τεχνοκρατικών δεξιοτήτων. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Η Εποχή, Κυριακή 6 Ιουνίου 2011

Την ώρα που η προσοχή των πάντων στην Ευρώπη -κομμάτων, θεσμικών οργάνων, πολιτών- είναι στραμμένη στην εξέλιξη του δημοσιονομικού θρίλερ, που ξεκίνησε από τη χώρα μας για να πάρει διαστάσεις κοινωνικής επιδημίας, λόγω της αλόγιστης επιβολής σκληρών πολιτικών λιτότητας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση (ένα “φάρμακο” που υποτίθεται ότι θα σώσει τον ασθενή αλλά στην πραγματικότητα τον σκοτώνει!) στη γείτονα Τουρκία διεξάγονται την ερχόμενη Κυριακή κρίσιμες εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων θα καθορίσει την εξέλιξη σε μια σειρά σημαντικών θεμάτων, που θα έπρεπε, υπό κανονικές συνθήκες, να ενδιαφέρουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και, πλέον, όχι μόνον αυτή, καθώς είναι σαφές εδώ και λίγο καιρό ότι η επιρροή της Τουρκίας αγγίζει σε μεγάλο βαθμό και τον αραβικό κόσμο, που με τη σειρά του βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμα σταυροδρόμια.

Στις 12 Ιουνίου στη Τουρκία διεξάγονται βουλευτικές εκλογές, με τη συμμετοχή 15 πολιτικών κομμάτων για την ανάδειξη των 550 βουλευτών, που θα μετέχουν στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας –να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά από το 1982, που οι εκλογές διεξάγονται στην ώρα τους και όχι πρόωρα. Οι εκλογές αυτές διεξάγονται σε μια κομβική περίοδο για τη χώρα, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, «Αναγνώσεις», 22 Μαΐου 2011

Κυπριακή Δημοκρατία: 50 χρόνια. Επώδυνη πορεία, επιμέλεια: Χρυσόστομος Περικλέους, πρόλογος: Δημήτρης Χριστόφιας, εκδόσεις Παπαζήση, σελ.795

Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία καταλαμβάνει το εξώφυλλο του συλλογικού έργου, υπό την επιμέλεια του Χρυσόστομου Περικλέους, για τα πενήντα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας: εικονίζονται ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο δρ Φαζίλ Κουτσιούκ να υπογράφουν τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης και Μεταβίβασης της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Μεταξύ των δύο ανδρών εικονίζεται ο τελευταίος βρετανός κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ. Η ιστορική αυτή φωτογραφία τραβήχτηκε στις 16 Αυγούστου του 1960 – είναι η ημέρα που εγκαθιδρύεται επισήμως η Κυπριακή Δημοκρατία. Έκτοτε, παρά τα εξωτερικά (τουρκική εισβολή και κατοχή) αλλά και τα εσωτερικά πλήγματα κατά της υπόστασής της που προέρχονται από το εσωτερικό των δύο κοινοτήτων, ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής, η Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει, μέλος πλέον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ταξίδι της στα ταραγμένα νερά της διεθνούς κοινότητας. Οντότητα ιδιότυπη, λόγω της ύπαρξης των δύο κοινοτήτων και των εκατέρωθεν «προστάτιδων» χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, που η κάθε μια τους προβάλλει στο νησί τα δικά της συμφέροντα, η Κυπριακή Δημοκρατία, αν και μόλις πενήντα ετών, έχει πίσω της πλούσια ιστορία, μια «επώδυνη πορεία» και, μπορεί βάσιμα να ελπίζει κανείς, πλούσιο μέλλον. Συνέχεια…