Ρένα Δούρου

Σύντροφε Δημήτρη,
τη δύσκολη αυτή ώρα που οι λέξεις είναι ανήμπορες να εκφράσουν αισθήματα και πόνο, ψάχνουμε να βρούμε τι είναι αυτό που μας πνίγει περισσότερο.
Τελικά αυτό που μας ενώνει γύρω σου για τελευταία φορά είναι η αίσθηση της οριστικής απώλειας του τελευταίου ίσως δημότη – πολίτη με την αρχαία εληνική έννοια του όρου, όπου σπίτι του ήταν η Πολιτεία, ο Δήμος, το κοινό καλό.
Ήσουν για όλους εμάς που σε ξέραμε χρόνια το άγρυπνο αισθητήριο που παρακολουθούσε τα πάντα στο Μαρούσι.
Υπήρξες για τους φτηνούς αλαζόνες άρχοντες της πόλης η ενοχλητική αλογόμυγα της απολογίας του Σωκράτη. Συνέχεια…