«Σηκώστε τον ποδόγυρό σας, κυρίες μου, μπαίνουμε στην κόλαση»

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής. 25 Ιουλίου 2010

Με αυτή τη φράση, ο Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς προλόγιζε το Ουρλιαχτό του Άλεν Γκίνσμπεργκ, την προφητική αυτή μαρτυρία για τη βαρβαρότητα των ημερών μας. Και το τραγικό για τις γυναίκες της Ευρώπης, που βιώνουν τη σημερινή, πολύμορφη οικονομική κρίση, είναι ότι δεν είχαν καν την «πολυτέλεια» της …προειδοποίησης στην είσοδο της κολάσεως, που κτίζουν όλες σχεδόν (24 από τις 27) οι κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου, με την επιβολή προγραμμάτων δραστικής λιτότητας. Τα εκατομμύρια των ευρωπαίων γυναικών βρέθηκαν, από τη μια στιγμή στην άλλη, μπροστά στην ανάγκη να παλέψουν όχι μόνο τα ήδη γνωστά (και εξαιρετικά άνισα) κοινωνικά συστήματα, αλλά και τα νέα οικονομικά και κοινωνικά βάρη.
Όχι, αυτή η κρίση δεν πλήττει ισότιμα άνδρες και γυναίκες. Εμείς είμαστε αναγκασμένες να εργαστούμε περισσότερα χρόνια για τη σύνταξή μας, παρότι έχουμε τον επιπλέον φόρτο της «εργασίας που δεν πληρώνεται» (της νοικοκυράς).
Τούτη η κρίση έχει και σεξιστικά χαρακτηριστικά, έστω και ως παράπλευρους κινδύνους: παράδειγμα, ο εξαιρετικά αυξημένος κίνδυνος αύξησης της βίας σε βάρος των γυναικών, από συντρόφους, εργοδότες, κ.ά., λόγω των κοινωνικών εντάσεων.
Είναι όμως σημαντικό να μη μας διαφεύγει ο κίνδυνος της κατακερματισμένης προσέγγισης, όπως γίνεται συχνά από ορισμένα ρεύματα σκέψης. Δεν έχουμε μια οικονομική κρίση, και μια άλλη οικολογική και μια άλλη κοινωνική και μια άλλη διατροφική και μια κρίση απασχόλησης, κ.ο.κ. Σήμερα, βιώνουμε μια συνολική συστημική κρίση, που τις περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω, συνδέοντάς τες άρρηκτα. Η νεοφιλελεύθερη θεωρία, ιδεολογία και πολιτική επιλέγει την αποσπασματική προσέγγιση, γιατί έτσι μπορεί να «φορτώσει» στη σφαίρα του ιδιωτικού ό,τι οφείλει να αποτελεί κοινωνική ευθύνη: τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ασθενών, των νοικοκυριών…
Παράλληλα, η ελαστικοποίηση των συνθηκών εργασίας καθιστά τις γυναίκες ομήρους ενός συγκεκριμένου νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης, που επιχειρεί να συρρικνώσει το κόστος παραγωγής προς όφελος του κεφαλαίου: οι εργάτριες/υπάλληλοι καλούνται να δουλέψουν μόνον όταν υπάρχει δουλειά…
Επιπλέον, επιβάλλεται ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών παροχών, η μείωση των μισθών, με άλλα λόγια μια συνολική λειτουργία της κοινωνίας προς όφελος των αγορών, των τραπεζών, του κεφαλαίου. Όχι του ανθρώπου και όχι, φυσικά, της γυναίκας.
«Η Αριστερά πρέπει να διαλύσει τη σύγχυση μεταξύ των οικονομιών που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου κι εκείνων που προσανατολίζονται στον άνθρωπο». Τα λόγια ανήκουν στον Γουώλντεν Μπέλο, οικονομολόγο, επικεφαλής του ιδρύματος Focus on the Global South, κατά την πρόσφατή συνάντησή του με τον πρόεδρο του Συνασπισμού, Αλέξη Τσίπρα. Πράγματι: μια οικονομία στραμμένη προς τον άνθρωπο συνεπάγεται ότι οι γυναίκες δεν θα υφίστανται διπλά και τριπλά βάρη σε σχέση με τους άνδρες. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, για μια Αριστερά που δεν θα περιορίζεται στην αναπαραγωγή συνθημάτων. Για μια Αριστερά όχι του μέλλοντος αλλά του παρόντος, γιατί το πράγμα επείγει: ο ποδόγυρος μας σφίγγει, σαν θανατερός βρόγχος…

Της  Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 7 Μαρτίου 2010

MARILYN YALOM, Ο καιρός των καταιγίδων. Η Γαλλική Επανάσταση στη μνήμη των γυναικών. Αριστοκράτισσες, αστές και χωρικές αφηγούνται, Μετάφραση: Έυη Κλαδούχου, Eκδόσεις Άγρα, σελ 405

«Μου ήταν εύκολο να παίζω το ρόλο του άνδρα γιατί πάντοτε με ταπείνωνε η υποτέλεια και οι προκαταλήψεις με τις οποίες η ανδρική υπεροψία κρατούσε το φύλο μας καταπιεσμένο»
(από το βιβλίο, σελ. 41)

Η Μαίριλιν Γιάλομ διευθύνει τις σπουδές για τις Γυναίκες και το Φύλο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και μας έχει «συνηθίσει» στους περιέργους τίτλων ερευνών και συγγραμμάτων: «Η ιστορία του γυναικείου στήθους», «Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού» και άλλα βιβλία, μεταφρασμένα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Άγρα.

Σε τούτο το βιβλίο το κεντρικό θέμα είναι το πώς θυμήθηκαν και κατέγραψαν την Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες οι οποίες τόλμησαν να γράψουν απομνημονεύματα. Τι επέλεξαν να θυμηθούν, πώς μετέτρεψαν αυτές τις αναμνήσεις τους σε απομνημονεύματα, πως επεξεργάστηκαν τα ιστορικά γεγονότα της Επανάστασης, η οποία ξεκίνησε με το γενικό σάλπισμα για συμμετοχή όλων και τελείωσε αρνούμενη στις γυναίκες την επίσημη ιδιότητα του πολίτη και βεβαίως το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι σε ιδιωτικές λέσχες. Οι Γαλλίδες θα έπρεπε να περιμένουν 150 χρόνια ωσότου τους δοθεί το δικαίωμα ψήφου, το 1945, σχεδόν έναν αιώνα μετά την κατοχύρωση του «καθολικού» δικαιώματος ψήφου των ανδρών, το 1848.

Με βασικό στόχο την αποκατάσταση, στην ιστοριογραφία της Επανάστασης, του τρόπου που την αντελήφθησαν οι γυναίκες, η συγγραφέας επιχειρεί με εξαιρετικά επιτυχημένο τρόπο την έμφυλη περιοδολόγηση αυτής της τόσο κρίσιμης εποχής για την Γαλλία και τον κόσμο ολόκληρο. Σε αυτό το αποτέλεσμα για την ελληνική έκδοση, σημαντική συμβολή έχει και η μεταφράστρια, Ε. Κλαδούχου, η οποία με την παράθεση καίριων σημειώσεων φωτίζει ενδελεχώς το ιστορικό πλαίσιο. Να σημειωθεί, ότι ενώ πλέον των χιλίων ανθρώπων της εποχής επιχείρησαν να μοιραστούν τις αναμνήσεις τους από την Επανάσταση με κάποια μορφή δημοσιευμένου κειμένου, αλλά μονάχα δεκαοκτώ ήταν γυναίκες. Κανέναν, βεβαίως, δεν εκπλήσσει, όπως ορθά επισημαίνει η συγγραφέας, ότι τα δυο τρίτα των γυναικών που έγραψαν απομνημονεύματα ανήκαν στην αριστοκρατική τάξη. Τούτο θα μπορούσε να αποδοθεί αποκλειστικά στο μορφωτικό πλεονέκτημα της ταξικής τους προέλευσης, αλλά υπήρχαν και πολιτικοί λόγοι. Μετά το 1815, όπου παρατηρείται η δημοσίευση των περισσοτέρων εξ αυτών των κειμένων, οι αντεπαναστατικές αφηγήσεις των συγγραφέων -είτε ήταν κυρίες της Αυλής, είτε απλές συγγενείς της βασιλικής οικογένειας από την επαρχία- είχαν την επίσημη ευλογία των νέων μοναρχών, του Λουδοβίκου ΙΗ’ και του Καρόλου Ι.

Κι όπως είναι εύλογα κατανοητό, τα απομνημονεύματα αυτά είναι ενδεικτικά παραδείγματα που συνδέουν την πρόοδο των γυναικών στη συγγραφική δραστηριότητα με τη σχέση τους με κάποιο διάσημο άνδρα. Πρόκειται για μια περίοδο όπου οι γυναίκες γίνονται αντιληπτές «ως συγγενή όντα». Άλλωστε, μια σειρά μελετητών των γαλλικών αυτοβιογραφικών κειμένων, του 18ου και 19ου αιώνα, ισχυρίζονται ότι οι γυναίκες συγγραφείς αυτοβιογραφιών, όπως η πλειονότητα αυτών που συναντάμε και στο βιβλίο της Γιάλομ, προσδιορίζουν τον εαυτό τους «σε σχέση με το βιολογικό τους φύλο». Πιστεύουν στην ύπαρξη μιας προκαθορισμένης γυναικείας φύσης και συμμορφώνονται με προδιαγεγραμμένους ρόλους. Παρόλο που πράγματι οι γυναίκες και τούτου του βιβλίου σκέφτονται τον εαυτό τους, κυρίως σύμφωνα με το ρόλο τους στην οικογένεια και συναινούν με την κυρίαρχη έμφυλη ιδεολογία της εποχής, του τόπου και της τάξης τους, η Γιάλομ κατορθώνει να μην περιοριστεί στην έλλειψη ατομικότητας και στην ανεπάρκειά τους. Οι ογδόντα γυναίκες απομνημονευματογράφοι που αποτελούν τις περιπτώσεις μελέτης διαθέτοντας διαφορετικές εμπειρίες ζωής και σίγουρα σημαντική προσωπικότητα, δεν συνδράμουν επ΄ ουδενί στην αφοριστική γενίκευση της ύπαρξης «γυναικείας συλλογικότητας» της εποχής.

Αυτό όμως που τις χαρακτηρίζει συλλογικά είναι η «ενοχή του επιζώντος», όρος που εισήχθηκε μεταγενέστερα, στον εικοστό αιώνα, για την εμπειρία του Ολοκαυτώματος. Η εμπειρία τού να έχει κανείς επιβιώσει, όταν τόσοι πολλοί έχουν χαθεί, οδηγεί και στην περιβόητη ρήση της Κόμισσας de Bohm: «Σ’ αυτή την εποχή της φρικτής ανάμνησης, κάθε Γάλλος ήταν είτε συνένοχος είτε θύμα» (σελ. 15).

Περιορισμένες στην ιδιωτική σφαίρα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς τις ευθύνες της δημόσιας παρέμβασης -με εξαίρεση ίσως των δύο δημοκρατικών, Ρολάν και Ντε Σταλ- καμιά δεν είχε τη δυνατότητα να γίνει καταστροφική συνένοχος. Αντίθετα, συμπεριλαμβανομένων και των προαναφερθέντων κυριών, είδαν όλες τον εαυτό τους ως θύμα. Κυρίως συσχέτισαν τη θυματοποίησή τους με το φύλο τους, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, τόπου και τάξης. Θυμούνται πώς αντιστέκονταν στις ερωτικές προτάσεις των δεσμοφυλάκων τους. Μας εξηγούν με τρόπο εύγλωττο τι σημαίνει να αποβάλεις κατά τη διάρκεια μιας αιματηρής διαδήλωσης, να ιππεύεις έγκυος στο πεδίο της μάχης, να έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στο θηλασμό του μωρού ή στο να ακολουθήσεις το σύζυγο στο πεδίο των μαχών. Η μητρότητα στο επίκεντρο∙ και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Κατά τη δεκαετία του 1790, ολόκληρο το γαλλικό έθνος βρισκόταν υπό την επήρεια των ρουσσοϊκών στοχασμών, που ήθελαν τις γυναίκες περιορισμένες στο ρόλο της αφοσιωμένης συζύγου και της μητέρας που θηλάζει. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας, «στη μυθολογία της Γαλλικής Επανάστασης το μητρικό γάλα ρέει μαζί με το αίμα των πατριωτών». Οι διαφωνούντες ελάχιστοι, όπως ο Κοντορσέ που αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν οι γυναίκες να ήταν τόσο παθιασμένες με κάποιον [Ρουσσώ] που τις αντιμετώπιζε ως εκ φύσεως κατώτερες από τους άνδρες κι ικανές μόνο για τις οικιακές εργασίες. Ακόμη και οι Ρολάν και Ντε Σταλ, γυναίκες με αυξημένη πολιτική δραστηριότητα, για τα περιθώρια που τους δίνονταν, υπήρξαν φανατικές οπαδοί του Ρουσσώ.

Τόσο στο βασιλικό, όσο και στο δημοκρατικό στρατόπεδο δεν ήταν όμως λίγες οι γυναίκες που αγνόησαν την απαγόρευση της γυναικείας στράτευσης και, μεταμφιεσμένες σε άνδρες, πολέμησαν. Κόντρα στους κυριάρχους έμφυλους κανόνες, επέδειξαν πρωτοφανή δράση, αρνήθηκαν να υιοθετήσουν παθητική στάση, συμμετείχαν στο επαναστατικό έπος, χειρίστηκαν τους πολιτικούς κανόνες, τους φτιαγμένους για να τις αποκλείουν, και μας κληρονόμησαν απομνημονεύματα και μαρτυρίες μεγάλης τεκμηριωτικής αξίας. Από τη σύζυγο του δεσμοφύλακα της Μαρίας-Αντουανέττας και την Ζανλί, από τη Ρενέ Μπορντερώ και τη Ντε Τουνζέλ, από την Ολυμπία ντε Γκούζ και την Ντε λα Τούρ ντυ Πεν ακούγεται αιώνες μετά δυνατά κι εύληπτα το «Ήμασταν κι εμείς εκεί!».

Η Ρένα Δούρου είναι μέλος του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ

Η ΑΥΓΗ,  24 Νοεμβρίου 2009

Γνώρισα την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, το καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη, όταν αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε την Παγανή για να διαμαρτυρηθεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης σ’ εκείνο το κολαστήριο. Ήταν κι εκείνη εκεί για πολλοστή φορά. Η στράτευσή της στην υπόθεση των μεταναστών με ξάφνιασε ευχάριστα.
Άνθρωπος ευαίσθητος και άμεσα πολιτικός, επεδίωκε την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής της. Χωρίς ιδεολογικές ή θεωρητικές εγγραφές, αθόρυβα και σεμνά, έμαθα ότι έχει κάνει έργο ζωής τη βοήθεια προς τους μετανάστες και μέσα απ’ αυτό την καταξίωση μιας δημοκρατικής πρότασης για τη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα.
Με μια αμεσότητα που στήριζε με τη σοβαρή γνώση που είχε για τις μεταναστευτικές ομάδες και τα σύγχρονα προσφυγικά ρεύματα, ταξίδευε στους τόπους αιχμής για να δει και να βοηθήσει μετανάστες και πρόσφυγες.
Της απευθύνθηκα πολλές φορές μετά για βοήθεια σε ζητήματα μετανάστευσης. Όταν με ενημέρωσε πως θα γίνει σύμβουλος στον υφυπουργό Σπύρο Βούγια, ήμουν σίγουρη ότι ήθελε να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα της δράσης της σε ένα άλλο πόστο. Έτσι θεώρησα ότι η πρόσληψή της εγγράφεται στα συν του ΠΑΣΟΚ. Κι όταν η Παγανή έκλεισε, η σκέψη μου αυτή ενισχύθηκε.
Με την καχυποψία μου, όμως, για τα όρια και τις δυνατότητες του όλου ΠΑΣΟΚ και του κράτους στον τομέα αυτό, αναρωτιόμουν πόσο θα αντέξει η Αφροδίτη. Όταν λοιπόν είδα το δημοσίευμα στο “Θέμα” με τη γυμνή φωτογραφία της Αφροδίτης, από τη θητεία της ως ηθοποιού οκτώ χρόνια πριν, κατάλαβα πόσο η πρόσληψη της έχει ενοχλήσει διάφορους σκοτεινούς κύκλους.
Γυναίκα, ηθοποιός, όμορφη και σύμβουλος στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, είναι από μόνο του σκανδαλιστικό, πόσο μάλλον όταν υπάρχει και γυμνή φωτογραφία για να «διακοσμήσει» την είδηση. Κυρίως για να αποδομήσει την πραγματική είδηση, ότι από αυτή τη γυναίκα εκπορεύονται δημοκρατικές, ριζοσπαστικές προτάσεις για το μεταναστευτικό.
Ως γνωστόν η φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις. Έτσι, το βιογραφικό της που δημοσιεύεται δίπλα, περιθωριοποιείται, ώστε να αναδειχθεί το δηκτικά αμφίσημο μήνυμα, που είναι και ο τίτλος του άρθρου «Μεγάλη επιτυχία του Σπ. Βούγια η πρόσληψη της Αφροδίτης».
Το άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο “Πρώτο Θέμα” της 22ας Νοεμβρίου, είναι προφανές πως έχει στόχο. Όχι μόνο τον γνωστό, να σκανδαλίσει και να πουλήσει, αλλά κυρίως να δοκιμάσει τις αντοχές του βαθιά συντηρητικού, ανδροκρατικού, σκοτεινού και εθνικόφρονα μηχανισμού του υπουργείου, που θα επιμένω να αποκαλώ υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Όμως, ανεξάρτητα από τι θα κάνει ο Βούγιας ή ο Χρυσοχοΐδης, η δημόσια έκθεση μιας ακτιβίστριας, με αυτό το χυδαίο τρόπο, η αναπαραγωγή της φωτογραφίας στο Διαδίκτυο και τα σχόλια ακροδεξιών και χρυσαυγιτών, που μετά βεβαιότητας διατηρούν διαύλους επικοινωνίας και με την Κατεχάκη, επιβεβαιώνουν πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι/ες απέναντι σε μηχανισμούς διασυρμού, συκοφάντησης και εξόντωσης.
Όταν όμως αυτή η… γυμνή είδηση επίσης σχολιάζεται στο Διαδίκτυο και από αριστερούς και από αναρχικούς, αναρωτιέμαι πόσο διαβρωμένες είναι, άραγε, από τον σεξισμό, τον μισογυνισμό και τη ρηχότητα, είναι οι άμυνες μας.

Τασία Χριστοδουλοπούλου

Με μοναδικά στοιχεία τις μαρτυρίες δύο αστυνομικών των ΜΑΤ -η αξιοπιστία των οποίων ελέγχεται λόγω της ιδιότητάς τους και μόνο- ο Θοδωρής Ηλιόπουλος παραμένει προφυλακισμένος από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ηταν ένας από τους χιλιάδες νέους που εξεγέρθηκαν με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Από τις 10 Ιουλίου βρίσκεται σε απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενος για τη συνεχιζόμενη κράτησή του, την οποία θεωρεί άδικη. Δεκάδες μαζικοί φορείς, κόμματα και επιτροπές προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν ζητήσει την αποφυλάκισή του όχι μόνο για το υπερβολικό της παρατεταμένης προφυλάκισης, αλλά και επειδή κινδυνεύει η ζωή του, αυτή ωστόσο δεν γίνεται. Και είναι φυσιολογική και μάλλον δικαιολογημένη η στάση αυτή του συστήματος, όπως εκφράζεται μέσα από κάποιους δικαστές. Το κράτος προσπαθεί να παραδειγματίσει. Στο πρόσωπο του Θ. Ηλιόπουλου τιμωρούνται όλοι εκείνοι που βγήκαν στους δρόμους και εξεγέρθηκαν, όλοι εκείνοι, οι νέοι κυρίως, που αμφισβήτησαν το ίδιο το σύστημα που προσπαθεί να εντάξει στα δικά του ελεγχόμενα πλαίσια κάθε φωνή που δεν εφησυχάζει και δεν πειθαρχεί. Ο Θ. Ηλιόπουλος ουσιαστικά πληρώνει την οργή ενός καθεστώτος που δεν θέλει ν’ αμφισβητούν την κυριαρχία του και τις δομές του, κάτι που επιχειρήθηκε να συμβεί τον περασμένο Δεκέμβρη. Η ξαφνική, μαζική και μη ελεγχόμενη εξέγερση είχε απειλήσει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και σχεδόν ολόκληρο το κομματικό σύστημα, το οποίο με καθεστωτικά χαρακτηριστικά κυριαρχεί και μας εξουσιάζει. Και τώρα, στο πρόσωπο του κρατούμενου Ηλιόπουλου, εκδικείται..

Της Ρένας Δούρου, ΤΑ ΝΕΑ, 14-8-2009

Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή χρησιμοποιεί τη θερινή ραστώνη για να… κάνει παιχνίδι. Και ο κριτής δεν είναι ο «κυρίαρχος λαός», αλλά ο πρόεδρος του ξενόφοβου ΛΑΟΣ, κ. Καρατζαφέρης.

Αλυσοδεμένοι, δυστυχείς μετανάστες φορτώνονται σε πούλμαν, με άγνωστη κατεύθυνση, επιχειρήσεις σκούπα λαμβάνουν χώρα σε σημεία του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, ουσιαστικά «σπρώχνοντας» την ανθρώπινη δυστυχία παρακάτω, π.χ. από την πλατεία Θεάτρου στην Κουμουνδούρου, για «το καλό του Έλληνα πολίτη».

Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση (έχοντας μάλιστα και συμπαραστάτη την αξιωματική αντιπολίτευση, με τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση») δεν εργάζεται για το καλό του πολίτη, αλλά για τη βελτίωση των ποσοστών αποδοχής της στην κοινή γνώμη. Με τη δρομολόγηση απάνθρωπων, βάρβαρων και, εντέλει, αναποτελεσματικών πρακτικών, η κυβέρνηση Καραμανλή έρχεται να βάλει τη σφραγίδα της σε μια μεταναστευτική πολιτική, η οποία, όπως συμβαίνει και με άλλες πολιτικές της, χαρακτηρίζεται από προχειρότητα, έλλειψη πολιτικού σθένους, αναζήτηση πρόσκαιρων καιροσκοπικών ωφελειών, ατολμία για ρήξεις.

Γιατί τι άλλο από την πεπατημένη ακολουθεί η κυβέρνηση στο μεταναστευτικό; Μια πεπατημένη που μιμείται ό,τι χειρότερο και ξενόφοβο κυκλοφορεί στην Ευρώπη:

καταστολή, εγκλεισμοί σε στρατόπεδα, απελάσεις, που οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη παραβατικότητα και προετοιμάζουν το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη των παράνομων κυκλωμάτων που ελέγχουν την είσοδο και την παραμονή των μεταναστών στη χώρα μας. Για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη της παραοικονομίας. Πού είναι τα οργανωμένα και επαρκή κέντρα υποδοχής μεταναστών; Πού είναι οι διαδικασίες ένταξης στο ελληνικό κοινωνικό και εργασιακό σύστημα; Πού είναι η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, Ελλήνων και ξένων; Πού είναι η κοινωνική πρόνοια; Οι εξαθλιωμένοι, οι χωρίς κανένα δικαίωμα, οι χωρίς καμιά εξασφάλιση μετανάστες, εκτός από φτηνό εργατικό δυναμικό στην κρεατομηχανή της παραπαίουσας «ανάπτυξης», χρησιμοποιούνται και σαν πολιορκητικός κριός, με στόχο την εξαθλίωση και των Ελλήνων εργαζομένων. Το κυβερνητικό πλάνο είναι σαφές: οι ψηφοφόροι, έντρομοι και έγκλειστοι στα σπίτια τους, άφραγκοι ή άνεργοι, παρακολουθούν από την τηλεόραση την εργώδη κυβερνητική «δραστηριότητα» και ετοιμάζονται να προσέλθουν στις κάλπες…

Ο αυτόπτης μάρτυρας Θ. Τσακίρης περιγράφει το πογκρόμ της Πάτρας

Εδώ Πάτρα. Εδώ οδός Ηρώων Πολυτεχνείου. Εδώ καταυλισμός προσφύγων και μεταναστών. Τώρα αντί για τανκ εισβάλλουν μπουλντόζες και φορτηγά. Τώρα αντί στρατευμάτων μπουκάρουν τα γαλάζια και πράσινα ΜΑΤ. Τώρα, αντί για φοιτητές/τριες που ζητούσαν «ψωμί-παιδεία-ελευθερία», στη σειρά με τα βαλιτσάκια τους ανήλικοι και ενήλικες Αφγανοί που ζητούν ένα πιάτο φαΐ ή να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη για να γλιτώσουν από τη φωτιά και το σίδερο του πολέμου Ταλιμπάν και ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή της Ελλάδας). Τώρα, κεντρικές, περιφερειακές και τοπικές γαλάζιες και πράσινες δημοκρατικά εκλεγμένες (συνεπικουρούμενες από μαύρες) άπονες εξουσίες αντί της στυγνής δικτατορικής στρατιωτικής κυβέρνησης. Τώρα, σε αγαστή συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. βρήκαν το νέο «εχθρό λαό» στο πρόσωπο του μετανάστη και του πρόσφυγα, αντί του “λαός ενωμένος -ποτέ νικημένος”.
Πάτρα, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009. Χτυπάει το κινητό τηλέφωνο στις 5:30 και δεν είναι ο «γαλατάς» (εξάλλου αυτός είναι μεγαλοκεφαλαιούχος πια) αλλά μέλος της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών της πόλης που μας ειδοποίησε ότι η πληροφορία, που είχαμε από το προηγούμενο βράδυ ότι θα κατεδάφιζαν τον καταυλισμό και θα διώχνανε «της γης τους κολασμένους» από την πόλη, βγήκε αληθινή. Ντυθήκαμε στα γρήγορα και ξεκινήσαμε με ένα αυτοκίνητο για τον καταυλισμό. Στη διασταύρωση της παραλιακής οδού Όθωνος-Αμαλίας με τη σιδηροδρομική γραμμή Πατρών-Αθηνών το περιπολικό μας κλείνει το δρόμο (Ηρώων Πολυτεχνείου-Λιμενικός Σταθμός «Παναγιώτης Κανελλόπουλος»). Στρίβουμε και ανεβαίνουμε την Αράτου και μετά ξανά στην Αγίου Ανδρέου ως την Καρόλου όπου μυρίζει σαν να είχαν ρίξει δακρυγόνα. Προχωράμε στην Έλληνος Στρατιώτου παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Βρίσκουμε και άλλα μέλη της Κίνησης που προσπαθούν να φτάσουν στον καταυλισμό.
Ήδη φαίνονται μερικοί Αφγανοί που έχουν εκδιωχθεί και περπατούν κι αυτοί κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής μη γνωρίζοντας πού πρέπει να πάνε. Στρίβουμε στη λεωφόρο Κανελλοπούλου (ο δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που μέσω της παραλιακής φτάνει σε χρόνο dt στο εμπορικό λιμάνι και φτιάχτηκε για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων) και κατεβαίνουμε στην παραλιακή. Πάλι ένα περιπολικό μας κόβει το δρόμο. πολιτών. Για να καταλάβετε, ώ άνδρες Αχαιοί, τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία 21ου αιώνα. Φτάνουμε περπατώντας στον καταυλισμό. Μας περιμένουν 6 διμοιρίες ΜΑΤ (γαλάζιες και πράσινες φόρμες). Οι συγκεντρωμένοι είμαστε 21 άτομα. Ίσα που φτιάχνουμε σωματείο. Η αναλογία ΜΑΤ/Πολίτες είναι 7 προς 1. Γουάου! Στο μεταξύ έχουν συλλάβει σε άλλα σημεία 5 νέους/ες που προσπαθούσαν να φτάσουν στον καταυλισμό. Προκλητικοί οι «αρχηγοί» της αστυνομίας που νοιώθουν πια ότι επιτέλους «αυτοί είναι το κράτος». Πουθενά ο εισαγγελέας. Πουθενά υπεύθυνοι της νομαρχίας, της περιφέρειας και του δήμου με πρωτόκολλα κατεδάφισης. Μόνο μετά από πιέσεις μας και λόγω της παρουσίας τηλεοπτικών καμερών έφτασε ανώτερο στέλεχος της Περιφέρειας και επιδείκνυε δημαγωγικά κάποια χαρτιά. Πουθενά υπεύθυνοι κοινωνικής πολιτικής των τοπικών και νομαρχιακών αρχών. Άρχισαν να καταφτάνουν επιταγμένα πούλμαν. Ακούμε την εξής έντονη στιχομυθία: Παρκάρουμε σε πάρκινγκ δίπλα στο κύμα. Βγαίνουμε μουδιασμένοι σκεφτόμενοι την έκταση της αποκλεισμένης περιοχής: σε μια έκταση μήκους 6 χιλιομέτρων και πλάτους 2 χιλιομέτρων απαγορεύεται η είσοδος.
-Κάποιος «αστεράτος» αστυνομικός: «Ήρθες επιτέλους;»
-Οδηγός πούλμαν: «Ναι, αλλά δεν έχω βάλει πετρέλαιο. Πού θα πάμε, τελικά;»
-«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τι λες ρε βλάκα; Δεν έχεις βάλει πετρέλαιο. Τι είσαι ‘συ ρε;»
-Οδηγός πούλμαν: «Μα δεν μου είχαν πει ότι θα πάμε μακριά.» -«Αστεράτος» αστυνομικός: «Τσακίσου, βάλε πετρέλαιο, ρε»
-Οδηγός πούλμαν: «Μάλιστα!». Και κάνει όπισθεν για να φύγει.
Κάθε φορά που κινιόταν κάποιο όχημα να’ σου οι ΜΑΤατζήδες να μας στριμώχνουν στη γωνία. Κάποια στιγμή μία γιατρός μέλος της Κίνησης προσπαθεί να εξηγήσει στους επικεφαλής ότι έχει έρθει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να δει έναν ανήλικο τραυματία που έχει ανοίξει η πληγή του. Τίποτα. Οι επικεφαλής της αστυνομίας αποφάσισαν ότι εκτός από φύλακες της τάξης είναι και μεγαλογιατροί και αποφάνθηκαν ότι δεν έχει ανάγκη ο τραυματίας και ότι μόνος του δήλωσε πως δεν θέλει ιατρική βοήθεια. Η γιατρός απωθείται βίαια από τους ΜΑΤατζήδες. Πέφτουμε πάνω τους για να την πάρουμε από τα χέρια της. Τα πνεύματα ηρεμούν. Δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε και σκάει μύτη προκλητικός ένας «κάτοικος»-»αγανακτισμένος πολίτης» και αρχίζει να
μας βρίζει λέγοντας ότι εμείς και οι Αφγανοί φταίμε για την ανεργία επειδή φεύγουν οι τουρίστες από την Πάτρα λόγω καταυλισμού!!!
Έρχονται, λοιπόν, ένα διώροφο πούλμαν και τρία κανονικά. Μαζεύουν ανήλικους στο ένα και τους ξαποστέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην… Κόνιτσα. Σε ένα άλλο βάζουνε όσους έχουν ροζ κάρτα ως αιτούντες άσυλο. Τους πάνε σε ξενοδοχείο δίπλα στα ΚΤΕΛ (μεταξύ τους ένας τραυματίας τον οποίο πήρε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ από εκεί). Στο διώροφο πούλμαν και σε άλλο ένα βάζουν όσους δεν έχουν χαρτιά και ανήλικους που οι αστυνομικοί αυθαίρετα βάφτισαν ενήλικους. Αυτούς δεν γνωρίζει κανείς πού τους πήγαν. Μια δημοσιογράφος τοπικού καναλιού, που ουρλιάζει για την αναγκαιότητα της αποχής από τις εκλογές ως διαμαρτυρία για τις πολιτικές του κράτους λέει ότι θα τους πάνε στο Κιλκίς (έχει κι εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης;).
Αφού δεν έμεινε «αφγανικό ρουθούνι» στην Αχαΐα, γύρω στις 8 και τέταρτο μπουκάρουν μπουλντόζες, φορτηγά, υπάλληλοι της νομαρχίας και του δήμου, αλλά οι εκλεγμένες «αρχές» ακόμα να φανούν. Σε λίγο ακούμε τον απαίσιο θόρυβο που κάνουν τα υλικά των πρόχειρων κατασκευών των «κολασμένων» που γκρεμίζονται. Γκρεμίζουν ακόμη και το τζαμί που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα το πείραζαν. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, ξαφνικά βλέπουμε φλόγες να ξεπηδούν από το χώρο αυτό. Πώς τα κατάφεραν τα «σαΐνια»; Μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι φλόγες έχουν φτάσει τα 15- 20 μέτρα ύψος απειλώντας αιώνιους ευκαλύπτους και τις γύρω πολυκατοικίες. Η φωτιά τους έχει ξεφύγει, μαζί, βέβαια, με την φήμη ότι την έβαλαν οι «αόρατοι Αφγανοί» που κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό και σαν φαντάσματα να ξεγλιστρήσουν. Και υπάρχει κόσμος που τους πιστεύει. Το άκουσα με τα αυτιά μου το απόγευμα που γύριζα στην Αθήνα με το λεωφορείο. Ελπίζω τώρα που η φωτιά κατέκαψε τις καλύβες των «εξαποδώ» οι φιλήσυχοι πολίτες των συλλόγων «Η Πόλις Εάλω» θα νοιώσουν ότι θα έχουν εξαγνιστεί και θα ξαναφέρουν τους τουρίστες …στην «πεντακάθαρη» Πάτρα των «χωρίς λακκούβες μεγάλων πεζοδρομίων», στην Πάτρα των κτιρίων-φαντασμάτων, την Πάτρα που δεν σέβεται την ιστορία της.
Αργότερα, ξεκίνησε νέα επιχείρηση-σκούπα. Αυτή τη φορά στην νότια παραλία στόχος ήταν οι Σουδανοί πρόσφυγες και μετανάστες που αυτοί δεν έχουν ούτε παράγκες για να τους «στεγάσουν». Μόνο κουβέρτες και χαρτόνια. Και αυτοί «εξαφανίστηκαν» για να μη χαλούν την μόστρα της νότιας Πάτρας των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, των οικοδομών της δεκαετίας του ‘80 που σαν ανοιχτές πληγές χάσκουν γιατί δεν τέλειωσαν
ποτέ.
Έτσι, λοιπόν, τώρα που διώξαμε τους ανεπιθύμητους «μουσαφίρηδες» μπορούμε να ζήσουμε καλά και αυτοί χειρότερα. Θα σας θυμίσω μόνο ότι «μουσαφιράτ» στα πέρσικα σημαίνει «ταξίδι» όπως είναι ο τίτλος του εξαίρετο βιβλίο του Βασίλη Λαδά που ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή χτες και που δεν αφήνανε οι αστυνομικοί να έρθει σε επαφή με τους εκδιωκόμενους, λες και δεν ισχύει κανένα δικαίωμα για τους «κολασμένους». Ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, «ο χωρίς χαρτιά» ξένος μπαίνει στο περιθώριο του όρου «ανθρωπότητα». Αν δεν αντιδράσουμε όλοι και όλες στην πολιτική αυτή, τα επόμενα πούλμαν όχι μόνο θα πηγαίνουν σε άγνωστο προορισμό αλλά θα έχουν και καλυμμένα τα παράθυρα, όπως τα τρένα της μεγάλης σφαγής των Ναζί.

3, 4, 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

…και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει…
Οι μετανάστριες και οι μετανάστες δεν είναι μόνοι!

Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής.
Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.
Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21. Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ και αρκετές θέσεις στάθμευσης.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,
ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Το πλήρες πρόγραμμα και άλλες πληροφορίες στο:
http://www.antiracistfestival. gr/

Αλληλεγγύη στις γυναίκες του Ιράν
Σταματήστε την καταστολή
Διαδήλωση διαμαρτυρίας στην ιρανική πρεσβεία, Δευτέρα 29-6-09, 6 μ.μ. Φάρος Ψυχικού

Το τεράστιο λαϊκό κίνημα για δημοκρατικές ελευθερίες που εκτυλίσσεται μετά τις εκλογές της 12 Ιουνίου με βασικό σύνθημα «Πού είναι η ψήφος μου;» και καταγγελίες για νοθεία, έχει μέχρι στιγμής δεκάδες θύματα και εκατοντάδες φυλακισμένες και φυλακισμένες.
Όπως αναφέρει το κείμενο που υπογράφουν 250 ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων στις 22-6-09, τρεις μέρες μετά το φόνο της Νέντα:
«Παράλληλα με τους ακτιβιστές και ακτιβίστριες για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ένα ευρύ φάσμα ακτιβιστριών για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές καμπάνιες και τάσεις συμμετείχαν επίσης στις εκλογές για να πουν ‘όχι’ σε μια κυβέρνηση προσανατολισμένη στις διακρίσεις, και για να διεκδικήσουν να τερματιστούν οι διακρίσεις λόγω φύλου». …
…»Εμείς οι υπογράφουσες είμαστε στο κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων και καταδικάζουμε τη βία και τον εξευτελισμό που εξακολουθεί να είναι πρακτική ενάντια στις ιρανές γυναίκες και τους άνδρες κατά τα τελευταία χρόνια, με σκοπό να τους καταπιέσει. Υπογραμμίζουμε τη δέσμευσή μας στην κατάκτηση των διεκδικήσεών που έχει θέσει το κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων, που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση του κοινού και στους πολιτικούς αγώνες τα τελευταία χρόνια, και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας μ’ αυτούς και αυτές που διαμαρτύρονται για τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών. Απαιτούμε να απελευθερωθούν οι συλληφθέντες και συλληφθείσες των τελευταίων ημερών χωρίς όρους και απαιτούμε τη διασφάλιση και προστασία των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών».

Τα βασικά αιτήματα των γυναικών, όπως έχουν εκφραστεί σε πολλές δημόσιες εκδηλώσεις εδώ και πολλά χρόνια, στις περισσότερες από τις οποίες υπάρχει καταστολή και συλλήψεις, είναι:
• Η απαγόρευση της πολυγαμίας των ανδρών
• Ίσα δικαιώματα στο διαζύγιο
• Ίσα δικαιώματα για τις μητέρες και τους πατέρες στην επιμέλεια των παιδιών
• Ίσα δικαιώματα στο γάμο (όπως και το δικαίωμα των γυναικών να επιλέξουν την εργασία τους, να ταξιδεύουν ελεύθερα κ.λπ.).
• Αύξηση της ηλικίας ενηλικίωσης των παιδιών στα 18 χρόνια (σήμερα τα κορίτσια θεωρούνται ενήλικες στα 9 και τα αγόρια στα 15 χρόνια τους, που τα καθιστά κατάλληλα να δικαστούν ως ενήλικες)
• Ίση αξία της μαρτυρίας των γυναικών στο δικαστήριο με αυτή των ανδρών.
• Κατάργηση των συμβολαίων προσωρινής απασχόλησης που έχουν δυσανάλογες και αρνητικές επιπτώσεις στις γυναίκες.

Η σημερινή μεγάλη κινητοποίηση των γυναικών είναι συνέχεια και εξέλιξη της καμπάνιας για 1.000.000 υπογραφές για τα δικαιώματα των γυναικών, που ξεκίνησε το 2007 και λειτουργεί ως συσπείρωση πολλών γυναικείων συλλογικοτήτων σε περισσότερο από το μισό της μεγάλης αυτής χώρας, και η οποία δίνει τις μάχες της καθημερινά, με πολλές συλλήψεις, κακοποιήσεις και φυλακίσεις. Επίσης συνδέεται με την καμπάνια «Να σταματήσει ο λιθοβολισμός για πάντα» (Stop Stoning Forever, που ξεκίνησε το 2006), μια και ο θάνατος δια λιθοβολισμού γυναικών κυρίως αλλά και κάποιων ανδρών, υπάρχει μέσα στο νόμο αλλά και εκτελείται στην πράξη. Μέχρι το Μάρτη του 2008, η καμπάνια θεωρεί ότι έσωσε 5 γυναίκες από το λιθοβολισμό, σε συνεργασία με το Δίκτυο Εθελοντών Δικηγόρων. και πολλών γυναικείων πρωτοβουλιών. Όποιες μαζεύουν υπογραφές πόρτα-πόρτα ή κάνουν άλλες σχετικές ενέργειες και συλλαμβάνονται, παραπέμπονται συνήθως με την κατηγορία της «διάδοσης προπαγάνδας ενάντια στο κράτος» και καταδικάζονται σε ποινές από λίγες μέρες μέχρι 6-8 χρόνια.
Tο Ιράν είναι η μόνη χωρα όπου έχουν εκτελεστεί ανήλικοι παραβάτες μετά το 2007. Μέσα στο 2009 έχουν εκτελεστεί δύο, με τελευταία την Delara Darabi, 22χρονη Ιρανή, καταδικασμένη για έγκλημα που είχε διαπράξει στα 17 της, και εκτελέστηκε την 1η Μαίου 2009. Τουλάχιστον 135 άλλα νεαρά ή ανήλικα άτομα βρίσκονται στην ουρά για εκτέλεση στο Ιράν, με βάση στοιχεία της Αμνηστίας. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, 3 άνθρωποι λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου το 2006-2007, ενώ από τον Ιανουάριο του 2008 υπάρχουν καταδίκες σε λιθοβολισμό 9 γυναικών και δύο ανδρών και η καμπάνια κάνει κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση, και σε πολλές περιπτώσεις κατορθώνει την μετατροπή της ποινής.
Πέραν όλων των παραπάνω μεσαιωνικών συνθηκών καταπάτησης των γυναικείων δικαιωμάτων, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα, με καταστολή του συνδικαλισμού, του φοιτητικού κινήματος, περιορισμό του Τύπου ή κλείσιμο μέσων, κλείσιμο ιστοσελίδων και άλλων ηλεκτρονικών διόδων πληροφόρησης, σύλληψη δημοσιογράφων, η μετεκλογική εξέγερση στο Ιράν γίνεται σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο αύξησης της φτώχιας και της ανεργίας, ταχείας ιδιωτικοποίησης δημοσίων επιχειρήσεων στο πλαίσιο της δέσμευσης της κυβέρνησης προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για ιδιωτικοποίηση του 80% από αυτές μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας, αύξηση του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχιας στο 20% – 40% (ανάλογα με την πηγή), ταχύτατη αύξηση της μερικής και επισφαλούς απασχόλησης, αύξηση της ανεργίας, πληθωρισμού ύψους 25%. Επιπλέον, υπάρχει μεγάλη καταστολή κάθε προσπάθειας συνδικαλισμού των επισφαλώς εργαζομένων και συχνές συλλήψεις των νέων ανθρώπων που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους στη δουλειά.

Φόρος τιμής στην Neda Soltani

Γεννήθηκε το 1982, βρήκε το θάνατο από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή των ιρανικών δυνάμεων καταστολής στις 19 Ιούνη του 2009, σε ηλικία 27 ετών. Ήταν φοιτήτρια ισλαμικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, και σπούδαζε μουσική ιδιωτικά στο σπίτι της, με δάσκαλο. Δούλευε σε πρακτορείο ταξιδίων. Ήταν αρραβωνιασμένη. Ο ασπρομάλλης κύριος που είδαμε να σκύβει πάνω από το νεκρό σώμα της στο δρόμο και που ακούστηκε στο γνωστό βίντεο να της λέει, «Νέντα μ’ ακούς;» ήταν ο δάσκαλος μουσικής και στενός οικογενειακός φίλος.
Πήγε στη διαδήλωση για να διαμαρτυρηθεί για την ψήφο της, παρ’ ότι δεν ήταν έντονα πολιτικοποιημένη.
Όταν η οικογένεια πήρε το νεκρό κορμί της, έδωσε τα όργανά της για μεταμόσχευση. Δεν μπόρεσε να της κάνει μια κανονική κηδεία, γιατί το καθεστώς την απειλούσε από το φόβο να γίνει μεγάλη διαδήλωση. Ούτε επιτρέπεται να της κάνουν τα τριήμερα, τα 7ήμερα και τα 40, όπως συνηθίζεται. Η πλατεία στην οποία είχε καλέσει το κίνημα για να την θρηνήσουν είχε καταληφθεί από αστυνομικούς και το πλήθος που μαζεύτηκε, από 200 έως 1000 άτομα, όπως διαβάζουμε, διαλύθηκε με δακρυγόνα.
Σύντομα η αστυνομία ειδοποίησε την οικογένεια να βγάλει το μαύρο σήμα πένθους από την έξω μεριά του σπιτιού, ενώ αργότερα αναφέρθηκε ότι χάθηκε από το σπίτι της. Όταν κάποιος κόσμος πήγε να προσευχηθεί για τη Νέντα στον κοντινό στο σπίτι της ναό, διώχτηκε από την αστυνομία.(Wikipaedia).

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΑΝΟΙΧΤΗ    ΣΥΖΗΤΗΣΗ

«Πολιτικό Άσυλο: ένα ξεχασμένο Δικαίωμα»

Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, σας προσκαλεί την Πέμπτη 25/06/2009 και ώρα 12.00, στην Αίθουσα Τελετών του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, σε Εκδήλωση – Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα: «Πολιτικό Άσυλο: ένα ξεχασμένο Δικαίωμα»

Τις τελευταίες εξελίξεις στα ζητήματα του Ασύλου καθώς και σχολιασμό για το υπό διαμόρφωση νέο νομοθετικό πλαίσιο θα αναπτύξουν οι:
κ. Ανδρέας Τάκης, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη στον Κύκλο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
κ. Κωστής Παπαϊωάννου, Πρόεδρος Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
κ. Λίνος–Αλέξανδρος Σισιλιάνος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών & μέλος της ΕΕΔΑ
κ. Γεώργιος Τσαρμπόπουλος, Επικεφαλής του γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα
κα Λίλιαν Αργυροπούλου-Χρυσοχοΐδου, Πρόεδρος Δ.Σ.Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες