Ρένα Δούρου

Tης Ρένας Δούρου, Η ΑΥΓΗ, 3 Ιουνίου 2010

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, το μελάνι στα Δελτία Τύπου, με τις καταδικαστικές δηλώσεις και τα διπλωματικά διαβήματα, από κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και πρεσβείες, δεν έχει στεγνώσει ακόμη. Οι πηχυαίοι τίτλοι, εγχωρίων και διεθνών εφημερίδων, φροντίζουν να κάνουν λόγο για τη βάρβαρη επίθεση, τη σφαγή, την παγκόσμια κατακραυγή ενός κράτους εγκληματία. Οι σoροί δεν έχουν ακόμη φτάσει στα χέρια των οικογενειών τους, ενώ παραμένουν στις ισραηλινές φυλακές πολίτες που αρνούνται να υπογράψουν την απέλασή τους από ένα κράτος στο οποίο ουδέποτε επιχείρησαν να εισέλθουν, αφού συνελήφθησαν σε διεθνή ύδατα.
Η θλίψη, η οργή, αλλά κι η αγωνία για τον εκ νέου αναδυόμενο και τυφλό αντισημιτισμό ελάχιστα περιθώρια αφήνει για την ψύχραιμη ανάλυση, την οποία ανάγκη έχουμε, αφού δεν ανακαλύπτουμε όλοι σήμερα τη Λωρίδα της Γάζας και τον τρίχρονο αποκλεισμό της. Δεν ανακαλύπτουμε όλοι σήμερα μια εκ των πλέον πυκνοκατοικημένων περιοχών του πλανήτη, όπου διαβιούν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης 1.500.000 Παλαιστίνιοι. Δεν ανακαλύπτουμε ότι είναι χρόνια τώρα που σε κείνη τη λωρίδα της γης, τη ναυτικά και χερσαία αποκλεισμένη, αφημένη στην τύχη της από τη διεθνή κοινότητα, τίποτε δεν συντείνει στην ειρήνευση, αλλά αντίθετα διογκώνονται τα πλέον εξτρεμιστικά στοιχεία, που στις δικές τους ιεραρχήσεις τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών θυσιάζονται για τον «ιερό πόλεμο εναντίον των σιωνιστών». Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 21 Φεβρουαρίου 2010

Η πρόσφατη κρίση προκλήθηκε από την απόφαση της ΕΔΕΚ του Γιαννάκη Ομήρου, στις αρχές του μήνα, να αποχωρήσει από την κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια, καταγγέλοντάς τον (τι άλλο;) για υποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Μια απόφαση που ο κύπριος πρόεδρος τη χαρακτήρισε “βεβιασμένη”, ενώ, αντίθετα, τη χαιρέτησαν οι απανταχού “εθνικά ασυμβίβαστοι”, εντός και εκτός Κύπρου, που θεωρούν προδοτικό τον οποιοδήποτε συμβιβασμό.
Το πρόβλημα με το Κυπριακό είναι πως, με το πέρασμα του χρόνου και καθώς τα πράγματα παραμένουν βαλτωμένα, κερδίζει έδαφος, χωρίς βέβαια να ομολογείται δημόσια, το ντε φάκτο οριστικό διαζύγιο των δύο πλευρών, μακριά από την πάγια επίσημη θέση ελλήνων και ελληνοκυπρίων, εκείνη της διζωνικής, δικοινοτικής, ανεξάρτητης ομοσπονδίας. Όσο περνά ο καιρός, τόσο κοντύτερα έρχεται η ντε φάκτο αυτή “λύση”, η οποία φαίνεται ότι βολεύει, από πρακτική (οικονομική) όσο και ιδεολογική (“εθνική”) άποψη, ουκ ολίγους. Συνέχεια…

του Λευτέρη Κουσούλη, Γνώμες, Το Βήμα της Κυριακής, 1 Νοεμβρίου 2009

Στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, πριν από μερικούς μήνες, ουσιαστικά απουσίασε αυτό που ονομάζουμε «διεθνές σύστημα». Ανάκλαση και αυτό μιας αλήθειας: η Ελλάδα δεν ακούγεται στον κόσμο, δεν παρατηρείται, δεν υπολογίζεται.
Η σημερινή Ελλάδα δεν έχει πολιτική στρατηγική, δεν διαθέτει στρατηγική παρουσίας στον σύγχρονο κόσμο. Η πολιτική της τάξη, αν και το ψιθυρίζει από ΄δώ κι από ΄κεί, δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί το εύρος αυτού του μείζονος για την πορεία της χώρας προβλήματος. Συνέχεια…

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18/9/2009

Υπάρχει μια έκφραση που χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στη χώρα μας, σε ό,τι αφορά στην εξωτερική πολιτική της, η οποία με προβλημάτιζε ανέκαθεν.

Πρόκειται για τα λεγόμενα «εθνικά ζητήματα». Και λέω ότι με «προβληματίζει», γιατί όλες οι χώρες έχουν την εξωτερική τους πολιτική, αλλά συνήθως δεν διακρίνουν κάποια «ιδιαίτερη» υποκατηγορία της, που να αφορά τα… υψίστης σημασίας «εθνικά θέματα», τα οποία, βεβαίως βεβαίως, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, ευαισθησίας, χειρισμού κ.λπ.

Αλλά ξέχασα. Εμείς εδώ είμαστε μια ξεχωριστή χώρα, όπου υπάρχουν τα… ασήμαντα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και τα υψηλού ενδιαφέροντος, τα… ευγενή, τα… «εθνικά». Λες και ο χαρακτηρισμός «εθνικό» να τους προσδίδει μια υψηλόφρονα χροιά. Το Κυπριακό, οι ελληνοτουρκικές διαφορές, το αποκαλούμενο «σκοπιανό», ανήκουν για παράδειγμα σε ετούτη την ευγενή κατηγορία, ενώ π.χ. η ανυπαρξία κοινής εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή η σχέση της με τις ΗΠΑ, απλά δεν μας αγγίζουν, λες και δεν καθορίζουν την τύχη και αυτών των «εθνικών θεμάτων». Συνέχεια…

Όταν αγνοούμε την αλήθεια…

Με ψυχραιμία αντέδρασε η κυπριακή κυβέρνηση στην ταυτοποίηση των λειψάνων ακόμη πέντε αγνοούμενων εθνοφρουρών, υπόθεση που αυτές τις ημέρες ξύνει τις πληγές που άνοιξαν στην Κύπρο με το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Ο εκπρόσωπος της κυπριακής κυβέρνησης κάλεσε την Τουρκία «να σεβαστεί τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και να δώσει στη δημοσιότητα τα αρχεία του τουρκικού στρατού».

Ο εκπρόσωπος δεν υιοθέτησε πρόταση που διατυπώθηκε εν θερμώ να προσφύγει η Κύπρος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης κατά της Τουρκίας για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου. Η Λευκωσία επιμένει στη διερεύνηση του ανθρωπιστικού θέματος των αγνοουμένων, έργο που από το 2002 προωθείται από μικτή επιτροπή υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Στο έργο αυτό έχουν συμβάλει και δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου. Συνέχεια…

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

Αναλύσεις, πολλές και σοφές θα συνεχίσουν να ακούγονται όσο ο ιρανικός λαός τολμά να αναρωτιέται δημόσια “πού είναι η ψήφος” του.

Ωστόσο, ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης της αναμέτρησης μεταξύ του κόσμου, της αντιπολίτευσης και του συντηρητικότερου τμήματος της ισλαμικής εξουσίας, ένα, δυο πράγματα είναι βέβαιο ότι έχουν ήδη αλλάξει μια για πάντα σε μια χώρα που μέχρι πρότινος έμοιαζε “κλειστή” σε μεταρρυθμίσεις. Συνέχεια…