Ρένα Δούρου

Η επιστροφή των ιθαγενών
Του Σλάβοϊ Ζίζεκ, Η Εποχή, 14 Μαρτίου 2010

Κάτω από τον ιδεαλισμό και την πολιτική ορθότητα της ταινίας «Άβαταρ», η οποία ήταν στο επίκεντρο της τελετής των Όσκαρ την περασμένη Κυριακή, βρίσκονται σκληρές ρατσιστικές αποχρώσεις.
Το «Άβαταρ» του Τζέιμς Κάμερον λέει την ιστορία ενός πρώην πεζοναύτη με ειδικές ανάγκες, που τον στέλνουν από τη Γη με σκοπό να διεισδύσει σε μια φυλή ιθαγενών με μπλε επιδερμίδα σε έναν απόμακρο πλανήτη και να τους πείσει να αφήσουν τον εργοδότη του να σκάψει την πατρίδα τους για να αναζητήσει φυσικούς πόρους. Μέσω ενός σύνθετου βιολογικού χειρισμού, το μυαλό του ήρωα κερδίζει τον έλεγχο του ειδώλου του και έτσι παίρνει τη μορφή ιθαγενή.
Αυτοί οι ιθαγενείς είναι βαθιά πνευματικοί και ζούνε σε αρμονία με τη φύση (μπορούν να συνδέσουν ένα καλώδιο που κρέμεται από το σώμα τους στα άλογα και τα δέντρα για να επικοινωνήσουν μαζί τους). Προβλέψιμα, ο πεζοναύτης ερωτεύεται μια όμορφη ιθαγενή πριγκίπισσα και έτσι παίρνει το μέρος των ιθαγενών στη μάχη, βοηθώντας τους να διώξουν τους ανθρώπινους εισβολείς και να σώσουν τον πλανήτη τους. Στο τέλος της ταινίας, ο ήρωας μεταθέτει την ψυχή του από το ανάπηρο ανθρώπινο σώμα του στο σώμα του ιθαγενή, και κατά συνέπεια γίνεται ένας από αυτούς. Συνέχεια…

Το Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου και το Εργαστήριο Σπουδών Φύλου του Tμήματος σας προσκαλούν στη διάλεξη της Ayşe Buğra, Καθηγήτριας Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου (Κωνσταντινούπολη) με θέμα:

«Structural Change, Social Policy Environment and Female Employment: The Case of Turkey »

την Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010 στις 7μμ. στην Aίθουσα Γ51 (νέο κτίριο), Πάντειο Πανεπιστήμιο, Λεωφόρος Συγγρού 136, 3ος όροφος.
Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στην αγγλική γλώσσα.

Μια παλιά ιστορία που εξηγεί γιατί είμαστε ανιστόρητοι

Του Κώστα Βαξεβάνη, «Πανδωρικώς», Το Κουτί της Πανδώρας, 26/2/2010
http://www.koutipandoras.gr

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Κι ο λαικισμός ένας μεγάλος εχθρός. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερος από τον εαυτό μας. Αυτόν τον “εθνικό” εαυτό μας που μας δικαιολογεί πάντα αφού πρώτα μας τοποθετήσει στον υψηλό θρόνο απ όπου όλοι και όλα, τα ξένα, των άλλων, φαίνονται υποδεέστερα. Αρκεί να μην χρειάζεται να μετρήσουμε με συγκεκριμένα μέτρα. Να μην μιλάμε δηλαδή για έλλειμα, παραγωγικότητα,απόδοση, κόστος. Αρκεί να μιλάμε για αόριστες, μη μετρήσιμες, σχεδόν μεταφυσικές έννοιες. Υπερηφάνεια, δόξα, ελληνικότητα, δίκιο. Διαθέτουμε την μεγαλοπρέπεια των φιλολογικών εννοιών. Τώρα βέβαια αν κάνουμε τον κόπο να κοιτάξουμε την ιστορία των άλλων λαών (και των Τούρκων και των Σέρβων και των Άγγλών και των Βούλγαρων) θα διαπιστώσουμε πως όλοι αυτοπροσδιορίζονται ως περήφανοι, γενναίοι, ηρωικοί, αδικημένοι. Και διαθέτουν όλοι και κατ αποκλειστικότητα τη θεία ευλογία. Συνέχεια…