Ένα αντίο στον Λάκη Σάντα…

SantasΣτις 30 Απριλίου 2011 έφυγε, αφού έδωσε την τελευταία του μάχη, ο Απόστολος Φιλίππου Σάντας. Σε ένα μήνα ακριβώς συμπληρώνονταν 70 χρόνια από το κατέβασμα της μισητής σβάστικας από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Γεννήθηκε στις 22/2 του 1922 και η καταγωγή του ήταν από τη Λευκάδα. Αυτό που κυρίως διέκρινε τον Απόστολο Σάντα ήταν ότι μέχρι το τέλος παρέμεινε αγνός ιδεολόγος. Έλεγε: «Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες, «ανώνυμοι».»

Ο Απόστολος Σάντας ήταν μοναδικός γιατί ανέβασε τις αξίες του ήθους, της ηθικής και της ανιδιοτέλειας στα ύψη. Πάντα απλός, αλλά όχι απλοϊκός, και πάντα σεμνός.

Εκδήλωση για το Υπόμνημα 2010/11 των Ευρωπαίων Οικονομολόγων

image006image005

Αντιμετωπίζοντας την κρίση: Λιτότητα ή αλληλεγγύη;
Προτάσεις των Ευρωπαίων Οικονομολόγων για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη

Περισσότερο από τρία χρόνια μετά την εμφάνιση της μεγαλύτερης κρίσης της μεταπολεμικής περιόδου, οι ελίτ της Ευρώπης επέλεξαν ως μέσο αντιμετώπισής της την λιτότητα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια βαθιά αντιδραστική πολιτική ανακατανομής του εισοδήματος και του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων και των πλέον αδύναμων κοινωνικών ομάδων, που καλούνται να φέρουν το κύριο βάρος της προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Στο Υπόμνημα 2010/2011[1], η Ομάδα των Ευρωπαίων Οικονομολόγων για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη (γνωστή και ως ‘EuroMemo Group’) αναλύουν την ασκούμενη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα πεδία της οικονομίας, της κοινωνίας, του περιβάλλοντος. Στη βαρβαρότητα της πολιτικής λιτότητας, η Ομάδα των Ευρωπαίων Οικονομολόγων αντιπαραθέτει την πολιτική της αλληλεγγύης σε όλες τις εκφάνσεις της – οικονομική, κοινωνική, οικολογική, διεθνή. Συνέχεια…

Κίνημα «Γιασεμιών» στα κατεχόμενα της Κύπρου

KatΤης Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 15 Απριλίου 2011

Η είδηση αυτή όχι μόνο δεν πέρασε καν στα λεγόμενα «ψιλά» των εφημερίδων, αλλά το γεγονός κυριολεκτικά «θάφτηκε» στη λήθη – όχι τόσο για κάποιους σκοτεινούς
λόγους όσο για… πρακτικούς: Εξαιτίας της τετραήμερης απεργίας των δημοσιογράφων. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι και υπό κανονικές συνθήκες, στη συγκεκριμένη είδηση δεν θα δινόταν ιδιαίτερη σημασία.

Κι όμως, συνέβη. Συνέβη η νέα μαζική διαδήλωση των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα της Κύπρου, την περασμένη Πέμπτη, 7 Απριλίου. Πολλές χιλιάδες τουρκοκύπριοι πλημμύρισαν τους δρόμους της κατεχόμενης Λευκωσίας, όπως κάνουν συχνά τους τελευταίους μήνες, προκαλώντας την οργή του Tούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν. Συνέχεια…

Τούτο το Πάσχα…

Juliano Mer KhamisΤης Ελένης Καρασαββίδου

Η μητέρα του ήταν Εβραία κι ο πατέρας του Παλαιστίνιος-Χριστιανός. Τον λέγαν Mer Khamis. Στα κατεβάσματα μας στο Ισραήλ, τον γνωρίσαμε κι ως «Juliano», ψευδώνυμο ίσως κερδισμένο λόγω της εξωτερικής καλλονής του.
Σαν ποίημα η ζωή του. Δυο πόδια, δυο πλευρές, δυο πόνοι. Μία γη. Η γη της Βίβλου που τον γέννησε. Τα χώματα της Ναζαρέτ… Κι ένα «Δίκιο». Το ήξερε και δεν δίστασε να το «σηκώσει στον ώμο». Ακολουθώντας την πορεία ζωής της μητέρας του, της Άρνα, μιας εβραίας που δεν έπαψε ποτέ να παλεύει για τα δικαιώματα των Παλαιστίνιων συμπολιτών της.
Έγινε ηθοποιός για να μπορεί να αντανακλά σε μυριάδες αντικατοπτρισμούς τα θραύσματα του ίδιου πόνου που περιφέρεται, τυφλός μάντης, αιώνες πάνω στη γη, για να «διαπράττει» την ανόσια για κάθε εξουσία μεταφορά του «ένα βήμα μπροστά κι έξω απ’ τα σύνορα της ομάδας», μονίμως «πίσω» από δάκρυα και γέλια, πίσω από ονόματα και προσωπεία. Πίσω από λέξεις και σιωπές. «Συμπαντικός» με την έννοια του Ευριπίδη.
Ο Khamis ήξερε πως -παιδί «διττό» και παιδί «μόνο»- είχε να «διαπραγματευτεί» με το πιο σκληρό συλλογικό φαντασιακό ίσως του πλανήτη και να επανεφεύρει μια ταυτότητα μέσα από διαδικασίες που δεν αφορούσαν μόνο τον διάλογο με το ξένο, (που ήτανε «δικός» στην περίπτωση τη δική του) αλλά και τον «εσωτερικό» διάλογο με τον εαυτό, δηλαδή με το οικείο, το τόσο ανοίκειο στιγμές στιγμές με τις αξίες τις δικές του, με τις συμπαντικές αξίες του ανθρώπου. Γι’ αυτό πραγμάτωσε το επάγγελμά του «παιδαγωγικά», προσπαθώντας να παρέμβει στα «συστήματα λόγου» και (το κυριότερο…) «καθημερινότητας» που έχουν ευθεία αναφορά και επί-δραση στην λεγόμενη «πόλωση της κατασκευής». Είναι «έτσι» άλλωστε που η ζωή μετατρέπεται σε ακολουθία από μικρούς μα πολύτιμους Άθλους. Κι ας ελλοχεύει ο Γολγοθάς. Έτσι που ο λόγος μετατρέπεται σε κοινωνική δράση. Συνέχεια…