Ρένα Δούρου

«Σηκώστε τον ποδόγυρό σας, κυρίες μου, μπαίνουμε στην κόλαση»

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής. 25 Ιουλίου 2010

Με αυτή τη φράση, ο Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς προλόγιζε το Ουρλιαχτό του Άλεν Γκίνσμπεργκ, την προφητική αυτή μαρτυρία για τη βαρβαρότητα των ημερών μας. Και το τραγικό για τις γυναίκες της Ευρώπης, που βιώνουν τη σημερινή, πολύμορφη οικονομική κρίση, είναι ότι δεν είχαν καν την «πολυτέλεια» της …προειδοποίησης στην είσοδο της κολάσεως, που κτίζουν όλες σχεδόν (24 από τις 27) οι κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου, με την επιβολή προγραμμάτων δραστικής λιτότητας. Τα εκατομμύρια των ευρωπαίων γυναικών βρέθηκαν, από τη μια στιγμή στην άλλη, μπροστά στην ανάγκη να παλέψουν όχι μόνο τα ήδη γνωστά (και εξαιρετικά άνισα) κοινωνικά συστήματα, αλλά και τα νέα οικονομικά και κοινωνικά βάρη.
Όχι, αυτή η κρίση δεν πλήττει ισότιμα άνδρες και γυναίκες. Εμείς είμαστε αναγκασμένες να εργαστούμε περισσότερα χρόνια για τη σύνταξή μας, παρότι έχουμε τον επιπλέον φόρτο της «εργασίας που δεν πληρώνεται» (της νοικοκυράς).
Τούτη η κρίση έχει και σεξιστικά χαρακτηριστικά, έστω και ως παράπλευρους κινδύνους: παράδειγμα, ο εξαιρετικά αυξημένος κίνδυνος αύξησης της βίας σε βάρος των γυναικών, από συντρόφους, εργοδότες, κ.ά., λόγω των κοινωνικών εντάσεων. Συνέχεια…

Της  Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 7 Μαρτίου 2010

MARILYN YALOM, Ο καιρός των καταιγίδων. Η Γαλλική Επανάσταση στη μνήμη των γυναικών. Αριστοκράτισσες, αστές και χωρικές αφηγούνται, Μετάφραση: Έυη Κλαδούχου, Eκδόσεις Άγρα, σελ 405

«Μου ήταν εύκολο να παίζω το ρόλο του άνδρα γιατί πάντοτε με ταπείνωνε η υποτέλεια και οι προκαταλήψεις με τις οποίες η ανδρική υπεροψία κρατούσε το φύλο μας καταπιεσμένο»
(από το βιβλίο, σελ. 41)

Η Μαίριλιν Γιάλομ διευθύνει τις σπουδές για τις Γυναίκες και το Φύλο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και μας έχει «συνηθίσει» στους περιέργους τίτλων ερευνών και συγγραμμάτων: «Η ιστορία του γυναικείου στήθους», «Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού» και άλλα βιβλία, μεταφρασμένα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Άγρα.

Σε τούτο το βιβλίο το κεντρικό θέμα είναι το πώς θυμήθηκαν και κατέγραψαν την Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες οι οποίες τόλμησαν να γράψουν απομνημονεύματα. Τι επέλεξαν να θυμηθούν, πώς μετέτρεψαν αυτές τις αναμνήσεις τους σε απομνημονεύματα, πως επεξεργάστηκαν τα ιστορικά γεγονότα της Επανάστασης, η οποία ξεκίνησε με το γενικό σάλπισμα για συμμετοχή όλων και τελείωσε αρνούμενη στις γυναίκες την επίσημη ιδιότητα του πολίτη και βεβαίως το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι σε ιδιωτικές λέσχες. Οι Γαλλίδες θα έπρεπε να περιμένουν 150 χρόνια ωσότου τους δοθεί το δικαίωμα ψήφου, το 1945, σχεδόν έναν αιώνα μετά την κατοχύρωση του «καθολικού» δικαιώματος ψήφου των ανδρών, το 1848. Συνέχεια…

Η ΑΥΓΗ,  24 Νοεμβρίου 2009

Γνώρισα την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, το καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη, όταν αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε την Παγανή για να διαμαρτυρηθεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης σ’ εκείνο το κολαστήριο. Ήταν κι εκείνη εκεί για πολλοστή φορά. Η στράτευσή της στην υπόθεση των μεταναστών με ξάφνιασε ευχάριστα.
Άνθρωπος ευαίσθητος και άμεσα πολιτικός, επεδίωκε την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής της. Χωρίς ιδεολογικές ή θεωρητικές εγγραφές, αθόρυβα και σεμνά, έμαθα ότι έχει κάνει έργο ζωής τη βοήθεια προς τους μετανάστες και μέσα απ’ αυτό την καταξίωση μιας δημοκρατικής πρότασης για τη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα.
Με μια αμεσότητα που στήριζε με τη σοβαρή γνώση που είχε για τις μεταναστευτικές ομάδες και τα σύγχρονα προσφυγικά ρεύματα, ταξίδευε στους τόπους αιχμής για να δει και να βοηθήσει μετανάστες και πρόσφυγες. Συνέχεια…

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ,
Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

Με μοναδικά στοιχεία τις μαρτυρίες δύο αστυνομικών των ΜΑΤ -η αξιοπιστία των οποίων ελέγχεται λόγω της ιδιότητάς τους και μόνο- ο Θοδωρής Ηλιόπουλος παραμένει προφυλακισμένος από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ηταν ένας από τους χιλιάδες νέους που εξεγέρθηκαν με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Από τις 10 Ιουλίου βρίσκεται σε απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενος για τη συνεχιζόμενη κράτησή του, την οποία θεωρεί άδικη. Δεκάδες μαζικοί φορείς, κόμματα και επιτροπές προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν ζητήσει την αποφυλάκισή του όχι μόνο για το υπερβολικό της παρατεταμένης προφυλάκισης, αλλά και επειδή κινδυνεύει η ζωή του, αυτή ωστόσο δεν γίνεται. Και είναι φυσιολογική και μάλλον δικαιολογημένη η στάση αυτή του συστήματος, όπως εκφράζεται μέσα από κάποιους δικαστές. Το κράτος προσπαθεί να παραδειγματίσει. Στο πρόσωπο του Θ. Ηλιόπουλου τιμωρούνται όλοι εκείνοι που βγήκαν στους δρόμους και εξεγέρθηκαν, όλοι εκείνοι, οι νέοι κυρίως, που αμφισβήτησαν το ίδιο το σύστημα που προσπαθεί να εντάξει στα δικά του ελεγχόμενα πλαίσια κάθε φωνή που δεν εφησυχάζει και δεν πειθαρχεί. Ο Θ. Ηλιόπουλος ουσιαστικά πληρώνει την οργή ενός καθεστώτος που δεν θέλει ν’ αμφισβητούν την κυριαρχία του και τις δομές του, κάτι που επιχειρήθηκε να συμβεί τον περασμένο Δεκέμβρη. Η ξαφνική, μαζική και μη ελεγχόμενη εξέγερση είχε απειλήσει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και σχεδόν ολόκληρο το κομματικό σύστημα, το οποίο με καθεστωτικά χαρακτηριστικά κυριαρχεί και μας εξουσιάζει. Και τώρα, στο πρόσωπο του κρατούμενου Ηλιόπουλου, εκδικείται..

Της Ρένας Δούρου, ΤΑ ΝΕΑ, 14-8-2009

Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή χρησιμοποιεί τη θερινή ραστώνη για να… κάνει παιχνίδι. Και ο κριτής δεν είναι ο «κυρίαρχος λαός», αλλά ο πρόεδρος του ξενόφοβου ΛΑΟΣ, κ. Καρατζαφέρης.

Αλυσοδεμένοι, δυστυχείς μετανάστες φορτώνονται σε πούλμαν, με άγνωστη κατεύθυνση, επιχειρήσεις σκούπα λαμβάνουν χώρα σε σημεία του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, ουσιαστικά «σπρώχνοντας» την ανθρώπινη δυστυχία παρακάτω, π.χ. από την πλατεία Θεάτρου στην Κουμουνδούρου, για «το καλό του Έλληνα πολίτη».

Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση (έχοντας μάλιστα και συμπαραστάτη την αξιωματική αντιπολίτευση, με τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση») δεν εργάζεται για το καλό του πολίτη, αλλά για τη βελτίωση των ποσοστών αποδοχής της στην κοινή γνώμη. Με τη δρομολόγηση απάνθρωπων, βάρβαρων και, εντέλει, αναποτελεσματικών πρακτικών, η κυβέρνηση Καραμανλή έρχεται να βάλει τη σφραγίδα της σε μια μεταναστευτική πολιτική, η οποία, όπως συμβαίνει και με άλλες πολιτικές της, χαρακτηρίζεται από προχειρότητα, έλλειψη πολιτικού σθένους, αναζήτηση πρόσκαιρων καιροσκοπικών ωφελειών, ατολμία για ρήξεις. Συνέχεια…

Ο αυτόπτης μάρτυρας Θ. Τσακίρης περιγράφει το πογκρόμ της Πάτρας

Εδώ Πάτρα. Εδώ οδός Ηρώων Πολυτεχνείου. Εδώ καταυλισμός προσφύγων και μεταναστών. Τώρα αντί για τανκ εισβάλλουν μπουλντόζες και φορτηγά. Τώρα αντί στρατευμάτων μπουκάρουν τα γαλάζια και πράσινα ΜΑΤ. Τώρα, αντί για φοιτητές/τριες που ζητούσαν «ψωμί-παιδεία-ελευθερία», στη σειρά με τα βαλιτσάκια τους ανήλικοι και ενήλικες Αφγανοί που ζητούν ένα πιάτο φαΐ ή να φτάσουν στη Δυτική Ευρώπη για να γλιτώσουν από τη φωτιά και το σίδερο του πολέμου Ταλιμπάν και ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή της Ελλάδας). Τώρα, κεντρικές, περιφερειακές και τοπικές γαλάζιες και πράσινες δημοκρατικά εκλεγμένες (συνεπικουρούμενες από μαύρες) άπονες εξουσίες αντί της στυγνής δικτατορικής στρατιωτικής κυβέρνησης. Τώρα, σε αγαστή συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. βρήκαν το νέο «εχθρό λαό» στο πρόσωπο του μετανάστη και του πρόσφυγα, αντί του “λαός ενωμένος -ποτέ νικημένος”.
Πάτρα, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009. Χτυπάει το κινητό τηλέφωνο στις 5:30 και δεν είναι ο «γαλατάς» (εξάλλου αυτός είναι μεγαλοκεφαλαιούχος πια) αλλά μέλος της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών της πόλης που μας ειδοποίησε ότι η πληροφορία, που είχαμε από το προηγούμενο βράδυ ότι θα κατεδάφιζαν τον καταυλισμό και θα διώχνανε «της γης τους κολασμένους» από την πόλη, βγήκε αληθινή. Συνέχεια…