Άρθρα

Γιατί περιμένουμε πολλά από τη γενιά του Αλέξη

των Ρένας Δούρου & Μιχάλη Καστρινάκη, μέλη της ΚΠΕ ΣΥΝ, Αυγή, 6 Φεβρουαρίου 2008

tsipras

στη μνήμη του Αποστόλη Τασούλα,
που δεν πρόλαβε να «ανανεώσει» την ΚΠΕ,
που δεν πρόλαβε να δει το Βαγγέλη,
γεννημένο το 40 να εμπιστεύεται την Ελθήνα,
γεννημένη το 80…

Είναι φανερό πως το κόμμα μας και γενικότερα το σύνολο του χώρου της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς βρίσκονται στην καλύτερη στιγμή της μακρόχρονης πορείας τους, γεγονός που εκφράστηκε και στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Συνέχεια…

Εκτός από το «ροζ» υπάρχει και το πράσινο

ecologyτης Ρένας Δούρου, εφημερίδα Παρασκήνιο, 18/01/2008

Έχουν περάσει κιόλας έξι μήνες από τότε που η Ελλάδα πένθησε το χαμό δεκάδων συμπολιτών μας, αλλά και την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή. Κάποιοι επιτήδειοι «παρηγορήθηκαν» με τις επιταγές των 3000 ευρώ, ενώ οι πιο εύπιστοι με τις υποσχέσεις κυβερνητικών αξιωματούχων. Σαν ανέκδοτο ηχούν πλέον οι δηλώσεις του πρωθυπουργού «όπου υπήρχε δάσος, θα γίνει δάσος».
Οι κυβερνητικές πολιτικές στην Πάρνηθα, την Πεντέλη και την Πελοπόννησο είναι απολύτως χαρακτηριστικές. Για να μη μιλήσουμε για το πολυδιαφημισμένο Πάρκο του Ελληνικού, διότι θα πέσει το τσιμέντο να μας πλακώσει. Στις αυθόρμητες διαμαρτυρίες χιλιάδων Ελλήνων έξω από τη βουλή, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε για σειρά μέτρων που εξαντλήθηκαν σε τηλεμαχίες παραθύρων μεταξύ κοινοταρχών και υπευθύνων για τις αποζημιώσεις.
Έξι μήνες μετά οι πυρόπληκτοι του Αυγούστου παλεύουν με τις πλημμύρες, ταΐζουν τα ζωντανά τους με υπερκοστολογημένες τροφές και παρακολουθούν ομιλούσες κεφαλές στα τηλεπαράθυρα που αναλύουν φωτογραφίες ροζ περιεχομένου. Όσο κι εάν επιχειρείται να περιοριστεί η τραγική υπόθεση Ζαχόπουλου στις ροζ πτυχές μιας εξωσυζυγικής ιστορίας, αυτό που αναδεικνύεται και γίνεται αντιληπτό και από τον πλέον αφελή είναι η παθογένεια του ευρύτερου πολιτικού συστήματος, οι χρόνιες παθήσεις όχι μόνο της εκτελεστικής, αλλά και της δικαστικής εξουσίας και της δημοσιογραφίας.
Παθήσεις που σε μια χώρα «κολλητών» δεν επιτρέπουν το σχεδιασμό μακροπρόθεσμων πολιτικών και την υλοποίηση μέτρων για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων, όπως η ανεργία που πλήττει τους νέους, το ασφαλιστικό, η υγεία, πολλώ δε μάλλον μια σοβαρή στρατηγική για το περιβάλλον, για την ίδια μας δηλαδή τη ζωή.
Έως πρότινος, οι «ενεργοί» νέοι και νέες, όπως όσοι ανήκουν σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) ή σε κόμματα με περιβαλλοντικές ευαισθησίες(ΣΥΝ), αντιμετωπίζονταν με απαξίωση και καχυποψία: οι πρώτοι, ως απολίτικοι, ο δεύτερος ως κόμμα που δεν έχει προτεραιότητες σημαντικές στον προγραμματικό του λόγο, όπως η περιβόητη αειφόρος ανάπτυξη-λες και το ένα πάει ξέχωρα από το άλλο.
Φτάσαμε το καλοκαίρι να αμυνόμαστε, να υπερασπιζόμαστε και εντέλει να διαδηλώνουμε για το αυτονόητο: την προστασία του περιβάλλοντος που μας φιλοξενεί και που εμείς, με την αλαζονεία και την αλόγιστη χρήση του, καταστρέψαμε και συνεχίζουμε να το καταστρέφουμε ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, ως αν να έχουμε εξασφαλίσει τη μετάβασή μας σε κάποια άλλη γωνιά του Γαλαξία.
Σήμερα, δεν χρειάζεται πια όσοι και όσες έχουμε λοιδορηθεί για αφέλεια ή πολιτική αστοχία να απολογούμαστε. Είναι η ίδια η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ολόκληρος ο πλανήτης που απαντά για εμάς. Μονάχα που στην πολιτική και στη ζωή γενικότερα δεν είναι πάντα ευχάριστο να δικαιώνεσαι.
Όσες και όσοι εθελοντικά βρεθήκαμε στην κατάσβεση της φωτιάς του Υμηττού κοιτάξαμε προς τα κάτω και αντιμετωπίσαμε το μοναδικό δάσος που δε φαίνεται να απειλείται άμεσα : το δάσος των κεραιών και των κλιματιστικών, εκείνο το οποίο ευθύνεται μεταξύ άλλων για την αύξηση της θερμοκρασίας και το αβίωτο της ζωής μας στο λεκανοπέδιο. Οι προτάσεις για την καταστροφή του συγκεκριμένου δάσους υπάρχουν και όλα δείχνουν ότι πρέπει να αρχίσουν να υλοποιούνται από… ΧΘΕΣ.
Προτάσεις πολύ συγκεκριμένες αρκεί η ευαισθησία και η προσοχή όλων και εννοώ κυρίως αυτών που ασκούν την εξουσία σήμερα να είναι στραμμένη προς την υλοποίηση άπλων μέτρων, όπως οι πράσινες ταράτσες κι όχι στα «πράσσειν άλογα», τα μπλε ομόλογα και τα ροζ DVD.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι πράσινες στέγες βελτιώνουν την ποιότητα της ατμόσφαιρας (παράγουν οξυγόνο, φιλτράρουν τη σκόνη), αντιμετωπίζουν το φαινόμενο της επίδρασης της Αστικής Θερμικής Νησίδας (το φαινόμενο της αύξησης της θερμοκρασίας στο κέντρο της πόλης σε σχέση με τα προάστια), και βεβαίως συμβάλλουν στην ορθολογική διαχείριση του νερού και στην ισόρροπη αστική διαβίωση (βιότοπος για πουλιά, πεταλούδες).
Οι πράσινες στέγες προσφέρουν εξαιρετική θερμομόνωση, αλλά και ηχομόνωση. Σε ένα καλά μονωμένο κτίριο η χρήση του κλιματιστικού και του καλοριφέρ μειώνεται σημαντικά. Συνοπτικά, το χαμηλότερο ενεργειακό κόστος, το χαμηλότερο επίπεδο θορύβου, τα μειωμένα έξοδα συντήρησης και η μεγάλη αισθητική αναβάθμιση των μη χρησιμοποιούμενων χώρων, αποτελούν απτά πλεονεκτήματα που ανεβάζουν την αξία κτιρίων ή και ολόκληρων γειτονιών.
Αναβαθμίζουν τη ζωή όλων μας σήμερα κι όχι αύριο. Μας επιτρέπουν να κοιτάμε με αισιοδοξία το μέλλον μας κι όχι μέσα από τη χυδαιότητα των ροζ γυαλιών τους. Γιατί εκτός από το «ροζ» υπάρχει και το πράσινο…

Ένα πολιτικό εργαλείο

Δημοσίευση στην εφημερίδα η ΑΥΓΗ 13/12/2007
marta-harnecker1Η Μάρτα Χάρνεκερ, ήδη από τον πρόλογό της για την ελληνική έκδοση του βιβλίου, αναμετράται με την πραγματικότητα μιας πληγωμένης Aριστεράς. Μα δεν ολισθαίνει στην ελεγεία της ήττας, ούτε καταφεύγει σε μια ρομαντική αισιοδοξία, ούτε βολεύεται στη γοητεία που ασκούν στην παγκόσμια αριστερά τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Με αφετηρία τη γνώση της, αφού είναι ίσως η σημαντικότερη ερευνήτρια του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι της Λατινικής Αμερικής, αλλά και την εμπειρία της, ως ενεργής συμμετόχου σε αυτό το γίγνεσθαι, καταγίνεται με όλα εκείνα που ταλανίζουν την Αριστερά, ως δύναμη διαμόρφωσης της ιστορίας. Συνέχεια…

Δική μας υπόθεση…

της Ρένας Δούρου, Εφημερίδα ΜΕΤΡΟ 12/09/2007
U.S. DEPRESSION BREAD LINEΓιατί ποιος μπορεί καλυτέρα από εμάς που πληρωνόμαστε με 700 ευρώ να καταλάβει τι σημαίνει ακρίβεια;Γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει καλυτέρα από εμάς ότι στα 30 μένεις ακόμα στο παιδικό δωμάτιο του πατρικού σπιτιού;Γιατί ποιος μπορεί καλυτέρα από εμάς που έχουμε μείνει άνεργοι να καταλάβει ότι εάν το 8,7% του δείκτη ανεργίας πήγε 8,3%, η δική σου ζωή παραμένει ένα τρεχαλητό στις εφημερίδες αγγελιών;Όσο κάνουν ότι μπορούν για να απαξιώσουν την πολιτική και να τη μετατρέψουν μια ιστορία διαχείρισης ολίγων που αρέσκονται σε θεωρίες συνομωσίας για να εξηγήσουν τα ανεξήγητα για να δικαιολογήσουν τη δική τους αδράνεια, τόσο ανεξέλεγκτοι θα είναι. Συνέχεια…

Ποιο είναι το κίνητρό μας;

της Ρένας Δούρου, Η ΑΥΓΗ, 06/09/2007
miro2Παρά τη γενική, και σωστή εντύπωση, ότι αυτές οι εκλογές είναι μια προσπάθεια για «φαστ-φουντ» διευθέτηση των προβλημάτων που έχει η κυβέρνηση, παρά τη γενική, και σωστή εντύπωση, ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να αλλάξουν τη μοίρα του τόπου, παρ’ όλα αυτά, έχω τη διάχυτη αίσθηση ότι σε κάποιες κρίσιμες πλευρές κάτι αλλάζει. Κάτι που αναφέρεται στη σχέση των πολιτών με την πολιτική διαδικασία. Νομίζω ότι μέσα από το βαθύ και βαρύ τραύμα των εμπρησμών, μέσα από τη γενικότερη δυσπραγία, η ελληνική κοινωνία κοντοστέκεται και αναστοχάζεται. Συνέχεια…

Ποια ανανέωση;

miro3

Η Αυγή, 2006

Ο Συνασπισμός εδώ και χρόνια βιώνει μια μόνιμη αντίφαση. Ενώ είναι δομημένος στη πράξη ως ένα ιστορικό « κόμμα νέου τύπου » με δεδομένη την αποκλειστικά κομμουνιστογενή κληρονομιά που άφησαν οι ιστορικές εκδοχές της ελληνικής Αριστεράς, με τη γνωστή «πυραμιδική» οργανωτική μορφή ( οργανώσεις βάσης – πολιτικές κινήσεις, νομαρχιακές επιτροπές, Κεντρική Πολιτική Επιτροπή – ΚΠΕ, Πολιτική Γραμματεία ), στη πράξη λειτουργεί ως κόμμα ( ολίγων ηγετικών ) στελεχών, συγκεντρωτικό και ιεραρχικό, με ιεραρχίες που δομούνται όχι μόνο από το συσχετισμό της δύναμης των τάσεων αλλά και το σταρ σύστεμ των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων. Η πολιτική συζήτηση σπάνια ξεφεύγει από τη δημοσιογραφικού τύπου παρουσίαση των αποφάσεων της Πολιτικής Γραμματείας, επενδυμένων με τη δημοκρατικοφάνεια αραιών Κεντρικών Πολιτικών Επιτροπών και φυσικά δε γίνεται λόγος για αμφίδρομη σχέση των καθοδηγητικών οργάνων και των οργανώσεων βάσης. Συνέχεια…