«Δεν έχω πολιτικό γραφείο, ούτε φυλλάδια»

Πρώτο Θέμα, 09/09/2007

rena-dourou-0011Ψηλή, ξανθιά και με μόνο όπλο την όρεξή της για να κάνει πράγματα ειδικά για τους νέους ανθρώπους, η κυρία Ρένα Δούρου, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας, θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή δασκάλα.
Από το Παιδαγωγικό όμως πέρασε στο Οικονομικό της Νομικής και έκανε μεταπτυχιακά στην Αγγλία πάνω στην ανάλυση λόγου και ιδεολογίας, ενώ δήλωσε παρούσα και στη Γένοβα.
«Αυτή την στιγμή πάντως είμαι υπάλληλος διαφημιστικής εταιρείας», τονίζει η ίδια και συνεχίζει: «Έχω πάρει άδεια από τη δουλειά μου για να σας μιλήσω». Η συνάντησή μας έγινε σε ένα βιβλιοπωλείο γιατί η κυρία Δούρου δεν έχει, όπως οι περισσότεροι υποψήφιοι, δικό της προεκλογικό γραφείο. «Όχι μόνο δεν έχω γραφείο αλλά ούτε φυλλάδιο δεν έχω βγάλει. Αποφάσισα να μπλέξω με την πολιτική γιατί δεν μου αρέσει να διαχειρίζονται άλλοι τα δικά μου προβλήματα και να με καλούν μόνο κάθε τέσσερα χρόνια να επικροτώ, να επιβραβεύω ή απλώς να διαμαρτύρομαι».
Η ζωή της άλλαξε με την υποψηφιότητά της γιατί « είναι δύσκολο να είσαι εργαζόμενος και παράλληλα υποψήφιος, αλλά αυτό ισχύει στην Αριστερά. Δεν υπάρχουν επαγγελματίες πολιτικοί, γιατί όλο αυτό δεν είναι μια ιστορία για να εκλεγώ εγώ, είναι για να δώσω μια μάχη».
Θέλει να παλέψει για τα προβλήματα των γυναικών και των μεταναστών, αλλά δεν την απασχολεί αν θα μπει τελικά στη Βουλή γιατί, όπως λέει «δεν σκοπεύω να κάνω καριέρα πολιτικού, δεν έχω ποντάρει πάνω σε αυτό. Ο φίλος μου μάλλον δεν θέλει να βγω γιατί φοβάται ότι μετά δεν θα έχω προσωπική ζωή. Μπορεί και να μη ψηφίσει, θα δούμε» λέει χαμογελώντας με την άνεση ενός ανθρώπου που δεν ζει για να βγει βουλευτής.

Νικάμε και στους δρόμους και στη Βουλή


ayghΗ Αυγή 09/09/2007
Την αλλαγή των συσχετισμών υπέρ της αριστεράς στη συνείδηση των νέων επεσήμανε η Ρένα Δούρου, μιλώντας χθες στην Κηφισιά. Η υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθηνών, αναφέρθηκε στους αγώνες για την υπεράσπιση του άρθρου 16 και υπενθύμισε ότι «για πάρα πολλά χρόνια όσοι νέοι βρισκόμασταν στους δρόμους δεν αντιμετωπίζαμε μονάχα τη βιαιότητα των μηχανισμών καταστολής. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε και το μειδίαμα των συνομηλίκων μας αλλά και των μεγαλύτερων σε ηλικία για το ανέφικτο και ουτοπικό των διεκδικήσεων μας». «Είναι καιρός όμως τώρα που τα πράγματα άλλαξαν. Είναι καιρός τώρα που νικάμε και στους δρόμους και στη Βουλή. Είναι καιρός τώρα που όσοι μειδιούσαν απαθώς για την ουτοπική αριστερά συσπειρώνονται γύρω της για το νικηφόρο των συγκεκριμένων, αναγκαίων προτάσεων της», τόνισε η Ρ. Δούρου και πρόσθεσε: «όσες κι όσοι βρεθήκαμε έξω από τη βουλή για το δικαίωμά μας στη δημόσια δωρεάν παιδεία, όσοι κι όσες βρεθήκαμε να ρίχνουμε τα κάγκελα στις παραλίες της Αττικής για το δικαίωμα μας να μην κοστολογείται η κάθε μας βουτιά, το γνωρίζουμε καλά».

Ποιο είναι το κίνητρό μας;

της Ρένας Δούρου, Η ΑΥΓΗ, 06/09/2007
miro2Παρά τη γενική, και σωστή εντύπωση, ότι αυτές οι εκλογές είναι μια προσπάθεια για «φαστ-φουντ» διευθέτηση των προβλημάτων που έχει η κυβέρνηση, παρά τη γενική, και σωστή εντύπωση, ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να αλλάξουν τη μοίρα του τόπου, παρ’ όλα αυτά, έχω τη διάχυτη αίσθηση ότι σε κάποιες κρίσιμες πλευρές κάτι αλλάζει. Κάτι που αναφέρεται στη σχέση των πολιτών με την πολιτική διαδικασία. Νομίζω ότι μέσα από το βαθύ και βαρύ τραύμα των εμπρησμών, μέσα από τη γενικότερη δυσπραγία, η ελληνική κοινωνία κοντοστέκεται και αναστοχάζεται. Συνέχεια…

Όσο η Ν.Δ. δοκίμαζε επικοινωνιακά τερτίπια, αυξάνονταν οι νεκροί

fireΣυνέντευξη της Ρένας Δούρου στη Βούλα Κεχαγιά, Τα Νέα, 04/09/2007
Η συνολική στάση της κυβέρνησης στο θέμα των πυρκαγιών ήταν σκέτη απειλή- χωρίς το ασύμμετρη- για τη χώρα και τη ζωή όλων μας.
Όσο δοκίμαζαν επικοινωνιακά τερτίπια αυξανόταν ο αριθμός των νεκρών, λέει η Ρένα Δούρου, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΝ και υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών. Δηλώνει αισιόδοξη για τα αποτελέσματα της 16ης Σεπτεμβρίου σε ό,τι αφορά το κόμμα της, αλλά δεν θέλει να ενισχυθούν γενικά και αόριστα οι «μικροί», όπως για παράδειγμα ο ΛΑΟΣ που όπως λέει κινδυνολογεί φτηνά… Συνέχεια…

Το δίπλα είναι πολύ μακριά

της Ρένας Δούρου, Ελευθεροτυπία, 3/9/2007
exor2Η αυλαία έπεσε την προηγουμένη Κυριακή-ίσα που πρόλαβα. Το θεατρικό έργο: Οι εξόριστοι του Γιάννη Παπάζογλου, βραβευμένο από τον Διαγωνισμό Κρατικών Θεατρικών Βραβείων, σε σκηνοθεσία του Νίκου Διαμαντή και με ελεύθερη είσοδο για τους μετανάστες και τις μετανάστριες. Μια αποθήκη ονείρων. Ένας χώρος λιτός, σκοτεινός και βίαιος. Η επανάληψη της βίας σε μια χορογραφία ανάμεσα σ’ έναν σκληρό αστυνομικό και σ’ ένα φυγά-μετανάστη. Προσεκτικά σκηνοθετημένο, ώστε να αποφευχθούν οι μελοδραματισμοί και οι ευκολίες, με τη βοήθεια του καθημερινού λόγου του Παπάζογλου και με πολύ καλά επιλεγμένη μουσική, το παρόν συγχέεται με το παρελθόν, ο θύτης είναι και θύμα. Η ζωή και των δύο στα άκρα. Η ψυχή τους στο στόμα. Ο αστυνομικός στερημένος και φοβισμένος, από την άσκηση της βίας που διαπράττει. Ο ξένος δεν διστάζει να την ασκήσει και να αντιστρέψει τους ρόλους, όταν του δίνεται η ευκαιρία. Δίπλα-δίπλα, με τις χειροπέδες να αλλάζουν καρπούς και τα ερωτήματα κοινά για την σχέση τους με μία γυναίκα. Εξόριστοι τελικά και οι δύο, εκτός των γεωγραφικών και ψυχολογικών ορίων που η ύπαρξη τούς όρισε, μα πολύ μακριά για να το δει ο ένας για τον άλλον. Ο σκηνοθέτης, με παντελή απουσία του αφελούς διδακτισμού, βάζει τους πρωταγωνιστές στα πόδια των θεατών να αλληλοσπαράσσονται, για να μείνει στο τέλος ο ένας του άλλου αποκούμπι, μοναδικός ορισμός της ύπαρξής του. Δίπλα μας η βία, αλλά πολύ μακριά για να μας αφορά. Ή πάλι όχι;

Ποια ανανέωση;

miro3

Η Αυγή, 2006

Ο Συνασπισμός εδώ και χρόνια βιώνει μια μόνιμη αντίφαση. Ενώ είναι δομημένος στη πράξη ως ένα ιστορικό « κόμμα νέου τύπου » με δεδομένη την αποκλειστικά κομμουνιστογενή κληρονομιά που άφησαν οι ιστορικές εκδοχές της ελληνικής Αριστεράς, με τη γνωστή «πυραμιδική» οργανωτική μορφή ( οργανώσεις βάσης – πολιτικές κινήσεις, νομαρχιακές επιτροπές, Κεντρική Πολιτική Επιτροπή – ΚΠΕ, Πολιτική Γραμματεία ), στη πράξη λειτουργεί ως κόμμα ( ολίγων ηγετικών ) στελεχών, συγκεντρωτικό και ιεραρχικό, με ιεραρχίες που δομούνται όχι μόνο από το συσχετισμό της δύναμης των τάσεων αλλά και το σταρ σύστεμ των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων. Η πολιτική συζήτηση σπάνια ξεφεύγει από τη δημοσιογραφικού τύπου παρουσίαση των αποφάσεων της Πολιτικής Γραμματείας, επενδυμένων με τη δημοκρατικοφάνεια αραιών Κεντρικών Πολιτικών Επιτροπών και φυσικά δε γίνεται λόγος για αμφίδρομη σχέση των καθοδηγητικών οργάνων και των οργανώσεων βάσης. Συνέχεια…