Petition on line

To: The Greek Minister of Citizen Protection

Following the December revolts in Greece, police violence against migrants and activists in Greece is becoming more and more intense. The xenophobic turn of the mainstream media combined with the electoral rise of the extreme right wing party LAOS have played a vital role in legitimizing police violence against both foreigners and citizens who dare to protest. Ironically these tactics are part of an overall plan to «protect the citizen» by openly demonstrating the ability of the state to control those who participated in the December revolts. While “scoop” operations and deportations take place daily all over the country subjecting migrants to different forms of physical and psychological violence, activists who react against it are also becoming subject to the arbitrary violent and terrorizing tactics of the police. Recently Mohamed Kamran Atif, a migrant from Pakistan, has died after being tortured in detention at the police station of Nikaia. During the protest march organized in response, several activists were arrested and imprisoned. Few days later Dimitris Parsanoglou, a sociologist and anti-racist activist, has been arrested and detained without a legal representative for three days because he protested against the arbitrary arrest and beating by the police of a migrant in a central spot of Athens.

We ask from the Greek government to

- stop police violence against migrants and activists
- stop “scoop” operations and arbitrary deportations of migrants
- stop arbitrary arrests and imprisonment of activists of all nationalities

Sincerely,

The Undersigned

Click here to sign petition http://www.petitiononline.com/nomadic1/petition.html

Πέθανε η αγωνίστρια, συγγραφέας και δημοσιογράφος Έλλη Παππά

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στο Γ΄ Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.
Η Έλλη Ιωαννίδη της ιστορίας, η Έλλη Παππά, δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς, αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο που «βούτηξε βαθιά στα νερά» του 20ου αιώνα.
Αποχαιρέτησε τον αιώνα της, για να συναντήσει τον 21ο, με την ίδια κριτική συγκροτημένη σκέψη που την χαρακτήριζε και την διαφοροποιούσε από πολλούς της γενιάς της. Στόχος της , όπως η ίδια έλεγε, «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».
Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».
Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που επίσης έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ πάνω από μια δεκαετία, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το
ανήσυχο πνεύμα της.
Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.
«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε. «Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας.
Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».
Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.
Διέτρεξε όλo τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε.
Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.
«Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα», έγραψε η ίδια.
Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια
αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.
Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.
Στη μεταπολίτευση, η Έλλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».
Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006.
Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).

Το Βήμα, 27/10/2009

Επιμέλεια, πρόλογος: Ρένα Δούρου

Αθήνα 2009

Παρουσίες, όπως του Τέρρυ Ήγκλετον, με την αμεσότητα του λόγου, με τη συνειδητή εκ μέρους του υπονόμευση του θεωρητικού ύφους, με την ενσωμάτωση του πολιτικού σε κάθε στροφή της επιστημονικής προσέγγισης του λόγου, μαζί με τη διαρκή ανάδειξη της κοινωνικής διάστασης των πραγμάτων στο βάθος, είναι παρουσίες πολύτιμες στις μέρες μας. Γιατί συνειδητοποιούμε ότι «χωρίς τη γλώσσα [το λόγο], τις περίπλοκες έννοιες, τις δυνατότητες της αφηρημένης σκέψης, του υπολογισμού και της γενίκευσης, δεν θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε μαζικές δολοφονίες ούτε όμως θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε και τη χειρουργική», όπως σημειώνει ο ίδιος.
Κάτι ακόμη περισσότερο: είναι ένας τρόπος να αποφύγουμε την ισοπέδωση του δημοσίου βίου, τον πειρασμό να γίνει «η πολιτική ισότιμη με το ψάρεμα».

Κείμενα του Τέρρυ Ήγκλετον: για τη ζωή, την ποίηση, την πολιτική, για τον Τ.Σ. Έλιοτ, τον Ε. Άουερμπαχ, τον Ζ. Ντεριντά, τον Ε. Σαίντ, τον Σ. Ζίζεκ…
Κείμενα για τον Τέρρυ Ήγκλετον: Γιάννης Βαρουφάκης, Αθηνά Bογιατζόγλου, Κώστας Βούλγαρης, Τάκης Καγιαλής, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Γιώργος Μέρτικας, Νίκολας Ρο, Νικόλας Σεβαστάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος.

«Υπάρχει μια νύχτα,
που ο θάνατος παίρνει τη μορφή
της Παναγιάς.
Σε μια τέτοια νύχτα,
θα ‘θελα να ξαναγεννηθώ

Μιχάλης Κόκκινος» (Ομιλία του Παναγιώτη Κανελλάκη για τον Μιχάλη Σ. Κόκκινο, Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, Νοέμβριος 1995)

Στάση ζωής. Ήταν και είναι ο ίδιος Παναγιώτης. Όπως και η μητέρα σου η Ζιζέλ είχες το χάρισμα να συσπειρώνεις γύρω σου έναν πυρήνα φίλων διαφορετικών, πιστών και σταθερών για δεκαετίες που με τρόπο μαγικό σε αγαπούσαν και σε συντρόφευαν στις διαδρομές σου ενωμένοι.
Πειραχτήρι και αιώνιος έφηβος. Ο Παναγιώτης της ΕΚΙΝ. Ο Παναγιώτης που καταργούσε τις διαχωριστικές γραμμές. Ο Παναγιώτης που μπορούσε με την ίδια ζέση να συνομιλεί με την Τζόαν Ρόμπινσον και με τα παιδιά που κατέφευγαν στον ΟΚΑΝΑ. Το ίδιο ριψοκίνδυνος στα Ανάβρυτα όσο και στα ράλι στα οποία λάμβανε μέρος ως νεαρός με το ψευδώνυμο Κάπταιν Νέμο. Παναγιώτης του πρώτου του παιδικού τραγουδιού, «ω μαγική, μαγική, μαγικό».
Παναγιώτης ο διαχρονικός. Παναγιώτης ο φίλος. Παναγιώτης συλληφθείς και βασανισθείς διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις. Παναγιώτης της Ζιζέλ που τον έφερε στον κόσμο. Του αιώνιου φίλου και συνταξιδιώτη του σε όλες τις διαδρομές Γιώργου, του Μάκη, του Νικήτα, του Μιχάλη και του άλλου Γιώργου, του Νίκου, του Χρήστου, του Γιάννη και τόσων άλλων στη Γιάννη Σταθά να συνεδριάζουν με τους χαφιέδες απέξω. Παναγιώτης των δικηγόρων που μας βοήθησαν στις προσφυγές εναντίον των χουντικών διοικήσεων και το πλήρωσαν ακριβά.
Του Νίκου, του Τάκη, του Κωνσταντίνου, του Αντώνη. Παναγιώτης που προκαλούσε τη μήνη του Καραπαναγιώτη και του Κραβαρίτη στην Ασφάλεια στη Μεσογείων γιατί πρόδωσε την αστική του καταγωγή και την αμφισβήτησε συντασσόμενος με τους «αντεθνικώς δρώντας φοιτητάς» και τα κουμμούνια. Παναγιώτης ο θαρραλέος και δυναμικός που ως κρατούμενος στην Ασφάλεια στη Μεσογείων πήρες το όπλο του φρουρού αστυνομικού. Παναγιώτης ο μάγκας. Πήγες με ένα φορτηγάκι στο υπουργείο Παιδείας, την πρώτη μέρα μετά την πτώση της χούντας και σήκωσες όλο το αρχείο της χούντας για τους φοιτητές και με βάση αυτό έγινε και η αποχουντοποίηση στα πανεπιστήμια.
Παναγιώτης που αντιμετώπιζε τον Σπανό και τον Χατζηζήση στο ΕΑΤ /ΕΣΑ με αξιοπρέπεια και γενναιότητα. Τακ-τακ, τακ-τακ στον τοίχο του κελλιού. Κρατάω καλά, κρατάω γερά. Ο Παναγιώτης της ανθρώπινης επικοινωνίας ακόμη και μέσα στο ΕΑΤ. Ο Παναγιώτης που νωρίς κατάλαβε πως τη χούντα την πολεμάς χρησιμοποιώντας τις αντιφάσεις της. Όπως και κάθε χούντα άλλωστε. Και αυτή των ναρκωτικών. Ιδρύοντας την ΕΚΙΝ με τον Γιώργο χτύπησες τη χούντα εκεί που πονούσε, στην Ευρώπη και συσπείρωσες τα νέα παιδιά δημιουργώντας ένα πρόπλασμα για το φοιτητικό κίνημα και όχι μόνο.
Ο Παναγιώτης που εμπνέονταν από την αριστερά αλλά δεν κλεινόταν στα τείχη της. Ήθελε να τα κατεδαφίσει. Ο Παναγιώτης που «είδε τις φλέβες των ανθρώπων σαν ένα δίχτυ των θεών όπου μας πιάνουν σαν τ’ αγρίμια» - και προσπάθησε να το τρυπήσει. Το λέει ο Σεφέρης για τον Ευριπίδη. Ο Παναγιώτης της Παλαιστίνης. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο Παναγιώτης του Πάμπλο. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται επίσης. Ο Παναγιώτης της πλατειάς ανάσας. Ο Παναγιώτης που έψαχνε τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Που αμφέβαλλε. Που αμφισβητούσε. Που αυτοσαρκάζονταν και γελούσε. Ο Παναγιώτης που μπορούσε να πει όχι και σε ένα ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ο Παναγιώτης της Ιδιωτικής Οδού όπου σεργιανούσαν Ελυτικές κόρες με καλάθια με κρόκους στο κεφάλι.
Μιας ιδιωτικής οδού βαθύτατα συλλογικής και δημόσιας, που πρέσβευε την αξιοπρέπεια. Ήξερε να συγκρούεται χωρίς να γίνεται εχθρός. Έφτιαξε το σπίτι του στην Εύβοια με τα χέρια του, ένα σπίτι ανοιχτό σε όποιο νέο παιδί ήθελε να απεξαρτηθεί. Ο Παναγιώτης της Greenpeace, του OKANA. Ο Παναγιώτης της αντισυμβατικής σκέψης. Κάτω από τον αυτοσαρκασμό έπαλλε ανθρωπιά και ευαισθησία. Ο Παναγιώτης των δισταγμών και της απόφασης. Παναγιώτης ο ενωτικός, ο εραστής του βυθού και των ανέμων. Βουτούσε βαθιά.
Παναγιώτης στην κηδεία του Σεφέρη να τραγουδά με τα άλλα παιδιά εν μέση δικτατορία τα Επιφάνια του Θεοδωράκη και το «πάνω στην άμμο την ξανθή», πάνω στον τάφο του ποιητή. Ο Παναγιώτης της διασκέδασης. Παναγιώτης ο γοητευτικός. Που ρίσκαρε να πληγώνει και να πληγώνεται. Πιστός στον εαυτό του και στην αντιφατικότητα από την οποία σφύζει η ίδια η ζωή. Παναγιώτης ο ερωτευμένος. Παναγιώτης ο τρυφερός. Ο Παναγιώτης της ταχύτητας με τη μοτοσυκλέτα του στη Σόλωνος.
Παναγιώτης ο καταγραφέας της φρίκης στη «Μαρτυρία» και εμπνευστής του μέλλοντος δια του παρελθόντος και του παρόντος στο «Κεφάλι του Τούρκου». Ο σύντροφος Μιχάλης το έχει πει: « Η έκσταση δε γράφεται στην Ιστορία». Είσαστε πλάι πλάι και στην Ασφάλεια και στην ΕΣΑ. Τακ-τακ και πάλι.1 Τακ για το Α… Εσύ, ο Μιχάλης και ο Νικήτας. Έτσι δεν «καταγράφεται» και ο Παναγιώτης. Γιατί ήξερε καλά, όπως ο Ελύτης, ότι, «Η ιδιωτική οδός «κόβει» δρόμο μέσα στην ιστορία. Πας πιο γρήγορα στο σπίτι σου περνώντας απ’ την Κωνσταντινούπολη. Κι όμως δεν είναι το σπίτι σου όπως το ήξερες παρά μια αγροικία με διπλές πέτρινες σκάλες, όπως το σπίτι του Αλεξάντερ Πούσκιν, στην Κριμαία».
Παναγιώτη ταξίδεψες, τις πιο πολλές φορές με συνταξιδιώτη τον Αριστογείτονά σου, τον Γιώργο, σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις διαδρομές. Εν τη ευρεία εννοία. Μίλησες με όλες τις φυλές. Και αυτό εν τη ευρεία εννοία. Στην πραγματικότητα όμως όλη σου τη ζωή ανέβαινες την κλίμακα, σαν τη διπλή πέτρινη σκάλα του Πούσκιν. Σεμνός. Δεν έγινες ποτέ μεγαλοδικηγόρος. Κοκκίνιζες στο δικαστήριο από σεμνότητα όταν υπεράσπιζες τα «δάχτυλα στο φιλιατρό» του ποιητή. Δηλαδή τους καλούς, τους αδύναμους και τους δίκαιους. Σκόνταφτες στα σκαλοπάτια. Έπεφτες. Ίσως να μάτωναν και τα γόνατα. Μετά σκόνταφταν οι φίλοι σου ή οι αγαπημένες σου. Και αυτών τα γόνατα μάτωναν. Ίσως και η καρδιά τους. «Όπου κι αν γυρίσω είσαι πίσω μου κι όπου ν’ αγναντέψω». Θύμωνες για λίγο. Μετά τους έδινες τα χέρι και τους σήκωνες.
Τους έστρεφες προς τη φύση και τη δημιουργία, είτε από την Greenpeace, είτε από την Εύβοια, την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες. Και βέβαια από την πόλη που αγάπησες, την Αθήνα.
Έφυγες ερωτευμένος και χαρούμενος. Η Μυρτώ σου είχε δώσει νέα ζωή και ήταν πλάι σου ώς την τελευταία στιγμή. Γεμάτος ελπίδα γι’ αυτόν τον δύσκολο, παράλογο κόσμο και τη δική σου ζωή. Η μοίρα το έφερε να «φύγεις» στην αιώνια πόλη. Σε πρόδωσε η καρδιά σου. Γιατί όμως, γιατί εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα στο σπίτι σου στα Ιλίσια να γράφουμε στον ΟΗΕ ελπίζοντας να θυμηθεί την Ελλάδα που στέναζε και βιάζονταν από τους Απριλιανούς να συμπαρασταθεί επιτέλους και στην ΕΚΙΝ με το λαμπερό βλέμμα σου, όταν μας διάβαζες Λουντέμη, με το ανεπαίσθητα πλάγιο χαμόγελό σου όταν μας απήγγειλες το «είστε υπέρ ή κατά» από το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη, στη Γιάννη Σταθά, με την πόρτα μισάνοιχτη, με το σκούρο μπλέ μάλλινο μπουφάν σου,ένα βράδυ του Δεκέμβρη με χιονόνερο,το κεφάλι σου ελαφρά ριγμένο προς τα πίσω, με τη μοτοσυκλέτα σου με την μηχανή ήδη αναμμένη, έτοιμος να ανέβεις και να φύγεις με το γκάζι πατημένο προς το φωτεινό μέλλον όλων μας;
Οι φίλοι σου

Ιδρυτικό μέλος της ΕΚΙΝ, με πλούσια αντιδικτατορική δράση
Γεννήθηκε το 1942 στην Ανδρίτσαινα της ορεινής Ολυμπίας. Το 1959 αποφοίτησε από τα Ανάβρυτα και το 1964 από τη Νομική Σχολή.
Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο και έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, στο Δίκαιο. Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.
Ίδρυσε με τον Γιώργο Βερνίκο την ΕΚΙΝ, της οποίας υπήρξε πρόεδρος από το 1970 έως το 1972. Συνελήφθη και βασανίστηκε για την αντιδικτατορική του δράση από την Ασφάλεια και την ΕΣΑ.
Ιδρυτής το 1991 μαζί με τον Γιώργο Βερνίκο του ελληνικού γραφείου της Greenpeace, της οποίας υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 2002. Μέλος σε πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις. Εξέδωσε δύο βιβλία, τη Μαρτυρία, (εκδ. Όμβρος 1996) και το “Κεφάλι του Τούρκου”, ( εκδ. Καστανιώτη,2005).
Αντιπρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Αρθρογράφησε ευρύτατα για το πρόβλημα των ναρκωτικών και την αναμόρφωση και βελτίωση της σχετικής νομοθεσίας.
Αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ. Χειροτέχνης και μάστορας. Απέκτησε μια κόρη, τη Χρύσα, το τελειότερό του έργο. Και έκανε πολλά καλά. Μας άφησε στις 20 Οκτωβρίου 2009, στη Ρώμη.

Η στήλη επιθυμεί να χαιρετίσει τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής, για τον περιορισμό της σπατάλης σε δημόσιο υλικό και έμψυχο δυναμικό.

Τα δύο πρώτα μέτρα, της αλλαγής του στόλου των δημόσιων αυτοκινήτων και του περιορισμού των φρουρών των επωνύμων, που τα ακούμε για νιοστή φορά σε εξαγγελία κυβέρνησης, χωρίς να πραγματοποιούνται, χειροκροτήθηκαν από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος και την πλειοψηφία του λαού. Κακώς.

Η εφαρμογή της παραχώρησης κρατικού αυτοκινήτου σε δημόσιους λειτουργούς ξεκίνησε την εποχή που το αυτοκίνητο ήταν μέσο για τους λίγους και λίγοι είχαν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν. Ακόμα και οι μισθοί των βουλευτών της εποχής εκείνης έφταναν-δεν έφταναν για ένα αμάξι, αλλά όχι του prestige ενός βουλευτικού αξιώματος. Μία μερσεντές έκανε 180.000 δρχ. και ένα φολξβάγκεν 65.000 δρχ. όταν ο μηνιαίος μισθός του βουλευτή δεν ξεπερνούσε τις 8.000 δρχ.

Σήμερα, κάθε μέσος πολίτης, που γίνεται κιόλας βουλευτής, έχει τουλάχιστον δύο (2) αυτοκίνητα στην οικογένειά του. Μοιάζει, επομένως, ακατανόητο να πληρώνει ο δήμος, οι πολίτες, από το υστέρημά τους κιόλας, ένα επιπλέον αυτοκίνητο για τον κάθε βουλευτή, που παίρνει 10.000 ευρώ τον μήνα καθαρά, ενώ οι πολίτες 1.000, 2.000, άντε 3.000 ευρώ στην καλύτερη.

Να πηγαίνουν οι βουλευτές στις δουλειές τους με τ’ αμάξια τους, όπως πηγαίνει κι ο κάθε πολίτης. Και να πηγαίνουν με τ’ αμάξια τους στις δουλειές τους -και στην ώρα τους- και όλοι οι δημόσιοι και δημοτικοί και νομαρχιακοί και λοιποί υπάλληλοι, παράγοντες και αξιωματούχοι, που χρησιμοποιούν αυτοκίνητα πληρωμένα από τους πολίτες, τις πιο πολλές φορές μάλιστα με σοφέρ!

Αυτή η αθλιότητα σε μια δημοκρατία θα ‘πρεπε να σταματήσει. Και να διατηρηθεί από ένα αυτοκίνητο για τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί πρέπει να μπορούν να διεκπεραιώσουν σοβαρές κρατικές υποθέσεις στη διάρκεια των μετακινήσεών τους. Και όταν λέμε σοβαρές εννοούμε Σοβαρές.

Ζούμε εδώ και ξέρουμε πολύ καλά πώς, από ποιους και με ποια περιφρόνηση για το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιούνται τα κρατικά αυτοκίνητα.

Το μέτρο, όπως το ανακοινώνει η κυβέρνηση, δεν είναι μόνο ημίμετρο, αλλά θα εξελιχθεί σε σκάνδαλο. Δεδομένου ότι θα ευνοηθεί ένας μόνο εισαγωγέας και το συνολικό μελλοντικό κόστος των υβριδικών -με leasing- θα αποδειχθεί μεγαλύτερο από το σημερινό με τις σακαράκες.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα εύκολα και ανέξοδα λόγια προτρέχουν των έργων για λόγους προπαγάνδας. Και τα ίδια συμβαίνουν με τη φύλαξη προσώπων από αστυνομικούς.

Είναι έγκλημα κατά του κοινωνικού συνόλου, περίπου 10.000 όργανα της υποτιθέμενης τάξης να βολεύονται, να χειμάζουν και να χρησιμοποιούνται ευχαρίστως (!) σαν ορντινάτσες σε δημόσια πρόσωπα και ιδιώτες, ενώ οι γειτονιές έχουν γίνει ξέφραγο αμπέλι των μικροεγκληματιών.

Να ζήσει κι ο διαρρηκτάκος, δεν λέμε, παρ’ ότι τον βρήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μας, αλλά να ζήσει σ’ έναν πόλεμο επί ίσοις όροις. Οχι όλα υπέρ του.

Γιατί φυλάσσεται κατ’ οίκον οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άντε και τον υπουργό… Προστασίας του Πολίτη; Γιατί φυλάσσονται τα στελέχη επιχειρήσεων, οι βουλευτές και οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης; Γιατί ανέχονται οι ίδιοι να στερούν από τον λαό μονάδες φύλαξης για να τις χρησιμοποιούν στα σουπερμάρκετ;

Από τι θα γλιτώσουν αν κάποιος τους βάλει στο μάτι; Και γιατί δεν φυλάσσονται όλοι οι πολίτες αντιστοίχως;

Μπας και οι ζωές των πολιτών είναι φτηνότερης αξίας; Κυρίως αφού έχουν ήδη ψηφίσει;

Γήπεδο του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό
15/10/2009
Mε την Σ.τ.Ε. 3059/09 (Ολομ.) κρίθηκε ότι το αρ.12 ν.3481/2006, κατά το μέρος που προβλέπει χωροθέτηση νέων αθλητικών εγκαταστάσεων στον κοινόχρηστο χώρο του Βοτανικού, δεν αντίκειται στο αρ.24 Σ., παρά τη μείωση αυτού, ενόψει του οφέλους που θα προκύψει για την πόλη από την απόδοση σε κοινή χρήση 16 στρεμμάτων στη συνοικία Κουντουριώτικα. Η αυτή διάταξη, κατά το μέρος που προβλέπει επιπλέον χρήσεις συνεπαγόμενες μείωση του πιο πάνω κοινόχρηστου χώρου σε βαθμό μεγαλύτερο του αναγκαίου για τη μεταφορά των ανωτέρω εγκαταστάσεων, αντίκειται στο αρ.24 παρ.2 Σ.

Ειδικότερα με την απόφαση αυτή, έγινε δεκτό ότι από τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1, 20 παρ. 1, 24 παρ. 1 και 2, 26 και 28 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος συνάγεται ότι δεν αποκλείεται μεν η, κατ’ απόκλιση από τη συνήθη διοικητική διαδικασία που προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία, θέσπιση με τυπικό νόμο ατομικών ρυθμίσεων χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού, υπό την προϋπόθεση όμως ότι με τις ρυθμίσεις αυτές δεν θίγονται ατομικά δικαιώματα και δεν παραβιάζονται άλλες συνταγματικές διατάξεις ή αρχές, καθώς και οι σχετικοί ορισμοί του κοινοτικού δικαίου. Εφόσον, πάντως, πρόκειται για απόκλιση από την αρχή της διακρίσεως των λειτουργιών, η θέσπιση ατομικών ρυθμίσεων χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού με τυπικό νόμο είναι δυνατή μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και, επομένως, οι λόγοι που επιβάλλουν την ανωτέρω απόκλιση και οι οποίοι ανάγονται όχι στη διαδικασία ψηφίσεως του νόμου αλλά στις προϋποθέσεις ασκήσεως της νομοθετικής λειτουργίας πρέπει να προκύπτουν από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του νόμου. Ο έλεγχος δε της απαιτούμενης από το Σύνταγμα συνδρομής των προϋποθέσεων αυτών υπόκειται στον οριακό έλεγχο του δικαστή (μειοψ). Στην προκειμένη περίπτωση, αφού προηγουμένως κρίθηκε ότι οι ρυθμίσεις του άρθρου 12 του ν. 3481/2006 κατά το μέρος που αφορούν τα ΟΤ στο Βοτανικό έχουν προεχόντως ατομικό χαρακτήρα (αφού με αυτές χαράσσονται και μετατοπίζονται ρυμοτομικές γραμμές προκειμένου να καθορισθεί ο χώρος που προορίζεται για την ανέγερση του νέου ποδοσφαιρικού γηπέδου, των λοιπών αθλητικών εγκαταστάσεων και των λοιπών κτιρίων, τα οποία προβλέπονται στο νόμο), κρίθηκε ακολούθως ότι η συνολική χωροταξική και πολεοδομική επέμβαση στην Πολεοδομική Ενότητα (Π.Ε.) Ελαιώνα του Δήμου Αθηναίων, εξαρτώμενη από την περιέλευση στον Δήμο Αθηναίων της κυριότητας των κειμένων στο ΟΤ 45-46-50 ακινήτων, συνδέεται με τον ιδιαίτερο τρόπο μεταβιβάσεως της κυριότητας του ακινήτου της εταιρείας ΕΤΜΑ Α.Ε., τον οποίο προέβλεψε ο νομοθέτης ως οικονομικώς συμφέροντα για το Δήμο Αθηναίων και ως μέρος, επομένως, της όλης χωροταξικής και πολεοδομικής ρυθμίσεως. Η προβλεπόμενη δυνατότητα κτήσεως με τον τρόπο αυτό της κυριότητας του εν λόγω ακινήτου, ανεξαρτήτως της συμφωνίας της, καθ’ εαυτήν, προς το άρθρο 24 του Συντάγματος, καθιστά θεμιτή την προσφυγή στην νομοθετική διαδικασία για την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου του Δήμου Αθηναίων στην συγκεκριμένη Π.Ε.(μειοψ). Ακολούθως το Δικαστήριο έκρινε ότι, εν όψει των υπαγορευομένων από το άρθρο 24 του Συντάγματος κριτηρίων για την χωροταξική αναδιάρθρωση και την πολεοδομική ανάπτυξη των πόλεων και των οικιστικών εν γένει περιοχών, κατά τον καθορισμό ή την τροποποίηση χρήσεων γης πρέπει να αναζητείται ο πλέον πρόσφορος τρόπος θεραπείας των πολεοδομικών αναγκών, ενώ παρεκκλίσεις από τους πάγιους όρους δομήσεως μιας περιοχής πρέπει να εντάσσονται στην κατηγορία της πολεοδομικής ρυθμίσεως με την οποία συνδέονται χωρικά, να επιτρέπονται δηλαδή μόνο κατ’ εξαίρεση και να είναι συμβατές με τους πάγιους όρους, ώστε να μη υπερβαίνουν το περιθώριο επιβαρύνσεως της περιοχής, η οποία, παρά τις παρεκκλίσεις, πρέπει να διαμορφώνεται από τους πάγιους όρους δομήσεως. Εξ άλλου, η διατήρηση των κοινόχρηστων χώρων, μάλιστα δε των χώρων πρασίνου, αποτελεί πρωταρχικό όρο για την προστασία των πόλεων και των οικισμών, ώστε η μείωσή τους ή η αναίρεση της πολεοδομικής λειτουργίας τους να συνιστά ανεπίτρεπτη επιδείνωση των όρων διαβιώσεως των κατοίκων και υποβάθμιση του υπάρχοντος ή του προβλεπομένου από την ισχύουσα πολεοδομική νομοθεσία οικιστικού περιβάλλοντος, η σχετική δε ρύθμιση, κατά τούτο, υπόκειται στον οριακό έλεγχο του ακυρωτικού δικαστή. Ο έλεγχος όμως αυτός, ως έλεγχος ορίων, δεν εξαντλείται σε αριθμητικούς υπολογισμούς της εκτάσεως των κοινοχρήστων χώρων, αλλά λαμβάνει υπόψη και κάθε στοιχείο της συγκεκριμένης περιπτώσεως που επιτρέπει στον δικαστή ακόμη και το συμπέρασμα ότι συγχωρείται εν προκειμένω η αριθμητική μείωση της εκτάσεως των Κοινοχρήστων Χώρων (Κ.Χ.), εν όψει του τελικού, συνολικού, οφέλους που προκύπτει για την πόλη από την αναδιάταξη Κ.Χ. και στον βαθμό που η μείωση αυτή παρίσταται ως απολύτως αναγκαία. Κατά τον έλεγχο αυτό, πάντως, η νομιμότητα της αναδιατάξεως των κοινόχρηστων χώρων κρίνεται από τη σύγκριση του υφιστάμενου ρυμοτομικού σχεδίου με την νέα ρύθμιση και όχι από την σύγκριση της συμβατότητας της νέας αυτής ρυθμίσεως προς τις κατευθύνσεις χωροταξικού σχεδιασμού προηγουμένου επιπέδου με εκείνη του υφιστάμενου ρυμοτομικού σχεδίου (μειοψ). Στην προκειμένη περίπτωση κρίθηκε ότι η απόδοση σε κοινή χρήση πρασίνου του ΟΤ 22 (Λ. Αλεξάνδρας), επιβαλλόμενη από το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του Δήμου Αθηναίων, καθιστά, αναγκαία τη μεταφορά των αθλητικών δραστηριοτήτων σε άλλη περιοχή, η οποία άλλωστε έχει ως αναπόφευκτη συνέπεια την κατάληψη μεγαλύτερου, σε σχέση με τον αποδιδόμενο, χώρου, αφού οι νέες εγκαταστάσεις πρέπει να ικανοποιούν τις σύγχρονες σχετικές απαιτήσεις. Ως εκ τούτου, όπως έκρινε το Δικαστήριο, η χωροθέτηση των νέων αθλητικών εγκαταστάσεων με το προβλεπόμενο γι’ αυτές ποσοστό εμπορικών και λοιπών σχετικών με αυτές χρήσεων και τους αναγκαίους χώρους σταθμεύσεως αυτοκινήτων στον προβλεπόμενο από το π.δ. της 20.9/30.11.1995 κοινόχρηστο χώρο πρασίνου του Βοτανικού, αφού προηγουμένως εξετάσθηκαν και αποκλείσθηκαν άλλες περιοχές δεν αντίκειται στο άρθρο 24 του Συντάγματος, παρά την επερχόμενη μείωση της εκτάσεως των κοινοχρήστων χώρων πρασίνου, εν όψει του τελικού οφέλους που προκύπτει για την πόλη από την απόδοση σε κοινή χρήση της ανωτέρω εκτάσεως πρασίνου και την απομάκρυνση οχληρών χρήσεων. Ωστόσο, σε παρεμβάσεις, όπως η προκείμενη, στις οποίες περιοχή της πόλεως υφίσταται τις δυσμενείς συνέπειες από την ανακούφιση άλλης, οι προβλεπόμενες γι’ αυτήν χρήσεις γης, οι οποίες συνεπάγονται μείωση κοινοχρήστων χώρων, πρέπει να είναι απαραίτητες για το όλο εγχείρημα, ώστε να καθίσταται δυνατή η διαπίστωση ότι η αντίστοιχη απώλεια των κοινοχρήστων χώρων, μάλιστα δε των χώρων πρασίνου, είναι η ελάχιστη δυνατή. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, εκτός των αθλητικών εγκαταστάσεων με το προβλεπόμενο γι’ αυτές ποσοστό εμπορικών και λοιπών σχετικών με αυτές χρήσεων και τους αναγκαίους χώρους σταθμεύσεως αυτοκινήτων, προβλέπονται και χρήσεις γης που συνεπάγονται την ανέγερση πολυλειτουργικού δημοτικού κτιρίου και εμπορικού κέντρου. Οι χρήσεις όμως αυτές που δεν είναι συμπληρωματικές των αθλητικών εγκαταστάσεων (αλλά θεσπίσθηκαν είτε επ’ ευκαιρία της μεταφοράς στην εν λόγω περιοχή των αθλητικών δραστηριοτήτων είτε προς ελαχιστοποίηση της οικονομικής επιβαρύνσεως του Δήμου από την μεταφορά αυτή), συνεπάγονται μείωση των κοινοχρήστων χώρων σε βαθμό μεγαλύτερο του αναγκαίου και επομένως οι διατάξεις του άρθρου 12 του ν. 3481/2006 είναι αντίθετες στο άρθρο 24 του Συντάγματος. Η αντίθεση δε αυτή δεν αίρεται από την τυχόν συμφωνία των επίμαχων ρυθμίσεων με τις κατευθύνσεις του Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθηνών, αφού και το ανωτέρω π.δ. εκδόθηκε προκειμένου η περιοχή του Ελαιώνα να αποκτήσει σχέδιο και χρήσεις γης σύμφωνα με τις κατευθύνσεις αυτές. Εξ άλλου, η διατήρηση των κοινοχρήστων χώρων, ως πρωταρχικός όρος για την προστασία των πόλεων, κατά την έννοια του άρθρου 24 του Συντάγματος, πρέπει να θεωρείται και ως πρωταρχικό μέλημα των διοικητικών αρχών που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή των ρυμοτομικών σχεδίων (μειοψ). Εν όψει των ανωτέρω, κρίθηκε ότι είναι μη νόμιμες και ακυρωτέες οι προσβαλλόμενες πράξεις (έγκριση περιβαλλοντικών όρων και χορήγηση οικοδομικής αδείας για την κατασκευή και λειτουργία κτιριακού συγκροτήματος πολλαπλών χρήσεων με υπόγειο σταθμό αυτοκινήτων στο ΟΤ 45Α στο Βοτανικό), οι οποίες εκδόθηκαν εν όψει των προβλεπομένων στις διατάξεις του άρθρου 12 του ν. 3481/2006 και της συνδρομής των προϋποθέσεων που τίθενται σ’ αυτές για την οικοδόμηση του ΟΤ αυτού με συντελεστή δομήσεως 1,6 και τις επιτρεπόμενες από αυτές χρήσεις.

15 Οκτωβρίου: 6.912bloggers από 135 χώρες με 11,5 εκατ. αναγνώστες υπερασπίζουν το κλίμα…

Ο Οικολογικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χαϊδαρίου ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. συμμετέχει για τρίτη συνεχή χρονιά στην Blog Action Day – Climate Change. Την πρώτη φορά ήταν γενικά για το περιβάλλον, τη δεύτερη για την παγκόσμια πείνα και τώρα για την κλιματική αλλαγή.

Το Δεκέμβριο του 2009 θα συνδιοργανώσει με τον Α.Ο .ΠΗΓΑΣΟ και με άλλους φορείς το 2ο Οικολογικό Τουρνουά Σκάκι.
www.xpolis.blogspot.comwww.ieraodo.blogspot.com

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις ενδεχόμενες διώξεις του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αγανάκτησή της για την εμπλοκή σε δικαστικές διαδικασίες, που ενδέχεται να οδηγήσουν σε διώξεις, των συντρόφων Μάρκου Χατζησάββα, μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού, Αμπντούλ Χατζί, προέδρου της Βορειοαφρικανικής κοινότητας στην Κρήτη και Φρατζέσκου Ελευθερίου μέλος της τοπικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων, οι οποίοι είναι, όλοι, μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης. Οι δικαστικές κλήσεις προς τους συντρόφους, στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης για την παραβίαση περιβαλλοντικού νόμου(!) με την ανάρτηση πανό, συνιστούν ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των εκφοβιστικών ενεργειών των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους σε βάρος αγωνιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αλληλεγγύη της στους συντρόφους και στο Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, που αγωνίζεται σταθερά και αταλάντευτα υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών, για μία πιο ανθρώπινη ζωή στη Ελλάδα και δηλώνει ότι οι τυχόν διώξεις σε βάρος των συντρόφων μπορούν και πρέπει να μετατραπούν σε ήττα των κατασταλτικών μηχανισμών.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑ, 12-10-2009

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στη γαλλική εφημερίδα L’Humanité, Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

http://www.humanite.fr/2009-10-06_International_Grece-Un-bon-resultat-pour-Syrisa

INTERNATIONAL – MONDE

Grèce. « Un bon résultat pour Syrisa »

Τrois questions à une responsable de la Coalition de la gauche radicale (Syrisa).

Irène Dourou est la responsable des questions internationales pour le parti Synaspismos (Coalition de la gauche, des mouvements et de l’écologie). Ce parti est le principal mouvement de Syrisa (Coalition de la gauche radicale), arrivée en cinquième position à l’issue des élections législatives anticipées du 4 octobre.

Quelle est votre analyse des résultats de ces élections ?
Irène Dourou. La victoire du Parti socialiste change incontestablement la donne politique en Grèce. Mais il faut attendre de voir comment le Pasok va s’y prendre pour sortir le pays de la crise économique et sociale. Pendant toute la campagne électorale, les socialistes ont esquivé toute question concrète concernant le contenu de leurs propositions économiques. Ils se sont contentés de présenter des choses un peu plates sans entrer dans le vif des problèmes sociaux. Nous attendons de voir quelle politique le Pasok va mettre en oeuvre.

Avec un peu plus de 4,5 % des voix, la coalition Syrisa devrait obtenir 13 députés, soit un de moins que dans le Parlement sortant. Êtes-vous satisfaite de ce résultat ?
Irène Dourou. C’est un très bon résultat pour Syrisa. Non seulement nous franchissons la barre des 3 %, le seuil nécessaire pour entrer au Parlement, mais nous maintenons aussi notre nombre de députés. Les résultats ne sont pas encore totalement définitifs mais, avec environ 4,7 % des voix, nous devrions obtenir autour de 12 députés, soit à peu près le même nombre qu’aujourd’hui. D’un point de vue politique, c’est un résultat très encourageant qui nous donne de l’espoir. La pression du Parti socialiste, le grand vainqueur de ces élections, sur notre coalition était très grande. Nous avons bien résisté. Les gens ont voté pour nous pour que nous luttions contre le chômage, l’insécurité et la précarité de l’emploi.

N’espériez-vous pas toutefois capter davantage le vote des jeunes qui ont exprimé leur malaise en décembre 2008 ?
Irène Dourou. Non, car au cours des derniers mois la situation politique avait changé. La polarisation autour du Parti socialiste était telle que pour nous l’objectif était d’arriver à conserver nos députés.

Entretien réalisé par D. R.

Σας ευχαριστώ τέλος προσωπικά για την εκστρατεία αυτή, που με πλούτισε σε εμπειρίες. Θα συνεχίσουμε την επαφή μας γιατί οι αγώνες δεν περιμένουν, ούτε εξαρτώνται από μια βουλευτική εκλογή.

Ρένα Δούρου

Η ξεχασμένη κοινωνία έστειλε σήμερα το δικό της μήνυμα, αποδοκίμασε και αμφισβήτησε μια πολιτική που την οδηγεί συστηματικά στο περιθώριο. Η Ν.Δ. υπέστη μια βαριά ήττα εξαιτίας των σοβαρών κοινωνικών αδιεξόδων που προκάλεσε η πολιτική της. Πρόκειται για μια ήττα της δεξιάς πολιτικής, για μια ήττα της πολιτικής που προκάλεσε περισσότερη φτώχεια, μεγαλύτερη ανεργία, μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Όχι μόνο προβλέψαμε αυτή τη βαριά ήττα, αλλά έχουμε και σημαντικό μερίδιο στην πραγματοποίησή της, μέσα από την αποτελεσματική και ισχυρή αντιπολίτευση που ασκήσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα.

Σήμερα η κυβέρνηση αλλάζει. Το σημαντικό, όμως, για την κοινωνία δεν είναι το αν αλλάζει η κυβέρνηση. Είναι το αν θα αλλάξει και η πολιτική που μας κυβερνά. Και στην κατεύθυνση αυτή, θα δώσουμε τις επόμενες μάχες στη βουλή, στους κοινωνικούς αγώνες και στο πεδίο των ιδεών

Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι για εμάς μια μικρή αλλά, δεδομένων των συνθηκών, σημαντική νίκη. Ξεκινήσαμε αυτή τη μάχη μέσα από μεγάλες δυσκολίες. Καταφέραμε να ξεπεράσουμε σοβαρά προβλήματα. Ζητήσαμε από τους πολίτες το όνειρο εισόδου στη νέα βουλή και τη δική τους ψήφο. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι τελικά ήταν πολλοί περισσότεροι από όσους αρχικά είχαμε υπολογίσει όλοι όσοι και όσες μας έδωσαν την επιπλέον δική τους ψήφο, ψήφο συνείδησης, ψήφο εμπιστοσύνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει στη βουλή με ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία. Και αυτό το χρωστάμε αποκλειστικά στον κόσμο της Αριστεράς, σε όλους όσοι μας στήριξαν και μας έδωσαν δύναμη, ακόμα και αν σε προηγούμενες περιόδους τους πληγώναμε με τη συμπεριφορά μας. Η εμπιστοσύνη των αριστερών ανθρώπων μας κάνει πιο δυνατούς. Αλλά και μας δεσμεύει με την ευθύνη να είμαστε πιο ώριμοι και αποτελεσματικοί, σε μια στιγμή που το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση της κοινωνίας από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.

Ο απλός κόσμος της Αριστεράς δικαιούται από σήμερα να έχει έναν πιο βαρύνοντα ρόλο στις εξελίξεις και στην πορεία μας από αύριο. Ο στόχος μας και στην επόμενη βουλή θα είναι να καταξιωθούμε στη συνείδηση των πολιτών ως δύναμη ισχυρής, αριστερής, προγραμματικής αντιπολίτευσης.

Οι ημέρες που έρχονται δεν θα είναι εύκολες μέρες, θα είναι δύσκολες μέρες. Η δική μας πολιτική στάση θα είναι σταθερή και αταλάντευτη. Η μάχη που έχουμε μπροστά μας είναι μια μάχη ενάντια στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, μια μάχη για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, του δημόσιου πλούτου και του περιβάλλοντος. Είναι μια διαρκής μάχη στο πλευρό της ξεχασμένης κοινωνίας, στο πλευρό των πιο αδύναμων, αλλά και των νέων ανθρώπων, που διεκδικούν το δικαίωμα να ονειρεύονται ένα μέλλον με αξιοπρέπεια.

Θα μας επιτρέψετε μόνο για σήμερα να χαρούμε. Από αύριο αρχίζει για εμάς σκληρή δουλειά για να φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης των πολιτών που μας τίμησαν με την ψήφο τους.

4 του Οκτώβρη, ΙΣΧΥΡΟΣ  ΣΥΡΙΖΑ

στη βουλή και στους αγώνες!!!

http://www.naftemporiki.gr/election/video.asp?id=18864

Κριτική τόσο στη Ν.Δ. και όσο και στο ΠΑΣΟΚ άσκησε η υποψήφια βουλευτής Β’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου επισημαίνοντας πως ναι μεν έχουν προτάσεις για την πάταξη της φοροδιαφυγής, ωστόσο δεν διαθέτουν την πολιτική βούληση να την καταπολεμήσουν.

Μιλώντας στο naftemporiki.gr η κυρία Δούρου επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι για την αντιμετώπιση του φαινομένου χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός.

Της Ρένας Δούρου, Εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ, 2 Οκτωβρίου 2009

Ο ΣΥΡΙΖΑ ενοχλεί. Ενοχλούν οι προτάσεις του, οι οποίες χαρακτηρίζονται «λαϊκιστικές» ή /και «ανεφάρμοστες». Ωστόσο τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα. Έτσι τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός, βαρύγδουπα «ανακάλυπτε» την οικονομική κρίση, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθετε υπεύθυνα και τεκμηριωμένα (κοστολογημένα) τις προτάσεις του, μεταξύ τους κι εκείνη περί της δημιουργίας 100.000 θέσεων εργασίας ετησίως επί πέντε χρόνια, τότε ΜΜΕ και κυβερνητικοί παράγοντες έσπευδαν να λοιδορήσουν τη συγκεκριμένη πρόταση με τις γνωστές αιτιολογίες, του τύπου «δεν υπάρχουν χρήματα», «δεν γίνονται αυτά». Κι όμως. Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις, ο ίδιος ο υπουργός κ. Αβραμόπουλος αποκάλυπτε την ύπαρξη 45.000 κενών θέσεων εργασίας στα νοσοκομεία που θα έπρεπε να είχαν πληρωθεί εδώ και καιρό! Τι δείχνει αυτό; Ότι δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για μία διαφορετική πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κουραστεί να επαναλαμβάνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση με μία ανεργία που θα είναι σε δυσθεώρητα ύψη. Δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση με χιλιάδες ανέργους στην πλειονότητά τους νέους. Δεν μπορεί να υπάρχει έξοδος από την κρίση με την συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων να ζουν στην αβεβαιότητα, να εργάζονται υπό συνθήκες μερικής απασχόλησης, ενοικίασης εργαζομένων για προγράμματα stage.
Και είναι αδιανόητο και συνιστά προσβολή στη νοημοσύνη των πολιτών οι δυο μονομάχοι της εξουσίας να τσακώνονται για το πόσο … άδεια είναι τα κρατικά ταμεία. Είναι αδιανόητο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να μην τοποθετούνται συγκεκριμένα για τους αντεργατικούς νόμους που έχουν ψηφίσει τα τελευταία χρόνια, όπως για παράδειγμα τον Νόμο 2639/98, που ψήφισε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και που επεκτείνει τη μερική απασχόληση στον δημόσιο τομέα ή τον Νόμο 2956/2001 που καθιερώνει την δημιουργία εταιρειών υπενοικίασης εργαζομένων σε άλλες επιχειρήσεις (ποιος ξεχνά την τραγική υπόθεση Κούνεβα;). Ή τους νόμους της κυβέρνησης της ΝΔ όπως οι 3385/2005, 3429/2005, που απορυθμίζουν πλήρως την αγορά εργασίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα.
Χρήματα υπάρχουν. Εκείνο που χρειάζεται είναι πραγματικά διαφορετική πολιτική. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που εγγυάται την αλλαγή της ρότας στη κατεύθυνση της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ανάπτυξης για τους πολλούς!

«Η ερώτηση της ημέρας», ΤΑ ΝΕΑ, 2 Οκτωβρίου 2009

Μήπως με περισσότερες γυναίκες στην πολιτική η χώρα θα πήγαινε καλύτερα;

Ρένα Δούρου: Η ΚΛΑΣΙΚΗ (ίσως και αναμενόμενη;) απάντηση θα έλεγε ότι ναι, πράγματι η παρουσία περισσότερων γυναικών στην πολιτική θα της προσέδιδε πιο ανθρώπινο πρόσωπο κ.ο.κ. Κι ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να ισχύει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, εκείνο που βαραίνει σήμερα καθοριστικά στην πολιτική δεν είναι το φύλο, αλλά η πολιτική που υιοθετείται και επιλέγεται να εφαρμοστεί. Με άλλα λόγια, ιδιαίτερα σήμερα, περίοδο σύγκρουσης σαφών πολιτικών επιλογών περί του τρόπου άσκησης της εξουσίας, άσκησης οικονομικής πολιτικής για τη διέξοδο από την κρίση και την προστασία ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, όπως είναι οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες/τριες, εκείνο που μετράει δεν είναι το φύλο του πολιτικού αλλά οι απόψεις του.
Υπάρχουν γυναίκες πολιτικοί που είναι φορείς εξαιρετικά συντηρητικών, αναχρονιστικών απόψεων, το γυναικείο φύλο δεν προσδίδει θαυματουργικά (λόγω μητρότητας) αριστερά, προοδευτικά, κοινωνικά χαρακτηριστικά σε μια πολιτική. Στον πολιτικό στίβο δεν υπάρχουν προνομιακοί, βάσει φύλου, εκφραστές συμφερόντων. Γυναίκες, άνδρες, εκφράζουν συγκεκριμένες πολιτικές υπέρ ή κατά των εργαζομένων, υπέρ ή κατά των μεταναστών, υπέρ ή κατά της δημόσιας παιδείας, του κράτους πρόνοιας κ.ο.κ. Αυτό μετράει για τους πολίτες.

Λίγες ώρες μας χωρίζουν από τις εκλογές που αποφάσισε ο πρωθυπουργός, προκειμένου να μας πει “σκληρές αλήθειες”, του τύπου ότι με το πάγωμα των μισθών και των συντάξεων θα βγούμε από την κρίση και να ΜΗΝ μας εξηγήσει γιατί ή τί τον εμπόδισε να εφαρμόσει τις “τολμηρές” του μεταρρυθμίσεις τα προηγούμενα χρόνια. Πλησιάζουμε στις εκλογές των οποίων το μεγάλο “φαβορί” είναι ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που πεισματικά αρνούνται να μας αποκαλύψουν το συγκεκριμένο περιεχόμενο της πολιτικής που θα εφαρμόσουν από τις 5 Οκτωβρίου κι ύστερα. Σαν να επρόκειτο για επτασφράγιστο μυστικό… Σ’ αυτές τις εκλογές, λοιπόν, οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν μεταξύ της επιλογής της ομαδικής αυτοκτονίας που προτείνει ο απερχόμενος πρωθυπουργός και της “λευκής επιταγής”, που ζητά μετ’ επιτάσεως ο Γ. Παπανδρέου, για να…εφαρμόσει τη νεφελώδη πολιτική του – αδυνατώντας να απαντήσει ακόμη και στο ερώτημα αν θα δανειστεί ή θα φορολογήσει, για να γεμίσει τα άδεια ταμεία, όπως συμφωνούν κι οι δύο “μονομάχοι”. Στο μέγεθος του “άδεια” διαφέρουν μόνο…“Ψηφίστε μικρά κόμματα”, ακούγεται όλο και πιο συχνά από διαφορετικά και ποικίλα χείλη. Εκ πρώτης όψεως το… σύνθημα δεν ακούγεται άσχημο, όμως αν το καλοεξετάσει κανείς, υποκρύπτει κάτι το σχεδόν ρατσιστικό από την ανάποδη. Και τούτο γιατί η επιλογή δεν γίνεται στη βάση των προτάσεων των κομμάτων, αλλά με μοναδικό κριτήριο το… μέγεθός τους, ότι όλα είναι μικρά, άρα μπορούμε να ψηφίσουμε όποιο θέλουμε! Κι όμως, δεν κομίζω γλαύκας, αλλά όλα τα λεγόμενα μικρά κόμματα δεν είναι ίδια: ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ, συνιστούν τρεις εντελώς διαφορετικές προτάσεις για την οικονομία, κοινωνία, πολιτισμό, μετανάστες, κ.α. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν εξισώνεται με εκείνη στο ΚΚΕ ή στο ΛΑΟΣ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχει εγκαίρως καταθέσει, κοστολογημένες, τεκμηριωμένες προτάσεις για διέξοδο από την κρίση, όπως, για παράδειγμα, τη δημιουργία 100.000 θέσεων εργασίας ετησίως, επί 5 χρόνια. Πρόταση, που στην αρχή λοιδορήθηκε ως λαϊκίστική, αργότερα όμως αποδείχθηκε απολύτως ρεαλιστική, καθώς μόνο στον τομέα της υγείας, των νοσοκομείων χρειάζεται η πλήρωση 45.000 θέσεων, σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό Υγείας. Η ψήφος λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ είναι σίγουρη ψήφος, γιατί ήδη από το πρόσφατο παρελθόν οι πολίτες είδαν κι έκριναν τη δράση των βουλευτών, οι οποίοι ουσιαστικά ασκούσαν αντιπολίτευση ενώ το ΠΑΣΟΚ ήταν βυθισμένο σε… νάρκη. Εμείς στον δεν λέμε άλλα και πράττουμε διαφορετικά: είμαστε δύναμη συνέπειας που λειτουργεί ως ανάχωμα στην καλπάζουσα κρίση, δημιουργώντας ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης. Μη χαραμίσεις την ψήφο σου σε… ένα οποιοδήποτε κόμμα. Ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ τη συνεπή δύναμη των αγώνων, τη φωνη των κοινωνικά αδύναμων!!!

http://veto300.blogspot.com/2009/10/blog-post_2445.html

Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στο  Δημήτρη Τομαρά

Η Ρένα Δούρου είναι μία ακόμη νέα γυναικεία παρουσία που διεκδικεί την ψήφο στις εκλογές της Κυριακής. Ένα… φρέσκο, δυναμικό και γεμάτο νέες ιδέες άτομο που φιλοδοξεί να φέρει… άλλον αέρα. Η υποψήφια Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθηνών μιλά στο gazzetta.gr καταθέτοντας τις απόψεις της για το γηπεδικό ζήτημα του Παναθηναϊκού και εξηγεί γιατί πρέπει να την… σταυρώσουν.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με το θέμα του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Υπήρξε μία κόντρα ανάμεσα στην «πράσινη» ΠΑΕ και τον κ. Τσίπρα. Τώρα φαίνεται πως μπορεί να γίνει το γήπεδο χωρίς το εμπορικό κέντρο. Αισθάνεστε δικαιωμένοι ως παράταξη από μία τέτοια εξέλιξη;
Αναμφισβήτητα και ήταν μια θετική εξέλιξη. Μια εξέλιξη για την οποία, να σας θυμίσω, λοιδορήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, κατηγορήθηκε άδικα, μόνο και μόνο επειδή τόλμησε να έλθει σε αντιπαράθεση και σε ρήξη με συγκεκριμένα, μεγάλα συμφέροντα, διεκδικώντας το αυτονόητο: πράσινο και όχι τσιμέντο…

Εσείς προσωπικά τάσσεστε υπέρ της κατασκευής του γηπέδου αυτού; Και αν ναι, με ποιούς όρους;
Ποτέ δεν ήμασταν κατά της κατασκευής του γηπέδου του Παναθηναϊκού, αρκεί οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις να μη φορτώνουν το χώρο με περισσότερο τσιμέντο, αλλά να τον «πρασινίζουν», μεταφορικά και πραγματικά. Οι χώροι πρασίνου στην πρωτεύουσα εξαφανίζονται με γοργούς ρυθμούς και δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να χάσουμε έστω κι ένα τετραγωνικό μέτρο…

Ξέχωρα απ’ το συγκεκριμένο ζήτημα εσείς παρακολουθείτε τ’ αθλητικά δρώμενα; Είστε φίλαθλος κάποιας ομάδας;
Παρακολουθώ, όσο μπορώ, όλες τις αθλητικές δραστηριότητες και μπορώ να σας πω -αν και δεν θα πρωτοτυπήσω- ότι είμαι Ολυμπιακός.

Γιατί επιλέξατε να κατεβείτε στον… στίβο της πολιτικής; Τι πιστεύετε πως θα τραβήξει τον Έλληνα ψηφοφόρο σ’ εσάς; Ποιό είναι το μεγάλο σας ατού;
Αναμφισβήτητα ο στίβος της πολιτικής είναι πιο δύσκολος από τους αθλητικούς στίβους, γιατί έχει απαιτήσεις διαρκείας και μεγάλες ευθύνες απέναντι στους πολίτες, ειδικά απέναντι σε αυτούς που εμείς εκπροσωπούμε, δηλαδή εκείνους που τους συνθλίβει η οικονομική κρίση, τους νέους, τις εργαζόμενες, τους μετανάστες…
Οι τεκμηριωμένες προτάσεις μας, για να μην πληρώσουν αυτά τα ευαίσθητα κομμάτια της κοινωνίας μας τα «σπασμένα» της κρίσης, νομίζω ότι μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης του ψηφοφόρου. Εμείς, ως ΣΥΡΙΖΑ, εννοούμε τα όσα λέμε, εντός κι εκτός Βουλής, δεν λέμε άλλα τώρα και άλλα μετά από τις εκλογές. Το κόμμα μας μπορεί να λειτουργήσει ως «ανάχωμα» στις νεοφιλελεύθερες επιλογές, που μας συνθλίβουν όλους μας ως πολίτες. Αυτό είναι το «πλεονέκτημά» μας, κατά τη γνώμη μου.

Θεωρείτε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πιο ενισχυμένος απ’ τις προσεχείς εκλογές σε σχέση με τις Ευρωεκλογές;
Είμαι αισιόδοξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εισέλθει στη Βουλή για να συνεχίσει το έργο που έχει ξεκινήσει, και το οποίο, αν κρίνει κανείς από την προηγούμενη θητεία των βουλευτών του, ήταν εξαιρετικά παραγωγικό και ωφέλιμο – ήταν ο χώρος που άσκησε ουσιαστική αντιπολίτευση στη Ν.Δ., όταν το ΠΑΣΟΚ περί άλλων τύρβαζε.

Ποιά κατά την γνώμη σας είναι τα υπέρ και τα κατά της δικής σας παράταξης; Οι διαφωνίες που υπήρξαν στ’ εσωτερικό του κόμματος και η αποχώρηση του κ. Αλαβάνου πλήττουν ή όχι την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ;
Στα υπέρ μας, είναι σίγουρα οι προτάσεις μας, η δραστηριοποίησή μας. Στα κατά, η τάση μας να διυλίζουμε τον κώνωπα, αλλά όμως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Αλλά προτιμώ να είμαι σε ένα κόμμα όπου τα πάντα συζητούνται ανοικτά και όπου δεν τηρείται σιγή ιχθύος, όπως έγινε, π.χ., με τη Ν.Δ., μετά από το στραπάτσο των ευρωεκλογών. Σε ό,τι αφορά στον Αλ. Αλαβάνο, δεν θεωρώ ότι έχει αποχωρήσει, ούτε ότι η στάση του έχει πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε δεν έχει κάνει κάποια σχετική δήλωση.

Που έχουν κάνει λάθη η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Που εκτιμάτε πως έβλαψαν την ελληνική κοινωνία αλλά και την χώρα μας ως κόμματα;
Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κάνουν το λάθος να εμμένουν στην ίδια, νεοφιλελεύθερη πολιτική, που απορυθμίζει τις εργασιακές σχέσεις, ισοπεδώνει τις ζωές των εργαζομένων, καταστρέφει την καθημερινότητα των πολιτών μέσα από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, προς όφελος μιας «ανάπτυξης» που εξισώνεται με την τσιμεντοποίηση. Και τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν βαριές ευθύνες για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ελληνική κοινωνία: με κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό, εργασιακά δικαιώματα σε διάλυση, περιβάλλον σε υποβάθμιση, τους μετανάστες υπό διωγμό. Γι’ αυτό κι εμείς λέμε ότι χρειάζεται πραγματική αλλαγή πολιτικής, όχι επιφανειακές μεταρρυθμίσεις, «διακοσμητικού» χαρακτήρα, ή αλλαγές, την ουσία των οποίων δεν μας λέει ο κ. Παπανδρέου…
- Αν σας ζητούσα να κάνετε μία πρόβλεψη για τ’ αποτέλεσμα της κάλπης θα ρισκάρετε να την κάνετε;
Η μόνη πρόβλεψη που μπορώ να κάνω είναι ότι πολλοί και πολλές, ενεργοί και ανήσυχοι πολίτες, θα αγωνιστούμε μέχρι την Κυριακή για κάθε ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Και αισιοδοξούμε ότι θα καταφέρουμε τον στόχο μας: ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή!

Ο Έλληνας σήμερα αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα στην ζωή του. Ποιά θεωρείτε πως είναι αυτά που χρίζουν άμεσης λύσης;
Εκείνο που «καίει» τους πολίτες σήμερα είναι το θέμα της απασχόλησης. Με την ανεργία να καλπάζει, την εργασιακή επισφάλεια (βλέπε stage) να κάνει θραύση, χιλιάδες νέοι και νέες βλέπουν μπροστά τους έναν ορίζοντα «μπλοκαρισμένο». Ταυτόχρονα, όσοι εργαζόμενοι, όπως αυτοί της ασφαλιστικής Ασπίς Πρόνοια, απολύονται, ξέρουν ότι στα 50 και στα 60 δεν υπάρχει δυνατότητα νέας πρόσληψης. Είναι ένα θέμα που αξίζει όχι μόνο για να αγωνιστεί κανείς, αλλά και για να καθορίσει την ψήφο του.

Το who is who της Ρένας Δούρου
Η Ρένα Δούρου γεννήθηκε στην Αθήνα και κατοικεί στο Αιγάλεω. Είναι 34 ετών. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1997. Συνέχισε τις σπουδές της στη Γαλλία, την Τουρκία και την Αγγλία. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στις Πολιτικές Επιστήμες. Μιλάει τέσσερις ξένες γλώσσες και έχει αρκετές δημοσιεύσεις στον ελληνικό και ξένο τύπο. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η Απόλαυση του Εθνικισμού», Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, 2007, ενώ έχει συμπράξει και σε διάφορα συλλογικά έργα σχετικά με την πολιτική και τα διεθνή. Ως φοιτήτρια συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και εκλέχθηκε και τα τέσσερα έτη της φοίτησής της στο Διοικητικό συμβούλιο της σχολής.
Οργανωμένη στην Νεολαία του Συνασπισμού από το 1995, υπήρξε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας. Σήμερα είναι μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Συνασπισμού. Δραστηριοποιείται στο κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από τις γραμμές του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Εργάζεται ως σύμβουλος εκδόσεων. Υποψήφια Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθήνας το 2007.

Κάποιοι από τους νεαρούς την είδαν, με αποτέλεσμα να εξοργιστούν και να της επιτεθούν φραστικά, ενώ ένας εξ αυτών της έριξε σπρέι πιπεριού στο πρόσωπο.

Η κ. Παπάζογλου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες είναι καλά στην υγεία της.

Σημειώνεται πάντως ότι η Χρυσή Αυγή αρνείται με ανακοίνωσή της ότι μέλη της ευθύνονται για την επίθεση.

Της Ρένας Δούρου, Athens Voice, 1-7 Οκτωβρίου 2009

Σιχαίνομαι μέχρι αηδίας τους δήθεν. Τους πολιτικούς που το παίζουν δήθεν πιτσιρικάδες, παραγγέλνοντας σε νεαρούς βοηθούς να τους γράψουν trendy άρθρα για “νεανικά περιοδικά”.
Τι μέρος του λόγου είμαι εγώ; Γεννήθηκα πριν από 35 χρόνια, ζω στο Αιγάλεω, δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, εργάζομαι στον τομέα των εκδόσεων βιβλίων και τούτες τις μέρες τρέχω σαν τρελή προκειμένου να συνδυάσω (όσο μπορώ!) τα επαγγελματικά μου ωράρια (όσο κι αν το αφεντικό μου δείχνει κατανόηση στις πολιτικές μου ανησυχίες) και τις απαιτήσεις μιας προεκλογικής εκστρατείας που είναι δύσκολη και απαιτητική. Π.χ., πρέπει να προλάβω να γράψω, με το χεράκι μου, σε αυτό εδώ το νεανικό περιοδικό…
Η Β’ Αθήνας, με τα χάι ανατολικά προάστιά της και τα “λαϊκά” πέρα απ’ το ποτάμι, μοιάζει με τον “Εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες” για όποιον, σαν κι εμένα, δεν διαθέτει οργανωμένο πολιτικό γραφείο, με γραμματείς, φαρισαίους, τηλεφωνήτριες, αλλοδαπούς, να μοιράζουν τις προεκλογικές μπροσούρες, να κάνουν τα τηλέφωνα, να στέλνουν τα sms και τα μέιλ. Κι αυτά είναι μόνο η ορατή πλευρά του λόφου, γιατί σε ό,τι αφορά στην πιο σκοτεινή, εκείνη της χρηματοδότησης, αφήστε το καλύτερα, μπορεί να κινδυνεύσω και με καμιά μήνυση για δυσφήμιση…
Να προσθέσω μια σημαντική λεπτομέρεια: είμαι υποψήφια στη Β’ Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ξέρετε, εκείνο το αριστερό κόμμα που γνωρίζει στην εντέλεια το μυστικό της αυτοκαταστροφής, μέσω των… δημοκρατικών διαδικασιών, όπως φάνηκε τους περασμένους μήνες.
Ωστόσο στις 5, άντε στις 6 Οκτωβρίου, όταν οι υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων θα έχουν μαζέψει όλα τα έντυπα σκουπίδια που θα έχει αφήσει πίσω της και τούτη η προεκλογική εκστρατεία, η ελληνική κοινωνία θα χρειάζεται μια φωνή. Μια φωνή που θα είναι ίσως λίγο βραχνιασμένη (σαν τα τραγούδια που ακούμε), αλλά πάντως θα είναι σκληρή, έντονη και αποφασιστική, σαν τις ανάγκες μας και τα αδιέξοδά μας. Μια φωνή που θα φτιάχνεται από τα μουρμουρητά αλλά και τα μπινελίκια που κατεβάζουμε κάθε μέρα, όλοι εμείς οι νέοι άνθρωποι που ζούμε την κρίση στο πετσί μας. Που ξέρουμε από πρώτο χέρι (και όχι μέσα από τις στατιστικές) την ανεργία, τον εργασιακό Μεσαίωνα, τα περιβόητα stage, την κατασταλτική πολιτική.
Και από τις 5, άντε τις 6 Οκτώβρη, θα πρέπει να μας βρούνε και πάλι μπροστά τους (να γίνει πάλι της …). Όπως έγινε με το άρθρο 16 και τον αγώνα κατά της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως έγινε με την προστασία του Βοτανικού από τα πρασινοκτόνα σχέδια του κ. Βωβού. Όλοι εμείς που ξέρουμε, γιατί και πώς θα τους χαλάσουμε τη σούπα, θα είμαστε εκεί. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε και στη Βουλή. (Άμα λάχει κι έχουμε φωνή και μέσα στη Βουλή, ακόμα καλύτερα).
Και αν τελικά ο δρόμος της σκέψης μπροστά στην κάλπη σας οδηγήσει στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που συστηθήκαμε, ψάξτε με. Δεν θέλω να σας υποσχεθώ κάτι ιδιαίτερο. Όλες οι νέες γενιές στην Ευρώπη και στη χώρα μας επιβιώνουν σε ένα δωμάτιο συντροφιά με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Το μόνο που θέλω και χρειάζομαι συγχρόνως είναι να μπορώ να σας κοιτάζω στα μάτια. Αυτή είναι η μόνη αφετηρία αν θέλουμε να κάνουμε αυτό τον κόσμο λίγο καλύτερο.

Της Ρένας Δούρου, Εφημερίδα METRO, 1 Οκτωβρίου 2009

Λίγα 24ωρα απομένουν για τις κρίσιμες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, λίγα 24ωρα που είναι αρκετά για να ενισχυθεί κι άλλο ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, έτσι ώστε όχι μόνο να περάσει το κατώφλι του 3% για την είσοδο στη Βουλή αλλά να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές. Όχι γιατί η βουλευτική έδρα είναι αυτοσκοπός αλλά χρήσιμο και αποτελεσματικό εργαλείο στην προάσπιση των κοινωνικά αδύναμων, εκείνων που δεν έχουν φωνή, εκείνων που συνθλίβει η οικονομική κρίση των golden boys και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, των νέων, των εργαζόμενων γυναικών, των μεταναστών. Και αυτά δεν είναι λόγια του αέρα – είναι αντικειμενικές διαπιστώσεις, καθώς ουσιαστική αντιπολίτευση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας άσκησαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κι όχι του ΠΑΣΟΚ…
Σε αντίθεση με τα όσα ισχυρίζονται οι διάφοροι καλοθελητές, ο χώρος μας, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι βουλευτές του έχουν εγκαίρως καταθέσει σειρά προτάσεων διεξόδου από την κρίση, όχι όμως δίνοντας συγχωροχάρτι στους θεσμούς εκείνους που τη δημιούργησαν (π.χ. στις τράπεζες), αλλά δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας – 100.000 ετησίως επί πέντε χρόνια -, δημιουργώντας, με άλλα λόγια, τις προϋποθέσεις αξιοπρεπούς ζωής για τους πολλούς, τους εργαζόμενους, εκείνους στους οποίους τα δύο κόμματα εξουσίας επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «τα ταμεία είναι άδεια», «δεν υπάρχουν χρήματα». Κάτι που δεν συνεπάγεται… «πράσινη ανάπτυξη», όπως αορίστως υπόσχεται ο κ. Παπανδρέου, αλλά μεγαλύτερη εξαθλίωση της καθημερινότητας χιλιάδων πολιτών. Πολιτών που πασχίζουν καθημερινά να βγάλουν πέρα με μισθούς των 500 ευρώ, με παιδιά στο σχολείο και στα φροντιστήρια (χαίρε «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση») και ουαί κι αλίμονο αν η αρρώστια χτυπήσει το κατώφλι τους…
Στις περιοδείες που κάνουμε σε υποβαθμισμένους δήμους της δυτικής Αττικής αλλά όχι μόνο σε αυτούς, ακόμη και σε περιοχές που δεν το περιμένει κανείς, διαπιστώνω ότι «σκάει μύτη» η νέα φτώχεια: άνθρωποι αξιοπρεπείς που ψάχνουν στα σκουπίδια, ηλικιωμένοι που τείνουν διστακτικά το χέρι για «ό,τι έχεις κοπέλα μου», νέοι που κυριολεκτικά σκοτώνουν το χρόνο τους (και τις δυνατότητές τους) με ένα φραπέ και τσιγάρο, «ντελιβεράδες» 50 ετών. Αυτούς δεν τους αφορούν οι θριαμβολογίες των μεγάλων κομμάτων, αυτοί γνωρίζουν ότι έχουν τη δική τους φωνή, τον ΣΥΡΙΖΑ!

Της Ρένας Δούρου, Εφημερίδα Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 1  Οκτωβρίου 2009

Αν και απομένουν λίγα μόλις 24ωρα από την Κυριακή των κρίσιμων εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, συνιστά πρόκληση στη νοημοσύνη των σκεπτόμενων πολιτών ότι τα δύο λεγόμενα κόμματα εξουσίας, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ που φέρουν τη συντριπτική ευθύνη για τη σημερινή κακή οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βιώνουν οι μεγαλύτερες και πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (νέοι, εργαζόμενες γυναίκες, μετανάστες) επιδίδονται σε κοκορομαχίες άνευ ουσίας εκ πρώτης όψεως.
Γιατί αν το καλοσκεφθεί κανείς, αυτή η συζήτηση περί του ύψους του ελλείμματος και του ποιος άφησε πιο άδεια τα ταμεία, υποκρύπτει τις προθέσεις (και την αιτιολογία) της πολιτικής που θα εφαρμοστεί από τις 5 Οκτωβρίου κι ύστερα: «Βρήκαμε άδεια ταμεία, δεν μπορούμε να ασκήσουμε κοινωνική πολιτική»…
Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει: το έργο αυτό οι πολίτες το έχουν ξαναδεί, όταν ο κ. Καραμανλής οδηγούσε τη χώρα στην επιτήρηση της Κομισιόν γιατί… δεν γνώριζε την κακή οικονομική κατάσταση που παρέλαβε από το ΠΑΣΟΚ.
Για εμάς είναι αδιανόητη έξοδος από την κρίση με ανεργία που θα είναι σε δυσθεώρητα ύψη. Δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση με χιλιάδες ανέργους στην πλειοψηφία τους νέους, με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων να ζουν στην αβεβαιότητα, να εργάζονται υπό συνθήκες μερικής απασχόλησης, ενοικίασης εργαζομένων και προγραμμάτων stage – μια κατάσταση για την οποία ευθύνονται με τους νόμους που ψήφισαν διαδοχικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.
Έγκαιρα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταθέσει προτάσεις διεξόδου από την κρίση στη βάση τριών βασικών αξόνων:
α) την υιοθέτηση ενός εκτεταμένου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για την κατασκευή κοινωνικών υποδομών το οποίο μπορεί να δημιουργήσει τουλάχιστον 50.000 επιπλέον θέσεις εργασίας,
β) Την καθιέρωση ρήτρας απασχόλησης για τα ενισχυόμενα επενδυτικά σχέδια του ιδιωτικού τομέα, σύμφωνα με την οποία η χρησιμοποίηση δημόσιων πόρων πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας,
γ) Την υιοθέτηση ενός φιλόδοξου σχεδίου με στόχο τον οικολογικό μετασχηματισμό του συνόλου της οικονομίας – κάτι που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας σε τομείς της λεγόμενης «πράσινης» οικονομίας.