Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 11 Οκτωβρίου 2011

Όταν γίνεται διαρκώς λόγος από διάφορους Ευρωπαίους πολιτικούς και αξιωματούχους για “έξυπνο κούρεμα”, “συντεταγμένη” ή “οργανωμένη” ή “ανεξέλεγκτη” χρεοκοπία της Ελλάδας,

όταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλιγκ παρατηρεί ότι την εποχή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου υπήρχε μια αποφασιστικότητα που δεν υφίσταται σήμερα στην Ευρώπη,

όταν ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο κατηγορεί τις αγορές ότι «καλλιεργούν τον πανικό» αναφορικά με τη συνεχιζόμενη κρίση χρέους της ευρωζώνης, υπογραμμίζοντας ότι οι αγορές δεν είναι «άμεμπτες» διότι “υποτιμούσαν τα προβλήματα χρέους”,

όταν ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Χέλμουτ Σμιτ δηλώνει ότι «οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να βοηθήσουν την Ελλάδα, αλλιώς να τους πάρει ο διάολος»,

αντιλαμβάνεται κανείς ότι έχουν έλθει τα ‘πάνω – κάτω’. Ότι βιώνουμε μέρες που η ιστορία θα κατατάξει στην κατηγορία των κομβικών, με την έννοια ότι δρομολογούνται εξελίξεις που θα επηρεάσουν καθοριστικά και για πολύ καιρό τις κοινωνίες. Ποιά μορφή θα πάρουν; Προς ποια κατεύθυνση; Είναι δύσκολο να πει κανείς ακόμη.

Εκείνο πάντως που είναι σαφές είναι ότι ένα ολόκληρο σύστημα που είχε οικοδομηθεί στη δεκαετία του 1980, από τους Ρέιγκαν και Θάτσερ, αυτό του άκρατου νεοφιλελευθερισμού έχει πλέον φθάσει στο τέλος του, καθώς όχι μόνο δεν μπορεί να επιλύσει τις κρίσεις αλλά τις τροφοδοτεί κιόλας.

Σήμερα η Αριστερά βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής συγκυρίας – εκείνης της αντιστοίχισής της με τα κοινωνικά κινήματα, τους αγανακτισμένους, τα κινήματα των πολιτών στις πλατείες, που εκφράζουν οργή και αγανάκτηση. Μόνο που επειδή «η αγανάκτηση δεν αρκεί”, όπως παρατηρεί και ο Πιέτρο Ινγκράο, το ιστορικό καθήκον των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων (για να δικαιολογήσουν και το λόγο ύπαρξής τους) είναι να καταφέρουν να αρθρώσουν αυτές τις κραυγές οργής και αγανάκτησης σε συντεταγμένα αιτήματα. Να δώσουν πολιτική διάσταση στις διαμαρτυρίες χωρίς όμως να τις καπελώσουν. Να τις συνοδεύσουν, χωρίς να τις ισοπεδώσουν μέσα από το ξύλινο συνήθως λόγο τους.

Αυτό το είναι το στοίχημα του αιώνα για την Αριστερά. Αν το χάσει, οι δυνάμεις ενός ανεξέλεγκτου, άγριου καπιταλισμού θα κυριαρχήσουν – αυτή τη φορά άνευ αντιπάλου και για τα καλά. Γι αυτό και το στοίχημα πάση θυσία δεν πρέπει να χαθεί για την Αριστερά. Διαφορετικά, δεν θα δύσει μόνο η ελπίδα άμεσης βελτίωσης της κατάστασης αλλά και κάθε προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο για πολλά – πολλά χρόνια…

Της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 29 Αυγούστου 2011

«Κάποτε έλεγα γελώντας πως θα ‘θελα στον τάφο μου να χαράζονταν οι γραμμές: Ένας από τους πιο φλύαρους Έλληνες, που όμως δεν πρόλαβε να πει ούτε μέρος από όσα ήθελε». Αυτό σημείωνε με το λεπτό χιούμορ, που τον χαρακτήριζε, ο Λεωνίδας Κύρκος στον πρόλογο του βιβλίου του «Ποια Αριστερά;» (εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα, 1987), τη μακρά συνέντευξη που παραχώρησε στους Πέτρο Καβάσαλη και Κώστα Σπυρόπουλο.

Σταθερά προσηλωμένος στις αρχές της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανανέωσης της Αριστεράς (εξ ου και η απόρριψη από νωρίς του σταλινικού προτύπου), ο Κύρκος κάθε άλλο παρά φλύαρος υπήρξε: οι παρεμβάσεις του ήσαν πάντα μεστές περιεχομένου και σημάδεψαν την πολιτική σκηνή για σχεδόν 7 δεκαετίες.

Σίγουρα άλλοι, αρμοδιότεροι εμού, λόγω της πολιτικής τους πορείας και της σχέσης τους μαζί του, θα σκιαγραφήσουν τις ημέρες που έρχονται, πληρέστερα τη συμβολή του Λεωνίδα Κύρκου στην ιστορία της Αριστεράς και της πολιτικής ζωής του τόπου. Προσωπικά θα ήθελα να σταθώ, όπως τον γνώρισα μέσα από τα γραπτά του, στον πολιτικό Κύρκο, τον ευρωβουλευτή, τον άνθρωπο που υπερέβη τις αγκυλώσεις που παραδοσιακά χαρακτήριζαν την Αριστερά και άρθρωσε, σε δύσκολους καιρούς, ένα λόγο συνεπή, στην κατεύθυνση της ανανεωτικής Αριστεράς, πηγαίνοντας κόντρα στις ευκολίες μιας προκάτ «επαναστατικής» σκέψης, άνευ αποχρώσεων.

«Η στρατηγική της Αριστεράς στην Ευρώπη πρέπει να έχει ως αφετηρία την επιδίωξη του πολιτικού ελέγχου στις διαδικασίες διεθνοποίησης, ώστε να μην επικρατήσει η ωμότητα των νόμων του κέρδους και να μην καθορίζουν κέντρα με ιμπεριαλιστικές βλέψεις τη βούληση και τις αποφάσεις των διακρατικών κοινοτήτων συνεργασίας και ανάπτυξης», σημείωνε πριν από 24 χρόνια ο Λεωνίδας Κύρκος, παρατηρώντας επίσης ότι η Ευρώπη των 12 είναι «ένα νέο πεδίο ταξικής πάλης και αλληλεγγύης». Και είναι βέβαιο ότι δεν μπορούσε τότε να φανταστεί πόσο επίκαιρα θα ηχούσαν τα λόγια του σήμερα, που το ευρωπαϊκό εγχείρημα δοκιμάζεται ακριβώς από έλλειψη αλληλεγγύης και πολιτικής βούλησης και πρωτοβουλίας για αλλαγή μιας πορείας που οδηγεί μαθηματικά στην αποσύνθεσή του.

Πολιτικός που συνδύαζε πάντα τη σημασία του ευρωπαϊκού και διεθνούς πλαισίου με τη δράση στο εθνικό επίπεδο, συστηματικός πολέμιος κάθε μορφής εθνικισμού (είναι χαρακτηριστική η ήπια στάση του, ενάντια στο τότε ρεύμα εθνικιστικής υστερίας για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ ), ο Λ. Κ. έδινε ανέκαθεν ιδιαίτερη έμφαση στο ευρωπαϊκό στοίχημα, σε αντίθεση με την αρτηριοσκληρωτική προσέγγιση του ΚΚΕ αλλά και του προ του 1981, ΠΑΣΟΚ, αντιμετωπίζοντας το υπό εξέλιξη οικοδόμημα ως πεδίο συσχετισμού δυνάμεων που πρέπει να αλλάξει.

«Για την Αριστερά, ένα ισχυρό ενοποιητικό στοιχείο της Ενωμένης Ευρώπης πρέπει να είναι η αλληλεγγύη και οι πολυποίκιλοι δεσμοί του κόσμου της εργασίας, που ξεκινώντας από τη ρίζα του ιστορικού ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος θα πρέπει να τείνει να ηγεμονεύσει στην οικοδόμηση της νέας Ευρώπης της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της Ανθρωπιάς», παρατηρούσε το 1995, στο βιβλίο «Ανατρεπτικά» (εκδόσεις Προσκήνιο).

Στην πολυκύμαντη πολιτική του ζωή ο Λ. Κ. άλλες φορές επιβεβαιώθηκε, άλλες διαψεύστηκε, ωστόσο είναι βέβαιο ότι κέρδισε ένα στοίχημα που λίγοι πολιτικοί στην Ελλάδα μπορούν να καυχηθούν ότι κέρδισαν: αυτό της αναγνώρισης της τολμηρής του πολιτικής σκέψης, που σε συνδυασμό με τον υποδειγματικό του βίο, τον κατέστησαν απολύτως ξεχωριστή περίπτωση, όχι μόνο στο πλαίσιο της Αριστεράς αλλά συνολικά του πολιτικού στερεώματος της χώρας. Για αυτό και ήταν οξυδερκέστατη η παρατήρηση του Αριστόβουλου Μάνεση στον πρόλογο των «Ανατρεπτικών»: «Τον Λεωνίδα Κύρκο η πολιτική τον παρακίνησε για τα ακατόρθωτα αλλά δεν τον εμάρανε».

Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 29 Ιουλίου 2011

Αριστερός, κεντρώος, δημοκράτης, φιλελεύθερος με πίστη στην αξία των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων, καθίστασαι ένας από τους στόχους προς φυσική εξόντωση του νορβηγού ακροδεξιού δολοφόνου Άντερς Mπέρινγκ Μπρέιβικ. Και σίγουρα όχι μόνον αυτού, αλλά και των ομοϊδεατών του στην Ευρώπη, των «πραγματικών Φιλανδών», των «προστατών των Άγγλων», της ιταλικής «Λίγκας του Βορρά», του αυστριακού «κόμματος της Ελευθερίας», του ολλανδικού «κόμματος για την Ελευθερία», του γαλλικού «Εθνικού Μετώπου», και όλων των υποστηρικτών της «υπεροχής της λευκής φυλής» ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού.

Αριστερή, γυναίκα, με πολιτική δραστηριότητα σε κόμμα που τάσσεται υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών, των μουσουλμάνων, εν γένει των μειονοτήτων – όπως και χιλιάδες άλλοι Ευρωπαίοι, όλοι μας, σύμφωνα με το πολυσέλιδο μανιφέστο που ανάρτησε ο Μπρέιβικ στο Διαδίκτυο λίγο πριν ξεκινήσει την Παρασκευή, 22 Ιουλίου, τη φονική του βόλτα από το Όσλο ως το νησάκι Ουτόγια, όλοι μας ήμασταν τα δυνητικά θύματά του. Μπορεί το κοντέρ του θανάτου να σταμάτησε στα 76 θύματα, αλλά αν είχε τη δυνατότητα ο Μπρέιβικ (άραγε ενήργησε εντελώς μόνος;) θα τα εκατονταπλασίαζε, θα ήθελε να είναι χιλιάδες ή και εκατομμύρια.

Αριστεροί, μουσουλμάνοι, μετανάστες, ξένοι που έρχονται να “κατακτήσουν” την ευρωπαϊκή ήπειρο, “αλλοιώνοντας” τον χριστιανικό της χαρακτήρα, “ευνουχίζοντας” και “θηλυκοποιώντας” τους Ευρωπαίους άρρενες, κ.ο.κ. – το παραλήρημα στις 1.518 σελίδες του μανιφέστου του νορβηγού ακροδεξιού κάθε άλλο παρά φαντασίωση και προϊόν ενός ταραγμένου νου είναι. Αποτελεί τη φονική αποκρυστάλλωση απόψεων που κυκλοφορούν ευρέως τα τελευταία χρόνια στη Γηραιά ήπειρο, όχι μόνο από κάποια περιθωριακά γκρουπούσκουλα αλλά από επίσημα χείλη ιθυνόντων.

Δεν ήταν, άραγε, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον που έκανε λόγο για αποτυχία της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας του; Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ που καταδίκασε τη «multi-culti» προσέγγιση στη χώρα της; Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί που κάθε λίγο και λιγάκι, όταν πέφτει στις δημοσκοπήσεις, «θυμάται» αίφνης το θέμα της… «γαλλικής ταυτότητας»;

Στο δε επίπεδο βουλευτών, στελεχών, προσωπικοτήτων τα παραδείγματα ανοικτής ξενοφοβίας και ρατσισμού βρίθουν. Μόλις πέρσι, άλλωστε, τέτοιον καιρό, στη Γερμανία γινόταν μπεστ σέλερ του βιβλίο του Τίλο Σαραζίν, μέλους ως τότε του Δ.Σ. της Μπούντεσμπανκ, με τίτλο “Η Γερμανία αυτοκαταργείται”, ένα εμπρηστικότατο μανιφέστο κατά της τουρκικής παρουσίας και εν γένει των ξένων στη χώρα του και την Ευρώπη…

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των προσεγγίσεων ο φόβος του Άλλου και δη του μουσουλμάνου, του εν δυνάμει τρομοκράτη – ιδιαίτερα μετά από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ – εκείνου που υπονομεύει ένα «ευρωπαϊκό χριστιανικό μοντέλο» που δεν υπάρχει παρά στη φαντασία ημι-αγράμματων εθνικιστών.

Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστική η αντίδραση ορισμένων ΜΜΕ τις πρώτες ώρες μετά από την τραγωδία, όπως αυτή της βρετανικής «Σαν», πρώτης εφημερίδα σε κυκλοφορία: «Σφαγή από την Αλ Κάιντα: Η 11η Σεπτεμβρίου της Νορβηγίας». Ή της αρθρογράφου Τζένιφερ Ρούμπιν στην «Ουάσινγκτον Ποστ»: «Πρόκειται για μια θλιβερή υπενθύμιση προς όσους πιστεύουν ότι είναι πολύ δαπανηρή η διεξαγωγή του πολέμου κατά των οπαδών του τζιχάντ».

Και οποία απογοήτευση: Ο δράστης ήταν Ευρωπαίος, λευκός, χριστιανός. Άρα… Με τίποτε τρομοκράτης, όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση μουσουλμάνου, αλλά “διαταραγμένη προσωπικότητα”, “τρελός”, κ.ο.κ. Όπως, άλλωστε εμφανίστηκε και ο παρολίγον δολοφόνος της Αμερικανίδας βουλευτού Γκάμπριελ Γκίφορντ, φέτος τον Ιανουάριο, στην Αριζόνα των ΗΠΑ. Ωστόσο, ο Τζάρετ Λάουφνερ είχε υλοποιήσει την παρότρυνση της Σάρα Πέιλιν που είχε εμφανίσει την Γκίφορντ, μαζί με άλλους Δημοκρατικούς υποστηρικτές της μεταρρύθμισης του συστήματος Υγείας, στο στόχαστρο ενός πιστολιού…

Ούτε ο Μπρέιβικ, ούτε ο Λάουφνερ, ούτε ο Τίμοθι Μακ Βέι (168 νεκροί το 1995 στη βομβιστική επίθεση σε κυβερνητικό κτίριο στην Οκλαχόμα) ήσαν τρελοί, αλλά συμπτώματα της σύγχρονης αρρώστιας των δυτικών κοινωνιών: Της απόρριψης του ξένου, του μουσουλμάνου ή του αριστερού, στο όνομα μιας φαντασιακής χριστιανικής ενότητας που πρέπει να επανακατακτηθεί.

Και δεν πρόκειται για “περιθωριακά” άτομα αλλά για διογκούμενο ρεύμα – τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε Φιλανδία, Σουηδία, Αυστρία, το αποδεικνύουν. Ακόμη και στη χώρα μας η «Χρυσή Αυγή» εξέλεξε δημοτικό σύμβουλο στην Αθήνα που, μάλιστα, προσέρχεται προκλητικά στις συνεδριάσεις με… σωματοφύλακες!

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κάποιοι επιμένουν να βάζουν στο στόχαστρό τους τον… ΣΥΡΙΖΑ ως… υποκινητή βιαιοτήτων και διασαλευτή της 37χρονης Ελληνικής Δημοκρατίας. Φανταστείτε αν στο μανιφέστο του Μπρέιβικ όπου ΛΑΟΣ και «Χρυσή Αυγή» αναγραφόταν τα αρκτικόλεξα ελληνικών αριστερών κομμάτων: ΛΑΟΣ και κομπανία θα έβγαζαν ουρανομήκεις κραυγές καταδίκης των “ύποπτων διασυνδέσεων” και η πλειονότητα των τηλεδημοσιογράφων -κι όχι μόνο- θα ζήταγε σε δωδεκάωρη σύνδεση την καταδίκη και τα τηλεοπτικά διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης. Τώρα που Μπρέιβικ τους αναφέρει ως φίλιες, συγγενικές δυνάμεις στην Ελλάδα, μούγκα στρούγκα ο κ. Καρατζαφέρης και η παρέα του…

Της Ρένας Δούρου, Η Αυγή της Κυριακής, 10 Ιουλίου 2011

Το ζητούμενο σήμερα είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το είδος της Ευρώπης που θέλουμε: από την απάντηση που θα δώσουμε θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και το μέλλον του ίδιου του εγχειρήματος, που ξεκίνησε ως δημοκρατική απάντηση της Ευρώπης στο σκοτάδι των απειλών του ολοκληρωτισμού…

Ο 21ος αιώνας ή θα είναι ο αιώνας της Ευρώπης των λαών ή της πλήρους κατάρρευσης της ευρωπαϊκής ιδέας. Σήμερα, που πια οι πάντες παραδέχονται ότι πλέον η ελληνική κρίση χρέους έχει μετατραπεί σε βαθιά κρίση της ίδιας Ένωσης, της δημοκρατικότητας των θεσμών της, είναι επιτακτική η ανάγκη επανίδρυσης του ευρωοικοδομήματος, αυτή τη φορά σε διαφορετικές βάσεις από τις σημερινές. Σε βάσεις αλληλεγγύης, έμφασης στις κοινωνικές δαπάνες, παροχής δημοσίων υπηρεσιών, σε ευρωπαϊκή και εθνική κλίμακα – προτάσεις τις οποίες ακριβώς ανέπτυξε την Τρίτη, στη συνεδρίασή του στην Αθήνα και στη συνάντησή του με συνδικάτα και ενώσεις, το Προεδρείο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και τις οποίες θα επεξεργαστεί περαιτέρω την ερχόμενη Παρασκευή, στο Τρέβι της Ιταλίας, όπου θα ξεκινήσει η διαδικασία εκπόνησης σειράς προτάσεων για το πρόβλημα του χρέους, του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των νέων προσανατολισμών της ευρωοικοδόμησης. Προτάσεις που από το τέλος του καλοκαιριού θα τεθούν προς δημόσια συζήτηση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με στόχο την εξεύρεση των απαραίτητων συγκλίσεων μεταξύ αριστερών κομμάτων, συνδικάτων, κινημάτων, «Αγανακτισμένων».

Πράγματι, η συνάντηση της Αθήνας έδειξε για άλλη μια φορά ότι, σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα των Μέρκελ και Σαρκοζί, τους Ευρωσοσιαλιστές του κ. Παπανδρέου και τους Φιλελεύθερους του Όλι Ρεν, η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι ο μοναδικός πολιτικός χώρος που εκφράζει πραγματική αλληλεγγύη στον αγώνα κατά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας που δίνει σήμερα ο ελληνικός λαός και όχι προς τον τραπεζικό ή τον χρηματοπιστωτικό τομέα. «Η αντίσταση του ελληνικού λαού ανοίγει νέους δρόμους ελπίδας και αλληλεγγύης, ενάντια στον φόβο, στην απομόνωση και την κοινωνική καταστροφή στην Ευρώπη» τονίζεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Προεδρείο του ΚΕΑ την Τρίτη, ζητώντας παράλληλα «ριζική αλλαγή στην αντιμετώπιση του ελληνικού δημοσίου χρέους» και προτείνοντας την άμεση λήψη μέτρων, όπως τη «διαγραφή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, την ανάληψη από την ΕΚΤ μέρους του χρέους και την προώθηση επενδύσεων για την κοινωνική ανάπτυξη».

Πρόκειται για τη συμπύκνωση προτάσεων που προωθεί εδώ και καιρό το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, επιδιώκοντας να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος για ριζικό επαναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής οικοδόμησης – τίποτε δεν είναι θέσφατο, τίποτε δεν υπάρχει που να μην μπορεί να ανατραπεί, αρκεί να δημιουργηθεί ο κατάλληλος συσχετισμός κοινωνικών δυνάμεων. Την οικοδόμηση αυτού του νέου συσχετισμού πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων προωθεί το ΚΕΑ, λαμβάνοντας υπόψη του τα νέα κινήματα που αναπτύσσονται στις πλατείες της Ευρώπης, ακούγοντας τις φωνές των Αγανακτισμένων πολιτών, προωθώντας πρωτοβουλίες όπως αυτή για τη δημιουργία ενός Ταμείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (αντί του σημερινού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που στοχεύει στη διασφάλιση τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού τομέα).

Το ζητούμενο σήμερα είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το είδος της Ευρώπης που θέλουμε: από την απάντηση που θα δώσουμε θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και το μέλλον του ίδιου του εγχειρήματος, που ξεκίνησε ως δημοκρατική απάντηση της Ευρώπης στο σκοτάδι των απειλών του ολοκληρωτισμού, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και σήμερα έχει καταντήσει να βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στο άρμα ενός συστήματος, που, ελέω νεοφιλελευθερισμού, απαιτεί αγορές και τράπεζες να έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν τις κρίσιμες οικονομικά και πολιτικά αποφάσεις και όχι οι λαοί και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους. Πρόκειται για διαστρέβλωση της δημοκρατικής διαδικασίας: ο CAC 40 και ο DAX αναδεικνύονται σε καθοριστικούς παράγοντες του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού και όχι οι κοινωνίες και οι λαοί, που έχουν φθάσει να ψηφίζουν για να… μην αλλάξει τίποτε, όπως συνέβη πρόσφατα στην Πορτογαλία, όπου τα δύο κόμματα εξουσίας, Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες, είχαν προκαταβολικά συμφωνήσει με την τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Κομισιόν) στο νέο πακέτο λιτότητας! Και αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η προωθούμενη έκπτωση των δημοκρατικών αξιών της Ευρώπης στον βωμό της γενικευμένης λιτότητας που επιβάλλεται στους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου, προκαλώντας μάλιστα και τις ανησυχίες του ΟΗΕ (βλ. «Αυγή», 23 Ιουνίου 2011, ετήσια έκθεση του ΟΗΕ για την κοινωνική κατάσταση στον κόσμο, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=624181), δεν επιφέρει καν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα: η «καλή μαθήτρια» Πορτογαλία είδε αυτή την εβδομάδα τον οίκο Moody’s να υποβαθμίζει κατά τέσσερις μονάδες την πιστοληπτική της ικανότητα…

Με άλλα λόγια, σήμερα η Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίση δημοκρατίας που ήρθε να προστεθεί στο οικονομικό αδιέξοδο που προκαλεί η κρίση δημοσίου χρέους πολλών χωρών της. Ωστόσο η δύσκολη αυτή συγκυρία μπορεί να αποτελέσει και την ευκαιρία / εφαλτήριο για μια – επιτέλους – διαφορετική πολιτική. Οι διαδικασίες έχουν ήδη ξεκινήσει: από την Πουέρτα δελ Σολ, το Σύνταγμα, τη Βαστίλη… Οι φωνές των Αγανακτισμένων πολιτών, αυτές που προσβλητικά ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παπαϊωάννου χαρακτήρισε πρόσφατα «τσαντίρια», ακούγονται σε όλες τις πρωτεύουσες: ως Αριστεροί και Ευρωπαίοι πολίτες έχουμε χρέος να στρατευθούμε στον αγώνα στον οποίο μας καλούν. Έναν αγώνα δύσκολο, αντιφατικό, πρωτόγνωρο (καθώς τα διακυβεύματα είναι καινούργια) αλλά αναπόφευκτο: από την έκβασή του κρίνεται το μέλλον εκατομμυρίων πολιτών που επιμένουν να ελπίζουν στο ιδανικό της Ευρώπης της αλληλεγγύης, της κοινωνικής προόδου και των δικαιωμάτων.

Τούτες τις μέρες είναι δύσκολο να είσαι πολίτης της Ελλάδας. Και όχι λόγω των οικονομικών δυσκολιών, ελέω άγριας λιτότητας μνημονίου, αλλά κυρίως εξαιτίας της κοινωνικής αγριότητας που εξαπλώνεται με πρωτόγνωρους ρυθμούς για τα ελληνικά δεδομένα. Έχουμε πλέον υπερβεί τα «μεμονωμένα περιστατικά».
Στο κέντρο της Αθήνας το «κυνήγι του μετανάστη» είναι πλέον γεγονός: μελαψοί και έγχρωμοι έχουν εξαφανιστεί για το φόβο των «ελληναράδων» της Χρυσής Αυγής, που υπό τα αδιάφορα βλέμματα των οργάνων της τάξης, επιδίδονται σε αγριότητες αδιανόητες μόλις πριν από λίγα χρόνια, στο όνομα της εκδίκησης για τη δολοφονία του 43χρονου πατέρα στην οδό Ηπείρου από αγνώστους με «λάφυρο» την κάμερά του. Την ίδια στιγμή άγνωστοι νεαροί αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους με την αστυνομία, πετώντας μολότοφ μέρα μεσημέρι στα Εξάρχεια, αδιαφορώντας (;) για τη λαϊκή αγορά και το ενδεχόμενο να υπάρξουν (όπως υπήρξαν τελικά) θύματα.

Αυτή η, γενικευμένη πλέον κατάσταση, έχει μια δικιά της διαλεκτική, τέτοια γεγονότα είναι πρόδρομα φαινόμενα της ραγδαίας ανάπτυξης ενός ρατσιστικού, ακροδεξιού κινήματος, όπως ακριβώς στη Γαλλία, πριν από 30 χρόνια, όταν το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν Μαρί Λεπέν έκανε εντυπωσιακή είσοδο στην πολιτική σκηνή, για να «μολύνει» έκτοτε συστηματικά με τις ξενόφοβες ιδέες του τη γαλλική κοινωνία. Αναρωτιέμαι, όμως, μήπως είναι πλέον πολύ αργά για αναλύσεις; Μήπως το νήμα επικοινωνίας, όχι με τα «παλικάρια» της Χρυσής Αυγής αλλά με τον κόσμο, που απηυδισμένος από την ανυπαρξία πραγματικής μεταναστευτικής πολιτικής, από την απουσία αστυνόμευσης και προστασίας της ζωής και της περιουσίας του (η αστυνομία μας είναι αποτελεσματική μόνο σε περιπτώσεις που θίγεται άμεσα, όπως με τις δολοφονίες των δύο νέων αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ), τείνει πλέον να πάρει διαζύγιο από την πολιτική, από την λογική, και, εντέλει, από την ανθρωπιά; Ίσως όμως αυτό ακριβώς να είναι και το σημερινό στοίχημα της Αριστεράς: πέρα από τις καταγγελίες, να επιχειρήσει να εξηγήσει σε εκείνους που γοητεύονται από τις εύκολες ερμηνείες σύνθετων φαινομένων, που παρασύρονται από τους εξυπνακισμούς του ΛΑΟΣ και που νομίζουν ότι μπορούμε «να πετάξουμε τους ξένους έξω από την Ελλάδα», «να κλείσουμε τα σύνορα», «να καθαρίσουμε την Αθήνα», κ.ο.κ., ότι δεν υπάρχουν ούτε θαυματουργικές λύσεις ούτε από μηχανής θεοί. Ότι η βία δεν μπορεί παρά να γεννά βία και ότι ουδέποτε οδήγησε σε λύση. Αντιθέτως, επιδεινώνει τα υφιστάμενα προβλήματα, των οποίων τα πρώτα θύματα είναι κοινωνικά πιο αδύναμοι κρίκοι – κάποιοι από αυτούς δηλαδή που θαυμάζουν το «κυνήγι του μετανάστη» στο οποίο επιδίδονται τούτες τις μέρες τα ακροδεξιά στοιχεία στην Αθήνα.
Σε τούτη την άγρια εποχή, αυτό το στοίχημα η Αριστερά οφείλει να το κερδίσει. Και πρώτα απ’ όλα, να πιέσει την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναθεωρήσει τις πολιτικές που καθιστούν τη χώρα μας χώρο «αποθήκευσης» ανθρώπινων τραγωδιών. Διαφορετικά, η διάλυση, λόγω της οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής συνοχής, θα καταλήξει στη διάλυση κάθε κοινωνικού θεσμού, στη διάλυση ολόκληρης της κοινωνικής συνθήκης. Θα φθάσουμε να ζούμε σε μια χώρα στην οποία θα ντρεπόμαστε να ζούμε, σε μια Ευρώπη που σιγά σιγά κυλά στις μεσοπολεμικές αμαρτίες της…

Του Κώστα Βούλγαρη, Η Αυγή της Κυριακής, 3 Απριλίου 2011

Δεν έχει νόημα κάποιου είδους διεξοδική αντιπαράθεση με το κείμενο του Γ. Μαυρίκου (παρατίθεται στο τέλος αυτού του κειμένου) -το οποίο πάντως αποτελεί πολιτισμικό τεκμήριο της εποχής μας, τεκμήριο αγραμματοσύνης και αμετροέπειας-, γιατί οποιαδήποτε απόπειρα κριτικής του θα ισοδυναμούσε με το να κλέβει κανείς παπαδιαμαντικό ξωκλήσι. Άσε δε που μια στοιχειώδης αντιπαράθεση, σημείο προς σημείο, στα μάτια κάποιων αναγνωστών της Αυγής θα επιβεβαίωνε μακαρίως τη συντριπτική υπεροχή του δικού μας χώρου έναντι των «δογματικών».

Μόνο ένα γεγονός νομίζω πως έχει νόημα να σχολιαστεί, γιατί αναπαράγει ένα παλιό σκάνδαλο, το οποίο όμως έχει πολύχρονη διάρκεια και ευρύτερες διαστάσεις. Αναφέρομαι στην καταληκτήρια αναφορά στην περισπούδαστη μελέτη του Ζαχαριάδη «Ο αληθινός Παλαμάς», σε συνδυασμό με μια άλλη κορώνα του κειμένου του Γ. Μαυρίκου: «Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου, το δικό μας κίνημα έχει αναδείξει και έχει συμπορευτεί με αληθινούς γίγαντες της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας σε όλους τους τομείς των Γραμμάτων και των Τεχνών, με κορυφαίους διανοητές. Σπουδαίους ανθρώπους που έθεσαν τη μοναδική τους ‘πένα’, την Τέχνη τους, στην υπηρεσία των λαϊκών αγώνων και του Κόμματος. Χρειάζεται σεβασμός στους δικούς μας ‘άγιους’, που άγιασαν με τη στάση ζωής τους και το έργο τους τους αγιασμένους αγώνες του λαού μας».

Το σκάνδαλο λοιπόν, η πιο διαρκής παθολογία της αριστεράς, έχει να κάνει ακριβώς με τον μη σεβασμό των «δικών μας», της κουλτούρας και του έργου των αριστερών δημιουργών, εν τέλει της ίδιας της δυναμικής του αριστερού κινήματος, δηλαδή με το γεγονός ότι η περιβόητη μελέτη του Ζαχαριάδη γράφεται το 1937, και έχει ως στόχο, αναδεικνύοντας τον «αληθινό Παλαμά», να τον «αποσπάσει» από τα χέρια της αστικής τάξης, καθιστώντας τον «δική μας» σημαία. Ναι, το 1937, όταν ο Κώστας Βάρναλης έχει ολοκληρώσει το ποιητικό του έργο, όταν ο Γιάννης Ρίτσος έχει ήδη δώσει, μάλλον χαρίσει, κυριολεκτικά και απλόχερα, στην αριστερά τον «Επιτάφιο», κάνοντας απίστευτες υποχωρήσεις από την ήδη κατακτημένη τεχνική και αισθητική του.

Είναι προφανές, ότι του τραγικά (σε σχέση με τον ιστορικό ρόλο που του έλαχε) αγράμματου Ζαχαριάδη δεν του αρκούσαν αυτοί οι δύο αριστεροί ποιητές∙ του έπεφταν ποιητικά «λίγοι», δεν του έκαναν για «σημαίες». Έτσι ανέλαβε, αυτός αυτοπροσώπως, να κατασκευάσει τον ποιητή-οδηγό της λαοκρατίας, αποκαλύπτοντάς μας το κρυμμένο, αληθινό νόημα του Παλαμά, δηλαδή του επίσημου, καθεστωτικού ποιητή της Μεγάλης Ιδέας.

Η έπαρση του Ζαχαριάδη, έπαρση τυπικά κομματική, αναπαράγεται σε όλα τα συστατικά της και στο παρόν κείμενο: ούτε ο Ζαχαριάδης, τότε, ούτε ο μαθητής του Γ. Μαυρίκος, σήμερα, μπόρεσαν να διανοηθούν ότι τα κολλυβογράμματά τους δεν αρκούν για να χειριστούν και το απλούστερο λογοτεχνικό ή πολιτισμικό φαινόμενο, πόσο μάλλον τα λογοτεχνικά μεγέθη του Παλαμά και του Παπαδιαμάντη. Όμως, εκτός από την έπαρση υπάρχει και η ύβρις: δεν αναρωτήθηκαν ποτέ για την αυτάρκεια της «θεωρίας» τους, δηλαδή για την τραγική φτώχεια της, για την κουτοπόνηρη και ηθελημένη άγνοιά της, έναντι π.χ. εκείνου του τρομακτικού όγκου θεωρητικών επεξεργασιών που είδαν το φως μέσα στο πιο ζέον «καμίνι της ταξικής πάλης», στην επαναστατική Ρωσία, αμέσως πριν και αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, των θεωρητικών επεξεργασιών που ακόμα αρδεύουν πλουσιοπάροχα τη θεωρία της τέχνης, στις πιο προωθημένες αναζητήσεις και επεξεργασίες της.

Με το «αισθητικό» τους κριτήριο τραγικά αναγνωρίσιμο, βαλτωμένο στα απόνερα της λαϊκίστικης παραφιλολογίας, δεν μπαίνουν στον κόπο να αναλογιστούν: πώς στα επαναστατικά χρόνια, οι εργάτες της Αγίας Πετρούπολης άκουγαν, διάβαζαν και έβλεπαν πρωτοποριακά έργα, όπως π.χ. τα φουτουριστικά ποιήματα του Μαγιακόφσκι; Απ’ ό,τι φαίνεται, η «θεωρία» του Γ. Μαυρίκου χρειάζεται ακόμη πολλές δεκαετίες για να φθάσει στο «στάδιο» του φουτουρισμού, και έτη φωτός για να προσεγγίσει το «Μαύρο τετράγωνο» του Μάλεβιτς…

Κι αυτή είναι μια άλλη όψη της τραγωδίας: κανείς δεν θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αγράμματη την αριστερά, ούτε την παγκόσμια ούτε την ελληνική. Ακόμα και στο Μεσοπόλεμο, έστω και συνυπολογίζοντας μόνο τον Βάρναλη και τον Ρίτσο (δηλαδή χωρίς να μιλήσουμε για τον «ορισμό» της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας, δηλαδή για τον αριστερό και εν ταυτώ σουρεαλιστή Νικόλαο Κάλας, και τόσους άλλους), η αριστερά χρεώνεται ένα μεγάλο μέρος του πνευματικού κεφαλαίου της χώρας. Αλλά και το κοινωνικό σώμα της αριστεράς, σε κάθε εποχή, αποτελείτο από ανθρώπους που διάβαζαν περισσότερο από τους άλλους, και επειδή διάβαζαν με τον τρόπο των αριστερών, με «ιερό» δέος απέναντι στη γνώση, με επίγνωση των ορίων τους, με παροιμιώδη νηφαλιότητα και σεμνότητα, ενίοτε και κρυπτικότητα, γι’ αυτό και μάθαιναν να μιλούν μόνο για όσα ξέρουν καλά.

Η αμετροέπεια αφορά το κομματικό σώμα της αριστεράς, κι αυτή η διαφορά συνιστά μια παθολογία με τη μεγαλύτερη διάρκεια και διάχυση. Ας θυμηθούμε μόνο τον «αληθινό Σολωμό», πριν από κανα δυο χρόνια, στις σελίδες της Αυγής, διά χειρός Αλέκου Αλαβάνου, που με θεωρητικούς αυτοσχεδιασμούς προσπάθησε να μας αποκαλύψει το «πραγματικό νόημα» του «Ύμνου εις την Ελευθερία», αγνοώντας επιδεικτικά την ογκώδη φιλολογική εργασία των σύγχρονων σολωμιστών, οι οποίοι, όλως τυχαίως, στον δικό μας πολιτικό χώρο ανήκουν, σχεδόν όλοι. Αλλά, και πάλι, ας μη χαμογελάσουμε μακαρίως, επιβεβαιωνόμενοι έναντι των κάθε φορά «άλλων», γιατί αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος.

Ερχόμαστε έτσι σε μια άλλη όψη, του ίδιου φαινομένου, που επίσης συνδέει τις περιπτώσεις που ήδη ανέφερα: αφορά τον, εκτός τόπου και χρόνου, πολιτικό μαξιμαλισμό. Μάλιστα, η Ζαχαριαδική εκδοχή του ευδοκίμησε αμέσως μετά την κρίση του 1929, ενώ οι σύγχρονες παραφυάδες του βλασταίνουν υπό την παρούσα κρίση. Η συγκυρία, το περιβάλλον της κρίσης είναι φαίνεται ιδανικό για τέτοιες εξάρσεις, οι απλουστεύσεις εύκολα αποκτούν κάποια ερείσματα, όμως είναι γνωστό πως ο βολονταρισμός καταλήγει μόνο στην τραγωδία. Άλλωστε, το έπος της δεκαετίας του 1940, με το παλαμικό κοσμοείδωλο να οργανώνει την ιδεολογία του (ας δει κανείς μόνο τα αντιστασιακά τραγούδια και τα θεατρικά δρώμενα «του βουνού»), είχε την πιο άδοξη κατάληξη: όλο αυτό το κίνημα ηττήθηκε στον Γράμμο, γιατί το κοσμοείδωλό του, ως ιστορικό πρόταγμα, ήταν παρωχημένο. Ηττήθηκε ως παλαμικός, εθνο-ποιμενικός δεκαπεντασύλλαβος, απέναντι στον επελαύνοντα σεφερικό «ελεύθερο» στίχο.

Οι πόλεμοι, και οι εμφύλιοι πόλεμοι, σε «τελευταία ανάλυση» δεν κερδίζονται βέβαια με στίχους, αλλά η ιδεολογία τής κάθε «σημαίας» είναι αναγνωρίσιμη, «μυρίζει» από μακριά, καθορίζει εν πολλοίς την έκβαση των πραγμάτων. Για παράδειγμα, οι ιστορικοί θα συνεχίσουν να ερευνούν το γεγονός ότι οι εργάτες των αστικών κέντρων, ιδιαίτερα της Αθήνας, δεν ανέβηκαν στο βουνό κατά τον εμφύλιο, θα συνεχίσουν να εντοπίζουν κοινωνικούς λόγους και οικονομικές αιτίες, όμως είναι γνωστό πως οι συγκεντρώσεις των εργατών του Μεσοπολέμου έκλειναν με απαγγελίες ποιημάτων του Βάρναλη – σε αυτό, το λαϊκο-εργατικό κοσμοείδωλο είχαν αναγνωρίσει τον εαυτό τους ως εργατική τάξη.

Ο Παλαμάς αντιστοιχούσε στην πριν το 1922 Ελλάδα∙ αντίθετα, με την ίδρυση του ΚΚΕ και με το Φως που καίει (1922) του Βάρναλη, η ελληνική κοινωνία και κουλτούρα περνά οριστικά στην αστική εποχή, δηλαδή στις αντιθέσεις και τα διλήμματά της. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, ο Ζαχαριάδης θα ψάχνει την «ψυχή του λαού» από χωρίου εις χωρίον, στη φλογέρα του Παλαμά… Και, ενενήντα χρόνια αργότερα, ο Γ. Μαυρίκος θεωρεί, αφελώς, μαζί με τον Ζαχαριάδη, πως ο Παπαδιαμάντης, που κι αυτός αντιστοιχεί στην προνεωτερική ελληνική κοινωνία, «περιέγραψε οπωσδήποτε τη ζωή του λαού»… Τη ζωή ποιου λαού, ποιας εποχής, περιέγραψε; Αφηρημένη έννοια είναι ο λαός; Η δε λογοτεχνική «περιγραφή», κι αυτή αισθητικά αφηρημένη έννοια είναι;

Με τούτα και μ’ εκείνα, πάλι στο Μεσοπόλεμο επιστρέφουμε, δηλαδή στο σημείο μηδέν, στη νεκρανάσταση της Ζαχαριαδικής απλουστευτικής αυθαιρεσίας. Και πάλι απ’ την αρχή, προσμένοντας, ίσως μάταια, ίσως με πίστη μεταφυσική αλλά δεν γνωρίζω να υπάρχει καμιά άλλη πίστη, εκείνη τη στιγμή που η πολιτική πρωτοπορία θα αναπνέει στο οξυγόνο της αισθητικής πρωτοπορίας, όπως τότε, στους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης. Με τον βολονταρισμό και πάλι να καραδοκεί, να τις καταστρέψει και τις δύο…

Είμαστε μεσοπόλεμος, ανίατα μεσοπόλεμος…
Βύρων Λεοντάρης

Ο αληθινός Παπαδιαμάντης

(…) Δυστυχώς, αυτός ο πράγματι μεγάλος δημιουργός ούτε στη ζωή ούτε στη γλώσσα του, κυρίως όμως ούτε στο έργο του θέλησε να εκφράσει την κοινωνική αδικία και την ανάγκη για απελευθέρωση από αυτήν. Έτσι, έμεινε ένας από τους κορυφαίους νεοέλληνες δημιουργούς που έκανε σπουδαίες περιγραφές, μοναδικές ηθογραφικές προσεγγίσεις, ψυχογραφίες, που έγραψε ύμνους στον ατομισμό και στη θρησκεία, διθυράμβους για τη χριστιανική πίστη και το χριστιανισμό, που ύμνησε την ελληνική φύση και το Αιγαίο πέλαγος. (…) Και, δυστυχώς, μέσα από αυτές τις θέσεις του, μέσα από αυτές τις δοξασίες του και αυτήν τη στάση ζωής ο Αλ. Παπαδιαμάντης φρέναρε τη δυνατότητα που είχε να μπολιαστεί με το κοινωνικοπολιτικό είναι, να προσπαθήσει να το εκφράσει και να αξιοποιήσει το μοναδικό του ταλέντο στην υπηρεσία του λαού ενάντια στους αστικοτσιφλικάδες. Αδίκησε έτσι το μεγάλο του έργο και στένεψε την προσφορά του.(…)

Το στιλ της προσωπικής του ζωής, που αρκούνταν μόνο να έχει χρήματα για το ποτό του και την ταβέρνα του, μαρτυρά ένα είδος κοινωνικής περιθωριοποίησης. Όλοι οι μελετητές του έργου του, οι οποίοι είναι αφοσιωμένοι οπαδοί αυτού του έργου, ομολογούν το συγκεκριμένο τρόπο ζωής και την αγάπη του Αλ. Παπαδιαμάντη στον ασκητισμό και στο αλκοόλ.(…)

Εντέλει, μέσα από όλα αυτά, προκύπτει το ξεκάθαρο ερώτημα: Εμείς, οι κομμουνιστές όταν κρίνουμε έναν δημιουργό, ακόμα και τον πιο σπουδαίο, με ποιον τρόπο θα πρέπει να τον κρίνουμε; Ποια είναι εκείνα τα εργαλεία που θα μας οδηγούν αλάθητα στη σωστή κάθε φορά κρίση; Το εργαλείο είναι η θεωρία μας. Είναι η ανάλυση με βάση τα μαρξιστικά κριτήρια, αν ο δημιουργός κάνει τον κουφό, τον αδιάφορο στις κοινωνικές εξελίξεις ή αν συστρατεύεται με την «πένα» του για την κοινωνική αλλαγή. Αν ο πνευματικός άνθρωπος, ο διανοούμενος συντάσσεται με την εργατική τάξη και τους συμμάχους της ή αν ευθυγραμμίζεται με την αστική τάξη της κάθε εποχής. Αυτή η επιλογή είτε θα προσδώσει πόντους στο καλλιτεχνικό του έργο είτε θα το αφήσει στο στενό επίπεδο της πνευματικής δημιουργίας.(…)

Χρειάζεται ικανότητα να μπορούμε να κρίνουμε παράλληλα, όταν αυτό είναι αναγκαίο, το έργο ενός δημιουργού χωρίς να οδηγούμαστε σε απλοϊκές γενικεύσεις και χωρίς να μετατρέπουμε την επιθυμία μας σε πραγματικότητα. Γιατί θα θέλαμε ο Αλ. Παπαδιαμάντης να ήταν κοινωνικός αγωνιστής. Αλλά δεν ήταν.

Η πραχτική αξία όλων αυτών σχετίζεται με το πώς διαπαιδαγωγούμε σήμερα τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης, πώς τη μαθαίνουμε να κρίνει, να υιοθετεί τη μαρξιστική μέθοδο ανάλυσης, να φυλάγεται από κακοτοπιές και κάθε είδους οπορτουνισμό.

Κι εδώ αξίζει να θυμηθούμε πως αρχές του 1937, μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας, ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, στο έργο του ο «Αληθινός Παλαμάς» σκιαγραφεί τον Αλ. Παπαδιαμάντη, γράφοντας: «(…) Περιέγραψε οπωσδήποτε τη ζωή του λαού, μα δεν μπήκε στην ψυχή του», (Εκδόσεις «Γλάρος», 1986 σελ. 28).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΙΚΟΣ
Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
Ριζοσπάστης, 13/3/2001, Ένθετη έκδοση «7 μέρες μαζί»

Tης Ρένας Δούρου, H Αυγή, 9 Μαρτίου 2011

Σήμερα η οικονομική και κοινωνική κατάσταση, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε όλη την Ευρώπη, είναι τόσο κρίσιμη που η συλλογική, πολιτική και κυρίως κοινωνική δράση είναι επείγουσα αναγκαιότητα. Οι λαοί της Ευρώπης δέχονται ολομέτωπη επίθεση από τις κυβερνήσεις τους, οι οποίες αμφισβητούν και καταργούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό κοινωνικά κεκτημένα και δικαιώματα δεκαετιών και αιώνων, στο όνομα της “ανταγωνιστικότητας”, όπως άλλωστε επιγράφεται και το σχέδιο που προωθούν αυτήν ακριβώς την περίοδο η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και οι ακόλουθοί τους. Μπροστά ακριβώς σε αυτή την κατάσταση, οι λαοί της Ευρώπης αντιδρούν, συντάσσονται σε θέση μάχης –γιατί πόλεμο στα κοινωνικά δικαιώματα έχουν κηρύξει σήμερα οι ευρωηγεσίες– και επιχειρούν να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις. Στο πλαίσιο αυτό, το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, σε συνεργασία με τον Συνασπισμό, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και το Δίκτυο Transform! Europe, προωθούν πρωτοβουλίες, όπως για παράδειγμα η διοργάνωση του Διεθνούς Συνεδρίου που ξεκινά σήμερα τις εργασίες του στην Αθήνα, προκειμένου η Αριστερά να δώσει διεξόδους στα κοινωνικά αδιέξοδα που επιβάλλουν στους λαούς οι Παπανδρέου, Θαπατέρο, Σώκρατες, Μέρκελ, Σαρκοζί, Μπαρόζο και λοιποί “πρόθυμοι” στην περιστολή κοινωνικών, αλλά και δημοκρατικών ελευθεριών.
Γιατί δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Ο σημερινός αγώνας των λαών και της Αριστεράς σε όλη την Ευρώπη δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο τη διαφύλαξη των μισθών, των συντάξεων ή των κοινωνικών επιδομάτων – είναι ουσιαστικά ένας αγώνας για τη διάσωση της Δημοκρατίας, του δικαιώματος των λαών να έχουν αυτοί το πάνω χέρι στη διαχείριση της ζωής τους, και όχι η μη εκλεγμένη Κομισιόν του κ. Μπαρόζο. Γιατί τι άλλο παρά ολομέτωπη επίθεση στο ίδιο το θεμέλιο της Δημοκρατίας συνιστά η απαίτηση της Κομισιόν οι προϋπολογισμοί των κρατών να παίρνουν πρώτο το πράσινο φως από την ίδια, πριν περάσουν από τα εθνικά κοινοβούλια;
Κάθε μορφή ευρωοικοδόμησης, που περιφρονεί τους λαούς και τα δικαιώματά τους, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Γι’ αυτό και σήμερα η Αριστερά δίνει με τις προτάσεις της διπλή μάχη: σε οικονομικό επίπεδο, με στόχο τη διατήρηση των κεκτημένων που κατακτήθηκαν με αίμα και αγώνες, και σε δημοκρατικό, διεκδικώντας την επανίδρυση της Ευρώπης. Σήμερα η Ευρώπη ή θα είναι βαθιά δημοκρατική, σεβόμενη τους ίδιους τους λαούς της ή απλά δεν θα υπάρχει. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι τα σχέδια των νεοφιλελεύθερων για “ανταγωνιστικότητα” περνούν μέσα από τον “ζουρλομανδύα” της δημοσιονομικής πειθαρχίας, που επιδιώκεται να επιβληθεί με την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών.
Ας μη γελιόμαστε. Το οικονομικό μοντέλο που προωθούν στις δύο συνόδους κορυφής αυτόν τον μήνα οι Μέρκελ και Σαρκοζί ταυτίζεται με τον βάρβαρο, χωρίς όρια ανταγωνισμό, με τις αγορές σε θέσεις ευθύνης, να καθορίζουν, επί τα χείρω, το μέλλον εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών. Για αυτό και η κρισιμότητα της συγκυρίας. Δεν πρόκειται για “άλλες δύο” συνόδους κορυφής, αλλά για καθοριστικές συναντήσεις που θα δρομολογήσουν σοβαρές εξελίξεις. Σε αυτές ακριβώς τις εξελίξεις η Αριστερά δηλώνει παρούσα με τις προτάσεις και τις πρωτοβουλίες της, όπως αυτή του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς για τη δημιουργία ενός Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης – τη δική μας απάντηση στο “Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης” που λειτουργεί ως “νεκροθάφτης” των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Διάφοροι “καλοθελητές”, που προσάπτουν στην Αριστερά έλλειμμα προτάσεων και συγκεκριμένων επιχειρημάτων απέναντι στην κρίση, ας έρθουν να παρακολουθήσουν το Συνέδριο, που ξεκινά σήμερα και ολοκληρώνεται το Σάββατο, καθώς και τις επόμενες πρωτοβουλίες του ΚΕΑ σε άλλες χώρες, που αποδεικνύουν εμπράκτως ότι υφίσταται εναλλακτική λύση και ότι οι νεοφιλελεύθερες επιλογές, που ισοπεδώνουν λαούς και κοινωνίες, δεν είναι μονόδρομος. Λύση υπάρχει για την Ευρώπη, μια λύση που στηρίζεται στις παραδόσεις του εργατικού και κοινωνικού κινήματος, στην αλληλεγγύη, την ισότιμη αναδιανομή του πλούτου και την ανάπτυξη.

Η Ρένα Δούρου μιλάει στην ΑΥΓΗ

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε οργανωτικά και όχι πολιτικά. Με σχήματα και κεντρικές επιτροπές που είναι αποτέλεσμα εσωτερικών συσχετισμών. Με όργανα που έχουν μέλη τα οποία δεν αναλαμβάνουν καμία αρμοδιότητα, που δεν έχουν καμιά δραστηριότητα, αλλά μόνο καταμετρώνται και ψηφίζουν τροπολογίες. Που απλώς καταμετρούν και καταγράφουν δυνάμεις και δεν εκφράζουν, δεν αποτυπώνουν τη δύναμη και τη δυναμική των απόψεων. Που ελάχιστα αφορούν τη θέληση των μελών, τη διάθεση και τη διαθεσιμότητά τους. Που, το κυριότερο, δεν εκφράζουν τις κοινωνικές δυνάμεις που μας στηρίζουν, δεν υλοποιούν τους στρατηγικούς και πολιτικούς μας στόχους.

Δεν μπορούμε και έχουμε χρέος να μη συνεχίσουμε οργανωτικά με τον ίδιο τρόπο. Έχουμε ανάγκη από γενναίες προτάσεις ανατροπής, που δεν θα εξυπηρετούν τους οργανωτικούς συσχετισμούς και την επιβίωση κάποιων μέσα σε αυτούς, αλλά τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλες και όλοι.

Στη δουλειά μου, στη δουλειά σας, στη γειτονιά μας, στην πόλη μας, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τις διαφορετικές εκδοχές και τις τροπολογίες, δεν μπορούμε να απολογηθούμε για τις πλειοψηφίες και τις μειοψηφίες. Ο κόσμος, ο κόσμος της αριστεράς, αυτός ο λαός της αριστεράς που τόσο τον έχουμε πληγώσει, όχι απλώς δυσπιστεί, αλλά μας αντιμετωπίζει με συγκατάβαση και, τελικά, μας γυρίζει την πλάτη.

Σήμερα, έχουμε ανάγκη από προτάσεις σύγκρουσης και ανατροπής. Σύγκρουση και ανατροπή, με όλα εκείνα που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας και εξαθλιώνουν τις ζωές μας, μας κλέβουν την ελπίδα και προδιαγράφουν ένα ζοφερό μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας.

Πέμπτη 3, Παρασκευή 4, Σάββατο 5, Κυριακή 6 Ιουνίου 2010 – Kλειστό γυμναστήριο Φαλήρου (Ταε Κβον Ντο)

Την Πέμπτη 3 έως και την Κυριακή 6 Ιουνίου 2010 θα πραγματοποιηθεί το 6ο συνέδριο του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας στο κλειστό γυμναστήριο Φαλήρου (Tαε Kβον Nτο).
Τις εργασίες του συνεδρίου θα ανοίξει ο Γραμματέας της ΚΠΕ Δημήτρης Βίτσας την Πέμπτη στις 6 μ.μ. και θα ακολουθήσει η ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα.
Οι εργασίες του συνεδρίου θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 6 Ιουνίου 2010.
Στο συνέδριο έχουν προσκληθεί και θα απευθύνουν χαιρετισμό εκπρόσωποι ελληνικών κομμάτων καθώς και αντιπροσωπείες αριστερών κομμάτων της Ευρώπης.
Το Σάββατο το μεσημέρι θα διακοπούν οι εργασίες του συνεδρίου για μερικές ώρες προκειμένου να συμμετάσχουν οι σύνεδροι στο πανεργατικό συλλαλητήριο στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Κοτζιά)
Οι εργασίες του συνεδρίου θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 6 Ιουνίου 2010 με την εκλογή Προέδρου και νέας Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.
________________________________________
Διεθνής παρουσία στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
Παρών και ο Πρόεδρος του ΚΕΑ, Λόταρ Μπίσκι
Ο Πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Λόταρ Μπίσκι, θα πάρει μέρος και θα απευθύνει χαιρετισμό στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ (3-6 Ιουνίου 2010).
Στο Συνέδριο θα πάρουν μέρος αντιπροσωπείες αριστερών κομμάτων της Ευρώπης. Μέχρι σήμερα έχουν δηλώσει συμμετοχή τα παρακάτω κόμματα:
Κ.Κ. και Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας. Μαϊτέ Μόλα, Υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Κ.Κ. Ισπανίας
Κόμμα της Αριστεράς της Γερμανίας (Die Linke)
Μπλόκο της Αριστεράς της Πορτογαλίας. Κάρμεν Χιλάριο, Μέλος της Εθνικής Επιτροπής
Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης (ODP) Τουρκίας. Χαϊντάρ Ιλκέρ, Αντιπρόεδρος
ΑΚΕΛ Κύπρου. Νίκος Κατσουρίδης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και μέλος του Πολιτικού Γραφείου
Κόμμα Νέας Κύπρου (Τ/Κ). Μουράτ Κανατλί, Γενικός Γραμματέας
Κόμμα «Ενωμένη Κύπρος» (Τ/Κ). Κεμάλ Γκιουλερκάν, Γραμματέας της Νεολαίας
Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO)
Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Μιχιάρ Εκτάμι, Μέλος της Κ.Ε.
Akbayan Φιλιππίνων. Τζο Βαλέντσια, Εκπρόσωπος στην Ελλάδα
Μέτωπο «Πατρίς Λουμούμπα» (Κονγκό). Ανρί Κασόνγκο, Εκπρόσωπος στην Ελλάδα
Ένωση για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Πρόοδο (Κονγκό). Μισέλ Καναμά, Εκπρόσωπος στην Ελλάδα
Χαιρετισμό θα απευθύνει στο Συνέδριο και ο Βάλτερ Μπάγερ, Πρόεδρος του Δικτύου Κέντρων Μελετών της Ευρωπαϊκής Αριστεράς «Transform Europe», ενώ θα παραβρεθούν εκπρόσωποι των Πρεσβειών πολλών χωρών της Λατινικής Αμερικής.
________________________________________
Αναλυτικά, το Πρόγραμμα του Συνεδρίου έχει ως εξής:
Πέμπτη 03.06.10
• 18.00-19.00 Προσέλευση συνέδρων και προσκεκλημένων
• 19.00-21.30 Έναρξη 6ου Συνεδρίου
• Άνοιγμα εργασιών Συνεδρίου από τον Γραμματέα της ΚΠΕ σ/φο Δημήτρη Βίτσα
• Ομιλία Προέδρου του Συνασπισμού σ/φο Αλέξη Τσίπρα
• Χαιρετισμοί κομμάτων
• Χαιρετισμός εκπροσώπου Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς
• Εκλογή Λειτουργικού Προεδρείου
• Διαδικαστικά συνεδρίου
• Έκθεση Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου
Παρασκευή 04.06.10
• 09.00-11.00 Παρουσίαση προσυνεδριακών κειμένων (προτεινόμενος χρόνος ανά κείμενο 20 λεπτά
• 11.00-22.30 Ομιλίες Συνέδρων (προτεινόμενος χρόνος 6 λεπτά)
• 15.00-17.00 Συνέλευση γυναικών Συνασπισμού
Σάββατο 05.06.10
• 09.00-11.00 Ομιλίες Συνέδρων
• 11.00-15.00 Συμμετοχή στο Πανελλαδικό Πανεργατικό Συλλαλητήριο
• 15.00-19.30 Ομιλίες Συνέδρων
18.00 Χαιρετισμός του Λόταρ Μπίσκυ, Προέδρου Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς
• 19.30-20.00 Σύνοψη Εργασιών
• 20.00-22.00 Αποφάσεις-Ψηφοφορίες
Κυριακή 06.06.10
• 09.30-17.00 Εκλογή Προέδρου Συνασπισμού
Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής Συνασπισμού
Εκλογή Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου
Ανακοίνωση αποτελεσμάτων
Λήξη εργασιών Συνεδρίου

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στη Βούλα Κεχαγιά, ΤΑ ΝΕΑ, 3 Μαΐου 2010

Στο δίληµµα «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα» ο Πρωθυπουργός απάντησε «βαρβαρότητα»

Ο Πρωθυπουργός απαντά µάλλον «βαρβαρότητα» στο προεκλογικό του δίληµµα «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα», λέει η Ρένα Δούρου, υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων και µέλος της Κ.Ε. του ΣΥΝ, λίγες ώρες µετά την ανακοίνωση των πρόσθετων οικονοµικών µέτρων. Πάντως, όπως παρατηρεί ακόµη και η Αριστερά όπως είναι σήµερα δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσει την κρίση, αφού φαίνεται πως δεν έχει ολοκληρωµένες προτάσεις.
Η ίδια απαντά µε τη φράση «ας σοβαρευτούµε» όταν καλείται να σχολιάσει τις απόψεις που διατυπώνονται ακόµη και στο εσωτερικό της Κουµουνδούρου για έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ…

1 Γιατί δαιµονοποιείτε στον ΣΥΝ το ΔΝΤ;
Ρωτήστε τους Ούγγρους, τους Ρουµάνους, τους Λετονούς.

2 Είναι µονόδροµος τα σκληρά µέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός;
Υπήρξε πρωθυπουργός που να ισχυρίστηκε κάτι διαφορετικό;

3 Έχει πολιτικές ευθύνες ο Πρωθυπουργός;
Φοβάµαι ότι στο προεκλογικό δίληµµα που επέλεξε να θέσει «σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα» απαντά τελικώς… βαρβαρότητα.

4 Το πολιτικό σύστηµα κινδυνεύει από την κρίση;
Είναι µέρος της κρίσης.

5 Υπάρχει άλλο, εφαρµόσιµο οικονοµικό πρόγραµµα;
Ο θάνατος της Ιστορίας διαψεύστηκε· ακολουθεί η διάψευση του θανάτου της εναλλακτικής οικονοµικής πολιτικής, για την οποία η Αριστερά αγωνίζεται.

6 Πώς θα είναι η χώρα και η κοινωνία ύστερα από τρία χρόνια;
Εξαρτάται από τη συµµετοχή και τους αγώνες όλων µας.

7 Δεν σας προβληµατίζει η µικρή συµµετοχή στις κινητοποιήσεις;
Κανείς δεν είχε προβλέψει το τσουνάµι.

8 Η ανεργία στο 20%;
Ο ναός της Δηµοκρατίας µετακοµίζει στον ΟΑΕΔ.

9 Αναµένετε βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις;
Η βία είναι το αριστερό χέρι της καταστολής. Ωστόσο, ό,τι ζούµε σήµερα είναι πραγµατικά πρωτόγνωρο.
Δεν µπορεί να αποκλειστεί µε ευκολία η έκφραση µιας αυθόρµητης και οριακά τυφλής κοινωνικής αντίδρασης. Στην περίπτωση αυτή, που η κρίση θα γίνει αυτόχρηµα πολιτική, το πολιτικό σύστηµα θα βρεθεί απροετοίµαστο.

10 Η Αριστερά θα αξιοποιήσει πολιτικά την κρίση;
Όπως είναι σήµερα, µάλλον όχι. Και τούτο πρέπει να αντιστραφεί άµεσα. Πρέπει να αναδείξουµε, δηλαδή, ότι έχουµε τις πιο ολοκληρωµένες προτάσεις για την κρίση, τις συνέπειές της, τη διέξοδο.

11 Έχει ευθύνες η Αριστερά για τη σηµερινή κατάσταση;
Στον βαθµό που της αναλογεί, γιατί οι ευθύνες δεν επιµερίζονται το ίδιο µε όσους κυβέρνησαν και µας έφεραν στη σηµερινή κατάσταση· η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να αναδείξει έναν άλλο δρόµο για τις κοινωνίες, όπου η Ευρώπη δεν θα είναι µόνο στα λόγια πεδίο ταξικών συγκρούσεων.

12 Συνέδριο του ΣΥΝ εν µέσω κρίσης;
«Εκτός» κρίσης, δεν θα ήταν συνέδριο, αλλά εσπερινό τέιον.

13 Τι περιµένετε από το συνέδριο;
Την επανεκκίνηση του κόµµατος.

14 Τι θα αποφασίσει το συνέδριο για τον ΣΥΡΙΖΑ;
‘Ο,τι πραγµατικά είναι: χώρος διαλόγου, συνεργασίας και κοινής δράσης. Οτιδήποτε άλλο απαιτεί στέρεες ιδεολογικές συγκλίσεις, οι οποίες όµως απουσιάζουν.

15 Έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ;
Ας σοβαρευτούµε.

16 Ο κ. Αλαβάνος ακολουθεί πια τον δικό του δρόµο;
Τι να του ευχηθώ;

17 Η Ελλάδα αδύναµος κρίκος του παγκόσµιου καπιταλισµού;
Γιατί όχι και οµφαλός της γης;

18 Μέτωπο µε το ΚΚΕ;
Μέτωπο και στο ΚΚΕ, όταν στην κρισιµότητα των καιρών επιλέγει την περιχαράκωση και την επαναστατική γυµναστική.

19 Είναι λύση οι εκλογές;
‘Eχουµε τον Νοέµβριο, αυτοδιοικητικές.

20 Να φύγει η κυβέρνηση;
‘Oχι για να έρθει ο κ. Σαµαράς.

Του Μανόλη Αναστασιάδη, Η ΑΥΓΗ, 27/04/2010

Στο κόμμα μας κληρονομήσαμε, από έναν από τους σχηματισμούς που το συγκρότησαν, την ΕΑΡ, την καθιέρωση των τάσεων, γεγονός που θεωρήθηκε τότε μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση – και ήταν, αφού αποτελούσε και χαρακτηριστικό των ευρωπαϊκών προοδευτικών και δημοκρατικών κομμάτων.

Στην πορεία, λίγα μόλις χρόνια μετά την καθιέρωσή τους, οι τάσεις, που στο κόμμα μας σε κάποιες φάσεις πρόσφεραν επεξεργασίες και ιδεολογικές συμβολές σε ένα κόμμα που δεν συγκροτήθηκε στη βάση ιδεολογικής ενότητας, άρχισαν να μεταλλάσσονται σε μηχανισμούς νομής της εσωκομματικής εξουσίας. Ήδη είναι σχηματισμοί – άλλες λίγο, άλλες πολύ – που δρουν ως κόμματα μέσα στο κόμμα μας και μάλιστα με δημοκρατικό συγκεντρωτισμό (αρχή που δεν υπάρχει στο κόμμα) και εσωτερική πειθαρχία.

Αρκεί σ’ αυτό το σημείο να σας θυμίσω τι άκουσε ο σύντροφος Μπαλάφας από την Ανανεωτική Πτέρυγα, όταν ψήφισε το Πρόγραμμα, στη σύνταξη του οποίου, εκπροσωπώντας την, είχε ο ίδιος, μαζί με άλλους συντρόφους και συντρόφισσες, πρωταγωνιστήσει, όταν η τάση επέλεξε να ψηφίσει λευκό.

Η χειρότερη όμως μετάλλαξη των τάσεων και η αντικαταστατική τους μετεξέλιξη είναι η καθιέρωση του εκλογικού συστήματος των λιστών (με γιώτα και όχι με ήτα!). Με βάση αυτό το σύστημα νομιμοποίησαν τον φραξιονισμό μέσα στο κόμμα και τώρα κανείς δεν μπορεί να εκλεγεί στα καθοδηγητικά όργανα αν δεν τον επιλέξει μία τάση.

Και όποιος το καταφέρει τον βάζουν στη γυάλα και τον δείχνουν στο κοινό «με ένα τάλιρο είσοδο!».

Έφτασαν στο σημείο να απαιτούν να παίρνουν τόσες θέσεις στην Π.Γ, όσες ποσοστιαία τους αναλογούν, και να διορίζουν αυτοί τους εκπροσώπους τους σ’ αυτές, στερώντας το δικαίωμα στα μέλη της ΚΠΕ να συγκροτούν εκείνα, όπως το καταστατικό ορίζει, την Πολιτική Γραμματεία, την Εκτελεστική Γραμματεία κ.λπ.

Αλλά και ευρύτερους δημοκρατικούς θεσμούς νοθεύει το μεταλλαγμένο μόρφωμα των τάσεων. Π.χ. εκμεταλλεύονται τη συμμετοχή τους στο κόμμα, αφού ως ομαδούλες δεν θα είχαν καμία τύχη, για να εκλέξουν με τη σημαία του κόμματος τους βουλευτές τους, οι οποίοι κατόπιν διεκδικούν το δικαίωμα να πειθαρχούν στις αποφάσεις και τις επιλογές της τάσης και όχι π.χ. της κοινοβουλευτικής ομάδας. (Σημ.: Τα παραδείγματα είναι γνωστά…).

Αποκτούν πρόσβαση στα ΜΜΕ, μέσω της συμμετοχής τους στα όργανα του κόμματος, πράγμα που δεν θα είχαν παρά μόνο μέσω της ομάδας τους, για να «βγαίνουν» ύστερα στις οθόνες και τα μικρόφωνα και να λένε τα δικά τους, ενώ κάτω από το όνομά τους γράφει «στέλεχος του ΣΥΝ» ή «βουλευτής του ΣΥΝ» κ.λπ., με ανάλογη απήχηση στον κόσμο.

Και ακόμα αποκτούν πρόσβαση στην κρατική επιδότηση του κόμματος για να διαχειρίζονται κονδύλια της προκειμένου να χρηματοδοτούν επαγγελματικά τους (των τάσεων) στελέχη που αλωνίζουν την Ελλάδα για να περάσουν τη γραμμή όχι του κόμματος, αλλά της τάσης!!!

Εσχάτως, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, φτάσαμε σ’ ένα ανώτερο στάδιο της μετάλλαξης των τάσεων. Στον εκφυλισμό τους, που είναι η φράξια μέσα στη φράξια. Είδαμε το φαινόμενο μια ομάδα στελεχών, που υπογράφουν ως μέλη του Αριστερού Ρεύματος, να συγκροτούν ξεχωριστή ομάδα, να υπογράφουν ξεχωριστά κείμενα, να έχουν άλλη γραμμή για καίρια θέματα της κομματικής πορείας, να διαμορφώνουν δική τους γραμμή ξεχωριστά από τους υπόλοιπους και τις υπόλοιπες της τάσης και να προσπαθούν να περάσουν αυτή τη γραμμή πρώτα στην τάση και μετά σε όλο το κόμμα.

Δεν είχαν ούτε το θάρρος να πουν ότι είναι μειοψηφία μέσα στην τάση τους, διαφωνούν και φεύγουν και συγκροτούν άλλη. Προφανώς γιατί δεν θέλουν να στερηθούν τη νομή των ποσοστών που, κακή τη μοίρα, θα συγκεντρώσει όλη η τάση αν κατέβει ενωμένη. Και όταν τα ποσοστά συγκεντρωθούν, θα διεκδικήσουν τη δική τους αναλογία σ’ αυτά.

Η σήψη και ο εσωκομματικός εκφυλισμός προχωρούν και κατατρώνε το κόμμα. Δεν μας αφήνουν να υλοποιήσουμε αποφασισμένες από απανωτά συνέδρια πολιτικές. Ακυρώνουν το πρόγραμμα που υπερψηφίσαμε σε ποσοστό 82%. Αχρηστεύουν την ηγεσία του κόμματος, που εκλέξαμε πανηγυρικά με 70%. Καταργούν, με το έτσι θέλω, επιλογές που κάναμε όλοι μαζί δημοκρατικά.

Τη στιγμή που οι εργαζόμενοι, η νεολαία, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού περιμένει από εμάς να συμπαραταχθούμε μαζί του, γιατί όχι να τεθούμε επικεφαλής, σε έναν αγώνα που θα αποτρέψει την κοινωνική καταστροφή στην οποία μας πάνε το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ. και ο ΛΑΟΣ πιασμένοι χέρι – χέρι, οι τάσεις αλληλοϋπονομεύονται και υπονομεύουν από κοινού την ενότητα και την όποια δυναμική αυτού του κόμματος.

Στις συσκέψεις που έγιναν σε όλη την Ελλάδα, οι περισσότερες με την παρουσία του προέδρου του κόμματος ή του γραμματέα της ΚΠΕ, πριν ληφθεί η απόφαση για το Συνέδριο, συντριπτική ήταν και πάλι η κατακραυγή των μελών του κόμματος για την κατάσταση που περιέγραψα πιο πάνω. Το ίδιο είχε συμβεί και τις παραμονές του 5ου Συνεδρίου πριν από δύο και κάτι χρόνια. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να αγνοηθεί και πάλι από τις οργανωμένες ομάδες αυτή η εκφρασμένη θέληση των μελών του κόμματος.

Γι’ αυτό η έκκλησή μου σε όλα τα μέλη του κόμματος και ιδιαίτερα σε όσους θα εκλεγούν αντιπρόσωποι στο επικείμενο Συνέδριο: Μην επιτρέψετε να εφαρμοστεί ξανά το εκλογικό σύστημα με τις λίστες. Η εκλογή των μελών της ΚΠΕ να γίνει με ενιαίο ψηφοδέλτιο, όπως τον παλιό καλό καιρό. Οι τάσεις να μην λαμβάνονται καθόλου υπόψη στη διαδικασία της εκλογής, ούτε βέβαια στη συγκρότηση των οργάνων, σε κανένα επίπεδο του κόμματος. Να υπάρχουν μόνο ως χώροι ή ρεύματα διαμόρφωσης ιδεών και προτάσεων.

Θα μου πείτε ότι τότε θα λειτουργήσει το «χαρτάκι» με τη γραμμή. Τι να κάνουμε; Αυτό δεν μπορείς να το αποτρέψεις παρά μόνο με επίκληση στη δημοκρατική συνείδηση των αντιπροσώπων του Συνεδρίου. Και εν πάση περιπτώσει άλλο πράγμα είναι ο θεσμοθετημένος φραξιονισμός και άλλο η «παράνομη» δράση του. Γιατί τώρα οι αντιπρόσωποι του Συνεδρίου εγκλωβίζονται και μόνο από το γεγονός ότι είναι υποχρεωμένοι να σταυρώσουν το κουτάκι μιας λίστας και να ψηφίσουν σε μεγάλο ποσοστό μέλη της ΚΠΕ από αυτή τη λίστα, κατά παράβαση ή έστω νόθευση της στοιχειώδους αξιοκρατίας.

Αρνηθείτε να πάρετε μέρος σε μια εκλογή με λίστες. Είστε στελέχη του κόμματος. Δεν μπορεί κανείς να σας αγνοήσει. Προσπαθήστε να ξαναενώσετε το κόμμα. Και οποιανού δεν του κάνει αυτή η διαδικασία, ας φύγει. Γιατί όσο μένει, με τέτοιες πρακτικές, μόνο κακό κάνει στο κόμμα. Και το λέω αυτό εγώ, που απεχθάνομαι οποιαδήποτε άλλη καινούργια διάσπαση -έχω ζήσει αρκετές- και έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου αυτή να μην τη ζήσω.

Συνέντευξη του Ούρλιχ Μπεκ στον Στέφανο  Ροζάνη, Η ΑΥΓΗ, 22/11/2009

-Στο πλαίσιο των σημερινών συνθηκών, έχουμε να κάνουμε με μια διεθνή αντίδραση στο φαινόμενο που είναι γνωστό ως παγκοσμιοποίηση. Στο μέτρο που η παγκοσμιοποίηση γίνεται αντιληπτή ως επέκταση των αμερικανικών συμφερόντων, εγείρει τον φόβο της εκμετάλλευσης και δημιουργεί ένα αίσθημα δυσαρέσκειας ανάμεσα στους λιγότερο εύπορους ανθρώπους και έθνη. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε;
Αρχικά, νομίζω πως αυτή η ερμηνεία της παγκοσμιοποίησης είναι λανθασμένη ή τουλάχιστον μονόπλευρη. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι αμερικανοποίηση. Αυτή η οπτική είναι πολύ απλοϊκή και ανήκει σ’ εκείνους που δεν θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει στις μέρες μας. Δείτε: ακόμα και η Δύση θεωρεί τον εαυτό της θύμα της παγκοσμιοποίησης. Φυσικά, όταν πήγα στην Κίνα, μου είπαν πως εκείνοι είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης! Νομίζω λοιπόν πως έχει σχηματιστεί ένας κανόνας, σύμφωνα με τον οποίον όλοι θεωρούν εαυτούς θύματα της παγκοσμιοποίησης. Έχει το ενδιαφέρον της αυτή η κατάσταση. Θα έλεγα πως όλο αυτό που διαδραματίζεται είναι ένα είδος εξέγερσης χωρίς αντικείμενο.
Στην πραγματικότητα, γίνονται τεράστιες αλλαγές και η λέξη παγκοσμιοποίηση είναι μόνο μία από αυτές που μπορούν να περιγράψουν τα τεκταινόμενα. Αλλά αν δούμε αυτή τη λέξη, αυτή την έννοια, από τη σκοπιά της κοινωνιολογίας, θα διαπιστώσουμε ότι ζούμε σε μια εποχή γενικευμένης διασύνδεσης, ενός νέου είδους διασύνδεσης σε κάθε επίπεδο. Όχι μόνο στο επίπεδο των οικονομικών διαδικασιών και της παγκόσμιας αγοράς, αλλά και στα επίπεδα του πολιτισμού, της πολιτικής… Παντού. Αυτό μας δείχνει η εμπειρία. Σε δεύτερη φάση, προκύπτει το ερώτημα: «Τι σημαίνει μια εποχή γενικευμένης διασύνδεσης;». Λοιπόν, για τους κοινωνιολόγους σημαίνει πολλά. Πρέπει να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατή η έρευνα σε μια τέτοιαν εποχή, πώς ορίζουμε το πλαίσιο της διασύνδεσης. Σίγουρα, δεν γίνεται να περιοριστούμε στο εθνικό πλαίσιο, όπως κάναμε μέχρι σήμερα.
Πρέπει να βρούμε διαφορετικές περιοχές έρευνας, για να μπορέσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα σχετικά με τη διασύνδεση. Θα ήθελα να επισημάνω μιαν ακόμα συνέπεια των αλλαγών που διαδραματίζονται γύρω μας, μια συνέπεια που θεωρώ πολύ σημαντική. Αν θέσουμε το ερώτημα των κοινωνικών συνεπειών της γενικευμένης διασύνδεσης, θα δούμε πρώτα πρώτα πως σήμερα δεν είναι δυνατόν πια να αποκλείσουμε τον Άλλο, τον Ξένο. Ο άλλος είναι -ως ένα βαθμό- μέρος της ζωής εν γένει, και μέρος του εαυτού μας. Πρόκειται για μια καινούργια και πολύ σημαντική κατάσταση. Και θα έλεγα, πως αλλάζει πολλές όψεις της ζωής. Ένα από τα ζητήματα που τίθενται εδώ είναι πως η επαφή με τον μέχρι τώρα αποκλεισμένο Άλλο προκαλεί φόβο στον κόσμο.
Δεν ξέρουν πώς ν’ αντιδράσουν. Φοβούνται πολύ, γιατί τα όρια, τα σύνορα δεν λειτουργούν όπως πριν. Τώρα έχουμε να κάνουμε με τον ανταγωνισμό εργαζομένων από διαφορετικά έθνη, το Ίντερνετ έχει δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο επικοινωνίας και πληροφόρησης, νέοι τρόποι παραγωγής δημιουργούνται· δεν μπορείς -λόγου χάριν- να διατηρείς μια γραμμή παραγωγής που δεν διακόπτεται και ταυτόχρονα να απασχολείς εργάτες διαφορετικών εθνικοτήτων. Οι συνέπειες είναι άπειρες. Φυσικά, το παγκόσμιο οικονομικό διακύβευμα και η κλιματική αλλαγή είναι ζητήματα που τίθενται άμεσα και πιεστικά.
Οι άνθρωποι, λοιπόν, φοβούνται, αλλά την ίδια στιγμή έχουν μπροστά τους μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πολιτική κατάσταση, αφού πρέπει να ορίσουμε από την αρχή το πολιτικό μας πλαίσιο, με όρους που σχετίζονται με τον Άλλον, με τους Άλλους, με τους Άλλους λαούς και τα Άλλα υποκείμενα, που μέχρι τώρα ήταν κάπου έξω, κάπου πέρα, και δεν μας απασχολούσαν. Και ξαφνικά πρέπει να μας απασχολήσουν και να μας απασχολήσουν όχι από την άποψη της αλληλεγγύης, αλλά, στοιχειωδώς, από την άποψη της ατομικότητας, αφού όλα μας τα προβλήματα είναι πια μέρος του κόσμου εν γένει, και δεν μπορούν να λυθούν παρά μόνο σαν τέτοια. Αυτό νομίζω πως είναι στην πραγματικότητα το υπόβαθρο μιας κοινωνιολογικής ανάλυσης.

-Για να συνοψίσουμε, λοιπόν: η προτεραιότητα για σας δεν βρίσκεται στην αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση, αλλά στην κατανόησή της.
Ναι. Πρώτα πρέπει να την κατανοήσουμε και ύστερα να δούμε πώς την επεξεργαζόμαστε θεωρητικά και -στον βαθμό που χρειάζεται- πώς αντιδρούμε πολιτικά. Φυσικά, υπάρχουν όψεις της παγκοσμιοποίησης στις οποίες πρέπει να αντισταθούμε και άλλες που πρέπει να τις ενισχύσουμε. Δενμπορούμε να πούμε: «Ή το ένα ή το άλλο, ή υπέρ ή κατά της παγκοσμιοποίησης». Ακόμα κι εκείνοι που οργανώνουν την αντίδρασή τους σε παγκόσμια κλίμακα, είναι μέρος της παγκοσμιοποίησης, αγωνίζονται για τα δικαιώματα των εργαζομένων στις αναπτυσσόμενες χώρες, από μια δυτική οπτική· εντοπίζουν όλα τα προβλήματα που αφορούν στα ανθρώπινα δικαιώματα, σε παγκόσμιο επίπεδο. Νομίζω, λοιπόν, πως το ζήτημα δεν είναι αν είσαι υπέρ ή κατά της παγκοσμιοποίησης, αλλά τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση και ποιες πλευρές θα στηρίξουμε και σε ποιες θα αντισταθούμε.

-Η Παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού είναι, στις παρούσες συνθήκες, η μόνη πιθανότητα ή υπάρχει καλύτερη εναλλακτική;
Θα ξαναπώ πως κατά τη γνώμη μου το ζήτημα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού. Θα πρέπει να δούμε το ζήτημα στις λεπτομέρειές του. Νομίζω, για παράδειγμα, πως πρέπει να επινοήσουμε από την αρχή μια νέα κατάσταση κοινωνικής ασφάλειας, όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Μια συζήτηση, σαν αυτή που κάνουμε εδώ, θα ήταν πολύ σημαντική, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ευρώπη είναι πολύ σημαντική περιοχή από αυτήν την άποψη. Θα μπορούσε να επινοήσει και να προτείνει εναλλακτικές στην οικονομία αγοράς, εναλλακτικές με σοσιαλδημοκρατική οπτική.
Στοχεύοντας όχι μόνο στο κοινωνικό κράτος, προς το οποίο προσανατολίζονται τα περισσότερα κόμματα της Αριστεράς, αλλά σ’ έναν νέο ορισμό της αλληλεγγύης. Τη διεθνή αλληλεγγύη. Γιατί να μη μας απασχολεί τι συμβαίνει, ας πούμε, στους αφρικανούς ή στους κινέζους ή στους αμερικανούς εργάτες; Γιατί η αλληλεγγύη πρέπει να σταματά στα εθνικά σύνορα; Αυτό είναι εξαιρετικό υπόβαθρο για το σοσιαλιστικό κίνημα. Ο κοσμοπολιτισμός χαρακτήριζε πάντα το σοσιαλιστικό κίνημα. Υπάρχουν, λοιπόν, διαφορετικές εναλλακτικές. Μια εναλλακτική θα ήταν να εντοπιστούν θέματα όπως το κοινωνικό ζήτημα, το οικολογικό ζήτημα, να συνδυαστούν ίσως, και να επινοηθεί ένα καινούργιο πλαίσιο θεσμών σε παγκόσμιο επίπεδο.

-Πολλοί πιστεύουν πως η εγκατάλειψη της έννοιας της ιδεολογίας από τον μετα-στρουκτουραλισμό εξυπηρετεί τη διαιώνιση της πραγματικότητας της ιδεολογίας και την υπονόμευση της κριτικής αντίδρασης. Ποια είναι η γνώμη σας;
Νομίζω πως και αυτό είναι πολύ απλό. Ποιοι είναι οι κύριοι στόχοι της πολιτικής αντίδρασης; Αντίδραση γιατί; Αντίδραση σε τι; Νομίζω πως οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι ξεκάθαρες. Πρέπει να μπούμε σε συζητήσεις και να αναλάβουμε δημιουργικές πρωτοβουλίες που θα εκτείνονται πέρα από το εθνικό κράτος. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το υπόβαθρο του σοσιαλιστικού κινήματος. Δεν βλέπω να υπάρχει άλλος δρόμος. Τα σοσιαλιστικά κόμματα θεωρούν πως αρκεί να περιοριστούμε στον κόσμο πριν την παγκοσμιοποίηση.
Αυτό θα δημιουργούσε το παράδοξο, μιας Αριστεράς προσανατολισμένης στο παρελθόν, μιας οπισθοδρομικής Αριστεράς, που δεν τολμά να περάσει το όριο του πρώτου μισού του 20ού αιώνα και προσπαθεί να επαναφέρει εκείνες τις ιδέες. Για μένα, η αριστερά θα πρέπει να είναι πάντα μπροστά από την εποχή της, και νομίζω πως αυτό είναι που λείπει. Μια δημιουργική πρωτοβουλία προς αυτήν την κατεύθυνση, νομίζω πως θα μπορούσε να θέσει ερωτήματα σχετικά με τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς μας: πού συμφωνούμε, πού διαφωνούμε, κτλ. Η δική μου πρόταση είναι η δημιουργία μιας κοσμοπολίτικης Αριστεράς, μιας Αριστερά που επεξεργάζεται ιδέες πέρα από τα όρια του εθνικού κράτους.

- Πιστεύετε πως η απάντηση στο ερώτημα τι είναι ελευθερία μπορεί να δοθεί στη βάση της στενής σύνδεσης των εννοιών της ελευθερίας και της αντίστασης;
Η ελευθερία, στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, είναι πρώτα και κύρια μέρος του νομικού μας συστήματος. Σήμερα δεν είμαστε αναγκασμένοι ν’ αγωνιζόμαστε για τα θεμελιώδη δικαιώματά μας. Τα έχουμε ήδη κατακτήσει, κι αυτό είναι μια πολύ σημαντική προϋπόθεση. Μπορούμε, λοιπόν, να χρησιμοποιούμε αυτά τα δικαιώματα. Νομίζω, ωστόσο, πως ελευθερία σημαίνει, κυρίως, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες υπό τις οποίες είναι δυνατή, αφού υπάρχει στενή σχέση ανάμεσα στα πολιτικά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Τα κοινωνικά δικαιώματα πρέπει ν’ αποτελούν μέρος των πολιτικών δικαιωμάτων. Διαφορετικά, η ελευθερία δεν σημαίνει τίποτα πραγματικό για τους ανθρώπους.
Θα έλεγα, λοιπόν, πως η ελευθερία πρέπει να οριστεί στη βάση των ευρωπαϊκών θεμελιωδών δικαιωμάτων, και ενάντια στην ιδέα πως η ελευθερία είναι ταυτόσημη με την αγορά: με τις ευκαιρίες και τα δικαιώματα που έχει κάθε άτομο όταν συμμετέχει στην αγορά. Νομίζω πως αυτή η ιδέα πρέπει να αντιμετωπιστεί μ’ ένα κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων και κοινωνικών δικαιωμάτων, πέρα από τα όρια του εθνικού κράτους, προσανατολισμένο σε πολύ σημαντικά ζητήματα για μια νέα αριστερά, όπως η μετανάστευση και η παγκόσμια φτώχεια. Χρειαζόμαστε ιδέες που να πείθουν πώς η Ευρώπη είναι μια περιοχή, όπου η ελευθερία και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι καλά θεσμοθετημένα. Πρέπει να καταδείξουμε τη σημασία των ευρωπαϊκών κινημάτων για την ελευθερία των λαών πέρα από την Ευρώπη.

-Ορισμένες σχολές πολιτικής σκέψης αποδέχονται την ελευθερία ως υπέρτατη αξία. Αλλά ενώ κάποιες βρίσκουν την ουσία της ελευθερίας στον αυθορμητισμό και στην απουσία καταναγκασμού, άλλες πιστεύουν πως ο μόνος τρόπος να πραγματωθεί είναι η επιδίωξη και η επίτευξη ενός απόλυτου συλλογικού σκοπού. Πώς το σχολιάζετε αυτό;
Δεν θα έλεγα πως η ελευθερία είναι μέρος μιας συλλογικής ταυτότητας. Η ιστορία δείχνει πως η ελευθερία υπήρξε πάντα ελευθερία των ατόμων να βρουν τον δικό τους δρόμο και να επινοήσουν μορφές αντίστασης ενάντια σε θεσμοθετημένες δικτατορίες ή δημοκρατίες. Νομίζω, για παράδειγμα, πως σ’ εκείνα τα (Individualistic) ατομικιστικά κινήματα του 19ου αιώνα κατά της δουλείας, ήταν τα άτομα που είχαν τον πρώτο λόγο. Οι περισσότεροι άνθρωποι αποτελούσαν μέρος των θεσμών και των πολιτικών κομμάτων της δημοκρατίας και πίστευαν πως είναι θεμελιώδες δικαίωμα η κατοχή δούλων. Μόνο κάποια άτομα, όπως ο Θόρο [Thoreau] -ένας από τους πρώτους που έθεσαν ζήτημα οικολογικού κινήματος και ενός κινήματος για τις ατομικές ελευθερίες- αντιστέκονταν, αντιστέκονταν συνειδητά.
Το ίδιο συνέβη με τους καντιανούς και με πολλούς άλλους. Νομίζω, λοιπόν, πως η ελευθερία έχει πράγματι να κάνει με το άτομο· φυσικά, σε συνδυασμό με τα διάφορα κοινωνικά κινήματα. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρχουν κάποιες μομφές συλλογικής οργάνωσης, συλλογικής ταυτότητας, όπως το περιβαλλοντολογικό κίνημα, οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί κ.λπ. Την ίδια στιγμή, μερικά από αυτά τα κινήματα δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, ασχολούνται με τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις. Έχουν χαρακτήρα ατομικιστικό και αποσπασματικό. Ταυτόχρονα, όμως, πραγματοποιούν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο η μοντερνικότητα προσδιορίζει τον εαυτό της.
Τώρα όλοι μιλούν την γλώσσα αυτών των μικρών ομάδων. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την κλιματική αλλαγή και όλοι υιοθετούν τις ιδέες των οικολογικών οργανώσεων. Νομίζω πως εδώ υπάρχει μια πολύ σημαντική δυναμική. Θα μπορούσε, κάλλιστα, ο συνδυασμός ατομικών ελευθεριών, πολιτικών δικαιωμάτων και κινημάτων να αλλάξει πραγματικά τον κόσμο ή τουλάχιστον να αλλάξει την οπτική, τον τρόπο με τον οποίο προσδιορίζει τον εαυτό του, και να αποτελέσει τη βάση για τη μεταβολή των μεθόδων με τις οποίες οργανώνεται σήμερα η κρατική πολιτική.

Της Ρένας Δούρου, ΕΘΝΟΣ, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Η Αριστερά είναι εδώ. Μπορεί να πέρασε φουρτούνες και τρικυμίες (ορισμένες εν κρανίω, αλλά μόνον οι νεκροί οργανισμοί δεν το παθαίνουν αυτό), αλλά είναι εδώ. Θα είναι παρούσα, όχι μόνο στη μάχη της 4ης Οκτωβρίου αλλά και σε εκείνες που θα ακολουθήσουν. Όσοι βιάστηκαν να την ξεγράψουν, θα πρέπει να ξανακάνουν τους υπολογισμούς τους, με την Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ στα κιτάπια τους.
«Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό» λέει το τραγούδι, αναπαράγοντας μια φιλοσοφική ρήση. Και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ αυτό ισχύει απολύτως. Κανείς δεν αρνείται ότι περάσαμε κρίση, κανείς δεν υποστηρίζει ότι τα πράγματα ήταν ρόδινα. Η κρίση που περάσαμε δεν αφορούσε προσωπικές αντιπαραθέσεις αλλά τις πολιτικές προοπτικές και, σε τελευταία ανάλυση, αν και η Αριστερά πλησίασε στην άκρη του γκρεμού, δεν έπαθε σκοτοδίνη, δεν παρασύρθηκε από τον ίλιγγο. Έστω κι αν κάποιοι άσπονδοι φίλοι μας θα έκαναν τα πάντα για να μας δώσουν μια μικρή σπρωξιά, έτσι για να χαθούμε στο κενό…
Ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε όμως τις Κασσάνδρες και αντέχει, στέκεται στα πόδια του και διεκδικεί δυναμικά την είσοδό του στη Βουλή. Όλες οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι υφίσταται ένας «σκληρός πυρήνας» ανθρώπων που θα τον ψηφίσουν και αυτός ο πυρήνας τον φέρνει ξανά στη Βουλή. Δεν πρόκειται για κάποιου είδους «ελεημοσύνη» ορισμένων «κολλημένων» με τον ΣΥΡΙΖΑ: όλες οι ποιοτικές έρευνες έδειξαν ότι οι βουλευτές του ήσαν εκείνοι που ασκούσαν πραγματική και αποτελεσματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή το προηγούμενο διάστημα.
Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για δημιουργία ασπίδας κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης, το πρόγραμμά του για τη βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση της κρίσης και για μια νέα στρατηγική οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, αποτελούν τη συγκεκριμένη, με σαφές αριστερό πρόσημο, συμβολή του στις ανάγκες των καιρών. Μια συμβολή που, σε πείσμα πολλών «επαϊόντων», οι πολίτες επιμένουν να τη στηρίζουν. Γιατί σε αυτή βλέπουν τις δικές τους ανάγκες, τον δικό τους λόγο, τη δική τους ζωή, την ελπίδα τους.

Της Ρένας Δούρου, υποψήφιας στη Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ,
Εφημερίδα Η ΣΦΗΝΑ, Παρασκευή 18/9/2009

Οι πάντες, σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, ισχυρίζονται ότι αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες. Και έτσι είναι πράγματι αλλά ίσως όχι ακριβώς για τους λόγους τους οποίους ισχυρίζονται οι διάφοροι αναλυτές. Οι εκλογές αυτές είναι κρίσιμες λοιπόν, γιατί πέρα από το εξαιρετικά δυσοίωνο πλαίσιο οικονομικής κρίσης, στο οποίο διεξάγονται, αποτυπώνουν, ουσιαστικά κι ένα “τέλος εποχής”. Φράση χιλιοειπωμένη” που όμως αυτή τη φορά ισχύει: τα δύο μεγάλα κόμματα, “εξουσίας”, όπως έχει καθιερωθεί να λέγονται, δείχνοντας με σαφήνεια ότι τείνει πλέον να κλείσει ένας κύκλος συγκεκριμένου, μονοκομματικού τρόπου διακυβέρνησης, που κυριάρχησε από τη μεταπολίτευση του 1974 και μετά.
Μέσα λοιπόν σε αυτό το υπό διαμόρφωση, νέο πολιτικό σκηνικό, τα μικρότερα κόμματα, και ειδικότερα εκείνα της Αριστεράς καλούνται να παίξουν βαρύνοντα ρόλο. Μπορούν να ανταποκριθούν στην πρόκληση;
Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι, λίγο – πολύ δεδομένα: ο μοναδικός του στόχος είναι η περιχαράκωση του εκλογικού του ποσοστού, με αποκλειστική επιδίωξη να… ξεπεράσει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Είπε κανείς τίποτε για ενότητα της Αριστεράς, για προσπάθεια σύγκλισης των κομμάτων της, που δεν χρειάζεται δα και να συμφωνούν στα πάντα προκειμένου να συνεργαστούν, για προσπάθεια συμπόρευσης σε ορισμένα βασικά θέματα προς όφελος των εργαζομένων; Όλα αυτά ο Περισσός τα καταδικάζει εκ των προτέρων ως… “κατά του λαϊκού κινήματος”, που το “αποδυναμώνουν”, κ.ο.κ. Ετούτο λοιπόν το κομμάτι της Αριστεράς προφανώς και δεν είναι ώριμο να αρθεί στο ύφος των εξαιρετικών περιστάσεων που βιώνουμε.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Παρά τις αδυναμίες και τα εσωτερικά του προβλήματα (πρόσφατα έγιναν όλα φανερά) το κομμάτι αυτό της Αριστεράς δείχνει ότι έχει τα φόντα να ανταποκριθεί στις ανάγκες των καιρών, έστω και μόνο του. Με προτάσεις σαφείς, ρεαλιστικές και σε αριστερή κατεύθυνση, ο ΣΥΡΙΖΑ σκιαγραφεί μια νέα πορεία: με τη δημιουργία ασπίδας κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης απέναντι στην κρίση, με άμεσα μέτρα προστασίας. Με άμεσο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης βραχυπρόθεσμα. Και τέλος με μια νέα στρατηγική κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Με αυτές τις προτάσεις του λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ κοιτά στα μάτια τους πολίτες, διεκδικώντας με ειλικρίνεια τη ψήφο τους στις 4 του Οκτώβρη.

Αμαρυσία, 10-9-2009

Είθισται να λέγεται ότι κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι σημαντική. Ωστόσο οι πρόωρες εκλογές, στις οποίες οδηγεί τη χώρα η κυβέρνηση Καραμανλή στις 4 Οκτωβρίου, σηματοδοτούν πράγματι μια σημαντική καμπή μέσα σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, κοινωνικής αβεβαιότητας, έντονης εργασιακής ανασφάλειας και τελικά, πολιτικής ρευστότητας. Ζούμε μια περίοδο που οι πολίτες έχουν την αίσθηση ότι η πολιτική και οι πολιτικοί αδυνατούν να προσφέρουν λύσεις, να προτείνουν ρεαλιστικά προτάγματα ή, με απλά λόγια, να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τους πολίτες και την καθημερινότητά τους.

Και όπως φαίνεται το ίδιο σκηνικό μεταξύ των δύο μεγάλων, κομμάτων εξουσίας επαναλαμβάνεται και σε τούτες τις εκλογές. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ διαγκωνίζονται στην υπερ-πλειοδοσία υποσχέσεων, τις οποίες είναι βέβαιο ότι θα ξεχάσουν από τις 5 Οκτωβρίου κι ύστερα.

Η μεν Νέα Δημοκρατία μοιάζει να ενεργεί έχοντας ξεχάσει ότι επί πέντε χρόνια κρατούσε στα χέρια της όλα τα χαρτιά της εξουσίας και λειτουργεί περισσότερο ως… καταγραφέας των προβλημάτων, που η ίδια ως κυβέρνηση δεν κατάφερε να επιλύσει.
Το δε ΠΑΣΟΚ βλέπει να ανοίγεται μπροστά του, ξανά, η «λεωφόρος της εξουσίας» και τα στελέχη του έχουν αρχίσει την κατανομή κυβερνητικών κοστουμιών και ρόλων. Την ίδια στιγμή ένα κομμάτι της Αριστεράς, αυτό που εκπροσωπεί το ΚΚΕ, μοιάζει να ικανοποιείται με το ποσοστό του και διεκδικεί την… περιχαράκωσή του, στρεφόμενο, κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ και όχι τόσο κατά των δύο κομμάτων εξουσίας!

Σε αυτό το παγιωμένο πολιτικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη η δύναμη της Αριστεράς που μπορεί πράγματι ν’ αλλάξει τα δεδομένα του παιχνιδιού, να χαλάσει τη σούπα εκείνων (κομμάτων εξουσίας και μεγάλων ΜΜΕ) που ποντάρουν στην εξαφάνισή του, από τη Βουλή καταρχήν, από το πολιτικό σκηνικό, κατόπιν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα και τα μέσα να προτάξει στην πολιτική ατζέντα τα θέματα της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να στηρίξει τους νέους στις διεκδικήσεις του, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, μέσα από τη δική τους οπτική. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να προστατέψει τον εργαζόμενο από την εργοδοτική αυθαιρεσία (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ήταν το κόμμα εκείνο που άσκησε την αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση στη Βουλή). Είναι η πιο αξιόπιστη δύναμη σε ό,τι αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος, με τις παρεμβάσεις του εντός κι εκτός Βουλής. Είναι η πιο ευαισθητοποιημένη δύναμη στα ζητήματα προστασίας των μεταναστών, είναι η δύναμη εκείνη που στηλιτεύει τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία, την ώρα που η κυβέρνηση υιοθετεί την ξενοφοβική ατζέντα του Γ. Καρατζαφέρη και το ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για «μηδενική ανοχή» στη μετανάστευση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, με λίγα λόγια, το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που δεν φοβάται την εποχή του, δεν φοβάται να παρέμβει, να συγκρουστεί για τις αρχές και τις αξίες που καθιστούσαν ανέκαθεν την Αριστερά την πιο αξιόπιστη δύναμη ανατροπής της κατεστημένης τάξης.

Ψηφίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ κάνετε το πρώτο βήμα για την ανατροπή των δεδομένων.
Τολμήστε Τώρα!
Χαλάστε τους τη σούπα!

http://www.amarysia.gr

«Είναι η ώρα που πρέπει τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΝ να δώσουν σκληρό αγώνα», σημείωσε, για να προσθέσει ότι «η ανανεωτική αριστερά έχει άλλη αντίληψη για την πολιτική, για την εσωκομματική δημοκρατία και τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις».»Πρέπει ο ΣΥΝ να κάνει τα αδύνατα δυνατά», συνέχισε στην ίδια συνέντευξη ο Ν. Κωνσταντόπουλος, «γιατί δεν πρέπει να κάνουμε δώρο σε κανέναν, δεν πρέπει να πλήξουμε καταστροφικά τον εαυτό μας».

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ εκτίμησε ότι «βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίοδο κατά την οποία οι εξελίξεις, οι εκλογές, η κυβέρνηση που θα προκύψει, οι συσχετισμοί των κομμάτων έχουν έντονα μεταβατικό χαρακτήρα, έχουν ήδη φανερή μεταβατική δυναμική». Σημειωτέον ότι η συνέντευξη του πρώην προέδρου του ΣΥΝ δόθηκε την ημέρα που ορισμένα ΜΜΕ «σπεκούλαραν» με το ενδεχόμενο να κατέλθει στις εκλογές ως υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ.

Ακούστε τις δηλώσεις του κάνοντας κλίκ εδώ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΠΕ ΤΟΥ ΣΥΝ

Συνήλθε σήμερα, Κυριακή 06/09,  η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ  και κατά πλειοψηφία αποφάσισε:

1)    Το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ να κατατεθεί στον Άρειο Πάγο από τους επικεφαλής όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που προβλέπεται και από το νόμο για τους συνασπισμούς κομμάτων. Πρώτος στη σειρά της κατάθεσης ο υπογράφων εκ μέρους του ΣΥΝ, ο Πρόεδρος του. Κανένας αρχηγός συνδυασμού. Οι επικεφαλής των συνιστωσών, de facto επικεφαλής του εκλογικού αγώνα για λογαριασμό των συνιστωσών που εκπροσωπούν όσο  και του ενωτικού ψηφοδελτίου. Όλοι οι υποψήφιοι θα εκλεγούν με σταυρό, δηλ. κανένας δεν θα κάνει χρήση του προνομίου εκλογής χωρίς σταυρό  εκ της θέσεώς του.

2)    Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας να καταρτιστεί εξ ολοκλήρου από προσωπικότητες της Αριστεράς, από διανοούμενους, ανθρώπους των γραμμάτων και του πολιτισμού.

3)    Τον Πρόεδρο της νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, που θα προκύψει, να τον εκλέξει η Κοινοβουλευτική Ομάδα, με δημοκρατικό τρόπο και με βάση τον κανονισμό λειτουργίας της, μετά τις εκλογές.

4)    Να εξαντληθεί κάθε προσπάθεια θετικής ερμηνείας του νόμου ώστε να καταστεί δυνατό στον πρώτο εκ των επικεφαλής που καταθέτουν το ψηφοδέλτιο, στον Πρόεδρο του ΣΥΝ, να μην έχει περιορισμούς στη δημόσια παρουσία από το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

To Γραφείο Τύπου

Η παρελθοντική αφήγηση «ανανεωτική αριστερά» και η ατελέσφορη αφήγηση «ριζοσπαστική αριστερά»

Του Κώστα  Βούλγαρη, Αυγή της Κυριακής, 5 Ιουλίου 2009

Με τα εργαλεία της λογοτεχνικής θεωρίας, η «αφήγηση» σημαίνει πολύ περισσότερα από τη διαδικασία κοινοποίησης ενός στόρυ. Περιλαμβάνει το ιστορικό φορτίο της γλώσσας και την υλικότητα του πράττειν, συμπυκνώνει κοινωνικούς και αισθητικούς προσδιορισμούς, έχει «μορφή» και «περιεχόμενο», προτάγματα και στοχεύσεις. Συνιστά έναν τρόπο του αφηγείσθαι, δηλαδή μια συνθήκη για να υπάρξει ως λόγος.
Η αφήγηση ανανεωτική «ανανεωτική αριστερά» υπήρξε το σχήμα στο οποίο αποκρυσταλλώθηκε το αίτημα για μια αριστερά διαφορετική, που τοποθετούνταν απέναντι στην κυρίαρχη αφήγηση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μήτρα της η ΕΔΑ και πεδίο μορφοποίησής της αυτό του ευρωκομμουνισμού. Σήμερα, όμως, η αφήγηση «ανανεωτική αριστερά» δεν αντιστοιχεί παρά στην υπόμνηση της ιστορικότητας αυτού του αιτήματος, καθώς και στην περιγραφή της δύσκολης και προβληματικής διαδρομής οικειοποίησης του ευρωκομμουνιστικού εγχειρήματος στα καθ’ ημάς. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό, ας πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα, τον Νίκο Πουλαντζά, δηλαδή ό,τι πιο σημαντικό πρόσφερε η καθ’ ημάς αριστερά στη μαρξιστική θεωρία. Αντέχει, σήμερα, το έργο του; Η θεωρία του για το κράτος και τις κοινωνικές τάξεις μπορεί να έχει χρηστικότητα; Αμφιβάλλω. Γιατί πια το κράτος είναι εντελώς διαφορετικό (υπερεθνικοί θεσμοί, όπως της Ε.Ε., παγκοσμιοποίηση κλπ), όπως εντελώς διαφορετική είναι και η κοινωνική διάρθρωση (ακόμα κι αν κάποιος αντιστοιχήσει τους μετανάστες στην εργατική τάξη…).
Βέβαια, το στρατηγικό πρόταγμα της ανανεωτικής αριστεράς, «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία», παραμένει το εφαλτήριο για οποιαδήποτε συζήτηση. Αποτελεί τη μόνη βάση αναφοράς του πολιτικού μας χώρου, ενώ εκφέρεται και προτάσσεται ως στρατηγικό στίγμα απ’ όλες τις τάσεις και τα ρεύματα που τον διαπερνούν. Αυτό άλλωστε μας διαχωρίζει από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία και τον αριστερόστροφο εθνικολαϊκισμό, που μας πιέζουν εκατέρωθεν. Και αυτό το πρόταγμα πρέπει να παραμείνει ως εφαλτήριο, διαρκές και αδιαπραγμάτευτο. Το πρόβλημα όμως είναι, πως πια δεν αρκεί για να περιγράψει ένα σύγχρονο αριστερό εγχείρημα.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το πεδίο της κομματικής συγκρότησης. Ο Συνασπισμός είναι ένα κόμμα, το οποίο μπορεί να πορεύεται με αρχή του τη δημοκρατική λειτουργία; Φοβάμαι πως όλες οι αιτιάσεις που ακούγονται, με βάση αυτή την αρχή, είναι εκπρόθεσμες. Και αυτές που μιλούν για καταστρατήγηση της εσωκομματικής δημοκρατίας, κι εκείνες που επικαλούνται την αρχή της πλειοψηφίας. Μήπως ο Συνασπισμός είναι ένα μετα-κόμμα; Ή, μάλλον, μήπως μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει; Πριν κάποιοι σπεύσουν να με κατηγορήσουν για μεταμοντερνισμό, καλό θα είναι να σκεφτούμε τον τίτλο του κόμματος για το οποίο μιλάμε: «Συνασπισμός της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κοινωνικών Κινημάτων».
Και μόνο η παράθεση των τριών εννοιών του τίτλου, αφίσταται κατά πολύ από την αντίληψη των «δύο επιπέδων»: «κόμμα-μάζες» ή «κόμμα-συνδικάτα». Και μόνο αυτή η παράθεση αμφισβητεί, θέτει υπό αναθεώρηση, τη μονόδρομη και υπερφίαλη σχέση του πολιτικού φορέα με το κοινωνικό σώμα, που μας κληρονόμησε τόσες και τόσες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, καθώς και κάμποσες ιστορικές τραγωδίες.
Το σημερινό αίτημα είναι να επιχειρηθούν πρωτότυπες οσμώσεις και πολύμορφες συνθέσεις, πολιτικών προταγμάτων και κοινωνικών κινημάτων. Έτσι ώστε, οι κοινωνικοί αγώνες να μη θεώνται πια ως μια «πρωτόλεια» διαδικασία, μέσα από την οποία ίσως να προκύψουν (διά της «άνωθεν» παρέμβασης…) οι «ανώτερες μορφές συνείδησης», αλλά οι κοινωνικές μορφοποιήσεις να νομιμοποιούνται ως στοιχεία, λόγοι και πραγματικότητες, ισότιμα μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι, έστω κι αν είναι μακρύς ο δρόμος που θα ορίσει τις νέες σχέσεις, που θα μας δώσει το νόημα αυτής της «ισοτιμίας».
Η αρχή που μπορεί να διέπει ένα τέτοιο μετα-κόμμα, τη μακροημέρευση του οποίου φαίνεται να επιθυμούν όλες οι τάσεις, τα ρεύματα και οι συνιστώσες, δεν μπορεί να είναι η αρχή της δημοκρατίας αλλά αυτή της πολυφωνίας. Δηλαδή, όχι η κανονιστική ισοτιμία και αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών απόψεων, που όλες τους όμως είναι μονοφωνικές, μονολογικές (παρά τις πολιτικές διαφορές τους), αλλά η εν τω γίγνεσθαι συνύπαρξη λόγων διαφορετικής υφής και διαφορετικών ποιοτήτων, όπως είναι ο πολιτικός λόγος, ο λόγος των κινημάτων, ο λόγος της τέχνης. Και πάνω απ’ όλα, η μεταξύ τους όσμωση, που θα ανασυνθέτει όλο το πολιτικό μόρφωμα. Για να δημιουργηθεί μια νέα, ιστορική πραγματικότητα της αριστεράς, η οποία, με όρους Μιχαήλ Μπαχτίν, δεν θα εγκαλεί τον πολίτη σε τρίτο πρόσωπο («αυτός»), αλλά σε δεύτερο («εσύ») και πρώτο («εμείς»). Που, αντί να «προσδιορίζει», θα ερωτά, θα προκαλεί, θα ακούει, μέσα από ένα περίπλοκο πλέγμα φωνών, «προθέσεων διασταυρούμενων, αντιπαρατιθέμενων, συναγωνιστικών, συμπληρωματικών, αντιφατικών».
Πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών αυτή τη δυνατότητα διείδαμε στην υποψηφιότητα Τσίπρα, ήδη από τον Δήμο Αθηναίων, και σπεύσαμε να την υποστηρίξουμε, με τις υπογραφές μας, με κείμενά μας, με τη συμμετοχή κάποιων στο δημοτικό ψηφοδέλτιο. Ελπίσαμε στην υπέρβαση των αδιεξόδων του τοπίου της «εσωκομματικής δημοκρατίας» και του ιστορικού ορίζοντα της ανανεωτικής αριστεράς, ενώ δεν είναι τυχαίο πως αυτή η διαθεσιμότητα εκφράστηκε έχοντας απέναντί της την πιο ισχυρή εκδοχή της ανανεωτικής αφήγησης, δηλαδή την υποψηφιότητα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Εν πλήρει επιγνώσει, λοιπόν, υπήρξε αυτή η συμπαράθεση στη διαφαινόμενη νέα προοπτική της αριστεράς.
Δυστυχώς, τα αναμενόμενα δεν συνέβησαν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις. Αυτό που κυριάρχησε ήταν η απόπειρα «ριζοσπαστικοποίησης». Ριζοσπαστικοποίηση, όμως, τίνος; Μα της μοναδικής αφήγησης που συνέχει τον πολιτικό μας χώρο, δηλαδή ριζοσπαστικοποίηση της αφήγησης «ανανεωτική αριστερά». Αυτό όμως ήταν ένα διακύβευμα της δεκαετίας του 1980 και παραπέμπει (για εκατοστή φορά…), στη διαπάλη δύο τάσεων στο εσωτερικό του ευρωκομμουνισμού: αυτής που απέβλεπε στην ένταξή της στην καρδιά του πολιτικού συστήματος (απ’ τον Ντ’ Αλέμα μέχρι τους θλιβερούς εγχώριους μιμητές του), και της αριστερής εκδοχής του, εκείνης που, περνώντας μέσα από άγος της ιστορικής τομής του 1989, επιχείρησε να «επανιδρύσει» την αριστερά, όπως περιγράφεται και από τον τίτλο του ομώνυμου ιταλικού κόμματος.
Σε αυτή την εκπρόθεσμη αντιπαράθεση, όπως ήταν φυσικό, οι μεν οχυρώθηκαν πίσω από την υπεράσπιση της ανανεωτικής αφήγησης, ενώ οι δε απέμειναν με έναν ριζοσπαστισμό χωρίς περιεχόμενο. Γιατί η επίκληση της «κινηματικότητας» έμεινε κενό γράμμα και εξαντλήθηκε στη φετιχοποίηση της μαχητικότητας των κινητοποιήσεων. Όμως το αναγκαίο χαρακτηριστικό «μαχητικότητα», από μόνο του, δεν παραπέμπει παρά στον αριστερίστικο πλειστηριασμό επαναστατικότητας, που επιχείρησε, για τόσες και τόσες δεκαετίες, να επιλύσει προβλήματα πολιτικής στρατηγικής -ατελέσφορα βέβαια. Το ίδιο και με τις τοπικές κινήσεις: τι περισσότερο κομίζουν, απ’ ό,τι οι μεταπολιτευτικοί πολιτιστικοί σύλλογοι; Κι όμως, μπορούν να κομίσουν κάτι πολύ περισσότερο, αν αποτελέσουν στοιχεία μιας ευρύτερης αφήγησης. Αυτής που εκκρεμεί, ακόμη και ως διατύπωση. Γιατί η κινηματική αντίληψη μπορεί να γονιμοποιήσει την αριστερή σκέψη, μόνο αν εγγραφεί σε έναν ευρύτερο ορίζοντα, όπως π.χ. είναι αυτός του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.
Η αφήγηση «ανανεωτική αριστερά» διέθετε θεωρία, είχε συγκεράσει στην κοίτη της σημαντικά ρεύματα της τέχνης και των ιδεών, ακόμα και τομές στην ίδια τη μαρξιστική σκέψη. Η αφήγηση «ριζοσπαστική αριστερά», όπως συρρικνώθηκε περιοριστικά, δεν διαθέτει τίποτα απ’ αυτά, παρά μόνο εν δυνάμει. Και το κυριότερο: δεν αναζητά τη διαδικασία για να τα αποκτήσει. Το γεγονός ότι μετά τις εκλογές η κρίση του πολιτικού μας χώρου βρίσκει διέξοδο σε οργανωτικές αντιθέσεις και προοπτικές, είναι ενδεικτικό του αδιεξόδου. Όπως άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ζητούμενο δεν είναι να διευρυνθεί οριακά το κομματικό πεδίο του ΣΥΝ, περιλαμβάνοντας και τις μικρές συνιστώσες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ακόμα και κάποιους ανένταχτους. Αυτή η διεύρυνση του πεδίου του πολιτικού λόγου είναι μονοσήμαντη, γι’ αυτό και αδιέξοδη. Γιατί οι άλλοι λόγοι απουσιάζουν, στον ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα εκκωφαντικά.
Εδώ σταματώ. Δεν είναι δουλειά μου να παραγάγω πολιτική θεωρία – και αυτό ακριβώς είναι που απαιτείται υπό τις παρούσες συνθήκες. Ίσως, δε, να υπερέβην τα εσκαμμένα. Θα σημειώσω όμως, ότι αυτά που ενδεχομένως μπορεί να συνεισφέρει η θεωρία της λογοτεχνίας, ως εργαλεία και εφαλτήρια στην πολιτική σκέψη, έχουν κατατεθεί έγκαιρα, και νομίζω με τον πλέον έγκυρο τρόπο, στις σελίδες των «Αναγνώσεων». Και για το περιβόητο «μετά», και για την πολυφωνικότητα και για άλλα πολλά. Για όσα υπάρχουν «εκεί έξω», ως «έξω κείμενο» για τον πολιτικό λόγο της αριστεράς, αλλά όμως υπάρχουν και πορεύονται παράλληλους δρόμους, ως θεωρητικές, καλλιτεχνικές, κοινωνικές πραγματικότητες, «εναλλακτικές» ως προς τις κυρίαρχες αφηγήσεις.

Αλληλεγγύη στις γυναίκες του Ιράν
Σταματήστε την καταστολή
Διαδήλωση διαμαρτυρίας στην ιρανική πρεσβεία, Δευτέρα 29-6-09, 6 μ.μ. Φάρος Ψυχικού

Το τεράστιο λαϊκό κίνημα για δημοκρατικές ελευθερίες που εκτυλίσσεται μετά τις εκλογές της 12 Ιουνίου με βασικό σύνθημα «Πού είναι η ψήφος μου;» και καταγγελίες για νοθεία, έχει μέχρι στιγμής δεκάδες θύματα και εκατοντάδες φυλακισμένες και φυλακισμένες.
Όπως αναφέρει το κείμενο που υπογράφουν 250 ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων στις 22-6-09, τρεις μέρες μετά το φόνο της Νέντα:
«Παράλληλα με τους ακτιβιστές και ακτιβίστριες για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ένα ευρύ φάσμα ακτιβιστριών για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές καμπάνιες και τάσεις συμμετείχαν επίσης στις εκλογές για να πουν ‘όχι’ σε μια κυβέρνηση προσανατολισμένη στις διακρίσεις, και για να διεκδικήσουν να τερματιστούν οι διακρίσεις λόγω φύλου». …
…»Εμείς οι υπογράφουσες είμαστε στο κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων και καταδικάζουμε τη βία και τον εξευτελισμό που εξακολουθεί να είναι πρακτική ενάντια στις ιρανές γυναίκες και τους άνδρες κατά τα τελευταία χρόνια, με σκοπό να τους καταπιέσει. Υπογραμμίζουμε τη δέσμευσή μας στην κατάκτηση των διεκδικήσεών που έχει θέσει το κίνημα γυναικείων δικαιωμάτων, που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση του κοινού και στους πολιτικούς αγώνες τα τελευταία χρόνια, και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας μ’ αυτούς και αυτές που διαμαρτύρονται για τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών. Απαιτούμε να απελευθερωθούν οι συλληφθέντες και συλληφθείσες των τελευταίων ημερών χωρίς όρους και απαιτούμε τη διασφάλιση και προστασία των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών».

Τα βασικά αιτήματα των γυναικών, όπως έχουν εκφραστεί σε πολλές δημόσιες εκδηλώσεις εδώ και πολλά χρόνια, στις περισσότερες από τις οποίες υπάρχει καταστολή και συλλήψεις, είναι:
• Η απαγόρευση της πολυγαμίας των ανδρών
• Ίσα δικαιώματα στο διαζύγιο
• Ίσα δικαιώματα για τις μητέρες και τους πατέρες στην επιμέλεια των παιδιών
• Ίσα δικαιώματα στο γάμο (όπως και το δικαίωμα των γυναικών να επιλέξουν την εργασία τους, να ταξιδεύουν ελεύθερα κ.λπ.).
• Αύξηση της ηλικίας ενηλικίωσης των παιδιών στα 18 χρόνια (σήμερα τα κορίτσια θεωρούνται ενήλικες στα 9 και τα αγόρια στα 15 χρόνια τους, που τα καθιστά κατάλληλα να δικαστούν ως ενήλικες)
• Ίση αξία της μαρτυρίας των γυναικών στο δικαστήριο με αυτή των ανδρών.
• Κατάργηση των συμβολαίων προσωρινής απασχόλησης που έχουν δυσανάλογες και αρνητικές επιπτώσεις στις γυναίκες.

Η σημερινή μεγάλη κινητοποίηση των γυναικών είναι συνέχεια και εξέλιξη της καμπάνιας για 1.000.000 υπογραφές για τα δικαιώματα των γυναικών, που ξεκίνησε το 2007 και λειτουργεί ως συσπείρωση πολλών γυναικείων συλλογικοτήτων σε περισσότερο από το μισό της μεγάλης αυτής χώρας, και η οποία δίνει τις μάχες της καθημερινά, με πολλές συλλήψεις, κακοποιήσεις και φυλακίσεις. Επίσης συνδέεται με την καμπάνια «Να σταματήσει ο λιθοβολισμός για πάντα» (Stop Stoning Forever, που ξεκίνησε το 2006), μια και ο θάνατος δια λιθοβολισμού γυναικών κυρίως αλλά και κάποιων ανδρών, υπάρχει μέσα στο νόμο αλλά και εκτελείται στην πράξη. Μέχρι το Μάρτη του 2008, η καμπάνια θεωρεί ότι έσωσε 5 γυναίκες από το λιθοβολισμό, σε συνεργασία με το Δίκτυο Εθελοντών Δικηγόρων. και πολλών γυναικείων πρωτοβουλιών. Όποιες μαζεύουν υπογραφές πόρτα-πόρτα ή κάνουν άλλες σχετικές ενέργειες και συλλαμβάνονται, παραπέμπονται συνήθως με την κατηγορία της «διάδοσης προπαγάνδας ενάντια στο κράτος» και καταδικάζονται σε ποινές από λίγες μέρες μέχρι 6-8 χρόνια.
Tο Ιράν είναι η μόνη χωρα όπου έχουν εκτελεστεί ανήλικοι παραβάτες μετά το 2007. Μέσα στο 2009 έχουν εκτελεστεί δύο, με τελευταία την Delara Darabi, 22χρονη Ιρανή, καταδικασμένη για έγκλημα που είχε διαπράξει στα 17 της, και εκτελέστηκε την 1η Μαίου 2009. Τουλάχιστον 135 άλλα νεαρά ή ανήλικα άτομα βρίσκονται στην ουρά για εκτέλεση στο Ιράν, με βάση στοιχεία της Αμνηστίας. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, 3 άνθρωποι λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου το 2006-2007, ενώ από τον Ιανουάριο του 2008 υπάρχουν καταδίκες σε λιθοβολισμό 9 γυναικών και δύο ανδρών και η καμπάνια κάνει κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση, και σε πολλές περιπτώσεις κατορθώνει την μετατροπή της ποινής.
Πέραν όλων των παραπάνω μεσαιωνικών συνθηκών καταπάτησης των γυναικείων δικαιωμάτων, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα, με καταστολή του συνδικαλισμού, του φοιτητικού κινήματος, περιορισμό του Τύπου ή κλείσιμο μέσων, κλείσιμο ιστοσελίδων και άλλων ηλεκτρονικών διόδων πληροφόρησης, σύλληψη δημοσιογράφων, η μετεκλογική εξέγερση στο Ιράν γίνεται σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο αύξησης της φτώχιας και της ανεργίας, ταχείας ιδιωτικοποίησης δημοσίων επιχειρήσεων στο πλαίσιο της δέσμευσης της κυβέρνησης προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για ιδιωτικοποίηση του 80% από αυτές μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας, αύξηση του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχιας στο 20% – 40% (ανάλογα με την πηγή), ταχύτατη αύξηση της μερικής και επισφαλούς απασχόλησης, αύξηση της ανεργίας, πληθωρισμού ύψους 25%. Επιπλέον, υπάρχει μεγάλη καταστολή κάθε προσπάθειας συνδικαλισμού των επισφαλώς εργαζομένων και συχνές συλλήψεις των νέων ανθρώπων που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους στη δουλειά.

Φόρος τιμής στην Neda Soltani

Γεννήθηκε το 1982, βρήκε το θάνατο από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή των ιρανικών δυνάμεων καταστολής στις 19 Ιούνη του 2009, σε ηλικία 27 ετών. Ήταν φοιτήτρια ισλαμικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, και σπούδαζε μουσική ιδιωτικά στο σπίτι της, με δάσκαλο. Δούλευε σε πρακτορείο ταξιδίων. Ήταν αρραβωνιασμένη. Ο ασπρομάλλης κύριος που είδαμε να σκύβει πάνω από το νεκρό σώμα της στο δρόμο και που ακούστηκε στο γνωστό βίντεο να της λέει, «Νέντα μ’ ακούς;» ήταν ο δάσκαλος μουσικής και στενός οικογενειακός φίλος.
Πήγε στη διαδήλωση για να διαμαρτυρηθεί για την ψήφο της, παρ’ ότι δεν ήταν έντονα πολιτικοποιημένη.
Όταν η οικογένεια πήρε το νεκρό κορμί της, έδωσε τα όργανά της για μεταμόσχευση. Δεν μπόρεσε να της κάνει μια κανονική κηδεία, γιατί το καθεστώς την απειλούσε από το φόβο να γίνει μεγάλη διαδήλωση. Ούτε επιτρέπεται να της κάνουν τα τριήμερα, τα 7ήμερα και τα 40, όπως συνηθίζεται. Η πλατεία στην οποία είχε καλέσει το κίνημα για να την θρηνήσουν είχε καταληφθεί από αστυνομικούς και το πλήθος που μαζεύτηκε, από 200 έως 1000 άτομα, όπως διαβάζουμε, διαλύθηκε με δακρυγόνα.
Σύντομα η αστυνομία ειδοποίησε την οικογένεια να βγάλει το μαύρο σήμα πένθους από την έξω μεριά του σπιτιού, ενώ αργότερα αναφέρθηκε ότι χάθηκε από το σπίτι της. Όταν κάποιος κόσμος πήγε να προσευχηθεί για τη Νέντα στον κοντινό στο σπίτι της ναό, διώχτηκε από την αστυνομία.(Wikipaedia).

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τρίτη 23 Ιουνίου
Αίθουσα Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας (Ξενοφώντος 4 – 6ος όροφος) – 6:00 μ.μ.

Το δίκτυο αριστερών οικονομολόγων διοργανώνει το πρώτο εργαστήριο για την οικονομική κρίση, με αντικείμενο την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την κρίση και την εξαγωγή πρώτων συμπερασμάτων σχετικά με την εξέλιξή της.

Πρόγραμμα εργαστηρίου
18.00 – 18.20: Γιώργος Σταθάκης, «Η παγκόσμια οικονομική ύφεση και οι πολιτικές αντιμετώπισής της»

18.20 – 18.30: Μαρίκα Φραγκάκη, «Το ευρωπαϊκό σύστημα εποπτείας των χρηματοπιστωτικών αγορών: Υπάρχει; Χρειάζεται;»

18.30 – 18.40: Σπύρος Λαπατσιώρας, «Χρηματοπιστωτικές όψεις της κρίσης»

18.50 – 19.00: Μαρία Καραμεσίνη, «Τάσεις στην Ανεργία και την Απασχόληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Πολιτική»

19.00 – 19.10: Απόστολος Δεδουσόπουλος, «Πολιτικές Απασχόλησης»

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στο ραδιοφωνικό σταθμό ΑΝΤ1 97,2 και στην εκπομπή «Κόντρα στο Ρεύμα » (Δημ.Στάμου, Νικ.Βαφειάδης) για τις εξελίξεις στο Συνασπισμό.

(η δήλωση είναι σε real media)

Η απομαγνητοφώνηση της συνένετευξης:

http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=15026

Στην Πορτογαλία το Μπλόκο της Αριστεράς (Bloco de Esquerda) έλαβε ως δώρο για τα δέκατα γενέθλιά του ένα ηχηρό 10,73% (381.941 ψήφοι και 3 έδρες από μία που είχε πριν). Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρώτη φορά ήρθε τρίτο, πίσω από το κεντροδεξιό PSD και το κυβερνών σοσιαλιστικό PS, ξεπερνώντας τη συμμαχία του Κ.Κ. Πορτογαλίας με τους Πράσινους που πήραν 379.651 ψήφους (10,71% και 2 ευρωβουλευτές).

*Η θεαματική άνοδος του Μπλόκου ήταν προϊόν μιας διαρκώς ανοδικής εκλογικής διαδρομής: Το 2% που πήρε το 1999 έγινε 3% το 2002, ενώ το 2005 το κόμμα απέσπασε 6,5% και 8 βουλευτές.

*Το Μπλόκο σχηματίστηκε το 1999 με την ένωση: του μαϊκού UDP, του τροτσκιστικού PSR και μιας ομάδας διανοουμένων που είχαν αποχωρήσει από το Κομμουνιστικό Κόμμα και ονομάζονταν Politics 21.

*Τα τρία αυτά πολιτικά σχήματα, με την προσθήκη ανένταχτων αριστερών και ακτιβιστών, συγκρότησαν ένα νέο ενιαίο κόμμα, στο οποίο συνέχισαν να υπάρχουν στο εσωτερικό του ως τάσεις.

*Είναι ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς -μαζί με το γαλλικό ΝΡΑ- ενώ συμμετέχει και στο Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς – μαζί με τον ΣΥΝ.

Ο επικεφαλής της ευρωλίστας του Αριστερού Μπλόκου Μιγκέλ Πόρτας, αδελφός του κεντροδεξιού ηγέτη Πάουλο Πόρτας.
Το νέο κόμμα σύντομα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στους νέους, χάρη στις ευφάνταστες καμπάνιες του και στις δυναμικές προτάσεις του. Σύντομα κατόρθωσε να ξέρει κάτω από την ίδια κομματική στέγη φοιτητές, συνδικαλισμένους εργαζόμενους, υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φεμινίστριες, καθώς και μετανάστες (χάρη στη δυναμική του καμπάνια για μια πολυφυλετική κοινωνία) και πολλούς οικολόγους.

Οι εκστρατείες του για την προστασία του περιβάλλοντος, το δικαίωμα των γυναικών στην έκτρωση, την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων έκαναν πολλούς Πορτογάλους να δουν το Μπλόκο σαν μια φρέσκια, εναλλακτική αριστερή πρόταση απέναντι στο δογματικό, γερασμένο και αρτηριοσκληρωτικό ΚΚΠ. Σ’ αυτό συνετέλεσε και η έξυπνη κοινοβουλευτική τακτική του.

Συχνά το Μπλόκο κατέθετε προς ψήφιση στο Κοινοβούλιο ριζοσπαστικά νομοσχέδια που εκσυγχρόνιζαν το θεσμικό και νομικό πλαίσιο της Πορτογαλίας, πολλά από τα οποία είναι πλέον νόμοι του κράτους. Ενα τέτοιο νομοσχέδιο είναι ο νόμος που ήδη ισχύει για την οικογενειακή βία, αλλά και άλλοι, οι οποίοι αφορούν την προστασία των πολιτών από το ρατσισμό και τις διακρίσεις, το γάμο των ομοφυλόφιλων, την προστασία εργατικών δικαιωμάτων αλλά και νόμο ενάντια στις ταυρομαχίες.

Με ηγέτη τον χαρισματικό οικονομολόγο και μέλος της 4ης Διεθνούς Φρανσίσκο Λούτσα και επικεφαλής της ευρωλίστας του τον διανοούμενο (και αδελφό του ηγέτη της κεντροδεξιάς) Μιγκέλ Πόρτας, το κόμμα ζητούσε την ψήφο των Πορτογάλων με 4-5 πολύ απλές αράδες: «Είμαστε ευρωπαϊστές της αριστεράς, σοσιαλιστές στις προτάσεις και αλληλέγγυοι στη συμπεριφορά. Η ώρα των «από κάτω» έφτασε. Οι νέοι, οι φτωχοί, ο κόσμος της εργασίας, της κουλτούρας και της επιστήμης χρειάζονται μια Ευρώπη στην οποία θα επιστρέψει η ελπίδα. Αυτή είναι η υποψηφιότητα που εκπροσωπούμε».

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=54225

(Σημείωση:η υπογράμμιση δική μας)

O Αλέξης Τσίπρας κατηγορήθηκε για την τεχνική εταιρεία του. Ως πτυχιούχος του Πολυτεχνείου, τι έπρεπε να κάνει, να ανοίξει φαρμακείο; Επειδή λοιπόν δεν έστεκε και πολύ η επίθεση, υπογραμμίστηκε ότι στη σύσταση της εταιρείας αναφέρεται ότι αναλαμβάνει δημόσια έργα. Παρουσιάστηκε σαν να λειτουργεί μια κρυφο-κατασκευαστική και να χτίζει γέφυρες Πάτρα- Πρίντεζι. Δεν είπε κανείς ότι στην Ελλάδα υπάρχουν άλλες 30.000

τέτοιες εταιρείες ούτε ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο. Αυτά βέβαια γίνονταν τότε. Την εποχή του διψήφιου. Τώρα ο πρόεδρος του Συνασπισμού δεν δέχεται και πολλές επιθέσεις. Τα ποσοστά κατακάθισαν και τα μίντια βρήκαν νέο παιχνιδάκι. Κανακεύουν αλλού, στον ιδεολογικά ασαφή χώρο των Πρασίνων. Ετσι, αν ο κ. Τσίπρας ως πολιτικός μηχανικός ήξερε ότι δεν χτίζονται κάστρα στην άμμο, ως πολιτικός έμαθε ότι δεν αλλάζει ο τόπος με κάποιες δημοσκοπήσεις. Το πολιτικό σκηνικό δεν ανατρέπεται ούτε χτυπιέται ο δικομματισμός. Δεν είναι κάτι που γίνεται εύκολα ούτε συμβάλλει σε αυτό η εύνοια των δημοσκόπων.

Τις τελευταίες ημέρες ο κ. Αλέξης Τσίπρας επανέφερε εμφατικά την προοπτική μιας τρίτης δύναμης. Απηύθυνε έκκληση σε όσους θεωρεί δυνητικούς συνεργάτες. Πόσο μάταιο μπορεί να είναι το σχέδιό του; Οι Οικολόγοι- Πράσινοι, αν δεν ξεφουσκώσουν όπως η ΠολΑν (που χτύπησε εννιάρι στις ευρωεκλογές αλλά έμεινε απέξω στις εθνικές), θα διαπραγματεύονται υπουργεία. Το έχουν πει, δεν θα τους κακόπεφτε μια συνεργασία, πόσο μάλλον με τους ταγούς της πράσινης ιπποτροφίας. Τι έχει να προσφέρει ο νεαρός πρόεδρος στο νεαρό κόμμα, πέρα από σχέδια επί χάρτου και αντιπολίτευση; Αξιολόγησε όμως το φαινόμενο: «Εχουν επιλέξει να μαζέψουν ψήφους χαλαρής συμπάθειας και χαλαρής διαμαρτυρίας. Αλλά έτσι πολύ λίγα μπορούν να καταφέρουν για την περιβαλλοντική υπόθεση». Το αριστερό προσκλητήριο αφορούσε και το ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι «περιχαρακώνεται και εξαντλεί τη ρητορική του στην προσπάθεια να αποδείξει ότι είναι η μοναδική Αριστερά στον τόπο» . Επέμεινε στην πρόταση συσπείρωσης σε τρίτο πόλο παρ΄ ότι ήξερε πως κάτι τέτοιο θα ήταν δύσκολο. Είχε πει πέρυσι: «Το ΚΚΕ είναι ένα βαθύτατα εγωκεντρικό κόμμα. Η ηγεσία του δεν καταδέχεται ούτε να διαδηλώσει με άλλους, ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι είναι κοινωνικοί φορείς».

Το πιο εύκολο θα ήταν να κατηγορήσουμε τον κ. Αλέξη Τσίπρα για επικοινωνιακό τρικ, ότι δηλαδή δεν τον ενδιαφέρει ο τρίτος πόλος αλλά πάει να κλέψει κουκιά από συγγενικά κόμματα (έστω με μακρινή συγγένεια, τριτοξάδελφα). Αν είχε ταλέντο στα τρικ, θα είχε ρίξει νερό στο κρασί του στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Την ώρα που οι μαγαζάτορες θρηνούσαν για τζαμαρίες, ο κ. Τσίπρας τσάτιζε τον φιλήσυχο, αποχαυνωμένο τηλεθεατή με τις φράσεις: «Ενα πρωτόγνωρο κύμα οργής και αγανάκτησης πλημμυρίζει δρόμους, πλατείες, σχολεία και σχολές. Μια ιδιότυπη αυθόρμητη νεανική εξέγερση μετασχηματίζει σε κραυγή τα λόγια που τούτες τις ώρες είναι στο στόμα κάθε σκεπτόμενου δημοκρατικού πολίτη. Δεν πάει άλλο. [...] Είμαστε όλοι κομμάτι αυτής της αυθόρμητης εξέγερσης που ζητά αξιοπρέπεια και δικαίωμα στη ζωή». Αυτά έλεγε ο κόκκινος Αλέξης, όταν ο μέσος Ελληνας έλεγε πως θέλει να πιάσει τους πιτσιρικάδες και να τους αστράψει δυο χαστούκια. Την ίδια ανθρωποδιωκτική στάση είχε και με το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Εχει κόστος να τα βάζεις με τους οπαδούς και με τους μεγαλοεργολάβους. Εχει όμως μεγαλύτερο κόστος, ακόμη κι αν δεν είναι ορατό, να επιτρέψεις να χτιστεί κάθε εκατοστό γης και να γίνει η πόλη ένα απέραντο εμπορικό κέντρο.

Με αφορμή το ντιμπέιτ ειπώθηκε ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι σαν «αρχηγός demisec». Τον έχουν δηλαδή εκεί για να τον μοστράρουν ως νέο πρόσωπο αλλά δεν του έχουν εμπιστοσύνη στα δύσκολα. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από μια τηλεοπτική εμφάνιση, για να προβληθεί κάποιο εσωκομματικό δημοκρατικό έλλειμμα. Εκεί βρίσκεται το έλλειμμα ή στα άλλα κόμματα, όπου οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές διορίζονται από τον πρόεδρο και ο πρόεδρος κληρονομεί την καρέκλα του; Βάλτε ένα επιπλέον μειονέκτημα: ο κ. Τσίπρας χρησιμοποιεί δευτερεύουσες προτάσεις, πιάνει πολλές οπτικές, ζυγίζει τα πράγματα. Χωρίς τσιτάτα δεν πιάνεται ο πολύς ο κόσμος. Το πρόβλημα λοιπόν του προέδρου είναι το πρόβλημα εν γένει της εναλλακτικής Αριστεράς. Ασκεί πολιτική, δεν κάνει σόου.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΠΟΛΟΥ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

1. Αν δεν ηττηθεί ο δικομματισμός, τότε την κρίση θα συνεχίσουν να την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και το περιβάλλον. Επομένως, το πραγματικό δίλλημα των εκλογών είναι αν θα ορθοποδήσει το διαλυμένο δικομματικό σκηνικό ή αν θα το ανατρέψουμε, διαμορφώνοντας νέους πολιτικούς συσχετισμούς υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, υπέρ του περιβάλλοντος.

2. Ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού είναι η συγκρότηση ενός τρίτου πόλου στα αριστερά του πολιτικού συστήματος. Ενός πόλου που θα συσπειρώνει όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας. Αυτή ακριβώς είναι η πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, αποτελεί ένα τέτοιο ενωτικό εγχείρημα.

3. Στο πλαίσιο αυτής της πρότασης για τον τρίτο πόλο στα αριστερά του πολιτικού συστήματος, εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόμαστε στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, στο ΚΚΕ και στους Οικολόγους Πράσινους και τους λέμε : ελάτε κι εσείς μαζί μας για να αλλάξουμε όλοι μαζί το πολιτικό τοπίο, για να φτιάξουμε αυτόν τον νέο αριστερό πόλο . Ειδικότερα, απευθυνόμαστε:

(α) στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που δεν βολεύεται με τις παλαιότερες και τις σημερινές δεξιόστροφες επιλογές της ηγεσίας του και του λέμε ότι τα πράγματα δεν θα αλλάξουν αν ο ΣΥΡΙΖΑ υποκύψει στις πιέσεις και γίνει δεκανίκι του χρεοκοπημένου δικομματικού πολιτικού συστήματος.

(β) στο ΚΚΕ που στη βάση του ωριμάζουν ολοένα και περισσότερο ενωτικές διαθέσεις και λέμε ότι είναι πολλοί οι αριστεροί σε ολόκληρη τη χώρα που, αντίθετα από την ηγεσία του ΚΚΕ, κατανοούν ότι δεν είναι τώρα η ώρα για εμφύλιους στην αριστερά. Είναι η ώρα για ενότητα των εργαζόμενων στους αγώνες.

(γ) στους Οικολόγους Πράσινους, όπου χωρίς συμπλέγματα και μίζερους ανταγωνισμούς λέμε ότι αν υπάρξει ενδιαφέρον των πολιτών για την οικολογία τότε αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν προσεγγίσεις με τον χώρο μας, με την οικολογική αριστερά της πράξης και των αγώνων. Όμως, η ηγεσία των ΟΠ πρέπει να ξεκόψει από την ιδέα της στήριξης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δηλάδη των κομμάτων της κρίσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής, και να συστρατευθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική της ανατροπής του δικομματισμού.

4. Είναι κρίσιμη, επομένως, η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής. Η αποφασιστική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ταυτόχρονα ενίσχυση της προοπτικής για ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς, της οικολογίας και του ευρύτερου σοσιαλιστικού χώρου. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει τον δρόμο για ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο, στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ φέρνει πιο κοντά την ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού, φέρνει πιο κοντά τη συγκρότηση του νέου, ισχυρού, αριστερού πόλου.